Werapamilu hydrochlorid

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Werapamilu hydrochlorid

Skład:

substancja czynna: werapamil;

1 tabletka zawiera werapamilu hydrochloridu w przeliczeniu na substancję o stężeniu 100% – 40 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, cukier, powidon, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub białe z żółtawym odcieniem, o powierzchni dwuwypukłej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne antagoniści wapnia o działaniu przeważnie na serce. Pochodne fenyloalkiloaminy. Kod ATC C08D A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Werapamil blokuje przepływ jonów wapnia przez błonę komórkową do kardiomiocytów i komórek mięśni gładkich naczyń. Bezpośrednio zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen poprzez wpływ na procesy energetycznie kosztowne w metabolizmie komórek mięśnia sercowego oraz pośrednio wpływa na zmniejszenie obciążenia końcowego. Dzięki blokowaniu kanałów wapniowych w komórkach mięśni gładkich tętnic wieńcowych wzrasta przepływ krwi do mięśnia sercowego, nawet w odcinkach poststenotycznych, oraz ustępuje skurcz tętnic wieńcowych. Skuteczność przeciwciśnieniowa werapamilu wynika ze zmniejszenia oporu naczyń obwodowych bez zwiększania częstości skurczów serca jako odruchowej odpowiedzi. Nie obserwuje się niepożądanych zmian fizjologicznych wartości ciśnienia krwi. Werapamil wykazuje wyraźne działanie przeciwarytmiczne, szczególnie w przypadku arytmii nadkomorowych. Opóźnia przewodzenie impulsu w węźle przedsionkowo-komorowym, wskutek czego, w zależności od typu arytmii, przywraca się rytm zatokowy i/lub normalizuje się częstość skurczów komór. Normalny poziom częstości skurczów serca nie zmienia się lub nieznacznie obniża.

Farmakokinetyka.

Werapamilu hydrochlorid stanowi mieszaninę racemiczną składającą się z równych części enancjomerów R i S. Werapamil jest intensywnie metabolizowany. Norwerapamil jest jednym z 12 metabolitów wykrywanych w moczu, wykazuje 10–20% aktywności farmakologicznej werapamilu i stanowi 6% wydanej dawki leku. Stężenia równowagowe norwerapamilu i werapamilu we krwi osoczu są takie same. Stężenie równowagowe osiąga się po 3–4 dniach od wielokrotnego przyjmowania leku 1 raz na dobę.

Absorpcja

Ponad 90% werapamilu po podaniu doustnym szybko i niemal całkowicie wchłania się w jelicie cienkim. Średnia biodostępność u zdrowych ochotników po jednorazowym przyjęciu leku wynosi 22%, co tłumaczy intensywny wątrobowy metabolizm przy pierwszym przejściu. Biodostępność podwaja się po wielokrotnym przyjmowaniu.

Maksymalne stężenie werapamilu we krwi osoczu osiąga się po 1–2 godzinach po zażyciu tabletek o natychmiastowym uwalnianiu, norwerapamilu – po 1 godzinie. Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność werapamilu.

Rozkład

Werapamil szeroko rozkłada się w tkankach organizmu; u zdrowych ochotników objętość rozkładu wynosi od 1,8 do 6,8 l/kg. Wiązanie werapamilu z białkami osocza wynosi około 90%.

Metabolizm

Werapamil jest intensywnie metabolizowany. W badaniach metabolizmu in vitro stwierdzono, że werapamil jest metabolizowany za pomocą cytochromu P450 CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18. Ustalono, że po doustnym przyjęciu leku przez zdrowych ochotników męskiego płci werapamilu hydrochlorid podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie z utworzeniem 12 metabolitów, z których większość wykrywana była w śladowych ilościach. Głównymi metabolitami były różne produkty dealkilacji N- i O- werapamilu. Spośród tych metabolitów tylko norwerapamil wykazuje działanie farmakologiczne (około 20% aktywności związku pierwotnego), co stwierdzono w badaniach na psach.

Wydalanie

Okres półwydalenia wynosi 3–7 godzin po podaniu doustnym. Około 50% podanej dawki wydala się z moczem w ciągu 24 godzin, 70% – w ciągu 5 dni. Do 16% dawki wydala się z kałem. Około 3–4% leku wydalanego z moczem wydala się w niezmienionej formie. Całkowity klirens werapamilu jest niemal tak wysoki jak przepływ krwi przez wątrobę i wynosi około 1 l/godz/kg (zakres: 0,7–1,3 l/godz/kg).

