Vivana Rompharm

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Vivana Rompharm

SkÅ ad:

substancja czynna: kwas ibandronowy;

1 szpryc z wczeÅ niejszym napeÅ nieniem (3 ml) zawiera 3 mg kwasu ibandronowego w postaci monohydratu sodowego ibandronianu 3,375 mg;

substancje pomocnicze: octan sodu, trihydrazyna; kwas octowy lodowy; chlorek sodu; roztwór kwasu octowego 1 %; woda do iniekcji.

PostaÄ leku. Roztwór do wstrzykiwaÅ .

GÅ ówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyki. Å rodki wpÅ ywajÄ ce na strukturÄ i mineralizacjÄ koÅ ci. Bisfosfoniany. Kwas ibandronowy. Kod ATC M05B A06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Kwas ibandronowy jest silnie działającym bisfosfonianem należącym do grupy bisfosfonianów zawierających azot, działającym selektywnie na tkankę kostną i specyficznie hamującym aktywność osteoklastów, bez bezpośredniego wpływu na formowanie tkanki kostnej. Lek nie wpływa na uzupełnienie puli osteoklastów. U kobiet w okresie postmenopauzalnym kwas ibandronowy obniża zwiększony wskaźnik odnowy tkanki kostnej do poziomu sprzed menopauzy, co prowadzi do stopniowego wzrostu masy kostnej i zmniejszenia częstości złamani.

Efekty farmakodynamiczne

Działaniem farmakodynamicznym kwasu ibandronowego jest hamowanie resorpcji kostnej. In vivo kwas ibandronowy zapobiega destrukcji kości spowodowanej eksperymentalnie blokadą czynności gruczołów płciowych retinoidami, guzami oraz ekstraktami guzów. U młodych (szybko rosnących) szczurów obserwowano również hamowanie endogennej resorpcji kości, co prowadziło do wzrostu normalnej masy kostnej w porównaniu z zwierzętami nieleczonego kontrolnego.

Modele zwierzęce potwierdzają, że kwas ibandronowy jest silnie działającym inhibitorem aktywności osteoklastów. U rosnących szczurów nie zaobserwowano objawów zaburzenia mineralizacji nawet przy stosowaniu dawek przekraczających ponad 5000 razy dawkę niezbędną do leczenia osteoporozy.

Długotrwałe codzienne oraz okresowe (w dużych odstępach czasu) stosowanie przez dłuższy czas u szczurów, psów i małp wiązało się z tworzeniem nowej kości o normalnej jakości, z zachowaną lub zwiększoną wytrzymałością mechaniczną, nawet przy zastosowaniu w zakresie toksycznym. Skuteczność codziennego oraz okresowego podawania kwasu ibandronowego w odstępach między dawkami 9–10 tygodni została potwierdzona w badaniu klinicznym z udziałem ludzi. Kwas ibandronowy wykazał skuteczność w zapobieganiu powstawaniu złamań.

W modelach zwierzęcych kwas ibandronowy powodował zmiany biochemiczne wskazujące na hamowanie resorpcji tkanki kostnej zależne od dawki, w tym obniżenie poziomu biochemicznych markerów degradacji kolagenu kostnego w moczu (takich jak deoksyperydynolina i skrzyżowanie N-telopeptydu kolagenu typu I (NTX)).

Codzienne oraz okresowe (w odstępach między dawkami 9–10 tygodni, kwartalnie) stosowanie kwasu ibandronowego doustnie lub dożylne u kobiet w okresie postmenopauzalnym prowadziło do zmian biochemicznych wskazujących na zależne od dawki hamowanie resorpcji kostnej.

Podanie dożylne ibandronianu powodowało obniżenie stężenia surowicznego C-telopeptydu α-łańcucha kolagenu typu I (CTX) w ciągu 3–7 dni od rozpoczęcia leczenia oraz obniżenie stężenia osteokalcyyny w ciągu 3 miesięcy.

Po zakończeniu leczenia obserwuje się powrót do patologicznego poziomu zwiększonej resorpcji kostnej, obserwowanego przed rozpoczęciem leczenia, związanego z osteoporozą postmenopauzalną.

