Valtrowir

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU WALKOWIR (VALTROVIR)

Skład:

substancja czynna: walacyklowir;

1 tabletka zawiera chlorowodorek walacyklowiru, przeliczony na walacyklowir – 500 mg;

substancje pomocnicze: powidon, stearynian wapnia, skrobioglikolan sodu (typ A), celuloza mikrokryształowa, mieszanina do powlekania „Opadry II Yellow” 33G22623 (zawiera: hipomelozę; laktozę jednowodną; dwutlenek tytanu (E 171); polietylenoglikol 3000 (makrogol); triacetyna; barwnik chinolinowy żółty (E 104); żółty FCF (E 110); tlenek żelaza żółty (E 172); indygokarmin (E 132)).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane powłoką filmową, cytrynowożółte, z powierzchnią dwuwypukłą, z kreseczką po jednej stronie tabletu i tłoczonym oznaczeniem „KMP” po drugiej stronie. W przekroju widoczne jądro białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim. Nukleozydy i nukleotydy, z wyjątkiem inhibitorów odwrotnej transkryptazy.

Kod ATC J05A B11.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Walacyklowir – lek przeciwwirusowy, ester L-waliny akycyklowiru, który jest analogiem nukleozydu purynowego (gwaniny). W organizmie człowieka walacyklowir szybko i niemal całkowicie przekształca się w akycyklowir za pomocą enzymu walacyklowir hydrolazy. Akycyklowir jest specyficznym inhibitorem wirusów opryszczki, wykazując aktywność in vitro wobec wirusa opryszczki pospolitej typu I i typu II, wirusa Varicella zoster, cytomegalowirusa, wirusa Epsteina-Barr oraz wirusa opryszczki ludzkiej typu VI. Akycyklowir hamuje syntezę wirusowego DNA bezpośrednio po fosforylacji i przekształceniu w aktywną formę trifosforanu akycyklowiru. Na pierwszym etapie fosforylacji wymagana jest aktywność wirusospecyficznego enzymu. Dla wirusa opryszczki pospolitej, wirusa Varicella zoster oraz wirusa Epsteina-Barr jest to wirusowa tyminokinaza (TK), obecna wyłącznie w komórkach zainfekowanych wirusem. Częściowa selektywność fosforylacji zachowana jest przy zakażeniu cytomegalowirusem i jest pośrednictwem produktu genu fosfotransferazy UL97. Aktywacja akycyklowiru przez wirusowy enzym w znaczący sposób wyjaśnia jego selektywność.

Proces fosforylacji akycyklowiru (przekształcenie z mono- do trifosforanu) odbywa się za pomocą kinaz komórkowych. Trifosforan akycyklowiru konkurencyjnie hamuje wirusową polimerazę DNA oraz integruje się do wirusowego DNA, co prowadzi do obowiązkowego (pełnego) przerwania łańcucha, zakończenia syntezy DNA, a tym samym do blokady replikacji wirusa.

Odporność wynika z niedoboru wirusowej tyminokinazy, co prowadzi do nadmiernej ekspansji wirusa w organizmie gospodarza. Czasem zmniejszona wrażliwość na akycyklowir wynika z pojawienia się szczepów wirusa o zmienionej strukturze wirusowej TK lub polimerazy DNA. Wirusowość tych odmian wirusa przypomina wirusa typu dzikiego.

Szerokie monitorowanie klinicznych izolatów wirusa opryszczki pospolitej oraz wirusa Varicella zoster u pacjentów leczonych akycyklowirem pozwoliło stwierdzić, że wirus o zmniejszonej wrażliwości na akycyklowir występuje wyjątkowo rzadko u pacjentów z normalnym układem odpornościowym i pojawia się głównie u pacjentów z ciężkim upośledzeniem odporności, np. po przeszczepieniu narządów lub u biorców szpiku kostnego, podczas chemioterapii nowotworów złośliwych oraz u osób zakażonych HIV.

Walacyklowir przyspiesza ustępowanie bólu w leczeniu opryszczki zoster, skraca czas trwania zespołu bólowego oraz zmniejsza liczbę chorych z bólem zosterowym, w tym z zespołem ostro i poostrej neurytalgii.

Profilaktyka infekcji cytomegalowirusa za pomocą walacyklowiru zmniejsza ryzyko ostrych odrzucenia przeszczepu (pacjenci po przeszczepieniu nerek), częstość występowania infekcji oportunistycznych oraz innych infekcji wywołanych przez wirusy z rodziny herpes (wirus opryszczki pospolitej oraz wirus Herpes zoster).

