Zopercin®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ZOPERCIN® (ZOPERCIN)

Skład:

substancje czynne: piperacylina, tazobaktam;

1 fiolka zawiera: piperacylina sodu Farm. USA (bezpieczny) w przeliczeniu na piperacylinę 4 g, tazobaktam sodu (bezpieczny) w przeliczeniu na tazobaktam Farm. USA 0,5 g oraz 9,4 mEq (216 mg) sodu;

substancje pomocnicze brak.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek kryształowy biały lub prawie biały, roztwór proszku przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy, wolny od zanieczyszczeń widocznych gołym okiem, pH roztworu 5–7.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Kombinacje penicylin, w tym z inhibitorami β-laktamaz. Kod ATC J01CR05.

Właściwości farmakologiczne.

Lek połączony o działaniu przeciwbakteryjnym zawierający piperacylinę, półsyntetyczny antybiotyk o szerokim zakresie działania, oraz tazobaktam, inhibitor większości β-laktamaz.

Farmakodynamika. Mechanizm działania piperacyliny sodowej wynika z hamowania syntezy ściany komórkowej; lek wykazuje działanie bakteriobójcze. Tazobaktam sodowy to inhibitor β-laktamaz klasy III Richmonda-Sykiesa: penicylinaz i cefalosporynaz. Tazobaktam w zalecanych dawkach nie stymuluje chromosomalnych β-laktamaz.

Obecność tazobaktamu znacząco poszerza zakres działania piperacyliny. Wobec piperacyliny/tazobaktamu wrażliwe są większość szczepów mikroorganizmów produkujących β-laktamazy, które są oporne na piperacylinę. Lek jest aktywny wobec szerokiego spektrum bakterii:

wrażliwe bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: Brevibacterium spp., Сorynebacterium xerosis, Corynebacterium spp., Enterococcus durans, Enterococcus faecalis, Enterococcus spp., Gemella haemolysans, Gemella morbillorum, Lactococcus lactis cremoris, Listeria monocytogenes, Propionibacterium granulosum, Propionibacterium spp., Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę), Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus, Staphylococcus sciuri, Staphylococcus xylosus, Staphylococcus spp. (koagulazo-ujemne), Streptococcus agalactiae, Streptococcus anginosus, Streptococcus β-niehemolityczne grupy A, Streptococcus β-hemolityczne grupy D, Streptococcus constellatus, Streptococcus gordonii, Streptococcus intermedius, Streptococcus milleri, Streptococcus milleri-group, Streptococcus mitis, Streptococcus morbillorum, Streptococcus oralis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus sanguis, Streptococcus viridans, Streptococcus viridans group, Streptococcus spp.;

wrażliwe bakterie beztlenowe Gram-ujemne: Acinetobacter anitratus, Acinetobacter lwoffii, Aeromonas sobria, Alcaligenes spp., Branhamella catarrhalis, Burkholderia cepacia, Citrobacter diversus, Citrobacter farmeri, Citrobacter freundii, Citrobacter koseri, Citrobacter spp., Eikenella corrodens, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae, Enterobacter spp., Escherichia coli, Escherichia hermannii, Escherichia vulneris, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Haemophilus spp., Klebsiella ornithinolytica, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Klebsiella spp., Morganella morganii, Pasteurella multocida, Proteus, indole positive, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Proteus spp., Providencia stuartii, Providencia species, Pseudomonas aeruginosa, Pseudomonas fluorescens, Pseudomonas putida, Pseudomonas spp., Salmonella arizonae, Salmonella species, Serratia liquefaciens, Serratia marcescens, Serratia odorifera, Serratia spp., Shigella boydii, Shigella dysenteriae, Shigella flexneri, Shigella sonnei;