Analiza histologiczna próbek uzyskanych w wyniku biopsji kości po 2 i 3 latach leczenia kobiet w okresie postmenopauzalnym kwasem ibandronowym podawanym doustnie w dawce 2,5 mg codziennie oraz dożylne okresowo w dawce do 1 mg co 3 miesiące, wykazała normalny stan tkanki kostnej bez objawów zaburzenia mineralizacji. Po 2 latach leczenia zastrzykami kwasu ibandronowego w dawce 3 mg obserwowano oczekiwane obniżenie metabolizmu kostnego, a także normalną jakość tkanki kostnej i brak zaburzeń mineralizacji.

Farmakokinetyka.

Jak wykazano w różnych badaniach u zwierząt i ludzi, pierwotny wpływ farmakologiczny kwasu ibandronowego na kości nie ma bezpośredniego związku z rzeczywistym stężeniem we krwi.

Stężenie kwasu ibandronowego we krwi rośnie proporcjonalnie do dawki po dożylnej podaniu 0,5−6 mg.

Rozkład

Po wstępnym narażeniu systemowym kwas ibandronowy szybko wiąże się z tkanką kostną lub jest wydalany z moczem. U człowieka pozorną objętość rozkładu szacuje się na co najmniej 90 l, a około 40–50 % ilości leku krążącego we krwi przenika do tkanki kostnej. Z białkami osocza wiąże się około 85−87 % (określono in vitro przy zastosowaniu kwasu ibandronowego w stężeniach terapeutycznych), dlatego potencjał interakcji z innymi lekami poprzez wypieranie jest niewielki.

Biotransformacja

Brak dowodów na metabolizm kwasu ibandronowego w organizmie człowieka lub zwierząt.

Wydalanie

Kwas ibandronowy jest usuwany z krwiobiegu poprzez wchłanianie przez kość (około 40−50 % u kobiet w okresie postmenopauzalnym), reszta jest wydalana w niezmienionej formie przez nerki.

Zakres pozornego okresu półtrwania jest szeroki i zwykle wynosi 10–72 godziny. Ponieważ obliczone wartości zależą w dużej mierze od długości trwania badania, zastosowanej dawki oraz czułości metody analizy, końcowy okres półtrwania jest prawdopodobnie znacznie dłuższy, podobnie jak w przypadku innych bisfosfonianów. Początkowy poziom leku we krwi szybko maleje i osiąga 10 % maksymalnych wartości w ciągu 3–8 godzin po podaniu dożylnym lub doustnym odpowiednio.

Ogólny klirens kwasu ibandronowego jest niski i średnio wynosi 84–160 ml/min. Klirens nerkowy (60 ml/min u zdrowych kobiet w okresie postmenopauzalnym) stanowi 50–60 % całkowitego klirensu i zależy od klirensu kreatyniny. Różnica między pozornym, całkowitym a nerkowym klirensie odzwierciedla wchłanianie leku przez tkankę kostną.

Drogi sekrecji prawdopodobnie nie obejmują znanych układów transportu kwasów i zasad zaangażowanych w wydalanie innych substancji czynnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Ponadto kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów P450 wątrobowych u człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 wątroby u szczurów.

Farmakokinetyka w przypadkach szczególnych

Płeć

Farmakokinetyka kwasu ibandronowego u mężczyzn i kobiet jest podobna.

Rasa

Brak danych o klinicznie istotnych różnicach międzypochodzeniowych między pacjentami rasy mongolskiej i europejskiej dotyczących rozkładu kwasu ibandronowego. Dane dotyczące pacjentów rasy negroidalnej są ograniczone.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Klirens nerkowy kwasu ibandronowego u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji nerek zależy liniowo od klirensu kreatyniny (KlKr).

