Varivax szczepionka przeciw ospie wietrznej, żywa, atenuowana

Instrukcja stosowania leku leczniczego Varivax szczepionka przeciw ospie wietrznej, żywa, atenuowana

Skład:

Po odtworzeniu 1 dawka (0,5 ml) zawiera:

substancja czynna:

żywy atenuowany wirus ospy wietrznej szczep Oka/Merck1 ≥ 1350 JED2

1 uzyskany w diploidalnych komórkach ludzkich (MRC-5)

2 JED: jednostki tworzące plamy

substancje pomocnicze: sacharoza, żelatyna (hydrolizowana świnka), mocznik, chlorek sodu, L-glutaminian sodu, fosforan sodu dwuwodny, fosforan potasu jednowodny, chlorek potasu.

rozpuszczalnik: woda do wstrzykiwań.

Szczepionka może zawierać pozostałą ilość neomycyny.

Postać leku. Proszek i rozpuszczalnik do zawiesiny do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizowana, stała masa krystaliczna białego koloru;

rozpuszczalnik: przezroczysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Szczepionki wirusowe. Szczepionka przeciw ospie wietrznej, żywa, atenuowana. Kod ATC J07BK01.

Właściwości immunologiczne i biologiczne.

Farmakodynamika.

Ocena skuteczności klinicznej

Skuteczność u dzieci w wieku do 12 miesięcy

Skuteczność kliniczną nie oceniano w przypadkach, gdy szczepienie rozpoczęto w wieku do 12 miesięcy.

Jednodawkowy schemat szczepienia u zdrowych dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 roku życia

W połączonych badaniach klinicznych stosowano poprzednie formy szczepionki przeciw ospie wietrznej (żywą) (szczep Oką/Merck) w dawkach od około 1000 do 17 000 JED u większości osób, które otrzymały szczepionkę przeciw ospie wietrznej (żywą) (szczep Oka/Merck) i zostały zainfekowane wirusem dzikiego typu, obserwowano pełną ochronę przed zachorowaniem na ospę wietrzną lub chorobę w lekkiej formie.

W szczególności, skuteczność ochronna szczepionki przeciw ospie wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck), począwszy od 42. dnia po szczepieniu, była oceniana trzema różnymi sposobami:

1. w podwójnie ślepej, placebo-kontrolowanej próbie trwającej 2 lata (N = 956; skuteczność od 95 do 100 %; forma zawiera 17 430 JED);
2. w ocenie ochrony przed zachorowaniem po kontakcie z osobą zakażoną wirusem ospy wietrznej w środowisku domowym w okresie 7–9 lat obserwacji (N = 259; skuteczność od 81 do 88 %; forma zawiera 1000–9000 JED); oraz
3. poprzez porównanie częstości zachorowań na ospę wietrzną w ciągu 7–9 lat u osób zaszczepionych z danymi historycznego kontroli z okresu 1972–1978 r. (N = 5404; skuteczność od 83 do 94 %; forma zawiera 1000–9000 JED).

W grupie 9202 dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 roku życia, które otrzymały dawkę szczepionki przeciw ospie wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck), zaobserwowano 1149 przypadków infekcji (pojawiających się ponad 6 tygodni po szczepieniu) w ciągu 13-letniego okresu obserwacji. Wśród tych 1149 przypadków 20 (1,7 %) sklasyfikowano jako ciężkie (liczba zmian skórnych ≥ 300, temperatura ciała mierzona w jamie ustnej ≥ 37,8 °C). Powyższe dane, w porównaniu z 36 % ciężkich przypadków obserwowanych po zakażeniu wirusem dzikiego typu w grupie kontrolnej niezaszczepionych uczestników, odpowiadają 95 % względnemu zmniejszeniu częstości ciężkich przypadków u osób zaszczepionych, które przebyły infekcję po szczepieniu.

Profilaktyka ospy wietrznej poprzez szczepienie w okresie do 3 dni po kontakcie z wirusem była badana w dwóch małych badaniach kontrolowanych. Pierwsze badanie wykazało, że żadne z 17 dzieci nie zachorowało na ospę wietrzną po kontakcie z osobą zakażoną wirusem ospy wietrznej w środowisku domowym, w porównaniu z 19 z 19 niezaszczepionych dzieci. W drugim badaniu placebo-kontrolowanym profilaktyki pozakontaktowej jedno dziecko spośród 10 w grupie szczepionych, w porównaniu z 12 spośród 13 dzieci w grupie placebo, zachorowało na ospę wietrzną. W niekontrolowanym badaniu przeprowadzonym w szpitalu, 148 pacjentów, w tym 35 z osłabionym układem odpornościowym, otrzymało dawkę szczepionki przeciw ospie wietrznej w ciągu 1–3 dni po kontakcie, przy czym żadne dziecko nie zachorowało na ospę wietrzną.

Opublikowane dane dotyczące profilaktyki przeciw ospie wietrznej w ciągu 4–5 dni po kontakcie są ograniczone. W podwójnie ślepej próbie 26 niezaszczepionych rodzeństwa dziecięcego wieku z aktywnym zachorowaniem na ospę wietrzną zostało zrandomizowanych do otrzymania szczepionki przeciw ospie wietrznej lub placebo. W grupie szczepionych przeciw ospie wietrznej u 4 z 13 dzieci (30,8 %) rozwinęła się ospa wietrzna, w tym 3 dzieci zaszczepiono w dniach 4–5. Choroba miała jednak lekką postać (1, 2 i 50 zmian). Dla porównania, u 12 z 13 dzieci (92,3 %) w grupie placebo rozwinęła się typowa ospa wietrzna (od 60 do 600 zmian). W ten sposób szczepienie w ciągu 4–5 dni po kontakcie z osobą zakażoną wirusem ospy wietrznej może złagodzić przebieg wtórnego przypadku ospy wietrznej.