wrażliwe bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Bifidobacterium spp., Clostridium bifermentans, Clostridium butyricum, Clostridium cadaveris, Clostridium clostridiforme, Clostridium difficile, Clostridium hastiforme, Clostridium limosum, Clostridium perfringens, Clostridium ramosum, Clostridium tertium, Clostridium spp., Eubacterium aerofaciens, Eubacterium lentum, Eubacterium spp., Peptococcus asaccharolyticus, Peptococcus spp., Peptostreptococcus anaerobius, Peptostreptococcus magnus, Peptostreptococcus micros, Peptostreptococcus prevotii, Peptostreptococcus species;

wrażliwe bakterie tlenowe Gram-ujemne: Bacteroides caccae, Bacteroides capillosus, Bacteroides distasonis, Bacteroides fragilis, Bacteroides fragilis group, Bacteroides ovatus, Bacteroides putredinis, Bacteroides stercoris, Bacteroides thetaiotaomicron, Bacteroides uniformis, Bacteroides ureolyticus, Bacteroides vulgatus, Bacteroides spp., Fusobacterium necrophorum, Fusobacterium nucleatum, Fusobacterium varium, Fusobacterium spp., Porphyromonas asaccharolytica, Porphyromonas gingivalis, Porphyromonas species, Prevotella bivia, Prevotella disiens, Prevotella intermedia, Prevotella melaninogenica, Prevotella oralis, Prevotella spp.;

średnio wrażliwe (bakterie tlenowe Gram-dodatnie): Enterococcus avium, Enterococcus faecium, Propionibacterium acnes;

średnio wrażliwe (bakterie tlenowe Gram-ujemne): Acinetobacter baumannii, Acinetobacter calcoaceticus, Acinetobacter spp., Enterobacter aerogenes, Pseudomonas stutzeri, Stenotrophomonas maltophilia;

oporne bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Corynebacterium jeikeium, Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę), Staphylococcus koagulazo-ujemne (oporne na metycylinę);

oporne bakterie tlenowe Gram-ujemne: Legionella spp., Stenotrophomonas maltophilia.

Kryterium aktywności leku piperacylina/tazobaktam stanowi minimalne stężenie hamujące (MIC).

Metoda serii rozcieńczeń w podłożu płynnym pozwala ustalić minimalne stężenie hamujące (MIC).

Tabela 1.

* Poziom oporności nabytej może się różnić w różnych regionach geograficznych i w różnych okresach czasu dla poszczególnych gatunków.

Wartości odcięcia zgodnie z zaleceniami Europejskiego Komitetu ds. Testowania Wrażliwości Antybakteryjnej (dane oparte na określeniu wzrostu bakterii przy stężeniach granicznych dla piperycyliny/tazobaktamu (2009-12-02, v 1)

Tabela 2.

Wrażliwe na penicylinę izolaty streptococci mogą być uznawane za wrażliwe na piperacylinę i oksacylinę.

Farmakokinetyka. Wszystkie parametry farmakokinetyczne przy oddzielnym i łącznym stosowaniu piperacyliny i tazobaktamu były jednorodne.

Wchłanianie. Po wstrzyknięciu dożylnym maksymalne stężenie piperacyliny i tazobaktamu w osoczu osiągane jest praktycznie natychmiast. Po podaniu 4 g piperacyliny sodowej maksymalne stężenie w osoczu wynosi 298 μg/ml.

Po podaniu 500 mg tazobaktamu sodowego maksymalne stężenie w osoczu wynosi 34 μg/ml.

Wchłanianie. Maksymalne stężenie w osoczu (C max) osiągane jest natychmiast po wstrzyknięciu dożylnym.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza dotyczy zarówno piperacyliny, jak i tazobaktamu i wynosi około 30%. Piperacylina i tazobaktam swobodnie przenikają do różnych tkanek, w szczególności do płuc, żeńskich narządów rozrodczych (macicy, jajników, jajowodów), pęcherzyka żółciowego, żółci, błony śluzowej jelita, płynu międzykomórkowego. Stężenie w tkankach ogólnie wynosi od 50 do 100% w porównaniu ze stężeniem w osoczu. Rozkład piperacyliny i tazobaktamu do płynu mózgowo-rdzeniowego jest niski, jeśli nie występuje zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Biotransformacja. Piperacylina ulega metabolizmowi do metabolitu dezetylowego, który wykazuje niewielką aktywność mikrobiologiczną. Tazobaktam ulega metabolizmowi do jednego metabolitu mikrobiologicznie nieaktywnego.

