Virolex

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Virolex (Virolex®)

Skład:

substancja czynna: acyklowir;

1 fiolka zawiera 250 mg akycyklowiru w postaci soli sodowej;

substancje pomocnicze: brak.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe do stosowania systemowego.

Kod ATC J05A B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Akyclovir – lek przeciwwirusowy o działaniu systemowym. Wykazuje działanie wirustatyczne i jest skuteczny wobec wirusa Herpes simplex typu 1 i typu 2 (HSV-1 i HSV-2), a także wirusa Varicella-zoster (VZV).

Akyclovir przechodzi do aktywnej formy, która wykazuje działanie przeciwwirusowe, dopiero po wniknięciu do komórki zainfekowanej wirusem opryszczki (HSV). Następnie, pod wpływem wirusowej timidynokinazy akyclovir ulega fosforylacji w komórkach, tworząc akyclovir monofosforan, który następnie przy udziale enzymów komórkowych przekształca się w akyclovir difosforan, a następnie w aktywną formę – akyclovir trifosforan, wykazujący działanie przeciwwirusowe i blokujący replikację wirusowego DNA. Powinowactwo akycloviru trifosforanu do wirusowej polimerazy DNA jest 10–30 razy wyższe niż do komórkowej polimerazy DNA, dzięki czemu selektywnie hamuje aktywność wirusowego enzymu. Ponadto wirusowa polimeraza DNA włącza akyclovir do łańcucha wirusowego DNA, co prowadzi do przerwania syntezy DNA. Dzięki tym mechanizmom działania akyclovir skutecznie hamuje proces rozmnażania wirusów, nie wpływając przy tym na normalne procesy zachodzące w komórkach.

Farmakokinetyka.

Biodostępność akycloviru wynosi od 13 do 21%; przy zwiększaniu dawki maleje ona.

Akyclovir łatwo przenika do wszystkich tkanek, narządów i płynów ustrojowych: mózgu, nerek, płuc, wątroby, mięśni, śledziony, macicy, błony śluzowej pochwy, wydzieliny pochwowej, płynu mózgowo-rdzeniowego oraz do płynu pęcherzyków oparzenia. 15,4% akycloviru wiąże się z białkami osocza krwi.

Akyclovir nie podlega presystemowemu metabolizmowi.

Okres półtrwania po podaniu doustnym u dorosłych z prawidłową funkcją nerek wynosi 3 godziny. U osób zdrowych akyclovir wydzielany jest głównie z moczem przez nerki (80%). 8,5–14% akycloviru wydzielane jest w postaci metabolitu – karboksymetoksymetyloguaniny. Akyclovir występuje również w kale w ilości mniejszej niż 2% oraz w niewielkiej ilości w CO₂ wydychanym z oddechem.

Farmakokinetyka akycloviru u dzieci w wieku od 1 roku jest analogiczna do farmakokinetyki u dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej u chorych z niedoborem odporności oraz ciężkiego opryszczki narządów płciowych u chorych bez niedoboru odporności.

Profilaktyka zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej u chorych z niedoborem odporności.

Leczenie zakażeń wywołanych wirusem Varicella zoster.

Leczenie encefalitis herpetycznej.

Leczenie zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej u noworodków i niemowląt w wieku do 3 miesięcy.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na akycyklowir, walacyklowir lub na inne składniki preparatu w wywiadzie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji akycyklowiru z innymi lekami.

Akycyklowir wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej przez nerki drogą sekrecji kanalikowej, dlatego każdy lek, który ma podobny mechanizm wydzielania, może zwiększać stężenie akycyklowiru w osoczu.

Pobinecyd i cykloheksymina wydłużają okres półwylu akycyklowiru oraz pole pod krzywą stężenie/czas (AUC), jednak ze względu na szeroki indeks terapeutyczny akycyklowiru nie ma potrzeby modyfikacji dawki.

U pacjentów leczonych jednocześnie Virolexem do wstrzykiwań dożylnych i innymi lekami o podobnym mechanizmie wydzielania możliwe jest zwiększenie stężenia w osoczu jednego lub obu leków lub ich metabolitów. Jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi w leczeniu chorych po przeszczepieniu narządów może również zwiększać stężenie akycyklowiru oraz nieaktywnego metabolitu leku immunosupresyjnego w osoczu.

Podczas stosowania litu jednocześnie z wysoką dawką akycyklowiru dożylne, należy dokładnie monitorować stężenie litu w surowicy z uwagi na ryzyko toksyczności litu.
Ostrożność (z kontrolą funkcji nerek) należy również zachować przy przepisywaniu Virolexu do wstrzykiwań dożylnych w połączeniu z lekami wpływającymi na funkcję nerek (takimi jak cyklosporyna, tarkolimus).