Wielodawkowy schemat szczepienia u zdrowych dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 roku życia

W badaniu porównującym skuteczność schematów z jedną dawką (N = 1114) i dwiema dawkami (N = 1102), podawanymi w odstępie 3 miesięcy, przewidywana skuteczność ochrony przed zachorowaniem na ospę wietrzną o dowolnym stopniu ciężkości w ciągu 10-letniego okresu obserwacji wynosiła 94 % przy zastosowaniu jednej dawki i 98 % przy zastosowaniu dwóch dawek (p < 0,001). Skumulowana częstość zachorowań na ospę wietrzną w ciągu 10-letniego okresu obserwacji wyniosła 7,5 % po zastosowaniu schematu z jedną dawką i 2,2 % po zastosowaniu dwóch dawek. Większość przypadków ospy wietrznej u osób zaszczepionych według schematu jedno- lub dwudawkowego była lekkiej postaci.

Wielodawkowy schemat szczepienia u zdrowych osób w wieku od 13 roku życia

Skuteczność ochronna szczepienia według schematu z dwiema dawkami, podawanymi w odstępie 4 lub 8 tygodni, u osób w wieku od 13 roku życia była oceniana po kontakcie z osobą zakażoną wirusem ospy wietrznej w ciągu 6–7 lat po szczepieniu. Wskaźnik skuteczności klinicznej wahał się od około 80 do 100 %.

Imunogenność szczepionki przeciw wirusowi ospy wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck)

Jednodawkowy schemat szczepienia u dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 roku życia

Badania kliniczne wykazały, że imunogenność formy odpornościowej na przechowywanie w lodówce jest podobna do imunogenności poprzednich form ocenianych pod kątem skuteczności.

Wykazano, że miana ≥ 5 gpELISA jednostek/ml (gpELISA – analiza o wysokiej czułości, niedostępna komercyjnie) 6 tygodni po szczepieniu odpowiadają mniej więcej klinicznej ochronie. Nie wiadomo jednak, czy miano ≥ 0,6 jednostek gpELISA/ml koreluje z długotrwałą ochroną.

Odpowiedź humoralna u dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 roku życia

Serokonwersja (na podstawie testu progowego, który zazwyczaj odpowiada ≥ 0,6 jednostek gpELISA/ml) zaobserwowano u 98 % z 9610 podatnych na patogen dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 roku życia, które otrzymały dawkę od 1000 do 50 000 JED. Miano przeciwciał przeciwko wirusowi ospy wietrznej ≥ 5 jednostek gpELISA/ml zaobserwowano u około 83 % dzieci.

U 93 % dzieci w wieku od 12 do 23 miesięcy po podaniu szczepionki Varivax przechowywanej w lodówce (8000 JED/dawkę lub 25 000 JED/dawkę), miana przeciwciał przeciwko wirusowi ospy wietrznej określono na poziomie ≥ 5 jednostek gpELISA/ml 6 tygodni po szczepieniu.

Odpowiedź humoralna u dzieci w wieku od 13 roku życia

U 934 osób w wieku od 13 roku życia, które wzięły udział w kilku badaniach klinicznych stosowania szczepionki przeciw ospie wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck) w zakresie dawek od około 900 do 17 000 JED, wskaźnik serokonwersji (miano przeciwciał przeciwko wirusowi ospy wietrznej ≥ 0,6 jednostek gpELISA/ml) po podaniu pierwszej dawki szczepionki wynosił od 73 % do 100 %. Liczba osób z mianami przeciwciał ≥ 5 jednostek gpELISA/ml wahała się od 22 do 80 %.

Po zastosowaniu schematu z dwiema dawkami szczepionki (601 osób) w zakresie dawek od 900 do 9000 JED, poziom serokonwersji wynosił od 97 % do 100 %, a liczba osób z mianami przeciwciał ≥ 5 jednostek gpELISA/ml wahała się od 76 do 98 %.

Obecnie nie ma danych dotyczących odpowiedzi immunologicznej na szczepionkę Varivax u osób w wieku ≥ 65 lat z seronegatywnym wynikiem wirusa ospy wietrznej (Varicella-zoster virus, VZV).

Odpowiedź humoralna w zależności od drogi podania

Badanie porównawcze z udziałem 752 osób, które otrzymały szczepionkę Varivax do wstrzykiwania domięśniowego lub podskórnie, wykazało podobny profil imunogenności przy obu drogach podania szczepionki.

Wielodawkowy schemat szczepienia u zdrowych dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 roku życia

W badaniu wieloośrodkowym zdrowe dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 roku życia otrzymywały 1 lub 2 dawki szczepionki Varivax w odstępie 3 miesięcy. Wyniki imunogenności przedstawiono w poniższej tabeli.

Wyniki tego badania oraz innych badań, w których druga dawka szczepionki była stosowana po 3–6 latach od podania pierwszej dawki, wykazały istotne wzmocnienie produkcji przeciwciał przeciwko wirusowi ospy wietrznej po podaniu drugiej dawki. Poziomy przeciwciał przeciwko wirusowi ospy wietrznej po podaniu dwóch dawek w odstępie 3–6 lat były porównywalne do poziomów osiąganych po podaniu dwóch dawek w odstępie 3 miesięcy. Wskaźniki serokonwersji wynosiły około 100% po podaniu pierwszej dawki oraz 100% po podaniu drugiej dawki. Wskaźniki seroprotekcji szczepionki (≥ 5 jednostek gpELISA/ml) wynosiły około 85% po pierwszej dawce i 100% po drugiej dawce, a średni geometryczny mian wzrósł średnio około 10-krotnie po podaniu drugiej dawki (w kwestii bezpieczeństwa patrz „Reakcje niepożądane”).