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (KlKr ≥ 30 ml/min) nie należy modyfikować dawki leku.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (KlKr < 30 ml/min), którzy otrzymywali kwas ibandronowy doustnie w dawce 10 mg przez 21 dni, stężenie we krwi było 2–3 razy wyższe niż u pacjentów z normalną funkcją nerek; ogólny klirens kwasu ibandronowego wynosił 44 ml/min. Po dożylnej podaniu 0,5 mg kwasu ibandronowego pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek ogólny, nerkowy i niernerkowy klirens zmniejszyły się odpowiednio o 67 %, 77 % i 50 %, jednak nie zaobserwowano pogorszenia tolerancji leku w wyniku zwiększonego narażenia. Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne stosowanie leku Vivana Rompharm nie jest zalecane pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Sposób stosowania i dawki”). Farmakokinetyka kwasu ibandronowego u pacjentów z nerek w stadium końcowym była oceniana jedynie u niewielkiej liczby pacjentów poddawanych hemodializie, dlatego farmakokinetyka kwasu ibandronowego u pacjentów niepoddawanych dializy jest nieznana. Ze względu na ograniczone dane kwas ibandronowy nie powinien być stosowany u pacjentów z nerek w stadium końcowym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Brak danych dotyczących farmakokinetyki kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością wątroby. Wątroba nie bierze istotnego udziału w klirensie kwasu ibandronowego, który nie jest metabolizowany, a wydalany jest przez nerki i drogą wchłaniania przez tkankę kostną. Dlatego u chorych z niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku.

Pacjenci w wieku podeszłym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Ocenione parametry farmakokinetyczne w analizie wieloczynnikowej nie zależą od wieku. Ponieważ funkcja nerek zmniejsza się z wiekiem, jest to jedyny czynnik, który należy uwzględnić (patrz sekcja „Pacjenci z niewydolnością nerek”).

Dzieci (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Brak danych dotyczących stosowania leku Vivana Rompharm u dzieci.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie osteoporozy u kobiet w okresie popomenopauzalnym z podwyższonym ryzykiem złamania. Wykazano obniżenie ryzyka złamań kręgów. Skuteczność w zapobieganiu złomaniom szyjki kości udowej nie została potwierdzona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas ibandronowy lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku (patrz dział „Skład”).

Hipokalcemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje metaboliczne są mało prawdopodobne, ponieważ kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów CYP450 w wątrobie człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 w wątrobie szczura (patrz dział „Farmakokinetyka”). Kwas ibandronowy jest wydzielany wyłącznie drogą nerkową i nie ulega biotransformacji.

Szczególne środki ostrożności.

Błędy podania

Należy zachować ostrożność i unikać podawania leku Vivana Rompharm do tętnicy lub przestrzeni okołovenowej, ponieważ może to spowodować uszkodzenie tkanek.

Hipokalcemia

Stosowanie leku Vivana Rompharm, podobnie jak innych doustnie podawanych bisfosfonianów, może prowadzić do tymczasowego obniżenia stężenia wapnia w surowicy.

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Vivana Rompharm należy skorygować istniejącą hipokalcemię. Inne zaburzenia metabolizmu tkanki kostnej i gospodarki mineralnej należy również odpowiednio leczyć.

Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość wapnia i witaminy D.

Reakcja anafilaktyczna/szok

U pacjentów leczonych kwasem ibandronowym podawanym dożylnie, zgłaszano przypadki reakcji anafilaktycznych/szoku, w tym zakończone śmiertelnie.

Podczas podawania dożylnego leku Vivana Rompharm należy mieć łatwo dostępną odpowiednią pomoc medyczną i wyposażenie do monitorowania. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub innych ciężkich reakcji nadwrażliwości/reakcji alergicznych należy natychmiast przerwać wstrzykiwanie i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zaburzenia funkcji nerek

Pacjenci z chorobami współistniejącymi lub ci, którzy stosują leki mogące negatywnie wpływać na nerki, powinni poddawać się regularnym badaniom w trakcie leczenia zgodnie z zasadami właściwej praktyki medycznej.