Metabolizm. Piperacylina ulega metabolizmowi do metabolitu dezetylowego, który wykazuje aktywność przeciwbakteryjną. Tazobaktam ulega metabolizmowi do jednego metabolitu, który wykazuje aktywność farmakologiczną i przeciwbakteryjną.

Wydalanie. Po podaniu pojedynczej lub wielokrotnej dawki piperacyliny/tazobaktamu u zdrowych ochotników okres półwydalenia z osocza wynosił od 0,7 do 1,2 godziny. Dawkowanie i czas infuzji nie wpływały na ten parametr. Okres półwydalenia zarówno piperacyliny, jak i tazobaktamu wydłużał się w przypadku obniżenia klirensu nerkowego.

Podanie tazobaktamu nie wpływało istotnie na farmakokinetykę piperacyliny. Piperacylina zmniejsza wydalanie tazobaktamu. Piperacylina i tazobaktam wydalane są przez nerki drogą filtracji kłębuszkowej i sekrecji kanalikowej. Piperacylina wydala się szybko, ponieważ jest lekiem nieprzemienionym. 68% dawki wydala się z moczem. Tazobaktam i jego metabolity wydalane są głównie (80%) przez nerki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Okres półwydalenia piperacyliny i tazobaktamu wydłużał się wraz z obniżeniem klirensu kreatyniny. Wydłużenie to wynosiło dwu- i czterokrotne odpowiednio dla piperacyliny i tazobaktamu przy klirensie kreatyniny mniejszym niż 20 ml/min w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. Podczas hemodializy wydalało się 30–50% leku Zopercin® oraz dodatkowo 5% dawki tazobaktamu w postaci metabolitu. W wyniku dializy otrzewnowej wydalało się odpowiednio 6–21% piperacyliny i tazobaktamu oraz dodatkowo 18% tazobaktamu w postaci metabolitu.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby. U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby stężenie piperacyliny i tazobaktamu w osoczu wzrastało. Okres półwydalenia piperacyliny i tazobaktamu wydłużał się o około 25% i 18% odpowiednio u pacjentów z marskością wątroby w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Niemniej jednak nie ma potrzeby modyfikowania dawki leku u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby.

Pacjenci pediatryczni. Farmakokinetykę leku Zopercin® badano u dzieci z infekcjami wewnątrzbrzusznymi i innymi rodzajami infekcji. W każdej grupie wiekowej frakcja wydalania piperacyliny i tazobaktamu przez nerki wynosiła odpowiednio około 70% i 80%, podobnie jak u dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zopercin® stosuje się w leczeniu poniżej wymienionych zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku od 2 lat.

Dorośli i nastolatkowie.

• ciężka zapalenie płuc, w tym zakażenie szpitalne i związane z wentylacją;
• powikłane infekcje układu moczowego (w tym zapalenie nerek);
• powikłane infekcje jamy brzusznej;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich (w tym zespół stopy cukrzycowej).

Leczenie pacjentów z bakteriemią, związanej lub prawdopodobnie związanej z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Preparat Zopercin® może być stosowany w leczeniu pacjentów z gorączką u osób z neutropenią, której przyczyną prawdopodobnie jest infekcja bakteryjna.

Dzieci w wieku 2–12 lat.

• powikłane infekcje jamy brzusznej.

Preparat Zopercin® może być stosowany w leczeniu dzieci z gorączką u osób z neutropenią, której przyczyną prawdopodobnie jest infekcja bakteryjna.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne instrukcje dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Reakcje alergiczne na penicyliny, cefalosporyny lub inhibitory β-laktamaz.

Środki ostrożności.