Schemat szczepienia dwiema dawkami u zdrowych dzieci w wieku 9–12 miesięcy w momencie podania pierwszej dawki

Przeprowadzono badanie kliniczne dotyczące stosowania skojarzonej szczepionki przeciwko odrze, śwince, różyczce i ospie wietrznej (Oka/Merck) (MMRV) według schematu dwudawkowego z odstępem 3 miesięcy, w którym wzięło udział 1620 zdrowych dzieci w wieku 9–12 miesięcy w momencie podania pierwszej dawki.

Profil bezpieczeństwa po podaniu dawki 1. i 2. był ogólnie porównywalny we wszystkich podgrupach wiekowych.

W zbiorze danych przeznaczonym do pełnej analizy (osoby zaszczepione niezależnie od miana przeciwciał wyjściowych) wskaźnik seroprotekcji wobec wirusa ospy wietrznej wyniósł 100% po podaniu drugiej dawki, niezależnie od wieku osób zaszczepionych w momencie podania pierwszej dawki.

Wskaźniki seroprotekcji oraz średnie geometryczne miany (GMT) przeciwciał przeciwko wirusowi ospy wietrznej dla pełnej grupy analizy przedstawiono w poniższej tabeli.

Trwałość odpowiedzi immunologicznej

Schemat szczepienia jedną dawką u dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 lat

W tych badaniach klinicznych z udziałem dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 lat, które były dalej długoterminowo obserwowane po podaniu jednej dawki szczepionki, stężenia przeciwciał przeciwko wirusowi ospy wietrznej (gpELISA ≥ 0,6 jednostek/ml) występowały u 99,1 % (3092/3120) po 1 roku, u 99,4 % (1382/1391) po 2 latach, u 98,7 % (1032/1046) po 3 latach, u 99,3 % (997/1004) po 4 latach, u 99,2 % (727/733) po 5 latach oraz u 100 % (432/432) po 6 latach od szczepienia.

Schemat szczepienia dwiema dawkami u dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 lat

W ciągu 9 lat dalszej obserwacji średnie geometryczne miano oraz odsetek osób z mianem przeciwciał przeciwko wirusowi ospy wietrznej ≥ 5 jednostek gpELISA/ml były wyższe u osób, którym podano schemat z 2 dawkami, niż u osób, którym podano schemat z 1 dawką szczepionki w pierwszym roku obserwacji, a w dalszym okresie obserwacji były porównywalne. Skumulowany wskaźnik utrzymania przeciwciał przeciwko wirusowi ospy wietrznej po obu schematach szczepienia po 9 latach pozostał bardzo wysoki (99,0 % w grupie jednej dawki i 98,8 % w grupie dwóch dawek).

Osoby w wieku od 13 lat

W badaniach klinicznych z udziałem zdrowych osób w wieku od 13 lat, które otrzymały 2 dawki szczepionki, stężenia przeciwciał przeciwko wirusowi ospy wietrznej (gpELISA ≥ 0,6 jednostek/ml) stwierdzono u 97,9 % (568/580) po 1 roku, u 97,1 % (34/35) po 2 latach, u 100 % (144/144) po 3 latach, u 97,0 % (98/101) po 4 latach, u 97,5 % (78/80) po 5 latach oraz u 100 % (45/45) po 6 latach od szczepienia.

Zauważono wzrost stężenia przeciwciał u osób zaszczepionych po kontakcie z wirusem ospy wietrznej typu dzikiego, co może świadczyć o długotrwałym utrzymaniu stężenia przeciwciał po szczepieniu w tych badaniach. Trwałość odpowiedzi immunologicznej po zastosowaniu szczepionki przeciw wirusowi ospy wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck) w przypadku braku kontaktu z wirusem typu dzikiego jest nieznana (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

Pamięć immunologiczna została zaobserwowana po podaniu dawki przypominającej szczepionki przeciw wirusowi ospy wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck) po 4–6 latach od pierwszego szczepienia u 419 osób, które otrzymały pierwszą dawkę szczepionki w wieku od 1 do 17 lat. Średnie geometryczne miano przed podaniem dawki przypominającej wynosiło 25,7 jednostek gpELISA/ml i wzrosło do 143,6 jednostek gpELISA/ml około 7–10 dni po podaniu dawki przypominającej.

Skuteczność szczepionki przeciw wirusowi ospy wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck)

Badania obserwacyjne trwałości skuteczności szczepionki Varivax

Dane obserwacyjne z dwóch badań oceniających skuteczność przeprowadzonych w USA potwierdziły, że powszechne szczepienie przeciwko ospie wietrznej zmniejsza ryzyko zakażenia ospą wietrzną o około 90 %. Ponadto zmniejszone ryzyko zachorowania na ospę wietrzną utrzymywało się na poziomie populacyjnym przez co najmniej 15 lat zarówno u osób zaszczepionych, jak i niezaszczepionych. Dane wskazują również, że szczepienie przeciwko ospie wietrznej zmniejsza ryzyko zachorowania na oponę zoster u osób zaszczepionych.