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne wstrzykiwania lekiem Vivana Rompharm nie zaleca się pacjentom, u których stężenie kreatyniny w surowicy przekracza 200 µmol/l (2,3 mg/dl) lub klirens kreatyniny jest poniżej 30 ml/min (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Sposób podania i dawki”).

Niewydolność serca

Pacjentom z ryzykiem rozwoju niewydolności serca należy unikać nadmiernego nawadniania.

Nekroza kości żuchwy

Podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek bardzo rzadko zgłaszano nekrozę kości żuchwy (ONK) u pacjentów stosujących ibandronian do leczenia osteoporozy (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). U pacjentów z niegojącymi się otwartymi uszkodzeniami miękkich tkanek jamy ustnej należy odroczyć rozpoczęcie leczenia lub kolejnego cyklu leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Vivana Rompharm pacjentom z czynnikami ryzyka współistniejących zaleca się badanie stomatologiczne z odpowiednim zabiegiem zapobiegawczym oraz indywidualną oceną stosunku korzyści do ryzyka.

Oceniając ryzyko rozwoju ONK u pacjenta, należy wziąć pod uwagę następujące czynniki ryzyka:

• aktywność leku hamującego resorpcję kości (ryzyko jest wyższe przy stosowaniu związków o wysokiej aktywności); sposób podania (ryzyko jest wyższe przy podaniu parenteralnym) oraz kumulacyjna dawka terapii hamującej resorpcję kości;
• nowotwory złośliwe, choroby współistniejące (np. anemia, koagulopatia, infekcja), palenie tytoniu;
• leczenie współistniejące: kortykosteroidy, chemioterapia, inhibitory angiogenezy, radioterapia obszaru głowy i szyi;
• niewłaściwa higiena jamy ustnej, choroby przyzębia, źle dopasowane protezy zębowe, choroby zębów w wywiadzie, inwazyjne zabiegi stomatologiczne, np. ekstrakcja zębów.

Podczas leczenia lekiem Vivana Rompharm wszyscy pacjenci powinni przestrzegać odpowiedniej higieny jamy ustnej, regularnie poddawać się badaniom stomatologicznym oraz natychmiast zgłaszać wszelkie objawy ze strony jamy ustnej, takie jak ruchomość zębów, ból lub obrzęk, niegojące się owrzodzenia lub wydzielina. Podczas leczenia inwazyjne zabiegi stomatologiczne należy wykonywać tylko po dokładnym rozważeniu: należy ich unikać podczas i w najbliższym czasie po zastosowaniu leku Vivana Rompharm.

Plan postępowania z pacjentami, u których rozwinęła się ONK, powinien być opracowany w warunkach ścisłej współpracy lekarza ze stomatologiem lub chirurgiem szczękowo-twarzowym z doświadczeniem w leczeniu ONK. Należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania leczenia lekiem Vivana Rompharm do czasu poprawy stanu i osłabienia czynników ryzyka.

Nekroza kości przewodu słuchowego zewnętrznego

Podczas stosowania bisfosfonianów zgłaszano przypadki nekrozy kości przewodu słuchowego zewnętrznego, głównie w związku z długotrwałym leczeniem. Do możliwych czynników ryzyka rozwoju nekrozy kości przewodu słuchowego zewnętrznego należą stosowanie sterydowych hormonów i chemioterapia oraz/lub lokalne czynniki ryzyka, takie jak infekcja lub uraz. Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia nekrozy kości przewodu słuchowego zewnętrznego u pacjentów stosujących bisfosfoniany, u których występują objawy ze strony ucha, w tym przewlekłe infekcje ucha.