Podczas stosowania leków z grupy penicylin, w tym preparatu Zopercin®, zgłaszano poważne, a czasem śmiertelne reakcje alergiczne (anafilaktyczne/anafilakto-idne, w tym wstrząs). Pacjenci z nadwrażliwością na wiele alergenów w wywiadzie są szczególnie narażeni na takie reakcje.

Zgłaszano również ciężkie reakcje po leczeniu cefalosporynami u pacjentów z nadwrażliwością na penicylinę w wywiadzie. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych podczas terapii preparatem Zopercin® należy przerwać jego stosowanie. Ciężkie reakcje nadwrażliwości mogą wymagać podania adrenaliny lub innych natychmiastowych działań.

Przed rozpoczęciem leczenia preparatem Zopercin® należy ustalić wywiad pacjenta dotyczące reakcji alergicznych na penicyliny, cefalosporyny i inne alergeny.

W przypadku wystąpienia ciężkiej, trwającej biegunki należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju kolitu pseudomembranaceus wywołanego antybiotykiem, stanu zagrażającego życiu.

Objawy mogą pojawić się podczas lub po zakończeniu leczenia antybakteryjnego. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać podawanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. doustne podanie metronidazolu lub wancomycyny). Środki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Probenecyd. Jednoczesne stosowanie probenecydu i preparatu Zopercin® prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zmniejszenia klirensu nerkowego zarówno piperycyliny, jak i tazobaktamu. Jednak nie wpływa to na maksymalne stężenie w osoczu żadnego z leków.

Antybiotyki. Piperycylin samodzielnie lub w połączeniu z tazobaktamem nie powoduje klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki tobramycyny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek oraz z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia. Stosowanie tobramycyny nie zaburzało istotnie farmakokinetyki piperycyliny, tazobaktamu i metabolitu M1. Nie zaobserwowano również klinicznie istotnej interakcji między farmakokinetyką preparatu Zopercin® a wancomycyną u zdrowych dorosłych ochotników z prawidłową funkcją nerek.

Ze względu na fizyczną niezgodność aminoglikozydów z antybiotykami beta-laktamowymi

in vitro nie wolno mieszać Zopercin® z aminoglikozydami. Zaleca się podawanie ich oddzielnie. W przypadku jednoczesnego leczenia proszek preparatu Zopercin® do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań oraz aminoglikozyd należy rozpuszczać i rozcieńczać oddzielnie.

Leki przeciwkrzepliwe. W przypadku jednoczesnego stosowania z heparyną, doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi i innymi lekami, które mogą wpływać na układ krzepnięcia krwi, w tym funkcję płytek krwi, należy regularnie kontrolować badania krzepnięcia.

Wekuronium. Jednoczesne stosowanie piperycyliny z wekuronium prowadzi do wydłużenia blokady nerwowo-mięśniowej. Ze względu na podobny mechanizm działania oczekuje się, że blokada nerwowo-mięśniowa wywołana przez każdy niemiarowy miorelaksant może być wydłużona po podaniu piperycyliny. Należy to wziąć pod uwagę w przypadku stosowania preparatu Zopercin® podczas zabiegów operacyjnych.

Metotreksat. Piperycylin może zmniejszyć wydalanie metotreksatu. U pacjentów przyjmujących metotreksat należy kontrolować jego stężenie w surowicy krwi.

Wpływ na badania laboratoryjne. Jak przy stosowaniu innych leków z grupy penicylin, podanie preparatu Zopercin® może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu na obecność glukozy w moczu (przy oznaczaniu metodą redukcyjną). Zaleca się stosowanie testów na obecność glukozy opartych na enzymatycznych reakcjach glukozo-oksydazowych.