W pierwszym długoterminowym prospektywnym badaniu kohortowym około 7600 dzieci, które w 1995 roku otrzymały szczepionkę przeciwko ospie wietrznej w drugim roku życia, obserwowano aktywnie przez 14 lat w celu oceny częstości występowania ospy wietrznej i opony zoster. Do końca badania w 2009 roku 38 % dzieci biorących udział w badaniu otrzymało drugą dawkę szczepionki przeciwko ospie wietrznej. Należy zaznaczyć, że w 2006 roku w USA zalecono podawanie drugiej dawki szczepionki przeciwko ospie wietrznej. Przez cały okres obserwacji zachorowalność na ospę wietrzną była około 10 razy niższa u osób zaszczepionych niż u dzieci tego samego wieku z okresu poprzedzającego stosowanie szczepionki (oszacowana skuteczność szczepionki w okresie badania wynosiła od 73 % do 90 %). Ponadto przez cały okres obserwacji stwierdzono mniejszą liczbę przypadków opony zoster u osób zaszczepionych przeciwko ospie wietrznej niż oczekiwano na podstawie wskaźników u dzieci tego samego wieku, które przeszły ospę wietrzną spowodowaną wirusem typu dzikiego w okresie poprzedzającym rozpoczęcie szczepień (względne ryzyko [WR] = 0,61, 95 % CI 0,43–0,89). Przypadki ospy wietrznej i opony zoster u osób zaszczepionych miały zazwyczaj łagodny przebieg.

W drugim długoterminowym badaniu obserwacyjnym przeprowadzono pięć przekrojowych ankiet dotyczących zachorowań na ospę wietrzną, z losową próbą około 8000 dzieci i młodzieży w wieku 5–19 lat, w okresie ponad 15 lat, od 1995 roku (przed rozpoczęciem szczepień) do 2009 roku. Wyniki wykazały stopniowe zmniejszenie zachorowań na ospę wietrzną o 90–95 % (około 10–20 razy) od 1995 do 2009 roku we wszystkich grupach wiekowych, zarówno u osób zaszczepionych, jak i niezaszczepionych. Ponadto we wszystkich grupach wiekowych zaobserwowano zmniejszenie o około 90 % (około 10 razy) częstości hospitalizacji z powodu ospy wietrznej.

Farmakokinetyka.

Ocena właściwości farmakokinetycznych nie jest wymagana dla szczepionek.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Szczepionka Varivax jest wskazana do szczepień profilaktycznych przeciw ospie wietrznej u osób od 12. miesiąca życia (patrz „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakodynamika”).

Varivax może być stosowana u dzieci od 9. miesiąca życia w szczególnych sytuacjach, np. w celu przestrzegania krajowego harmonogramu szczepień lub podczas wybuchów zachorowań (patrz „Sposób stosowania i dawki”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Varivax może być również stosowana u osób wrażliwych, które nie chorowały wcześniej na ospę wietrzną.

Szczepienie w ciągu 3 dni od kontaktu z osobą zakażoną wirusem ospy wietrznej może zapobiec rozwojowi wyraźnych klinicznie objawów infekcji lub złagodzić jej przebieg. Ponadto niektóre dane wskazują, że szczepienie w ciągu 5 dni od kontaktu może również złagodzić przebieg choroby zakaźnej (patrz „Farmakodynamika”).

Szczepienia dzieci na terenie Ukrainy przeprowadza się zgodnie z obowiązującymi rozporządzeniami Ministerstwa Zdrowia Ukrainy.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość w wywiadzie na dowolną szczepionkę przeciw ospie wietrznej, na którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku lub na neomycynę (która może występować w śladowych ilościach, patrz „Skład”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Choroby układu krwiotwórczego, białaczka, limfoma dowolnego typu lub inne nowotwory złośliwe uszkadzające układ krwiotwórczy i limfatyczny.
• Przeciwwskazane osobom otrzymującym terapię immunosupresyjną (w tym kortykosteroidy w dawkach wysokich) (patrz „Działania niepożądane”).
• Ciężka postać niedoboru odporności humoralnej lub komórkowej (pierwotnej lub nabytej), np. ciężki skojarzony niedobór odporności, agammaglobulinemia, AIDS lub symptomatyczna infekcja HIV, lub wiekowo określony procentowy poziom limfocytów CD4+: u dzieci do 12. miesiąca życia – CD4+ < 25 %; u dzieci w wieku od 12 do 35 miesięcy – CD4+ < 20 %; u dzieci w wieku od 36 do 59 miesięcy – CD4+ < 15 % (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).
• Wywiad rodzinny w kierunku wrodzonego lub dziedzicznego niedoboru odporności, z wyjątkiem przypadków, gdy stan układu odpornościowego jest w pełni skompensowany.
• Aktywna postać nieleczonych gruźlicy.
• Każda choroba towarzysząca gorączce > 38,5 ºC; jednak temperatura subfebrilna nie stanowi przeciwwskazania do szczepienia.
• Ciąża. Ponadto należy unikać zajścia w ciążę przez 1 miesiąc po szczepieniu (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Podczas przeprowadzania szczepień na terenie Ukrainy należy kierować się obowiązującymi rozporządzeniami Ministerstwa Zdrowia Ukrainy w zakresie przeciwwskazań.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Varivax nie może być mieszana w jednej strzykawce z żadną inną szczepionką ani innymi lekami. Inne szczepionki lub leki należy podawać w formie oddzielnych wstrzyknięć i w różnych miejscach ciała.

Stosowanie jednoczesne z innymi szczepionkami

Szczepionkę Varivax stosowano u najmłodszych dzieci jednoczesnie (ale wstrzykiwania wykonano w różne miejsca ciała) z połączoną szczepionką przeciw ospie wietrznej, śwince i różyczce; z koniugowaną szczepionką przeciwko chorobom wywołanym przez Haemophilus influenzae typu b, z szczepionką przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B; z szczepionką przeciwko difterii, tężcowi i krztuścowi (z całokomórkowym składnikiem) lub z doustną szczepionką przeciwko poliomyelitis. Nie zaobserwowano objawów klinicznie istotnych różnic w odpowiedziach immunologicznych na którykolwiek z antygenów przy jednoczesnym stosowaniu z szczepionką Varivax. Jeśli szczepionka przeciw ospie wietrznej (żywa) (szczep Oka/Merck) nie jest podawana jednoczesnie z żywą wirusową szczepionką przeciwko ospie wietrznej, śwince i różyczce, należy zachować 1-miesięczny odstęp między podaniem dwóch żywych szczepionek przeciw wirusom.