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po doustnym podaniu walacyklowir jest dobrze wchłaniany, szybko i niemal całkowicie przekształca się w akycyklowir i walina. To przekształcenie zachodzi prawdopodobnie za pomocą enzymu walacyklowir hydrolazy wyizolowanego z wątroby człowieka. Biodostępność akycyklowiru po podaniu 1000 mg walacyklowiru wynosi 54% i nie zmniejsza się podczas przyjmowania pokarmu. Farmakokinetyka walacyklowiru nie jest zależna od dawki. Szybkość i stopień absorpcji zmniejszają się ze wzrostem dawki, co prowadzi do mniej proporcjonalnego wzrostu Cmax w zakresie terapeutycznego zwiększenia dawek oraz do zmniejszenia biodostępności przy zastosowaniu dawek powyżej 500 mg. Średnie stężenie szczytowe akycyklowiru wynosi 10–37 µmol (2,2–8,3 µg/ml) po podaniu dawki jednorazowej 250–2000 mg walacyklowiru zdrowym ochotnikom z normalną funkcją nerek, a mediana czasu osiągnięcia tego stężenia wynosi 1–2 godziny. Stężenie szczytowe walacyklowiru we krwi osiąga jedynie 4% stężenia akycyklowiru i występuje średnio po 30–100 minutach, a po 3 godzinach spada poniżej poziomu wykrywalnego. Parametry farmakokinetyczne walacyklowiru i akycyklowiru po podaniu jednorazowym i wielokrotnym są podobne.

Rozkład

Łączenie walacyklowiru z białkami osocza jest bardzo niskie – 15%. Przejście do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR), określone jako stosunek PMR/AUC osocza krwi – wynosi około 25% dla akycyklowiru i metabolitu 8-hydroksyakycyklowiru oraz 2,5% dla metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Metabolizm

Po doustnym podaniu walacyklowir przekształca się w akycyklowir i L-walinę poprzez metabolizm pierwszego przejścia w jelitach i/lub wątrobie. W niewielkim stopniu akycyklowir przekształca się w metabolity 9-karboksymetoksymetyloguaninę za pomocą alkoholowej i aldehydowej dehydrogenazy oraz w 8-hydroksyakycyklowir za pomocą aldehydowej oksydazy. Oколо 88% całkowitego narażenia na lek we krwi osocza przypada na akycyklowir, 11% – na 9-karboksymetoksymetyloguaninę oraz 1% – na 8-hydroksyakycyklowir. Żaden z nich – ani walacyklowir, ani akycyklowir – nie są metabolizowane przez enzymy cytochromu P450.

Wydalanie

Okres półwydalenia akycyklowiru po podaniu jednorazowym i wielokrotnym walacyklowiru pacjentom z normalną funkcją nerek wynosi około 3 godziny. Walacyklowir wydzielany jest z moczem głównie w postaci akycyklowiru (ponad 80% dawki) oraz jego metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Osobliwe grupy pacjentów

U pacjentów z nerek w stadium końcowym niewydolności nerek okres półwydalenia akycyklowiru wynosi około 14 godzin.

Wirus opryszczki zoster oraz wirus opryszczki pospolitej nie wpływają istotnie na farmakokinetykę akycyklowiru i walacyklowiru po doustnym podaniu walacyklowiru.

W badaniu farmakokinetyki walacyklowiru i akycyklowiru w późnych okresach ciąży pole pod krzywą „stężenie/czas” akycyklowiru w fazie plateau po podaniu walacyklowiru w dawce 1000 mg było około 2 razy wyższe niż po podaniu akycyklowiru doustnie w dawce 1200 mg na dobę.

U pacjentów zakażonych HIV farmakokinetyczne charakterystyki akycyklowiru po podaniu dawki jednorazowej lub wielokrotnej 1000 mg lub 2000 mg Valtrowiru nie uległy zmianie w porównaniu z osobami zdrowymi.

U biorców przeszczepów narządów, którzy otrzymywali walacyklowir w dawce 2000 mg 4 razy/dzień, maksymalne stężenie akycyklowiru było równe lub wyższe niż u zdrowych ochotników otrzymujących taką samą dawkę leku, a dobowe wartości pola pod krzywą „stężenie/czas” były istotnie większe.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie opryszczki półpasicy (Herpes zoster).