Grupy specjalne pacjentów

Dzieci. Dane dotyczące farmakokinetyki werapamilu u dzieci są ograniczone. Po doustnym podaniu leku stężenia równowagowe we krwi osoczu są nieco niższe u dzieci w porównaniu z dorosłymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Wiek może wpływać na farmakokinetykę werapamilu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Okres półwydalenia może być wydłużony u pacjentów w podeszłym wieku. Stwierdzono, że efekt przeciwciśnieniowy werapamilu nie zależy od wieku.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Zaburzenia funkcji nerek nie wpływają na farmakokinetykę werapamilu, co wykazano w badaniach porównawczych u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym i osób z normalną funkcją nerek. Werapamil i norwerapamil nie są usuwane podczas hemodializy.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Okres półwydalenia wydłuża się u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby, co wynika z niskiego klirensu i dużej objętości rozkładu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Choroba wieńcowa, w tym: stabilna dławica piersiowa spowodowana wysiłkiem; niestabilna dławica piersiowa (dławica postępująca, dławica spoczynkowa), dławica wazospastyczna (dławica wariantna, dławica Prinzmetala), dławica popoinfarktowa u pacjentów bez niewydolności serca, jeśli nie wskazane są β-blokery.

Arytmie: nadkomorowe tachyarytmie przerywane; migotanie/mrówienie przedsionków z szybką przewodnością przedsionkowo-komorową (z wyjątkiem zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW).

Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na werapamilu hydrochlorid lub którykolwiek inny składnik preparatu.

Szok kardiogenny.

Blokada przedsionkowo-komorowa II lub III stopnia (z wyjątkiem pacjentów z działającym sztucznym stymulatorem serca).

Zespół słabości węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów z działającym sztucznym stymulatorem serca).

Niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową poniżej 35 % i/lub ciśnieniem w tętnicy płucnej powyżej 20 mm Hg (chyba że wtórna tachyarytmia nadkomorowa nie poddaje się leczeniu werapamilem).

Migotanie/mrówienie przedsionków w obecności dodatkowych dróg przewodzenia (zespół WPW i zespół LGL). U takich pacjentów stosowanie werapamilu hydrochloridu wiąże się z ryzykiem wystąpienia komorowych arytmi, w tym migotania komór.

Podczas leczenia tym preparatem nie należy stosować jednocześnie β-blokerów dożylnie (z wyjątkiem intensywnej terapii).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania metabolizmu werapamilu hydrochloridu in vitro wykazały, że jest on metabolizowany przez cytochrom P450 CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 oraz CYP2C18. Werapamil jest inhibitorem enzymów CYP3A4 oraz białek P-glikoproteinowych (P-gp). Opisywano klinicznie istotne interakcje z inhibitorami CYP3A4, które powodowały podwyższenie stężenia werapamilu w osoczu, natomiast induktory CYP3A4 powodowały obniżenie stężenia werapamilu hydrochloridu w osoczu, dlatego konieczne jest monitorowanie możliwych interakcji z innymi lekami.

Potencjalne interakcje związane z układem enzymatycznym CYP-450

Prazozyna: wzrost Cmax prazozyny (~40 %) bez wpływu na okres półtrwania. Efekt hipotensyjny addytywny.

Terazozyna: wzrost AUC (~24 %) oraz Cmax (~25 %) terazozyny. Efekt hipotensyjny addytywny.

Chinidyna: zmniejszenie klirensu chinidyny (~35 %) po podaniu doustnym. Możliwe wystąpienie hipotensji tętniczej, a u pacjentów z przerostową kardiomiopatią zwężającą – obrzęk płuc.

Flekainidyna: minimalny wpływ na klirens flekainidyny w osoczu krwi (<~10 %); nie wpływa na klirens werapamilu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Teofilina: obniżenie klirensu doustnego i ogólnoustrojowego o około 20 %, u palaczy – o 11 %.

Karbamazepina: wzrost AUC karbamazepiny (~46 %) u chorych z oporną częściową epilepsją; wzrost stężenia karbamazepiny, co może powodować skutki uboczne karbamazepiny, takie jak podwójne widzenie, ból głowy, ataksja lub zawroty głowy.