Brak danych dotyczących jednoczesnego podania szczepionki Varivax oraz szczepionki czterowalentnej, pięciowalentnej lub sześciowalentnej (przeciwko difterii, tężcowi i krztuścowi [składnik acelularny] [DTP-a]).

Szczepienie należy odroczyć co najmniej o 5 miesięcy po przetoczeniu krwi lub osocza lub po zastosowaniu ludzkiego immunoglobuliny normalnej lub immunoglobuliny przeciwko ospie wietrznej [varicella zoster immune globulin (VZIG)].

Stosowanie produktów krwi zawierających przeciwciała przeciwko wirusowi ospy wietrznej, w tym VZIG lub inne produkty immunoglobulin, w ciągu 1 miesiąca po podaniu dawki szczepionki Varivax może prowadzić do obniżenia odpowiedzi immunologicznej na szczepionkę i tym samym zmniejszyć jej skuteczność ochronną. Dlatego żadnego z tych produktów nie należy stosować w ciągu 1 miesiąca po podaniu szczepionki Varivax, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść znacznie przewyższa ryzyko.

Osoby szczepione powinny unikać stosowania salicylanów przez 6 tygodni po szczepieniu lekiem Varivax, ponieważ zgłaszano wystąpienie zespołu Reye’a po stosowaniu salicylanów podczas infekcji wirusem ospy wietrznej (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia produktów biologicznych należy dokładnie rejestrować nazwę handlową oraz numer serii stosowanego leku.

Podczas stosowania wszystkich szczepionek podawanych w formie wstrzyknięć, należy mieć zawsze pod ręką odpowiednie leki oraz zapewnić nadzór medyczny na wypadek rzadkiej reakcji anafilaktycznej po podaniu szczepionki.

Tak jak w przypadku innych szczepionek, istnieje możliwość wystąpienia reakcji nadwrażliwości nie tylko na substancję czynną, ale również na którykolwiek z substancji pomocniczych lub na neomycynę (może występować w śladowych ilościach) (patrz „Skład”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Szczepienie lekiem Wariwaks, tak jak i w przypadku innych szczepionek, może nie być skuteczne u wszystkich osób szczepionych wobec dzikiego szczepu ospa wietrzna. W badaniach klinicznych oceniano skuteczność jedynie w ciągu pierwszych 6 tygodni po podaniu pojedynczej dawki osobom zdrowym w wieku do 12 lat oraz w ciągu 6 tygodni po podaniu drugiej dawki osobom starszym (patrz „Farmakodynamika”).

Szczepienie może być rozważane u pacjentów z pewnymi stanami immunodeficytowymi, gdy korzyści ze szczepienia przewyższają ryzyko (np. u osób z bezobjawową infekcją HIV, z niedoborem immunoglobulin podklasy IgG, wrodzoną neutropenią, przewlekłą chorobą grzybiczą oraz niedoborem układu dopełniacza).

U pacjentów z osłabionym układem odpornościowym, którzy nie mają przeciwwskazań do szczepienia (patrz „Przeciwwskazania”), odpowiedź na szczepienie może być mniej skuteczna niż u osób bez immunodeficytu; dlatego niektórzy z tych pacjentów mogą zachorować na ospę wietrzną po kontakcie, mimo prawidłowego zastosowania szczepionki. Takich pacjentów należy dokładnie obserwować pod kątem pojawienia się objawów ospa wietrzna.

Osoby szczepione powinny unikać stosowania salicylanów przez 6 tygodni po szczepieniu (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Przekazywanie wirusa

Przekazywanie wirusa szczepionkowego przeciwko ospie wietrznej (szczep Oka/Merck), powodujące zakażenie ospą wietrzną, w tym postać rozsianą choroby, może rzadko zachodzić od osób zaszczepionych (u których może pojawić się, ale i nie pojawić się wysypka przypominająca ospę wietrzną) do osób z nim w kontakcie, podatnych na wirusa ospa wietrzna, w tym do osób zdrowych oraz osób z wysokim ryzykiem rozwoju choroby (patrz „Działania niepożądane”).

Z tego powodu osoby szczepione powinny unikać bliskiego kontaktu z osobami nieimmunologicznymi i z wysokim ryzykiem rozwoju choroby przez 6 tygodni po szczepieniu.

W przypadkach, gdy kontakt z osobami z grupy wysokiego ryzyka będzie nieunikniony, przed szczepieniem należy przeanalizować potencjalne ryzyko przeniesienia wirusa szczepionkowego oraz ryzyko zakażenia i przeniesienia dzikiego szczepu ospa wietrzna (patrz „Działania niepożądane”).

Do osób podatnych z wysokim ryzykiem rozwoju choroby należą:

• osoby z osłabionym układem odpornościowym (patrz „Przeciwwskazania”);
• kobiety w ciąży bez potwierdzonego wywiadem przebytej infekcji ospa wietrzna lub bez potwierdzenia laboratoryjnego wcześniejszej infekcji;
• noworodki matek, u których nie ma potwierdzonego wywiadem przebytej ospa wietrzna lub potwierdzenia laboratoryjnego wcześniejszej infekcji.

Sód

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę i uznaje się go za praktycznie pozbawiony sodu.