Zgłoszono przypadki dodatnich wyników testu ELISA (immunofermentacyjny test enzymatyczny) Platelia Aspergillus Bio-Rad Laboratories u pacjentów, którym podawano zastrzyki preparatu Zopercin®, a u których później nie wykryto aspergilozy. Zgłoszono również reakcje krzyżowe z nieaspergilozyowymi polisacharydami i polifuranozami w teście Platelia Aspergillus ELISA

Bio-Rad Laboratories. Dlatego wyniki dodatnie u pacjentów otrzymujących preparat Zopercin® należy interpretować ostrożnie i potwierdzać innymi metodami diagnostycznymi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Ponieważ podczas długotrwałej terapii może rozwinąć się leukopenia i neutropenia, należy okresowo monitorować parametry krwi.

Przy stosowaniu wysokich dawek leku (szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek), tak jak w przypadku leczenia innymi lekami z grupy penicylin, mogą wystąpić powikłania neurologiczne w postaci drgawek. W przypadku długotrwałego leczenia należy okresowo kontrolować funkcję nerek i wątroby.

U niektórych pacjentów przyjmujących antybiotyki beta-laktamowe obserwowano objawy krwawień. Czasem takie reakcje były związane z zaburzeniami krzepnięcia krwi, a mianowicie: czasu krzepnięcia, agregacji płytek krwi oraz czasu protrombinowego. Najczęściej takie zaburzenia stwierzano u pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku stwierdzenia krwawienia należy przerwać podawanie antybiotyku i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Tak jak w przypadku stosowania innych antybiotyków, należy stale pamiętać o możliwości wystąpienia potrzeby udzielenia pomocy w nagłych przypadkach, szczególnie podczas długotrwałego leczenia.

Do wykrycia ewentualnej superinfekcji może być potrzebne badanie mikrobiologiczne. W przypadku pojawienia się objawów superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Tak jak przy stosowaniu innych leków z grupy penicylin, przy przekroczeniu zalecanych dawek u pacjentów może rozwinąć się pobudzenie nerwowo-mięśniowe lub drgawki.

Zopercin® zawiera 216 mg (9,4 mEq) sodu w fiolce o pojemności 4,5 g, przyjmowanie leku może zwiększyć ogólny poziom sodu w organizmie pacjenta. Należy to uwzględnić u chorych przestrzegających diety o niskiej zawartości sodu.

U pacjentów z niskim poziomem potasu w organizmie lub u tych, którzy przyjmują leki obniżające poziom potasu, może rozwinąć się hipokaliemia. U takich chorych należy okresowo kontrolować równowagę elektrolitową.

Może wystąpić nieznaczny wzrost parametrów testów wątrobowych.

Antybiotyki podawane w wysokich dawkach w krótkim czasie w celu leczenia grzybicy mogą maskować lub opóźniać pojawienie się objawów kiły. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia pacjenci z grzybicą powinni również poddać się badaniom na kiłę. U pacjentów z pierwotnym uszkodzeniem należy wykonać mikroskopię w polu ciemnym oraz przeprowadzić powtórne badania serologiczne po 6 tygodniach i 3 miesiącach.

Przy stosowaniu penicylin (w szczególności piperycyliny) u pacjentów z mukowiscydozą może wystąpić gorączka i wysypka.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Obecnie nie ma odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań kombinacji piperycylin/tazobaktam ani samych piperycylin lub tazobaktamu przeprowadzonych u kobiet w ciąży. Zopercin® przenika przez łożysko. Lek można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla kobiety i płodu.

Okres karmienia piersią. Piperycylinina w niewielkich stężeniach wydzielana jest z mlekiem matki, stężenie tazobaktamu w mleku matki nie było badane. W okresie leczenia zaleca się przerwanie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Wpływ leku na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami nie został ustalony.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy podawać powoli w formie dożylnej infuzji trwającej ponad 30 minut.

Dawka i częstotliwość podawania leku Zopercin® zależą od ciężkości i lokalizacji infekcji, jak również od możliwych patogenów.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (o masie ciała powyżej 50 kg) z prawidłową funkcją nerek. Zwykła dawka dla dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat to 4,5 g leku Zopercin® (4 g piperycyliny/0,5 g tazobaktamu) co 8 godzin.