Fenytoina: obniżenie stężenia werapamilu w osoczu krwi.

Imipramina: wzrost AUC (~15 %) imipraminy bez wpływu na aktywny metabolit – dezypiraminę.

Gliburyd: wzrost Cmax gliburydu o około 28 %, AUC – o 26 %.

Kolcharydyna: wzrost AUC (około 2-krotnie) oraz Cmax (około 1,3-krotnie) kolcharydyny. Zaleca się zmniejszenie dawki kolcharydyny (patrz instrukcja do stosowania medycznego kolcharydyny).

Klaritromycyna, erytromycyna, telitromycyna: możliwe podwyższenie stężenia werapamilu.

Ryfampicyna: możliwe obniżenie efektu hipotensyjnego. Obniżenie AUC werapamilu (~97 %), Cmax (~94 %), dostępności biologicznej po podaniu doustnym (~92 %).

Doksyrybicyna: przy jednoczesnym stosowaniu doksyrybicyny i werapamilu (doustnie) wzrasta AUC (~104 %) oraz Cmax (~61 %) doksyrybicyny w osoczu krwi u chorych z rakiem drobnokomórkowym płuc.

Fenobarbital zwiększa klirens doustny werapamilu 5-krotnie.

Buspiron: wzrost AUC oraz Cmax buspironu 3,4-krotnie.

Midazolam: wzrost AUC midazolamu 3-krotnie oraz Cmax – 2-krotnie.

Metoprolol: wzrost AUC metoprololu (~32,5 %) oraz Cmax (~41 %) u pacjentów z dławicą piersiową (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Propranolol: wzrost AUC propranololu (~65 %) oraz Cmax (~94 %) u pacjentów z dławicą piersiową (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Digoksyna: u zdrowych ochotników wzrost Cmax digoksyny (~44 %), C12h (~53 %), Css (~44 %), AUC (~50 %). Zaleca się zmniejszenie dawki digoksyny (patrz również sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Digitydyna: zmniejszenie klirensu digitydyny (~27 %) oraz klirensu ekstrarenalnego (~29 %).

Cymetydyna: wzrost AUC R-werapamilu (~25 %) oraz S-werapamilu (~40 %) z odpowiednim obniżeniem klirensu R- i S-werapamilu.

Cyklosporyna: wzrost AUC, Cmax, Css cyklosporyny o około 45 %.

Everolimus: wzrost AUC everolimusu (około 3,5-krotnie) oraz Cmax (około 2,3-krotnie). Wzrost Ctrough werapamilu (około 2,3-krotnie). Może być konieczna precyzyjna kontrola stężenia i dawki everolimusu.

Syrolimus: wzrost AUC (około 2,2-krotnie) syrolimusu, wzrost AUC (około 1,5-krotnie) S-werapamilu. Może być konieczna kontrola stężenia i dostosowanie dawki syrolimusu.

Takrolimus: możliwe zwiększenie stężenia tego leku w osoczu krwi.

Leki obniżające poziom lipidów (inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)): leczenie inhibitorami HMG-CoA-reduktazy (sywastatyna, atorwastatyna, lowastatyna) u pacjentów przyjmujących werapamil należy rozpoczynać od najniższych możliwych dawek i stopniowo je zwiększać. Jeśli pacjentowi, który już przyjmuje werapamil, konieczne jest podanie inhibitora HMG-CoA-reduktazy, należy wziąć pod uwagę konieczność obniżenia dawki statyn i dostosować dawkowanie zgodnie ze stężeniem cholesterolu w osoczu krwi.

Atorwastatyna: możliwe podwyższenie stężenia atorwastatyny. Atorwastatyna zwiększa AUC werapamilu o około 43 %.

Lowastatyna: możliwe podwyższenie stężenia lowastatyny. Wzrost AUC (~63 %) oraz Cmax (~32 %) werapamilu.

Sywastatyna: wzrost AUC sywastatyny o około 2,6-krotnie, Cmax sywastatyny – o 4,6-krotnie.

Fluwastatyna, prawastatyna oraz rozuwastatyna nie są metabolizowane przez cytochrom CYP3A4 i mają mniejsze prawdopodobieństwo interakcji z werapamilem.

Almotryptan: wzrost AUC o 20 %, Cmax – o 24 %.