Atypowe złamania kości udowej

O atypowych złamaniach podtrocanterowych i dystalnych kości udowej zgłaszano podczas leczenia bisfosfonianami, głównie u pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu osteoporozy. Te złamania poprzeczne lub ukośne mogą wystąpić w dowolnym miejscu kości udowej – nieco poniżej małego trochanteru aż do nieco powyżej grzbietu nadwątrodkowego. Złamania te pojawiają się po minimalnym urazie lub bez urazu; niektórzy pacjenci odczuwają ból w okolicy uda lub pachwinowy ból, często skojarzony z charakterystycznymi cechami złamania stresowego, przez kilka tygodni do kilku miesięcy przed złamaniem się kości udowej. Złamania są często obustronne, dlatego u pacjentów leczonych bisfosfonianami, u których wystąpiło złamanie dystalne kości udowej, należy również przebadać drugie udo. Zgłaszano również złe gojenie się tych złamań. Należy rozważyć możliwość przerwania stosowania bisfosfonianów u pacjentów z podejrzeniem atypowych złamań kości udowej po zakończeniu oceny stanu pacjenta, biorąc pod uwagę indywidualną ocenę stosunku korzyści do ryzyka.

Podczas leczenia bisfosfonianami pacjentom należy zalecać zgłaszanie wszelkiego bólu w okolicy uda, stawu biodrowo-krzyżowego lub bólu pachwinowego; wszyscy pacjenci z takimi objawami powinni zostać przebadani pod kątem niepełnego złamania kości udowej (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Atypowe złamania innych kości długich

U pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu zgłaszano również atypowe złamania innych kości długich, takich jak kość ramieniowa i piszczelowa. Podobnie jak w przypadku atypowych złamań kości udowej, te złamania pojawiają się po minimalnym urazie lub bez niego, a niektórzy pacjenci odczuwają ból prodromalny przed pojawieniem się pełnego złamania. W przypadku złamania kości piszczelowej może to być związane z powtarzającym się obciążeniem stresowym związanym z długotrwałym używaniem środków wspomagających chód (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Lek Vivana Rompharm nie zawiera sodu.

Unieszkodliwienie niewykorzystanego leku oraz leku z przeterminowanym terminem ważności

Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. system zbiorczego odbioru odpadów, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek Vivana Rompharm przeznaczony jest wyłącznie do stosowania u kobiet po menopauzie. Leku nie należy stosować kobietom w wieku rozrodczym.

Nie ma odpowiednich danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u kobiet w ciąży. W badaniach na szczurach zaobserwowano pewną toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Leku Vivana Rompharm nie należy stosować w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy kwas ibandronowy przenika do mleka matki. Badania wykazały obecność niskiego stężenia kwasu ibandronowego w mleku karmiących szczurów po podaniu dożylnym. Leku Vivana Rompharm nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu kwasu ibandronowego na człowieka. W badaniach rozrodczych na szczurach przy doustnym podawaniu w wysokich dawkach dziennych kwas ibandronowy obniżał płodność. W badaniach na szczurach przy podawaniu dożylnym w wysokich dawkach dziennych kwas ibandronowy obniżał płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Ze względu na właściwości farmakodynamiczne, profil farmakokinetyczny i zgłoszone efekty niepożądane oczekuje się, że lek Vivana Rompharm nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Pacjentom leczonym lekiem Vivana Rompharm należy przekazać istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa, które powinni znać przed i w trakcie leczenia lekiem Vivana Rompharm (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”) oraz kartę informacyjną dla pacjenta opublikowaną na stronie internetowej firmy K.T. ROMPHARM COMPANY S.R.L.

Dozowanie

Zalecana dawka kwasu ibandronowego wynosi 3 mg w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego 15–30 sekund, co 3 miesiące.

Należy ściśle przestrzegać wskazania do wstrzykiwania dożylnego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżania i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Pacjenci powinni dodatkowo przyjmować wapń i witaminę D (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy oddziaływania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

W przypadku opuszczenia dawki, wstrzyknięcie leku należy wykonać natychmiast, gdy tylko będzie to możliwe. Następne wstrzyknięcia należy wykonywać co 3 miesiące od daty ostatniego podania leku.

Optymalny czas leczenia osteoporozy lekami z grupy bisfosfonianów nie został ustalony. Należy okresowo oceniać konieczność kontynuowania terapii, biorąc pod uwagę oczekiwaną korzyść i potencjalne ryzyko stosowania leku Vivana Rompharm dla każdego pacjenta indywidualnie, szczególnie po 5 lub więcej latach leczenia.