Leczenie zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym pierwotnego i nawrotowego opryszczki narządów płciowych.

Leczenie opryszczki wargowej (gorączki płonnej).

Profilaktyka (supresja) nawrotów zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym opryszczki narządów płciowych.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych na zdrowego partnera podczas stosowania walacyklowiru jako terapii supresyjnej w połączeniu z przestrzeganiem zasad bezpiecznego seksu.

Profilaktyka zakażenia i choroby wywołanej wirusem cytomegalii po przeszczepie narządu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na walacyklowir, acyklowir lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie wykazano żadnych klinicznie istotnych interakcji.

Acyklowir jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem drogą aktywnej sekrecji kanalikowej. Wszelkie leki podawane jednocześnie, które wpływają na ten mechanizm wydalania, mogą zwiększać stężenie acyklowiru w osoczu po podaniu walacyklowiru. Po przyjęciu walacyklowiru w dawce 1 g jednocześnie z cymetydyną i probenecydem, które blokują sekrecję kanalikową, zwiększa się pole pod krzywą „stężenie-czas” acyklowiru i zmniejsza się jego klirens nerkowy, jednak nie ma potrzeby zmiany dawki ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru.

U pacjentów otrzymujących wyższe dawki walacyklowiru (4 g lub więcej na dobę) należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków konkurencyjnych pod względem drogi wydalania, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu jednego lub obu leków oraz ich metabolitów. Jednoczesne stosowanie z mykofenolanem mykofenolatu (lek immunosupresyjny stosowany po przeszczepie narządu) zwiększa stężenie acyklowiru w osoczu oraz stężenie nieaktywnego metabolitu mykofenolanu mykofenolatu.

Należy również zachować ostrożność (prowadzić monitorowanie funkcji nerek) przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek walacyklowiru (4 g lub więcej) oraz innych leków wpływających na funkcję nerek (np. cyklosporyna, tarkolimus).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

W trakcie stosowania walacyklowiru donoszono o występowaniu zespołu DRESS, który może zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek. Pacjentów stosujących lek należy poinformować o objawach i oznakach zespołu DRESS oraz dokładnie monitorować możliwe reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów i oznak wskazujących na zespół DRESS należy natychmiast przerwać stosowanie leku i w razie potrzeby rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinął się zespół DRESS, ponownego stosowania walacyklowiru u tego pacjenta nie wolno podjąć.

Hydratacja: należy utrzymywać odpowiedni poziom nawadnienia u chorych z podwyższonym ryzykiem odwodnienia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u chorych w podeszłym wieku

Akycyklowir jest wydalany przez nerki, dlatego dawkę walacyklowiru u chorych z zaburzeniami funkcji nerek należy zmniejszyć (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”). Pacjenci w podeszłym wieku mają obniżoną funkcję nerek i wymagają dostosowania dawki. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u chorych w podeszłym wieku zwiększa się ryzyko wystąpienia powikłań neurologicznych. Pacjenci ci wymagają dokładnego nadzoru w celu wykrycia tych skutków. Reakcje te są w większości przypadków odwracalne po przerwaniu leczenia (patrz sekcja „Skutki niepożądane”).

Stosowanie wyższych dawek walacyklowiru u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz po przeszczepieniu wątroby

Nie ma danych dotyczących stosowania wyższych dawek walacyklowiru (4 g i więcej dziennie) w leczeniu pacjentów z chorobami wątroby, dlatego należy ostrożnie przepisywać wyższe dawki walacyklowiru tym chorym. Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących stosowania walacyklowiru po przeszczepieniu wątroby; istnieją jednak informacje, że profilaktyka przy użyciu wysokich dawek akycyklowiru zmniejsza częstość zakażeń i chorób wywołanych przez wirusa cytomegalii.

Stosowanie w leczeniu ospy pospolitej

W leczeniu pacjentów, szczególnie z osłabionym układem odpornościowym, należy dokładnie monitorować odpowiedź kliniczną. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi na leczenie zaleca się stosowanie przeciwwirusowego leczenia dożylnego. Pacjentów z ciężkim przebiegiem ospy pospolitej, np. z zaangażowaniem narządów wewnętrznych, rozsianiem wirusa, neuropatią ruchową, encefalitem czy zaburzeniami mózgowo-naczyniowymi, należy leczyć przeciwwirusowymi lekami dożylnymi.