Subfenazon: wzrost klirensu doustnego werapamilu 3-krotnie, zmniejszenie dostępności biologicznej – o 60 %. Może występować obniżenie efektu hipotensyjnego.

Sok grejpfrutowy: wzrost AUC R-werapamilu (~49 %) oraz S-werapamilu (~37 %), wzrost Cmax R-werapamilu (~75 %) oraz S-werapamilu (~51 %) bez zmiany okresu półtrwania i klirensu nerkowego. Należy unikać spożycia soku grejpfrutowego podczas stosowania werapamilu.

Zwierzobój perforowany: zmniejszenie AUC R-werapamilu (~78 %) oraz S-werapamilu (~80 %) z odpowiednim zmniejszeniem Cmax.

Inne interakcje

Leki przeciwwirusowe (HIV): z uwagi na zdolność niektórych leków przeciwwirusowych, takich jak rytonawir, do hamowania metabolizmu, stężenia werapamilu w osoczu mogą wzrosnąć. Należy przepisywać z ostrożnością lub może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki werapamilu.

Lit: opisywano zwiększoną neurotoksyczność litu przy jednoczesnym stosowaniu werapamilu hydrochloridu i litu, bez lub z podwyższeniem stężenia litu w osoczu krwi. Jednak u pacjentów, którzy stale przyjmowali tę samą dawkę litu doustnie, dodanie werapamilu hydrochloridu prowadziło do obniżenia stężenia litu w osoczu krwi. Pacjenci otrzymujący oba leki powinni być pod ścisłą kontrolą.

Blokery nerwowo-mięśniowe: dane kliniczne i badania na zwierzętach wskazują, że werapamilu hydrochlorid może potencjować działanie blokerów nerwowo-mięśniowych (podobnych do kurary i depolaryzujących). Może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki werapamilu hydrochloridu i/lub dawki blokera nerwowo-mięśniowego przy jednoczesnym stosowaniu.

Kwas acetylosalicylowy: zwiększona możliwość krwawień.

Ethanoli (alkohol): podwyższenie stężenia etanolu w osoczu krwi.

Leki przeciwciśnieniowe, diuretyki, leki rozszerzające naczynia: nasilenie efektu hipotensyjnego.

Metformina: jednoczesne stosowanie z werapamilem może zmniejszyć skuteczność metforminy.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ostry zawał mięśnia sercowego

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, powikłanym bradykardią, znacznym obniżeniem ciśnienia tętniczego lub zaburzeniem czynności lewej komory.

Blok serca/blok przedsionkowo-komorowy I stopnia/bradykardia/asystolia

Werapamilu hydrochlorid wpływa na węzeł przedsionkowo-komorowy i węzeł zatokowy oraz przedłuża czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Należy stosować z ostrożnością, ponieważ rozwój bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia (co stanowi przeciwwskazanie) lub jedno-, dwu- lub trójpęczkowego bloku odnogi pęczka Hisa może wymagać odstawienia kolejnych dawek werapamilu hydrochloridu i podania odpowiedniej terapii w razie potrzeby.

Werapamilu hydrochlorid wpływa na węzeł przedsionkowo-komorowy i węzeł zatokowy i bardzo rzadko może wywołać wystąpienie bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia, bradykardię oraz nadzwyczaj rzadko – asystolię. Takie objawy są bardziej prawdopodobne u pacjentów z zespołem słabego węzła zatokowego (choroba węzła zatokowego), który częściej występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Asystolia u pacjentów bez zespołu słabego węzła zatokowego jest zazwyczaj krótkotrwała (kilka sekund lub mniej), z samoczynnym powrotem do rytmu przedsionkowo-komorowego lub normalnego rytmu zatokowego. Jeśli zjawisko to nie jest przejściowe, należy natychmiast rozpocząć odpowiednią terapię (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Leki przeciwardżdżowe, β-blokery

Wzajemne wzmocnienie działania kardiowaskularnego (zwiększenie stopnia bloku przedsionkowo-komorowego, znaczne zmniejszenie częstości skurczów serca, wystąpienie niewydolności serca, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego). Zaobserwowano bezobjawową bradykardię (36 uderzeń/min) z migrującym wodnikiem rytmu przedsionkowego u pacjentów otrzymujących jednoczesnie leczenie kroplami ocznymi z timololem (β-blokerem) podczas terapii werapamilem hydrochloridem.

