Zolmigren®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ZOLMIGREN® (ZOLMIGREN)

Skład:

substancja czynna: zolmitriptan;

1 tabletka zawiera zolmitriptanu w przeliczeniu na substancję 100 % 2,5 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydras, celuloza mikrokryształowa 102, skrobioglikolan sodu (typ A), stearyna magnezu;

skład powłoki: Sepifilm 752 Blanc (hydroksypropylo metyloceluloza, celuloza mikrokryształowa, polietylenoglikol (makrogol 40), dwutlenek tytanu (E 171)), tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, powlekane powłoką filmową, blado brązowo-żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w migrenie. Selektywne agonisty receptorów 5HT1 serotoniny. Zolmitriptan. Kod ATC N02CC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Zolmigren® jest selektywnym agonistą rekombinowanych ludzkich receptorów 5-HT_1B/1D serotoniny naczyń krwionośnych. Wykazuje umiarkowaną powinowactwo do receptorów serotoniny 5-HT_1A, nie wykazuje istotnej afinitetu ani aktywności farmakologicznej wobec receptorów serotoniny 5-HT₂, 5-HT₃, 5-HT₄, receptorów adrenergicznych α₁, α₂, β₁, receptorów histaminowych H₁, H₂, receptorów cholinergicznych typu M, receptorów dopaminergicznych D₁, D₂. Lek powoduje wazokonstrykcję głównie naczyń krwionośnych głowy, blokuje uwalnianie neuropeptydów, w szczególności peptydu wazoaktywnego jelitowego (VIP), który jest głównym przekaźnikiem odruchowego pobudzenia powodującego wazodylatację, leżącą u podstaw patogenezy migreny. Przerywa rozwój napadu migreny bez bezpośredniego działania przeciwbólowego. Razem z ustąpieniem napadu migreny łagodzi nudności, wymioty (szczególnie przy atakach lewostronnych), fotofobię i fonofobię. Oprócz działania obwodowego wpływa na ośrodki w pniu mózgu związane z migreną, co wyjaśnia trwały powtarzalny efekt przy leczeniu serii kilku napadów migreny u jednego pacjenta. Wykazuje wysoką skuteczność w kompleksowym leczeniu stanu migrenowego (serii kilku ciężkich, następujących po sobie napadów migreny trwających 2–5 dni). Uspokaja migrenę skojarzoną z miesiączkowaniem. Wysokie dawki wykazują działanie sedytywne i powodują senność.

Działanie leku pojawia się po 15–20 minutach i osiąga maksimum po 1 godzinie od przyjęcia. Maksymalny efekt obserwuje się podczas przyjmowania w okresie rozwoju napadu.

Farmakokinetyka.

Po doustnym przyjęciu dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Wchłanianie leku nie zależy od przyjęcia pokarmu. Średnia absolutna biodostępność wynosi około 40%. Wiązanie z białkami osocza – 25%. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia wynosi 1 godzinę, terapeutyczne stężenie w osoczu utrzymuje się przez następne 4–6 godzin. Przy powtarzanym przyjmowaniu nie obserwuje się kumulacji leku. Podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie z powstawaniem N-demetylego pochodnego, które wykazuje aktywność farmakologiczną 2–6 razy większą niż związek pierwotny, oraz szeregu metabolitów nieaktywnych. Znane są trzy główne metabolity zolmigrenu: kwas indolooctowy (główny metabolit w osoczu i moczu), N-tlenek i N-demetyle analogi. Metabolit N-demetylowany – aktywny, dwa pozostałe metabolity – nieaktywne. U zdrowych podmiotów przy przyjmowaniu dawki pojedynczej zolmigren i jego aktywny metabolit N-demetylowany wykazują proporcjonalne do dawki AUC i C_max w zakresie dawek od 2,5 do 50 mg. Stężenia w osoczu metabolitu N-demetylowanego są około dwa razy niższe niż stężenia substancji czynnej, może on wzmacniać działanie terapeutyczne zolmigrenu. Wydalany jest z organizmu głównie przez nerki w postaci metabolitów, około 30% – przez jelita w niezmienionej formie. Po wstrzyknięciu dożylnym całkowity klirens osoczowy wynosi średnio około 10 ml/min/kg, z czego jedna trzecia przypada na klirens nerkowy. Klirens nerkowy przewyższa szybkość filtracji kłębuszkowej, co wskazuje na sekrecję w kanalikach nerkowych. Objętość dystrybucji po wstrzyknięciu dożylnym wynosi 2,4 l/kg. Średni okres półwyprowadzenia (T_{1/2</sub) zolmigrenu wynosi 2,5–3 godziny. Czas półwyprowadzenia jego metabolitów jest podobny, co wskazuje na to, że ich wydalanie jest ograniczone szybkością powstawania.}