Ponadto pacjenci z osłabionym układem odpornościowym, u których występują zmiany herpetyczne oka lub istnieje wysokie ryzyko rozsiania i zaangażowania narządów wewnętrznych, powinni otrzymywać przeciwwirusowe leki dożylne.

Ograniczanie ryzyka przeniesienia wirusa herpesu genitalnego

Terapia supresyjna walacyklowirem zmniejsza ryzyko przeniesienia herpesu genitalnego. Nie leczy całkowicie infekcji herpetycznej i nie wyklucza całkowicie ryzyka przeniesienia wirusa. Oprócz terapii walacyklowirem pacjentom zaleca się przestrzeganie zasad bezpiecznego seksu.

Stosowanie w infekcji wirusem cytomegalii

Dane dotyczące skuteczności leku uzyskane podczas leczenia pacjentów z wysokim ryzykiem infekcji wirusem cytomegalii w celu profilaktyki po przeszczepieniu narządu wskazują, że walacyklowir należy stosować tym pacjentom, jeśli z powodów bezpieczeństwa przerwano stosowanie walganacyklowiru lub ganacyklowiru. Stosowanie wysokich dawek walacyklowiru, koniecznych w profilaktyce infekcji wirusem cytomegalii, może powodować częstsze występowanie skutków niepożądanych, w tym zaburzeń ze strony układu nerwowego, w porównaniu ze stosowaniem niższych dawek, które są stosowane w innych wskazaniach. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek pacjentów i odpowiednio dostosować dawkę leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Fertylność.
Brak danych dotyczących wpływu walacyklowiru na płodność, ale klinicznie nie potwierdzono. Istnieją jednak informacje, że po 6 miesiącach codziennego stosowania akycyklowiru w dawce od 400 mg do 1 g nie zaobserwowano zmian w liczbie, morfologii i ruchliwości plemników.

Ciąża.
Dane dotyczące stosowania walacyklowiru w czasie ciąży są ograniczone. Walacyklowir może być stosowany u ciężarnych tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Istnieją udokumentowane dane z rejestru obserwacji ciężarnych, które stosowały walacyklowir lub dowolną formę akycyklowiru (czynny metabolit walacyklowiru): odpowiednio 111 i 1246 kobiet (29 i 756 ciężarnych stosowało odpowiednio walacyklowir lub dowolną formę akycyklowiru w I trymestrze ciąży). Wyniki tych obserwacji nie wykazały zwiększenia wad wrodzonych u noworodków wśród ciężarnych, które przyjmowały akycyklowir, w porównaniu z ogólną populacją takich pacjentek. Żadna z wad wrodzonych nie miała charakteru jednoznacznego lub spójnego, aby można było jednoznacznie wskazać ich przyczynę. Ze względu na małą liczbę obserwowanych ciężarnych nie można sformułować wiarygodnego i ostatecznego wniosku dotyczącego bezpieczeństwa stosowania walacyklowiru u ciężarnych (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Karmienie piersią.

Akycyklowir, główny metabolit walacyklowiru, przenika do mleka matki. Stwierdzono, że po codziennym stosowaniu 500 mg walacyklowiru średnie stężenie szczytowe akycyklowiru w mleku matki przekraczało stężenie akycyklowiru w osoczu matki od 0,5 do 2,3 raza (średnio 1,4 raza). Stosunek stężenia akycyklowiru w mleku matki do stężenia w osoczu matki wynosił od 1,4 do 2,6 (średnio 2,2). Średnie stężenie akycyklowiru w mleku matki wynosiło 2,24 μg/ml (9,95 μmol). W przypadku przyjmowania przez matkę walacyklowiru w dawce 500 mg dwa razy dziennie niemowlę otrzymuje z mlekiem matki dawkę akycyklowiru około 0,61 μg/kg na dobę. Okres półtrwania akycyklowiru w mleku matki jest podobny do okresu półtrwania w osoczu. Nie wykryto niezmienionego walacyklowiru w osoczu matki, mleku matki ani moczu noworodka.

Walacyklowiru należy przepisywać kobietom w okresie karmienia piersią ostrożnie, tylko w przypadkach klinicznej konieczności. Akycyklowir jest jednak stosowany w leczeniu noworodków z infekcjami wywołanymi przez wirusa opryszczki pospolitej, poprzez wstrzykiwanie dożylne w dawkach 30 mg/kg na dobę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Obecnie nie ma takich doniesień. Farmakologia walacyklowiru nie daje podstaw do oczekiwania jakiegokolwiek negatywnego wpływu. Jednak przy ocenie zdolności pacjenta do prowadzenia samochodu i obsługiwania maszyn należy uwzględnić jego stan kliniczny oraz profil skutków niepożądanych walacyklowiru.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie opryszczki pęcherzykowej: dorosłym podaje się po 1000 mg (2 tabletki) 3 razy dziennie przez 7 dni.