Digoksyna

W przypadku jednoczesnego stosowania werapamilu z digoksyną należy zmniejszyć dawkę digoksyny (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Niewydolność serca

Przed rozpoczęciem leczenia werapamilem należy skorygować niewydolność serca u pacjentów z frakcją wyrzutową większą niż 35% i odpowiednio kontrolować ją przez cały okres leczenia.

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny)

Patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

Werapamilu hydrochlorid należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami powodującymi zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (miastenia Myasthenia gravis, zespół Lamberta-Eatona, postępująca dystrofia mięśniowa Duchenne’a).

Niewydolność nerek

Chociaż dane z potwierdzonych badań porównawczych wykazały, że niewydolność nerek nie wpływa na farmakokinetykę werapamilu u pacjentów z nerek w stadium końcowym, istnieje kilka doniesień sugerujących, że u pacjentów z niewydolnością nerek należy stosować werapamil z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem. Werapamil nie jest usuwany podczas hemodializy.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z istotnym zaburzeniem funkcji wątroby należy stosować werapamil z ostrożnością (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Jeśli pacjent ma stwierdzoną nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak jednoznacznych i dobrze udokumentowanych danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na toksyczność rozrodczą. Ponieważ dane uzyskane w badaniach rozrodczych na zwierzętach nie zawsze można ekstrapolować na człowieka, lek należy stosować w czasie ciąży tylko w przypadku nagłej potrzeby.

Werapamil przenika przez łożysko i występuje we krwi pępowinowej.

Werapamil i jego metabolity przenikają do mleka matki. Ograniczone dane dotyczące doustnego przyjmowania leku przez człowieka wskazują, że dawka werapamilu dostająca się do organizmu noworodka jest niska (0,1–1% dawki przyjętej przez matkę), dlatego stosowanie werapamilu może być zgodne z karmieniem piersią, jednak nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków. Ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych u noworodków karmionych piersią, werapamil w okresie karmienia piersią można stosować tylko w przypadku nagłej potrzeby dla matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Z uwagi na działanie przeciwciśnieniowe werapamilu hydrochloridu, w zależności od indywidualnej reakcji, zdolność prowadzenia pojazdów, pracy z mechanizmami lub pracy w warunkach niebezpiecznych może być zaburzona. Dotyczy to szczególnie początkowego okresu leczenia, zwiększenia dawki, zmiany leku przeciwciśnieniowego oraz jednoczesnego przyjmowania leku z alkoholem. Werapamil może zwiększać stężenie alkoholu w osoczu krwi i opóźniać jego wydalanie, wskutek czego działanie alkoholu może być nasilone.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta. Lek należy przyjmować nie rozżuwając i nie rozgniatając, z odpowiednią ilością płynu (np. jeden szklankę wody, w żadnym wypadku nie sok grejpfrutowy), najlepiej podczas lub bezpośrednio po posiłku.

Dorośli i nastolatkowie o masie ciała powyżej 50 kg

Choroba niedokrwienna serca, napadowa tachyarytmia nadkomorowa, migotanie/mrówienie przedsionków

Zalecana dawka dobową wynosi 120–480 mg, podzielona na 3–4 dawki. Maksymalna dawka dobową – 480 mg.

Hipertensja tętnicza

Zalecana dawka dobową wynosi 120–360 mg, podzielona na 3 dawki.

Dzieci w wieku przedszkolnym starszym niż 6 lat tylko przy zaburzeniach rytmu serca: zalecana dawka – w granicach 80–120 mg na dobę, podzielona na 2–3 dawki.

Dzieci w wieku 6–14 lat tylko przy zaburzeniach rytmu serca: zalecana dawka – w granicach 80–360 mg na dobę, podzielona na 2–4 dawki.

Zaburzenia funkcji nerek

Dane dostępne opisano w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”. Pacjentom z niewydolnością nerek Werapamilu hydrochlorid należy stosować ostrożnie i pod ścisłym nadzorem.

Zaburzenia funkcji wątroby

U chorych z zaburzeniami funkcji wątroby działanie Werapamilu hydrochloridu jest w zależności od stopnia ciężkości nasilone i wydłużone z powodu spowolnienia rozkładu leku. Dlatego w takich przypadkach dawkowanie należy ustalać z szczególną ostrożnością i rozpoczynać od małych dawek (np. u chorych z zaburzeniami funkcji wątroby początkowo 2–3 razy dziennie po 40 mg, odpowiednio 80–120 mg na dobę), zob. sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Nie należy przyjmować leku w pozycji leżącej.