Potas

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (39 mg) potasu na dawkę i uznaje się go za praktycznie pozbawiony potasu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Plodność. Badań funkcji rozrodczych u zwierząt z zastosowaniem szczepionki Varivax nie przeprowadzono. Potencjalnego wpływu szczepionki Varivax na płodność nie badano.

Ciąża. Kobiet w ciąży nie należy szczepić lekiem Varivax.

Badania stosowania szczepionki Varivax u kobiet w ciąży nie były prowadzone. Jednakże nie odnotowano potwierdzonych dokumentalnie przypadków szkodliwego wpływu na płód po zastosowaniu szczepionki przeciwko ospie wietrznej u kobiet w ciąży. Nie wiadomo, czy szczepionka może negatywnie wpływać na płód po jej zastosowaniu u kobiety w ciąży, ani czy może wpływać na funkcję rozrodczą.

Należy unikać zajścia w ciążę przez 1 miesiąc po szczepieniu. Kobietom planującym zajście w ciążę należy doradzić odłożenie planowania ciąży.

Karmienie piersią. Ponieważ istnieje teoretyczne ryzyko przeniesienia szczepionkowego szczepu wirusa od matki do dziecka, lek Varivax zazwyczaj nie jest zalecany matekom karmiącym piersią (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Pytanie o szczepienie po kontakcie z osobą zakażoną wirusem ospa wietrzna u kobiet, które nie chorowały na ospę wietrzną lub mają negatywną reakcję serologiczną na wirusa ospa wietrzna, należy rozpatrywać indywidualnie.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Stosowanie szczepionki Varivax powinno opierać się na oficjalnych zaleceniach.

Dzieci w wieku do 9 miesięcy

Varivax nie należy stosować dzieciom w wieku poniżej 9 miesięcy.

Dzieci w wieku od 9 miesięcy

Dzieci powinny otrzymać dwie dawki szczepionki Varivax w celu osiągnięcia optymalnego poziomu ochrony przed wirusem ospy wietrznej (patrz „Farmakodynamika”).

• Dzieci w wieku od 9 do 12 miesięcy

Jeśli szczepienie zostało rozpoczęte w wieku od 9 do 12 miesięcy, należy również podać drugą dawkę po minimalnym odstępie 3 miesięcy (patrz „Farmakodynamika”).

• Dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 lat

U dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 lat odstęp między pierwszą a drugą dawką powinien wynosić co najmniej 1 miesiąc (patrz „Farmakodynamika”).

Uwaga: aktualne oficjalne zalecenia mogą ulec zmianie w zależności od potrzeby podania jednej lub dwóch dawek oraz od odstępów między dawkami szczepionek zawierających składnik przeciwko ospie wietrznej.

Dzieciom w wieku od 12 miesięcy do 12 lat z bezobjawowym przebiegiem zakażenia HIV (klasa 1 według klasyfikacji CDC – Centers for Disease Control and Prevention, USA) oraz z procentową zawartością limfocytów CD4+ T odpowiednią dla wieku i wynoszącą ≥ 25 %, należy podać dwie dawki szczepionki z odstępem 12 tygodni.

• Osoby w wieku od 13 lat

Osobom w wieku od 13 lat należy podać dwie dawki szczepionki z odstępem 4–8 tygodni. Jeśli odstęp między podaniem dwóch dawek przekracza 8 tygodni, drugą dawkę należy podać jak najszybciej (patrz „Farmakodynamika”).

Dostępne są dane wskazujące, że ochrona utrzymuje się przez 9 lat po szczepieniu (patrz „Farmakodynamika”). Jednak konieczność stosowania dawek przypominających nie została ustalona.

Jeśli lek Varivax należy podać osobom z negatywną reakcją serologiczną przed planowanym lub możliwym okresem immunosupresji (np. osobom oczekującym na przeszczepienie narządu, osobom w remisji choroby nowotworowej), przy wyborze czasu szczepienia należy wziąć pod uwagę fakt, że maksymalna ochrona po podaniu drugiej dawki ustępuje po pewnym okresie (patrz „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Brak danych dotyczących skuteczności ochronnej lub odpowiedzi immunologicznej po zastosowaniu szczepionki Varivax u osób z negatywną reakcją serologiczną w wieku powyżej 65 lat.

Sposób stosowania

Szczepionkę należy podawać do wewnątrzmięśniowo (i.m.) lub podskórnie (s.c.).

Najlepszym miejscem wstrzyknięcia u najmłodszych dzieci jest przednio-boczna część uda, a u starszych dzieci, nastolatków i dorosłych – okolica mięśnia delta.

U pacjentów z małopłytkowością lub zaburzeniami krzepnięcia krwi szczepionkę należy podawać podskórnie.

NIE PODAWAĆ DO ŻEŁY.

Należy zachować środki ostrożności przed przygotowaniem lub podaniem leku. Dodatkowe informacje zawiera podrozdział „Wskazówki dotyczące przygotowania szczepionki” poniżej.

Wskazówki dotyczące przygotowania szczepionki

Przed rekonstytucją fiolka z proszkiem zawiera białą, liofilizowaną, krystaliczną masę stałą, a fiolka z rozpuszczalnikiem zawiera przezroczystą, bezbarwną ciecz.

Odtworzona szczepionka stanowi przezroczystą ciecz o barwie od bezbarwnej do jasnożółtej.

Należy unikać kontaktu z środkami dezynfekcyjnymi.

Do rekonstytucji szczepionki należy używać wyłącznie rozpuszczalnika z fiolki z rozpuszczalnikiem, dostarczonego w zestawie.