Leczenie zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej

Pacjenci z prawidłową odpornością (dorośli): 500 mg (1 tabletka) 2 razy dziennie.

W przypadku nawrotów leczenie powinno trwać 3 lub 5 dni. W przypadku zakażenia pierwotnego, które może mieć cięższy przebieg, leczenie należy przedłużyć z 5 do 10 dni. Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej. W przypadku nawrotowych form zakażenia wywołanego wirusem opryszczki pospolitej optymalne jest stosowanie leku w okresie prodromalnym lub natychmiast po pojawieniu się pierwszych objawów. Walecyklowir może zapobiegać rozwojowi zmian w przypadku nawrotów zakażenia wirusem opryszczki pospolitej, pod warunkiem rozpoczęcia leczenia bezpośrednio po pojawieniu się pierwszych objawów choroby.

Jako alternatywę, w leczeniu opryszczki wargowej (gorączki usta) skuteczną dawką walecyklowiru jest 2000 mg (4 tabletki) 2 razy dziennie przez 1 dzień. Drugą dawkę należy podać około 12 godzin (nie wcześniej niż po 6 godzinach) po pierwszej dawce. Przy takim schemacie dawkowania leczenie nie powinno trwać dłużej niż 1 dzień, ponieważ wykazano, że dłuższe stosowanie nie zwiększa skuteczności leczenia. Leczenie należy rozpocząć przy pojawieniu się pierwszych wczesnych objawów opryszczki wargowej (uczucie mrowienia, swędzenia lub pieczenia w okolicy ust).

Profilaktyka (supresja) nawrotów zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej:

• pacjentom z prawidłową odpornością (dorośli) podaje się 500 mg (1 tabletka) 1 raz dziennie;
• pacjentom z niedoborem odporności (dorośli) podaje się dawkę 500 mg (1 tabletka) 2 razy dziennie.

Zmniejszenie ryzyka przekazania wirusa opryszczki narządów płciowych.

Dorosłym heteroseksualnym pacjentom z prawidłową odpornością, którzy mają 9 lub mniej zaostrzeń w ciągu roku, walecyklowir należy podawać zakażonemu partnerowi w dawce 500 mg 1 raz dziennie.

Brak danych dotyczących zmniejszenia ryzyka przekazania wirusa opryszczki narządów płciowych w innych populacjach pacjentów.

Profilaktyka zakażenia i choroby wirusem cytomegalii po przeszczepie narządu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat: walecyklowir należy podawać w dawce 2000 mg (4 tabletki) 4 razy dziennie, jak najszybciej po przeszczepie. W przypadku niewydolności nerek dawki należy zmniejszyć (patrz „Dawkowanie w zaburzeniach funkcji nerek”). Czas trwania leczenia wynosi zazwyczaj 90 dni, ale może być przedłużony u pacjentów z wysokim stopniem ryzyka.

Dawkowanie w zaburzeniach funkcji nerek.

Walecyklowir należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Należy koniecznie zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Schemat dawkowania zależy od klirensu kreatyniny oraz wskazań i przedstawiono go w tabeli.

* – stosować walecyklowir w odpowiedniej dawce.

Pacjentom poddawanym przerywanemu hemodializowi zaleca się stosowanie tych samych dawek walecyklowiru, co pacjentom z klirem kreatyniny mniejszym niż 15 ml/min. Dawki należy podawać po przeprowadzeniu hemodializy.

Klirens kreatyniny należy stale monitorować, szczególnie w okresach, gdy funkcja nerek może szybko ulec zmianie, np. bezpośrednio po przeszczepieniu. W miarę potrzeby należy dostosować dawkę walecyklowiru.

Dozowanie przy zaburzonej funkcji wątroby

Nie ma potrzeby zmiany dawki u chorych z łagodnym lub umiarkowanym stopniem cyrozy (przy zachowanej funkcji syntetycznej wątroby). Dane farmakokinetyczne w późnych stadiach cyrozy (z zaburzoną funkcją syntetyczną wątroby i objawami nadciśnienia wrotnej) wskazują na brak potrzeby zmiany dawkowania, jednak doświadczenie kliniczne jest ograniczone.