Badanie eksperymentalne u 5 mężczyzn wskazuje, że terapia towarzysząca akycyklowirem zwiększa AUC całkowicie podanego teofiliny o około 50%. Zaleca się pomiar stężenia w osoczu podczas jednoczesnej terapii akycyklowirem.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia pacjentom otrzymującym acyklowir dożylnie lub wysokie dawki acyklowiru doustnie.

Dawki dożylne należy podawać w formie infuzji trwającej godzinę, aby uniknąć wytrącania się acyklowiru w nerkach. Należy unikać szybkiego wstrzykiwania lub podania w formie dołkowej.

Ryzyko uszkodzenia nerek wzrasta przy stosowaniu innych leków nefrotoksycznych. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu acyklowiru dożylnie z innymi lekami nefrotoksycznymi.

Pacjenci z niewydolnością nerek oraz pacjenci w podeszłym wieku

Acyklowir jest wydalany głównie drogą nerkową, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę. U pacjentów w podeszłym wieku prawdopodobnie występuje obniżona funkcja nerek, dlatego należy rozważyć konieczność dostosowania dawki u tej grupy pacjentów. Pacjenci z obu tych grup (z niewydolnością nerek oraz w podeszłym wieku) należą do grupy ryzyka wystąpienia działań niepożądanych neurologicznych i powinni być dokładnie monitorowani. Według zgromadzonych danych, takie reakcje są zazwyczaj odwracalne po przerwaniu leczenia. Długotrwałe lub powtarzane kursy leczenia acyklowirem u osób z silnie osłabionym układem odpornościowym mogą prowadzić do pojawienia się szczepów wirusa o obniżonej wrażliwości, które mogą nie odpowiadać na długotrwałe leczenie acyklowirem.

W przypadku stosowania wysokich dawek leku dożylnie, np. w leczeniu encefalitu herpetycznego, należy uwzględnić wskaźniki funkcji nerek, szczególnie w przypadkach odwodnienia lub obecności niewydolności nerek.

Konieczne jest dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek w celu uniknięcia gromadzenia się acyklowiru w organizmie.

Rozcieńczony Virolex do wlewu dożylnego ma pH około 11,0 i nie powinien być stosowany doustnie.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Płodność

Brak informacji dotyczących wpływu acyklowiru na płodność kobiet.
W badaniu przeprowadzonym u 20 mężczyzn z normalną liczbą plemników, stosowanie doustnie w dawce do 1 g na dobę przez sześć miesięcy nie wykazało klinicznie istotnego wpływu na liczbę plemników, ruchliwość ani morfologię.

Ciąża

W rejestrze nadzoru po rejestracji u ciężarnych zarejestrowano wyniki ciąży u kobiet, które były narażone na działanie dowolnych leków zawierających acyklowir. Wyniki rejestru nie wykazały zwiększonej liczby wad wrodzonych u osób narażonych na działanie acyklowiru w porównaniu z populacją ogólną, a żadne z wad wrodzonych nie wykazały unikalnego lub spójnego obrazu sugerującego wspólną przyczynę. Stosowanie acyklowiru doustnie w międzynarodowych standardowych testach nie powodowało efektów embriotoksycznych ani teratogennych u królików, szczurów ani myszy. W niestandardowym teście na szczurach zaobserwowano odchylenia u płodów, ale wyłącznie po bardzo wysokich dawkach podskórnych, które wywoływały toksyczność matki. Kliniczne znaczenie tych obserwacji jest nieokreślone.

Acyklowir może być stosowany jedynie wtedy, gdy lekarz uzna, że oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Po doustnym przyjęciu 200 mg acyklowiru 5 razy na dobę, acyklowir przenika do mleka matki w stężeniach wynoszących 0,6–4,1 razy poziom acyklowiru w osoczu krwi. Dziecko karmione takim mlekiem może przyjąć acyklowir w dawce do 0,3 mg/kg masy ciała na dobę. Należy ostrożnie przepisywać acyklowir kobietom karmiącym piersią, biorąc pod uwagę stosunek ryzyka do korzyści dla dziecka.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ leku na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować przez powolne wlewy dożylne trwające nie krócej niż 1 godzinę.

Leczenie Virolexem do wstrzykiwań dożylnych zwykle trwa 5 dni, jednak czas ten może być zmieniony w zależności od stanu pacjenta i jego reakcji na terapię. Leczenie encefalitis herpetycznego zwykle trwa 10 dni. Leczenie noworodków zakażonych wirusem opryszczki pospolitej trwa zwykle 14 dni w przypadku zmian skórnych i błon śluzowych oraz 21 dni przy rozsianym zakażeniu i zaangażowaniu ośrodkowego układu nerwowego.

Czas trwania profilaktycznego stosowania Virolexu do wstrzykiwań dożylnych zależy od okresu ryzyka zakażenia.