Należy koniecznie stosować oddzielny sterylne strzykawki i igły dla każdego pacjenta, aby zapobiec przeniesieniu patogenów z jednej osoby na drugą.

Do rekonstytucji szczepionki należy użyć jednej igły, a do wstrzyknięcia – osobnej, nowej igły.

Całą zawartość fiolki z rozpuszczalnikiem należy wstrzyknąć do fiolki zawierającej proszek. Delikatnie dokładnie wymieszać.

Odtworzoną szczepionkę należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności zanieczyszczeń stałych lub zmiany wyglądu zewnętrznego. Szczepionki nie wolno stosować, jeśli występują jakiekolwiek cząstki stałe lub jeśli po rekonstytucji szczepionka nie jest przezroczystą cieczą o barwie od bezbarwnej do jasnożółtej.

Zaleca się podawanie szczepionki natychmiast po rekonstytucji w celu zminimalizowania utraty aktywności. Jeśli odtworzona szczepionka nie została użyta w ciągu 30 minut, należy ją zutylizować.

Nie mrozić odtworzonej szczepionki.

Należy wciągnąć całą zawartość fiolki do strzykawki, zmienić igłę i podać szczepionkę podskórnie lub do wewnątrzmięśniowo.

Każdy nieużyty lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Varivax nie należy stosować dzieciom w wieku poniżej 9 miesięcy (patrz „Wskazania”, „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przypadkowego podania dawki szczepionki przeciwko ospie wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck), przekraczającej zalecaną (podano dawkę większą niż zalecaną, podano więcej niż jedną iniekcję, odstęp między iniekcjami był krótszy niż zalecany). W tych przypadkach zgłaszano następujące działania niepożądane: zaczerwienienie w miejscu iniekcji, bolesność, obrzęk; drażliwość; zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (np. wymioty z krwią, wymioty z kałem, gastroenteritis z wymiotami i biegunką); kaszel oraz infekcje wirusowe. Żaden z przypadków nie miał długotrwałych skutków.

Działania niepożądane

a. Streszczenie profilu bezpieczeństwa

W badaniach klinicznych mrożoną szczepionkę przeciw ospie wietrznej, żywą, atenuowaną (szczep Oka/Merck), stabilną w przechowywaniu w lodówce, podawano około 17 000 zdrowym osobom w wieku ≥ 12 miesięcy, z obserwacją przez 42 dni po podaniu każdej dawki. Nie stwierdzono zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych po zastosowaniu szczepionki Varivax u osób z dodatnią reakcją serologiczną. Profil bezpieczeństwa szczepionki przeciw wirusowi ospy wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck), stabilnej w przechowywaniu w lodówce, był porównywalny z profilem bezpieczeństwa poprzednich form szczepionki.

W podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo próbie przeprowadzonej wśród 956 zdrowych dzieci w wieku od 12 miesięcy do 14 lat, u których u 914 stwierdzono serologicznie potwierdzoną wrażliwość na wirusa ospy wietrznej, zaobserwowano następujące działania niepożądane, które występowały istotnie częściej u osób szczepionych niż u otrzymujących placebo: ból (26,7% vs 18,1%), zaczerwienienie (5,7% vs 2,4%) w miejscu iniekcji oraz wysypka przypominająca wysypkę przy ospie wietrznej poza miejscem iniekcji (2,2% vs 0,2%).

W badaniach klinicznych szczepionkę Varivax podano 752 dzieciom drogą domięśniową lub podskórną. Ogólny profil bezpieczeństwa był porównywalny dla obu dróg podania, choć reakcje w miejscu podania występowały rzadziej w grupie domięśniowej (20,9%) niż w grupie podskórnej (34,3%).

W badaniu pozarejestrowym oceniającym krótkoterminowe bezpieczeństwo szczepionki przeciw ospie wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck), z obserwacją przez 30 lub 60 dni, wśród około 86 000 dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 lat oraz 3600 osób w wieku od 13 lat, nie zaobserwowano poważnych działań niepożądanych związanych ze szczepieniem.

b. Zestawione informacje o działaniach niepożądanych w formie tabeli

Badania kliniczne

W badaniach klinicznych oceniających związek przyczynowy (5185 osób) zgłaszano poniższe działania niepożądane związane czasowo z wykonaniem szczepienia.

Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1 000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1 000).

Zdrowe dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 lat (1 dawka)

Zdrowe dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 lat (2 dawki w odstępie ≥ 3 miesięcy)

U dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 lat po podaniu szczepionki przeciw ospie wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck) zgłaszano następujące poważne reakcje niepożądane związane czasowo ze szczepieniem: biegunka, drgawki gorączkowe, gorączka, artretyt postinfekcyjny, wymioty.

Częstość występowania ogólnoustrojowych reakcji klinicznych po podaniu drugiej dawki szczepionki Varivax była ogólnie taka sama lub niższa niż po pierwszej dawce. Częstość występowania reakcji w miejscu wstrzyknięcia (głównie zaczerwienienie i obrzęk) była wyższa po podaniu drugiej dawki (opis badania patrz w sekcji „Farmakodynamika”).

Zdrowe osoby w wieku od 13 lat (większość otrzymała 2 dawki w odstępie 4–8 tygodni)

U osób w wieku od 13 lat związek przyczynowy nie był oceniany, z wyjątkiem przypadków poważnych reakcji niepożądanych.

Jednak w badaniach klinicznych (1648 uczestników) wystąpienie poniższych reakcji niepożądanych było czasowo powiązane ze szczepieniem.

Obserwacja pogwarancyjna

Podczas stosowania szczepionki w okresie pogwarancyjnym na całym świecie spontanicznie zgłaszano następujące działania niepożądane, których wystąpienie w czasie było powiązane z podaniem szczepionki Varivax szczepionka przeciw ospie wietrznej, żywa, atenuowana.