W przypadku neutropenii oraz ciężkiej zapalenia płuc zalecana dawka leku Zopercin® (4 g piperycyliny/0,5 g tazobaktamu) wynosi 4,5 g co 6 godzin.

Podany schemat dawkowania może być również stosowany w leczeniu pacjentów z innymi stanami skomplikowanymi związanymi z ostrą infekcją.

W tabeli 3 podano zalecaną częstotliwość podawania dla pacjentów dorosłych i młodzieży.

Tabela 3.

Pacjenci w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek. Pacjentom w wieku podeszłym piperacylinę i tazobaktam można podawać w takich samych dawkach jak u dorosłych, z wyjątkiem chorych z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Niewydolność nerek u dorosłych, pacjentów w wieku podeszłym oraz dzieci. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę wewnętrzną leku należy dostosować w zależności od stopnia zaburzenia funkcji nerek (każdemu pacjentowi należy przeprowadzić ocenę stanu w celu wykrycia objawów toksyczności; dawkę leku i odstępy między dawkami należy odpowiednio skorygować, patrz tabela 4.

Tabela 4.

Ze względu na to, że hemodializa usuwa 30–50 % piperacyliny w ciągu 4 godzin, należy podawać dodatkową dawkę 2 g/0,25 g piperacyliny/tazobaktamu po każdej sesji dializy. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby oznaczanie stężenia piperacyliny/tazobaktamu w surowicy umożliwia odpowiednią korektę dawki.

Dzieci w wieku od 2 do 12 lat z prawidłową funkcją nerek i masą ciała poniżej 50 kg.

Neutropenia. Dawka powinna być skorygowana do 90 mg/kg (80 mg piperacyliny/10 mg tazobaktamu) i podawana co 6 godzin w połączeniu z aminoglikozydami, nie przekraczając 4,5 g (4 g piperacyliny/0,5 g tazobaktamu) co 6 godzin.

Skomplikowane infekcje wewnątrzbrzuszne. W leczeniu dzieci w wieku od 2 do 12 lat dawkę należy skorygować do 112,5 mg/kg (100 mg piperacyliny/12,5 mg tazobaktamu) i podawać co 8 godzin, nie przekraczając 4,5 g (4 g piperacyliny/0,5 g tazobaktamu) co 8 godzin.

Ponieważ doświadczenie w stosowaniu leku Zopercin® u dzieci jest ograniczone, w wymienionej populacji stosuje się go głównie w leczeniu neutropenii lub skomplikowanych form ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego.

Niewydolność nerek u dzieci do 12 roku życia. U dzieci z niewydolnością nerek dawkę dożylną leku należy dostosować w zależności od stanu funkcji nerek (patrz tabela 5).

Tabela 5.

Dzieciom o masie ciała <50 kg poddawanym hemodializie zaleca się podanie dodatkowej dawki 40 mg piperycyliny/5 mg tazobaktamu/kg po każdej sesji dializy.

Należy dokładnie obserwować stan pacjentów i kontrolować występowanie objawów toksyczności leku. Dawkę i odstępy między podaniami należy odpowiednio dostosować.

Stosowanie u dzieci do 2. roku życia. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności tego leku w leczeniu dzieci do 2. roku życia. Brak opublikowanych danych z kontrolowanych badań klinicznych.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. W większości przypadków nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

W razie potrzeby u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby oznaczenie stężenia piperycyliny i tazobaktamu w surowicy umożliwia odpowiednie dostosowanie dawki.

Czas trwania leczenia. Czas trwania leczenia należy ustalać na podstawie stanu pacjenta, nasilenia infekcji, wyników badań bakteriologicznych oraz obowiązujących dokumentów normatywnych i wytycznych dotyczących racjonalnej terapii antybiotykami.

Zazwyczaj czas trwania cyklu leczenia wynosi od 5 do 14 dni.

Instrukcja przygotowania roztworu.

Zawartość fiolki zawierającej 4 g/0,5 g piperycyliny/tazobaktamu rozpuszcza się w 20 ml jednego z poniższych rozcieńczycieli.