U pacjentów z umiarkowaną i znaczną niewydolnością nerek klirens nerkowy zolmigrenu i jego metabolitów jest 7–8 razy mniejszy niż u zdrowych ochotników, okres półwyprowadzenia wydłuża się o 1 godzinę (do 3–3,5 godziny), natomiast biodostępność zolmigrenu i jego aktywnego metabolitu zwiększa się jedynie o 16% i 35% odpowiednio. Te wartości znajdują się w granicach obserwowanych u zdrowych ochotników.

Przy niewydolności wątroby metabolizm zolmigrenu zmniejsza się proporcjonalnie do stopnia jej nasilenia.

Badania oceniające wpływ chorób wątroby na farmakokinetykę zolmigrenu wykazały, że AUC i C_max były zwiększone odpowiednio o 94% i 50% u pacjentów z umiarkowanymi chorobami wątroby oraz o 226% i 47% u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Wpływ metabolitów, w tym metabolitu aktywnego, zmniejszył się. AUC i C_max metabolitu N-demetylowanego zmniejszały się odpowiednio o 33% i 44% u pacjentów z umiarkowanymi chorobami wątroby oraz o 82% i 90% u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby.

Okres półwyprowadzenia z osocza (T_1/2) zolmigrenu wynosił 4,7 godziny u zdrowych ochotników, 7,3 godziny – u pacjentów z umiarkowaną patologią wątroby oraz 12 godzin – u pacjentów z ciężką chorobą wątroby. Odpowiednie wartości T_1/2 metabolitu N-demetylowanego wynosiły odpowiednio 5,7 godziny, 7,5 godziny i 7,8 godziny.

W badaniu z udziałem niewielkiej grupy zdrowych osób nie zaobserwowano interakcji farmakokinetycznej z ergotaminą. Jednoczesne podawanie zolmigrenu z ergotaminą/kafeiną było dobrze tolerowane i nie prowadziło do zwiększenia reakcji niepożądanych ani zmian ciśnienia tętniczego w porównaniu z podawaniem samego zolmigrenu.

Po przyjęciu ryfampicyny nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce zolmigrenu ani jego aktywnego metabolitu.

Selegryna (inhibitor MAO-B) i fluoksetyna (selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny) nie wpływały na parametry farmakokinetyczne zolmigrenu.

Farmakokinetyka zolmigrenu u zdrowych osób starszych jest podobna do takiej u zdrowych młodych osób.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie napadów migreny z aurą i bez aury.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość indywidualna na składniki leku.
• Niekontrolowana nadciśnienie tętnicze.
• Choroba wieńcowa serca. Angina dławicowa spastyczna (angina Prinzmetala).
• Zaburzenia mózgowonaczyniowe i przejściowy atak niedokrwienny (TIA) w wywiadzie.
• Jednoczesne stosowanie ergotaminy, pochodnych ergotaminy, sumatryptanu, naratriptanu lub innych agonistów receptorów 5HT1B/1D.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Nie ma żadnych dowodów, że jednoczesne stosowanie leków profilaktycznych w migrenie wpływa na skuteczność lub działania niepożądane leku Zolmigren® (np. beta-blokery, doustny dihydroergotamina, pizotyfen).

Dopuszczalne jest połączenie leku z kofeiną, ryfampicyną i propranololem.