+Ponieważ doniesienia o tych reakcjach były dobrowolne, a liczba osób, u których wystąpiły, jest nieznana, nie zawsze możliwe jest oszacowanie częstości ich występowania lub ustalenie związku przyczynowego z podaniem szczepionki. Dlatego częstość tych działań niepożądanych określono jako „nieznana”.

* Te pojedyncze działania niepożądane, o których donoszono po podaniu szczepionki przeciw ospie wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck), występują również podczas zakażenia wirusem ospy wietrznej dzikiego typu. W aktywnych badaniach nadzoru poprzedzającego i podczas pasywnego nadzoru poprzedzającego nie stwierdzono zwiększonego ryzyka wystąpienia takich działań niepożądanych po szczepieniu w porównaniu z zakażeniem wirusem dzikiego typu (patrz „Farmakodynamika”).

‡ Patrz punkt c.

Wysypka po szczepieniu, z której wyizolowano szczep Oka/Merck, była zazwyczaj łagodna.

c. Opis wybranych działań niepożądanych

Przypadki ospy półpasowej w badaniach klinicznych

W badaniach klinicznych zgłoszono 12 przypadków ospy półpasowej wśród 9543 osób zaszczepionych w wieku od 12 miesięcy do 12 lat, w okresie 84 414 pacjentolat dalszej obserwacji. Po przeliczeniu częstości, to co najmniej 14 przypadków na 100 000 pacjentolat w porównaniu z 77 przypadkami na 100 000 pacjentolat zakażenia wirusem ospy wietrznej dzikiego typu. Spośród 1652 osób zaszczepionych w wieku od 13 lat odnotowano 2 przypadki ospy półpasowej. Wszystkie przypadki były łagodne i bez powikłań.

W innym badaniu klinicznym u dzieci w wieku od 12 miesięcy do 12 lat odnotowano 2 przypadki ospy półpasowej w grupie jednodawkowej i żadnego przypadku w grupie dwudawkowej. Osoby zaszczepione obserwowano przez 10 lat po szczepieniu.

Dane aktywnego nadzoru dzieci, które otrzymały szczepionkę przeciw ospie wietrznej (żywą) (szczep Oka/Merck), i dalszej obserwacji przez 14 lat po szczepieniu wykazały brak zwiększonej częstości występowania ospy półpasowej w porównaniu z dziećmi, które przeszły ospę wietrzną spowodowaną wirusem dzikiego typu przed szczepieniem. Jednak długoterminowy wpływ szczepionki przeciw ospie wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck) na częstość zachorowań na ospę półpasową w tym czasie jest nieznany (patrz „Farmakodynamika”).

Powikłania związane z ospą wietrzną

Zgłaszano powikłania ospy wietrznej spowodowane szczepem szczepionkowym, w tym ospę półpasową i choroby rozlane, takie jak oponowe zapalenie mózgu i zapalenie mózgu u osób z osłabionym układem odpornościowym i u osób z prawidłową funkcją układu odpornościowego.

Zakaźność

Zgodnie z pojedynczymi doniesieniami uzyskanymi w trakcie nadzoru poprzedzającego, wirus szczepionkowy rzadko może być przenoszony przez kontakt z osobami zaszczepionymi, u których pojawiła się lub nie pojawiła się wysypka przypominająca ospę wietrzną (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jednoczesne stosowanie szczepionki przeciw ospie wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck) z innymi szczepionkami u dzieci

Podczas jednoczesnego stosowania szczepionki przeciw wirusowi ospy wietrznej (żywej) (szczep Oka/Merck) i szczepionki przeciw odrze, śwince i różyczce (M-M-R II) u dzieci w wieku od 12 do 23 miesięcy obserwowano występowanie gorączki (≥ 38,9 ºC; równoważne pomiarowi w jamie ustnej; od dnia 0 do 42 po szczepieniu) w 26–40 % przypadków (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

d. Inne szczególne grupy

Osoby z osłabionym układem odpornościowym (patrz „Przeciwwskazania”).

W okresie poprzedzającym zgłaszano o niekrotyczny retinit u osób z osłabionym układem odpornościowym.

Osoby starsze

W badaniach klinicznych nie stwierdzono różnic w profilu bezpieczeństwa u osób starszych (≥ 65 lat) w porównaniu z młodszych.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

2 lata dla proszku. 3 lata dla rozpuszczalnika.

Na tekturowym opakowaniu podany jest najkrótszy termin ważności.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze od 2 do 8 ºC. Nie zamrażać. Przechowywać fiolkę w zewnętrznej tekturowej skrzynce w celu ochrony przed światłem. Po odtworzeniu szczepionkę należy użyć natychmiast. Jednakże wykazano stabilność w czasie użytkowania przez 30 minut w temperaturze od 20 do 25 ºC. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Szczepionki nie wolno mieszać z innymi lekami.

Opakowanie.

Proszek: przezroczysta, bezbarwna fiolka szklana (typ I) o pojemności 3 ml, zaopatrzona w korek z elastomeru i zacisk aluminiowy typu flip-off z plastikowym kapturkiem purpurowego koloru.

Rozpuszczalnik: przezroczysta, bezbarwna fiolka szklana (typ I) o pojemności 3 ml, zaopatrzona w korek gumowy i zacisk aluminiowy typu flip-off z plastikowym kapturkiem szarego koloru.

Po 1 fiolce proszku (1 dawka) w zestawie z 1 fiolką rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań) w tekturowym opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Merck Sharp & Dohme B.V., Holandia

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Waarderweg 39, 2031 BN Haarlem, Holandia