Po rozpuszczeniu lek należy rozcieńczyć do pożądanego objętości (od 50 ml do 150 ml) jednym z rozcieńczycieli:

• ● 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań;
• ● 5 % wodny roztwór glukozy;
  • woda do wstrzykiwań (maksymalna zalecana objętość dla jednej dawki

stanowi 50 ml).

Przygotowany roztwór leku zaleca się stosować natychmiast.

Wypór objętościowy. 1 gram krystalicznego proszku piperycyliny/tazobaktamu ma współczynnik wyporu objętościowego równy 0,7 ml.

Lek zawierający 4 g/0,5 g piperycyliny/tazobaktamu ma wypór objętościowy 3,15 ml.

Tabela 6.

*woda do wstrzykiwań, 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztwór glukozy.

Instrukcja kontroli, którą należy wykonać przez personel medyczny podczas infuzji.

1. Miejsce wprowadzenia należy przetrzeć roztworem dezynfekującym (w celu zapewnienia sterylności); system infuzyjny nie powinien być używany dłużej niż przez 24 godziny.

2. Na butelce do infuzji powinna znaleźć się etykieta z imieniem i nazwiskiem pacjenta, nazwą i ilością dodanego rozcieńczalnika, datą i godziną przygotowania, a jeśli to możliwe, datą lub godziną wygaśnięcia terminu ważności.

3. Należy okresowo kontrolować przebieg infuzji dożyłnej. W przypadku zmętnienia, krystalizacji, zmiany koloru lub innych objawów interakcji lub zanieczyszczenia leku należy przerwać infuzję.

4. Czas trwania podania infuzyjnego – nie krócej niż 30 minut.

Jeśli przygotowany roztwór nie zostanie użyty natychmiast, personel medyczny, który będzie kontynuował podawanie leku, ponosi odpowiedzialność za warunki i czas przechowywania przed podaniem.

Nieużywany roztwór należy zutylizować (zniszczyć).

Dzieci. Lek stosuje się u dzieci od 2. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy. W badaniach pozarejestrowych zgłaszano przypadki przedawkowania leku. Większość z nich, towarzyszących nudnościom, wymiotom i biegunkom, obserwowano po podaniu standardowych zalecanych dawek. U pacjentów może wystąpić pobudzenie układu nerwowo-mięśniowego lub drgawki po przekroczeniu zalecanych dawek do podania dożylnego (szczególnie u chorych z niewydolnością nerek).

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy przerwać dalsze podawanie piperycyliny/tazobaktamu. Nie zna się specyficznego antydota.

Leczenie wspomagające i objawowe, zależnie od stanu pacjenta. W przypadku stanu nagłego wymagane są środki intensywnej terapii, takie same jak przy przedawkowaniu piperycyliny.

Nadmierną stężenie piperycyliny lub tazobaktamu we krwi można obniżyć za pomocą hemodializy.

W przypadku pobudzenia ruchowego lub drgawek można podać leki przeciwdrgawkowe (np. diazepan lub barbiturany).

W przypadku ciężkich reakcji anafilaktycznych należy rozpocząć standardowe działania profilaktyczne.

Działania niepożądane.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane po stosowaniu leku (≥ 1 % – ≤ 10 %): biegunka, nudności, wymioty i wysypka.

Działania niepożądane wymieniono według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 – < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000) oraz nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje. Często: nadkażenie grzybicze Candida.

Układ krwiotwórczy i chłonny. Często: trombocytopenia, leukopenia, neutropenia. Rzadko: anemia, objawy krwawień (w tym purpura, krwawienia z nosa, przedłużony czas krwawienia), eozynofilia, anemia hemolityczna. Bardzo rzadko: agranulocytoza, dodatni bezpośredni test Coombsa, pancytopenia, przedłużony częściowy czas tromboplastynowy, przedłużony czas protrombinowy, trombocytoza.

Układ odpornościowy. Niekęsto: reakcje nadwrażliwości. Rzadko: reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne (w tym wstrząs).