W przypadku stosowania wyższych dawek (4000 mg i więcej na dobę) należy zapoznać się z sekcją „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Pacjenci w wieku podeszłym

W celu uniknięcia możliwych zaburzeń funkcji nerek dawka walecyklowiru wymaga dostosowania (patrz sekcja „Dozowanie przy zaburzonej funkcji nerek”).

Należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 12. roku życia w celu zapobiegania infekcji wirusem cytomegalii oraz chorobom po przeszczepie narządków.

Przedawkowanie.

Objawy

Przy przedawkowaniu walecyklowiru opisywano rozwój ostrej niewydolności nerek oraz objawy neurologiczne, w tym dezorientację, halucynacje, niepokój psychiczny, spadek sprawności umysłowej i śpiączkę. Możliwe są nudności i wymioty. Aby zapobiec przypadkowemu przedawkowaniu, należy zachować ostrożność podczas stosowania. Wiele przypadków przedawkowania wiązało się ze stosowaniem leku u chorych z niewydolnością nerek oraz u pacjentów w wieku podeszłym, u których nie zmniejszono odpowiednio dawki.

Leczenie

Pacjenci powinni przebywać pod ścisłym nadzorem medycznym w celu wykrycia objawów toksyczności. Hemodializa znacznie przyspiesza wydalanie acyklowiru z krwi i dlatego może być uważana za optymalny sposób leczenia w przypadku objawowego przedawkowania.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane leku to ból głowy i nudności. Do poważniejszych działań niepożądanych zalicza się zgłoszenia zakrzepowego zespołu małopłytkowego zrumienienia/zespołu hemolityczno-mocznicowego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń neurologicznych oraz zespołu DRESS (zob. punkt „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Działania niepożądane sklasyfikowano według narządów i układów. Według częstości występowania podzielono je na następujące kategorie: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), niezbyt często (≥1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Na podstawie badań klinicznych.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

często – nudności.

Na podstawie danych z nadzoru popoświatowego.

Zaburzenia ze strony krwi i układu chłonnego:

bardzo rzadko – leukopenia, małopłytkowość.

Leukopenia występuje głównie u chorych z niedoborem odporności.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego:

bardzo rzadko – anafilaksja.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego i psychicznego:

rzadko – zawroty głowy, dezorientacja, halucynacje, spadek zdolności umysłowych; bardzo rzadko – pobudzenie, drżenie, ataksja, niepłynna mowa, objawy psychotyczne, drgawki, encefalopatia, śpiączka.

Wymienione wyżej objawy są w większości przypadków odwracalne i pojawiają się głównie u chorych z niewydolnością nerek lub z innymi czynnikami predysponującymi (zob. punkt „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). U chorych po przeszczepie narządu, stosujących walacyklowir w celu zapobiegania infekcji cytomegalowirusa w wysokich dawkach (8 g na dobę), reakcje neurologiczne występują częściej niż u chorych przyjmujących mniejsze dawki.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego i klatki piersiowej:

niezbyt często – duszność.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

rzadko – dyskomfort w jamie brzusznej, wymioty, biegunka.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

bardzo rzadko – odwracalne zwiększenie wskaźników testów wątrobowych.

Czasami opisywane jako zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

niezbyt często – wysypka, w tym objawy fotosensybilizacji; rzadko – świąd; bardzo rzadko – pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy; częstość nieznana – reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (zob. punkt „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego:

rzadko – zaburzenia funkcji nerek; bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, ból nerek, hematuria (często kojarzona z innymi zaburzeniami funkcji nerek). Ból nerek może być związany z niewydolnością nerek; częstość nieznana – nefryt naczyniowo-śródmiąższowy.

Zgłaszano odkładanie się osadów acyklowiru w kanalikach nerkowych. Podczas leczenia należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia pacjenta (zob. punkt „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Inne.

Zgłaszano przypadki niewydolności nerek, mikroangiopatycznego anemii hemolitycznej i małopłytkowości (czasem w połączeniu) u ciężko chorych z niedoborem odporności, szczególnie u chorych z późnymi stadiami choroby HIV, którzy przyjmowali wysokie dawki (8000 mg na dobę) walacyklowiru przez dłuższy czas w badaniach klinicznych. Te same zjawiska zaobserwowano u pacjentów z tymi samymi chorobami, którzy nie byli leczeni walacyklowirem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze. 1 lub 5 blisterów w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijówmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego, 139.