Nie stwierdzono zmian farmakokinetyki ani tolerancji Zolmigren® przy ostrym leczeniu objawowym takimi lekami, jak paracetamol, metoklopramid i ergotamina. W ciągu 24 godzin po podaniu Zolmigren® nie należy podawać innych agonistów 5HT1B/1D.

Na podstawie danych uzyskanych od zdrowych ochotników nie zaobserwowano żadnych interakcji farmakokinetycznych ani mających znaczenie kliniczne między zolmigrenem a ergotaminą. Ze względu na teoretyczne ryzyko wystąpienia koronarospazmu, Zolmigren® należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 24 godzin od zastosowania leków zawierających ergotaminę. I odwrotnie, lek zawierający ergotaminę należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 6 godzin od zastosowania Zolmigren®.

Po podaniu moclobemidu, specyficznego inhibitora monoaminooksydazy A (MAO-A), zaobserwowano niewielki wzrost (o 26%) AUC (pola pod krzywą stężenie-czas) zolmigrenu oraz trzykrotny wzrost AUC aktywnego metabolitu. Dlatego pacjentom stosującym inhibitory MAO-A zaleca się podawanie zolmigrenu w dawce nie przekraczającej 5 mg na dobę.

Po podaniu cymetydyny, ogólnego inhibitora P450, okres półtrwania zolmigrenu wydłużył się o 44%, a AUC wzrosło o 48%. Ponadto, cymetydyna podwajała okres półtrwania oraz AUC aktywnego N-dimetylowanego metabolitu (183C91). Pacjentom stosującym cymetydynę zaleca się podawanie zolmigrenu w dawce nie przekraczającej 5 mg na dobę.

Ze względu na ogólny profil interakcji, nie można wykluczyć możliwości interakcji ze specyficznymi inhibitorami CYP1A2. Dlatego przy stosowaniu takich związków, jak fluwoksamina i chinolony (np. cyprofloksacyna), zaleca się również zmniejszenie dawki.

Fluoksetyna nie wpływa na parametry farmakokinetyczne zolmigrenu. Terapeutyczne dawki specyficznych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny – fluoksetyny, sertraliny, paroksetyny i cytalopramu – nie hamują CYP1A2. Jednak donoszono o wystąpieniu zespołu serotoniny po jednoczesnym stosowaniu triptanów i selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) (np. fluoksetyna, paroksetyna, sertralina) oraz selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) (np. wenlafaksyna, duloksetyna) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Przy jednoczesnym stosowaniu agonistów receptorów 5HT1B/1D oraz leków zawierających walerianę (Hypericum\ perforatum) istnieje możliwość interakcji dynamicznej, która może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Lekarstwo należy stosować wyłącznie w przypadkach, gdy rozpoznano pewną migrenę. Przed rozpoczęciem leczenia bólu głowy należy wykluczyć inne stany neurologiczne u pacjentów, u których wcześniej nie rozpoznano migreny, oraz u tych z rozpoznaną migreną, u których występują nietypowe objawy.

Nie ma danych dotyczących stosowania lekarstwa Zolmigren® w migrenie hemiplegicznej lub bazilarnej.

Należy zaznaczyć, że pacjenci cierpiący na migrenę mają zwiększony ryzyko zaburzeń mózgowych układu krążenia.

U pacjentów stosujących agonisty 5HT1B/1D możliwe jest wystąpienie krwawienia do mózgu, krwawienia podpajęczynówkowego, udaru mózgu oraz innych zaburzeń mózgowego ukrwienia.

Zolmigren® nie powinien być przepisywany pacjentom z objawami zespołu Wolffa–Parkinsona–White’a lub arytmiami związanymi z innymi dodatkowymi drogami przewodzenia sercowego.

W pojedynczych przypadkach, podobnie jak przy stosowaniu innych agonistów 5HT1B/1D, możliwe jest wystąpienie skurczu tętnic wieńcowych, anginy bolesnej oraz zawału mięśnia sercowego. Zolmigren® nie powinien być stosowany u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju choroby niedokrwiennej serca bez wcześniejszego badania w celu wykluczenia chorób układu sercowo-naczyniowego. Badania te jednak nie pozwalają wykryć wszystkich pacjentów z chorobami serca, w związku z czym pojawiały się pojedyncze przypadki poważnych zdarzeń sercowych u pacjentów bez wywiadu chorób układu sercowo-naczyniowego.