Zaburzenia przemiany materii. Bardzo rzadko: hipoalbuminemia, hipoglikemia, hipoproteinemie, hipokaliemia.

Układ nerwowy. Niekęsto: ból głowy, bezsenność. Rzadko: osłabienie mięśni, halucynacje, drgawki, suchość w ustach.

Układ sercowo-naczyniowy. Niekęsto: hipotensja tętnicza, zapalenie żył, tromboflebita. Rzadko: napływy krwi.

Układ pokarmowy. Często: biegunka, nudności, wymioty. Niekęsto: zaparcia, dyspepsja, żółtaczka, stomatyt. Rzadko: ból brzucha, kolit pseudobłoniasty, zapalenie wątroby.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe. Niekęsto: podwyższenie poziomu ALAT i ASAT. Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny, fosfatazy alkalicznej we krwi, gammaglutamylotransferazy, zapalenie wątroby.

Skóra i tkanka podskórna. Często: wysypka. Niekęsto: świąd, pokrzywka, rumień. Rzadko: dermatyt pęcherzowy, rumień wielopostaciowy, zwiększone pocenie się, egzema, egzantema. Bardzo rzadko: zespół Stevensa–Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz.

Układ kostkowo-mięśniowy i tkanka łączna. Rzadko: artralgia, mięśnioból.

Układ moczowy i nerkowy. Niekęsto: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi. Rzadko: nefryt międzywzorowy, niewydolność nerek. Bardzo rzadko: podwyższenie stężenia azotu mocznikowego we krwi.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania leku. Niekęsto: gorączka, reakcje miejscowe. Rzadko: dreszcze, zmęczenie, obrzęk.

Leczenie piperycyliną u pacjentów z zespołem mukowiscydozą wiązało się ze zwiększoną liczbą przypadków gorączki i wysypek.

Stosowanie wysokich dawek antybiotyków beta-laktamowych, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, może prowadzić do encefalopatii (zmiany świadomości, mioklonie, drgawki).

Okres ważności. 24 miesiące (2 lata).

Warunki przechowywania. Proszek przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Świeżo przygotowany roztwór do wstrzykiwań dożylnych nadaje się do stosowania przez 24 godziny, pod warunkiem przechowywania w temperaturze nie wyższej niż 25 °C lub przez 48 godzin – w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

W wyniku in vitro mieszania antybiotyków beta-laktamowych z aminoglikozydami może dojść do niezgodności fizycznej aminoglikozydów.

Nie wolno mieszać leku Zopercin® z innymi lekami w jednej strzykawce ani w jednym naczyniu do infuzji, ponieważ nie ustalono ich wzajemnej zgodności.

Piperycylinę/tazobaktam należy podawać za pomocą systemu infuzyjnego oddzielnie, nie mieszając z innymi lekami, dopóki nie zostanie potwierdzona ich zgodność.

Z uwagi na niestabilność chemiczną leku Zopercin® nie zaleca się stosowania go razem z roztworami zawierającymi wyłącznie wodorowęglan sodu.

Roztwór Ringera (Hartmana) z laktem nie jest zgodny z lekiem Zopercin®.

Nie należy dodawać Zopercin® do leków zawierających krew ani do hydrolizatu albuminy.

Opakowanie. Po 4,5 g proszku w fiolce o pojemności 30 ml z przezroczystego szkła. Po 1 fiolce w tekturowym pudełku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Astral Steritech Private Limited / Astral Steritech Private Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

911, Gidc, Makarpura, Vadodara, Gujarat 390010, Indie /
911, Gidc, Makarpura, Vadodara, Gujarat 390010, India (IND).

Wniosek składający.

Orchid Pharma Limited / Orchid Pharma Limited.

Miejsce zamieszkania składającego wniosek.

Orchid Towers, 313, Valluvar Kottam High Road, Nungambakkam, Chennai – 600 034, Indie /
Orchid Towers, 313, Valluvar Kottam High Road, Nungambakkam, Chennai – 600 034, India.