Werapamilu hydrochlorid nie można przepisywać chorym z zawałem mięśnia sercowego w ciągu 7 dni po zdarzeniu.

Po długotrwałej terapii lek należy odstawiać stopniowo, zmniejszając dawkę.

Czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie i zależy od stanu pacjenta oraz przebiegu choroby.

Dzieci. Werapamilu hydrochlorid można stosować dzieciom tylko przy zaburzeniach rytmu serca (zob. sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Objawy: hipotensja tętnicza, bradykardia aż do blokady przedsionkowo-komorowej wysokiego stopnia i zatrzymania węzła zatokowego, ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej, hiperglikemia, stupor oraz kwasica metaboliczna. Obserwowano przypadki śmiertelne w wyniku przedawkowania.

Leczenie przedawkowania Werapamilu hydrochloridu powinno być głównie wspomagające i indywidualne. Stymulacja β-adrenergiczna i/lub wewnętrzne podanie leków wapniowych (wapń chlorku) skutecznie stosuje się do usuwania objawów celowego przedawkowania przy doustnym stosowaniu Werapamilu hydrochloridu.

W przypadku znacznej hipotensji tętniczej lub blokady przedsionkowo-komorowej wysokiego stopnia należy stosować środki podnoszące ciśnienie tętnicze (środki zwężające naczynia) lub stymulatory serca, odpowiednio. Przy asystolii należy jednocześnie z zastosowaniem zwykłych środków stosować stymulację β-adrenergiczną (np. izoproterenolu hydrochlorid), inne środki skierowane na podniesienie ciśnienia tętniczego lub przeprowadzić odbudowę czynności serca i oddychania.

Werapamilu hydrochlorid nie jest usuwany podczas hemodializy.

Działania niepożądane.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane to: ból głowy, zawroty głowy; zaburzenia przewodu pokarmowego: nudności, zaparcia i ból brzucha; a także bradykardia, tachykardia, uczucie przyspieszonego serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, hiperemia, obrzęk obwodowy i zmęczenie.

Zaburzenia układu odpornościowego: nadwrażliwość.

Zaburzenia neurologiczne: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, drżenie, zaburzenia pozapiramidowe, porażenie (tetraparezja)*, napady padaczkowe.

Zaburzenia przemiany materii i metabolizmu: nieznane – hiperkaliemia.

Zaburzenia psychiczne: senność.

Zaburzenia narządu słuchu i układu przedsionkowego: szum w uszach, zawroty głowy.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: bradykardia, hiperemia, obniżenie ciśnienia tętniczego, uczucie przyspieszonego serca, tachykardia, blokada przedsionkowo-komorowa I, II lub III stopnia, niewydolność serca, zatrzymanie węzła zatokowego, zatokowa bradykardia, asystolia.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej: skurcz oskrzeli, nieznane – duszność.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: nudności, zaparcia, ból brzucha, wymioty, dyskomfort w brzuchu, niedrożność jelit, hiperplazja dziąseł (zapalenie dziąseł i krwawienie).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: nadpotliwość, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, wysypka makulopapularna, łysienie, pokrzywka, uczucie swędzenia, swędzenie, purpura.

Zaburzenia układu ruchu i tkanki łącznej: ból mięśni, ból stawów, osłabienie mięśni.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: nieznane – niewydolność nerek.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: zaburzenia erekcji, ginekomastia, galaktoreja.

Zaburzenia ogólne: obrzęk obwodowy, zmęczenie.

Badania laboratoryjne: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych oraz poziomu prolaktyny w surowicy krwi.

* Podczas obserwacji pozarejestrowych zgłoszono raz porażenie (tetraparezję) związane z jednoczesnym stosowaniem werapamilu i kolchicyny. Może to wynikać z przenikania kolchicyny przez barierę krew-mózg spowodowanego przez werapamil, który hamuje CYP3A4 i białko P-gp, zobacz sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać we wkładzie oryginalnym w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki № 10x2 w blisterach w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalny Zakład „GNCLS”, lub

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”, lub

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 61057, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Worobjowa 8.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalny Zakład „GNCLS”)

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”)

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ulica Szewczenki 100.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”)