Grupy pacjentów specjalnych

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Wstrzyknięć leku Vivana Rompharm nie zaleca się pacjentom, u których stężenie kreatyniny w surowicy przekracza 200 µmol/l (2,3 mg/dl) lub klirens kreatyniny (zmierzony lub obliczony) jest niższy niż 30 ml/min, ponieważ dane z badań klinicznych, w tym dotyczące tej grupy pacjentów, są ograniczone (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Farmakokinetyka”).

Dostosowania dawki nie należy stosować u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek, u których stężenie kreatyniny w surowicy wynosi ≤ 200 µmol/l (2,3 mg/dl) lub klirens kreatyniny (zmierzony lub obliczony) wynosi ≥ 30 ml/min.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Dostosowania dawki nie należy stosować (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Dostosowania dawki nie należy stosować (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Szczególne wskazówki dotyczące stosowania

Należy ściśle przestrzegać wskazania do wstrzykiwania dożylnego leku Vivana Rompharm (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jeśli lek jest podawany przez istniejący system infuzyjny dożylny, roztworem infuzyjnym może być wyłącznie roztwór izotoniczny lub 5 % roztwór glukozy (50 mg/ml). Dotyczy to również roztworów stosowanych do przemywania kaniuli oraz innych urządzeń.

Każdy niewykorzystany roztwór do wstrzykiwań, strzykawka oraz igła do wstrzykiwań powinny być utylizowane zgodnie z lokalnymi przepisami. Należy zminimalizować wprowadzanie leków do środowiska zewnętrznego.

Należy ściśle przestrzegać poniższych zaleceń dotyczących stosowania i utylizacji strzykawek oraz innych narzędzi kłujących i ciętych:

• Igły i strzykawki nigdy nie powinny być używane ponownie.
• Wszystkie używane igły i strzykawki należy umieścić w pojemniku na narzędzia kłujące i cięte (pojemnik odporny na przebicie, przeznaczony do jednorazowego użytku).
• Pojemnik ten należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
• Nie wyrzucać pojemnika na narzędzia kłujące i cięte do zwykłych odpadów komunalnych.
• Napełniony pojemnik należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami lub zaleceniami lekarza.

Dzieci

Brak odpowiedniego doświadczenia w stosowaniu leku Vivana Rompharm u dzieci (do 18. roku życia). Stosowanie leku w tej populacji pacjentów nie zostało zbadane (patrz sekcje „Farmakodynamika” oraz „Farmakokinetyka”).

Przedawkowanie

Nie ma specyficznej informacji dotyczącej leczenia przedawkowania kwasem ibandronowym.

Ze względu na istniejącą wiedzę na temat tej klasy związków, przedawkowanie przy podawaniu dożylnym może prowadzić do hipokalcemii, hipofosfatemii i hipomagnezemii. Klinicznie istotne obniżenia stężenia wapnia, fosforu i magnezu w surowicy należy korygować przez wstrzykiwanie dożylne odpowiednio glukonianu wapnia, fosforanu potasu lub sodu oraz siarczanu magnezu.

Niepożądane działania.

Streszczenie profilu bezpieczeństwa

Najpoważniejszymi zarejestrowanymi niepożądanymi działaniami są reakcja anafilaktyczna/soczewica, nietypowe złamania kości udowej, martwica żuchwy, zapalenie oka (patrz „Opis poszczególnych niepożądanych działań” oraz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Najczęstsze zgłaszane niepożądane działania to bóle stawów i objawy grypopodobne. Objawy te były zazwyczaj związane z pierwszą dawką, w większości przypadków były krótkotrwałe, łagodne lub umiarkowanej ciężkości i zazwyczaj ustępowały w trakcie kontynuacji leczenia, nie wymagając interwencji lekowej (patrz „Opis poszczególnych niepożądanych działań”).

Poniżej przedstawiono pełną listę znanych niepożądanych działań.

Bezpieczeństwo leczenia kwasem ibandronowym w dawce 2,5 mg doustnie zostało oceniane u 1251 pacjentów uczestniczących w 4 badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z których większość brała udział w trzyletnim badaniu podstawowym dotyczącym złamań (MF 4411).