Tak jak przy stosowaniu innych agonistów 5HT1B/1D, po przyjęciu zolmigryptanu może pojawić się uczucie ucisku, ciężkości lub zaciskania w okolicy serca. W przypadku pojawienia się bólu w klatce piersiowej lub objawów charakterystycznych dla choroby niedokrwiennej serca należy przerwać stosowanie Zolmigren® i poddać pacjenta badaniom.

Tak jak przy stosowaniu innych agonistów 5HT1B/1D, możliwe jest przejściowe podwyższenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z wywiadem podwyższonego ciśnienia tętniczego, jak i z prawidłowym ciśnieniem tętniczym. Bardzo rzadko takie podwyższenie ciśnienia tętniczego wiązało się z poważnymi objawami klinicznymi.

Tak jak przy stosowaniu innych agonistów 5HT1B/1D, u pacjentów otrzymujących zolmigryptan obserwowano rzadkie przypadki reakcji anafilaktycznych / anafilaktoidealnych.

Zgłaszano przypadki wystąpienia zespołu serotonergowego po jednoczesnym stosowaniu triptanów i selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Zespół serotonergowy to stan potencjalnie zagrażający życiu, który może obejmować następujące objawy i oznaki: zaburzenia stanu psychicznego (np. pobudzenie, halucynacje, śpiączka), niestabilność układu wegetatywnego (np. tachykardia, niestabilne ciśnienie krwi, hipertermia), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (np. nadmierna odruchowość, zaburzenia koordynacji) oraz/lub objawy ze strony przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunka). Jeśli jednoczesne stosowanie lekarstwa Zolmigren® i SSRI lub SNRI jest uzasadnione klinicznie, zaleca się staranne monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i podczas zwiększania dawki.

Nadmierna częstotliwość stosowania leków stosowanych w ostrym leczeniu napadów migreny może prowadzić do zwiększenia częstości bólu głowy, co może wymagać odstawienia leczenia. W takiej sytuacji należy przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem.

Zolmigren® zawiera laktozę. Jeśli stwierdzono u Ciebie nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed zażyciem tego lekarstwa.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania zolmigryptanu w okresie ciąży nie zostało zbadane. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego działania teratogennego. W okresie ciąży Zolmigren® można stosować wyłącznie wtedy, gdy możliwy efekt terapeutyczny dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu/dziecka.

Karmienie piersią

Badania wykazały, że zolmigryptan przenika do mleka zwierząt karmiących. Brak danych dotyczących przenikania zolmigryptanu do ludzkiego mleka. Dlatego kobiety w okresie karmienia piersią powinny stosować lek ostrożnie.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

W badaniu, w którym mała grupa zdrowych ochotników przyjmowała zolmigryptan w dawce do 20 mg, nie zaobserwowano istotnego wpływu na wyniki testów psychomotorycznych. Zolmigren® nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Należy jednak ostrzec kierowców i osoby, których praca wiąże się z koniecznością skupienia uwagi, że w przypadku wystąpienia napadu migreny może pojawić się senność.

Sposób stosowania i dawki.

Środek leczniczy nie jest przeznaczony do stosowania w celu zapobiegania napadom migreny. Skuteczność leczenia nie zależy od czasu, jaki upłynął od początku napadu migreny do przyjęcia leku Zolmigren®, jednak zaleca się stosowanie go jak najwcześniej po wystąpieniu napadu migreny.

Dorosłym przepisuje się po 1 tabletce (2,5 mg sumatriptanu). Jeśli objawy utrzymują się lub ponownie występują w ciągu 24 godzin, może być konieczne przyjęcie powtórnej dawki 1 tabletka (2,5 mg sumatriptanu). W razie potrzeby powtórna dawka może być przyjęta nie wcześniej niż 2 godziny po pierwszej dawce.