W leczeniu zakażeń wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej (z wyjątkiem encefalitis herpetycznego) lub wirusa Varicella zoster Virolex do wstrzykiwań dożylnych należy podawać w dawce 5 mg/kg masy ciała co 8 godzin przy prawidłowej czynności nerek.

W leczeniu zakażeń wywołanych wirusem Varicella zoster u chorych z niedoborem odporności lub u chorych z encefalitis herpetycznym Virolex do wstrzykiwań dożylnych należy podawać w dawce 10 mg/kg masy ciała co 8 godzin przy prawidłowej czynności nerek.

U pacjentów z otyłością należy stosować dawkę obliczoną na podstawie masy ciała idealnej, a nie rzeczywistej.

Dzieci

Dawki dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 roku życia oblicza się na jednostkę powierzchni ciała.

W leczeniu zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej (z wyjątkiem encefalitis herpetycznego) lub wirusem Varicella zoster Virolex do wstrzykiwań dożylnych należy podawać w dawce 250 mg/m² powierzchni ciała co 8 godzin przy prawidłowej czynności nerek.

W leczeniu zakażeń wywołanych wirusem Varicella zoster u dzieci z niedoborem odporności lub z encefalitis herpetycznym Virolex do wstrzykiwań dożylnych należy podawać w dawce 500 mg/m² powierzchni ciała co 8 godzin przy prawidłowej czynności nerek.

Dawkę Virolexu do wstrzykiwań dożylnych dla noworodków i niemowląt w wieku do 3 miesięcy należy obliczać na podstawie masy ciała dziecka.

Zalecany tryb leczenia u niemowląt zakażonych wirusem opryszczki pospolitej to 20 mg/kg masy ciała co 8 godzin przez 21 dni w przypadku postaci rozsianej i zaangażowania ośrodkowego układu nerwowego lub przez 14 dni w przypadku choroby ograniczonej do skóry i błon śluzowych.

U dzieci i niemowląt z zaburzeniami czynności nerek dawkę należy dostosować odpowiednio do stopnia zaburzenia (patrz „Pacjenci z niewydolnością nerek”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Należy wziąć pod uwagę możliwość zaburzeń czynności nerek u pacjentów w podeszłym wieku; w takim przypadku dawkę leku należy odpowiednio dostosować (patrz „Pacjenci z niewydolnością nerek”). Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Virolex należy stosować dożylne z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek. Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Poniżej wymienione zmiany dawki należy wprowadzić w zależności od wartości klirensu kreatyniny.

Dorośli:

Dzieci:

Sposób podania

Wymaganą dawkę Virolex należy podawać w postaci powolnej infuzji dożylnej przez co najmniej 1 godzinę, niezależnie od podanej dawki.

Zawartość fiolki Virolex przeznaczonej do wstrzykiwania dożylnego należy najpierw rozpuścić w odpowiedniej objętości wody do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań. Aby uzyskać roztwór, w którym 1 ml będzie zawierał 25 mg akycyklowiru, 250 mg leku rozpuszcza się w 10 ml płynu.

Po dodaniu płynu należy delikatnie potrząsnąć fiolką, aż zawartość całkowicie się rozpuści.

Aby przygotować roztwór do wstrzykiwania dożylnego, roztwór sporządzony zgodnie z powyższym opisem należy rozcieńczyć do uzyskania stężenia nie przekraczającego 5 mg/ml (0,5 %): roztwór powstały po rozpuszczeniu 250 mg akycyklowiru w 10 ml wody do wstrzykiwań (lub 0,9 % roztworze chlorku sodu) dodaje się do wybranego roztworu do infuzji, jak podano poniżej.

U dzieci i niemowląt, gdy konieczne jest zminimalizowanie objętości wprowadzanego płynu, zaleca się dodanie 4 ml rozcieńczonego roztworu (100 mg akycyklowiru) do 20 ml płynu do infuzji.

U dorosłych zalecana objętość płynu do infuzji powinna wynosić co najmniej 100 ml, nawet jeśli stężenie akycyklowiru będzie niższe niż 0,5 %. Dlatego 100 ml płynu do infuzji należy użyć do podania Virolex w dawkach 250 mg i 500 mg (10 lub 20 ml rozcieńczonego roztworu). W razie potrzeby zastosowania wyższych dawek leku (500–1000 mg akycyklowiru) objętość płynu do infuzji należy zwiększyć do 200 ml.

Po rozpuszczeniu zgodnie z powyższymi zaleceniami Virolex do wstrzykiwania dożylnego jest kompatybilny z poniższymi płynami do sporządzania roztworów do infuzji i zachowuje stabilność przez 12 godzin w temperaturze pokojowej (15–25 °C):

• 0,45 % lub 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 0,18 % roztwór chlorku sodu i 4 % roztwór glukozy;
• 0,45 % roztwór chlorku sodu i 2,5 % roztwór glukozy;
• roztwór Hartmana.