W dwuletnim badaniu podstawowym u kobiet w okresie menopauzalnym z osteoporozą (WM16550) ogólny profil bezpieczeństwa był podobny dla kwasu ibandronowego stosowanego jako dożylne wstrzykiwania 3 mg co 3 miesiące oraz kwasu ibandronowego w dawce 2,5 mg doustnie codziennie. Łączna liczba pacjentów, u których wystąpiło niepożądane działanie, wynosiła odpowiednio 26,0% oraz 28,6% po jednym i dwóch latach stosowania kwasu ibandronowego jako wstrzykiwań dożylnych 3 mg co 3 miesiące. W większości przypadków niepożądane działania nie prowadziły do przerwania leczenia.

Lista niepożądanych działań w formie tabeli

W poniższej tabeli przedstawiono pełną listę znanych niepożądanych działań.

Niepożądane działania są wymienione według klasy układów narządów MedDRA, z podziałem według częstości. Częstość została oszacowana według następujących kategorii umownych: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); niezwykle rzadko (≥1/10000 do <1/1000); pojedyncze przypadki (<1/10000), częstość nieznana (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości niepożądane działania są wymienione według malejącej ciężkości.

Niepożądane działania zarejestrowane podczas badań faz III WM16550 oraz MF4411 u kobiet w okresie menopauzalnym, które otrzymywały lek w postaci wstrzykiwań dożylnych 3 mg co 3 miesiące lub kwas ibandronowy w dawce 2,5 mg doustnie codziennie, oraz podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek:

* Dziv. niżej dodatkową informację.

† Wykryte podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Choroba grypopodobna

Choroba grypopodobna obejmuje objawy takie jak reakcje lub objawy fazy ostrej, w tym mięśniowe, artretyczne, gorączkę, dreszcze, zwiększone zmęczenie, nudności, utratę apetytu oraz ból kości.

Nekroza żuchwy (ONJ)

Zgłaszano przypadki ONJ, głównie u pacjentów z nowotworami złośliwymi, którzy otrzymywali leczenie lekami hamującymi resorpcję kości, w szczególności kwasem ibandronowym (patrz sekcja „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”). Zarejestrowano przypadki ONJ podczas stosowania po rejestracji kwasu ibandronowego.

Atypowe złamania podtrochanterowe i trzonu kości udowej

Chociaż patofizjologia nie jest jasna, dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko atypowych złamań podtrochanterowych i trzonu kości udowej u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii bisfosfonanami w przebiegu osteoporozy pomenopauzalnej, szczególnie po trzech–pięciu latach stosowania. Bezwzględne ryzyko atypowych złamań podtrochanterowych i trzonu kości długich (działanie niepożądane klasy bisfosfonanów) pozostaje bardzo niskie.

Zapalenie oka

Podczas stosowania kwasu ibandronowego zgłaszano zapalne zaburzenia oka: uveitę, episkleryt, skleryt. W niektórych przypadkach te zaburzenia ustąpiły dopiero po odstawieniu kwasu ibandronowego.

Reakcja anafilaktyczna/szok

U pacjentów otrzymujących wewnętrznie dożylne zastrzyki kwasu ibandronowego obserwowano przypadki reakcji anafilaktycznej/szoku, w tym przypadki śmiertelne.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Niezgodność.

Nie należy mieszać preparatu Vivana Rompharm, roztwór do wstrzykiwań, z roztworami zawierającymi wapń ani z innymi lekami do stosowania dożylnego.

Opakowanie.

Po 3 ml w strzykawce wstępnie napełnionej o pojemności 5,0 ml; 1 lub 4 strzykawki wstępnie napełnione w blistrze razem z 1 lub 4 igłami w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

K. T. ROMPHARM COMPANY S.R.L.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

ul. Eroilor nr 1A, miasto Otopeni, 075100, okręg Ilfov, Rumunia – budynek Rompharm 1 i Rompharm 2.