W przypadku niewystarczającej skuteczności dawki 2,5 mg dopuszcza się zwiększenie pojedynczej dawki do 5 mg (maksymalna pojedyncza dawka). Maksymalna dawka dobową wynosi 10 mg.

U pacjentów odpowiadających na leczenie istotna skuteczność pojawia się w ciągu 1 godziny od przyjęcia środka leczniczego.

Zaburzenia funkcji wątroby

W przypadku niewydolności wątroby metabolizm sumatriptanu jest obniżony. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby dawka dobowa leku nie powinna przekraczać 5 mg.

Niewydolność nerek

W przypadku klirensu kreatyniny powyżej 15 ml/min korekta dawki nie jest wymagana.

Pacjenci w wieku 65 lat i powyżej

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania sumatriptanu u pacjentów w wieku 65 lat i powyżej nie były badane. Dlatego sumatriptan nie jest zalecany do leczenia tej grupy pacjentów.

Interakcje wymagające korekty dawki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”)

Pacjentom stosującym inhibitory MAO-A zaleca się przyjmowanie sumatriptanu w dawce nie przekraczającej 5 mg dziennie.

Maksymalna zalecana dawka dobową sumatriptanu dla pacjentów stosujących cymetydynę wynosi nie więcej niż 5 mg dziennie.

Maksymalna dawka dobową sumatriptanu 5 mg zaleca się dla pacjentów przyjmujących specyficzne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i chinolony (np. cyprofloksacyna).

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania w leczeniu dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy. U ochotników przyjmujących jednorazowo sumatriptan w dawce 50 mg obserwowano działanie sedytywne.

Leczenie. Okres półtrwania sumatriptanu wynosi od 2,5 do 3 godzin, dlatego po przedawkowaniu należy obserwować pacjenta co najmniej przez 15 godzin lub do ustąpienia objawów. Nie istnieje specyficzny antydotum.

W przypadku ciężkiego zatrucia zaleca się procedury intensywnej terapii, w tym zapewnienie drożności dróg oddechowych, odpowiedniego natlenienia i wentylacji, monitorowanie i wspieranie czynności układu sercowo-naczyniowego.

Nie wiadomo, jak hemodializa i dializa otrzewnowa wpływają na stężenie sumatriptanu w osoczu krwi.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania są zazwyczaj łagodne, przemijające, pojawiają się w ciągu 4 godzin po podaniu leku, nie nasilają się po jego ponownym stosowaniu i ustępują spontanicznie bez dodatkowego leczenia.

Ze względu na częstość występowania niepożądane działania klasyfikuje się następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Z zaburzeniami układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne.

Z zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego: często – uczucie przyspieszonego akcji serca; rzadko – tachykardia; bardzo rzadko – zawał mięśnia sercowego, dławica piersiowa, skurcz tętnic wieńcowych.

Z zaburzeniami układu krążenia: rzadko – przejściowe podwyższenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego, niewielkie podwyższenie ciśnienia tętniczego.

Z zaburzeniami układu nerwowego: często – zaburzenia wrażliwości, zawroty głowy, ból głowy, hiperestezje, parestezje, senność, uczucie gorąca.

Z zaburzeniami układu pokarmowego: często – ból brzucha, nudności, wymioty, suchość w ustach, dysfagia; bardzo rzadko – biegunka z domieszką krwi, zawał lub martwica jelita, zjawiska ischemiczne ze strony układu pokarmowego, zapalenie jelicia ischemiczne, zawał śledziony.

Z zaburzeniami skóry i tkanki podskórnej: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Z zaburzeniami układu moczowego: rzadko – poliuria, zwiększenie częstości oddawania moczu; bardzo rzadko – parcie na mocz pojawiające się gwałtownie.

Z zaburzeniami układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – osłabienie mięśni, ból mięśni.

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu stosowania: często – osłabienie, uczucie ciężkości, ucisku, bólu lub nacisku w gardle, szyi, klatce piersiowej i kończynach.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 2 lub 10 tabletek w blistrze. Po 1 blistrze w puszce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. A.T. „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Cyrylowa 74.