W wyniku przygotowania roztworów do infuzji dożylnej w sposób opisany powyżej uzyskuje się stężenie akycyklowiru nie przekraczające 0,5 %.

Ponieważ Virolex do wstrzykiwania dożylnego nie zawiera żadnych konserwantów przeciwdrobnoustrojowych, rozpuszczanie i rozcieńczanie leku należy przeprowadzać w warunkach jałowych bezpośrednio przed zastosowaniem.

Jeśli pojawi się zmętnienie lub krystalizacja, takie roztwory są niezdatne do użycia i należy je zniszczyć.

Dzieci.

Lek można stosować w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadku przedawkowania (przy podaniu dużej dawki jednorazowej lub dużych dawek u pacjentów z niedostateczną regulacją równowagi płynów i elektrolitów) mogą wystąpić nudności, wymioty, wysypka skórna.

Przy przedawkowaniu akycyklowiru podawanego dożylnie zwiększa się stężenie kreatyniny i azotu mocznika we krwi, co może prowadzić do niewydolności nerek. Objawami neurologicznymi przedawkowania mogą być dezorientacja, halucynacje, pobudzenie, drgawki i śpiączka.

Leczenie. Pacjentów należy dokładnie obserwować pod kątem objawów toksyczności. Hemodializa znacząco zwiększa wydalanie akycyklowiru z krwi i może stanowić metodę leczenia przedawkowania tego leku.

Działania niepożądane.

Częstotliwość występowania wymieniona w tabelach w sekcji „Działania niepożądane” obejmuje:

• bardzo często (≥1/10);
• często (≥1/100 do <1/10);
• rzadko (≥1/1000 do <1/100);
• bardzo rzadko (≥1/10000 do <1/1000);
• bardzo rzadko (<1/10000).

Poniżej wymienione działania niepożądane sklasyfikowano według układów narządów.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego.

Nieczęsto: obniżenie parametrów hematologicznych (anemia, trombocytopenia, leukopenia).

Ze strony układu immunologicznego.

Bardzo rzadko: anafilaksja.

Zaburzenia psychiczne i zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Bardzo rzadko: ból głowy, zawroty głowy, pobudzenie, dezorientacja, drżenie, ataksja, dysartria, halucynacje, objawy psychotyczne, drgawki, senność, encefalopatia, śpiączka.

Wymienione powyżej reakcje neurologiczne są zazwyczaj odwracalne i występują głównie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz z innymi czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Często: flebit.

Ze strony układu oddechowego i narządów klatki piersiowej.

Bardzo rzadko: duszność.

Ze strony układu pokarmowego.

Często: nudności, wymioty.

Bardzo rzadko: biegunka, ból brzucha.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Często: odwracalne podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko: odwracalne podwyższenie poziomu bilirubiny, żółtaczka, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Często: świąd, pokrzywka, wysypka (w tym nadwrażliwość na światło), przyspieszone i rozlane wypadanie włosów. Ponieważ wypadanie włosów może być związane z dużą liczbą chorób i przyjmowaniem wielu leków, wyraźnego związku z acyklowirem nie stwierdzono.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Często: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.

Uważa się, że szybkie podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi jest związane z szczytowym poziomem w osoczu i stanem nawodnienia pacjenta. Aby uniknąć tego efektu, leku nie należy podawać w formie bolusowej dożylnie, a jedynie w formie powolnej infuzji trwającej nie krócej niż 1 godzina.

Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji nerek, ostre niewydolność nerek, ból nerek.

Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie u tych pacjentów. Zaburzenia funkcji nerek zazwyczaj szybko ustępują po terapii nawadniającej i/lub zmniejszeniu dawki lub całkowitym odstawieniu leku. Ostra niewydolność nerek może występować w wyjątkowych przypadkach.

Ból nerek może być związany z niewydolnością nerek i kryształomoczem.

Ogólne zaburzenia.

Bardzo rzadko: zwiększone zmęczenie, gorączka, miejscowe reakcje zapalne.

Ciężkie miejscowe reakcje zapalne mogą czasem prowadzić do martwicy skóry, gdy acyklowir przypadkowo został wstrzyknięty do przestrzeni pozakomórkowej.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przygotowany roztwór do infuzji należy użyć w ciągu 12 godzin, pod warunkiem przechowywania w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Woda do wstrzykiwań nie powinna zawierać środków konserwujących (alkoholu benzylowego lub parabenów) ze względu na możliwość wytrącania osadu.

Nie należy stosować rozpuszczalników, które nie są wymienione w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Opakowanie. 5 fiolki w kartonowej puszce.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Ново место, Słowenia.