Valavir®

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku VALAVIR® (VALAVIR)

Skład:

substancja czynna: valacyclovir;

1 tabletka zawiera 556 mg chlorowodorku walacyklowiru, co odpowiada 500 mg walacyklowiru w postaci bezwodnej o czystości 100 %;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna (101), povidon, krzemionka koloidalna bezwodna, crospovidon, stearynian magnezu;

skład powłoki: Sepifilm 050 (metylohydroksypropyloceluloza, celuloza mikrokryształyczna, acetylowane (lub octany estrów) mono- i diglicerydy), kandurin.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki długawe, dwuwypukłe, z podziałem, pokryte błonką perłową, prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim. Kod ATC J05A B11.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Valavir® – lek przeciwwirusowy, ester L-waliny acyklowiru, który jest analogiem nukleozydu purynowego (guaniny). W organizmie człowieka walacyklowir szybko i niemal całkowicie przekształca się w acyklowir i waliny za pomocą walacyklowirhydrolazy. Acyklowir jest specyficznym inhibitorem wirusów opryszczki, aktywnym in vitro wobec wirusa opryszczki pospolitej typu I i II, wirusa Varicella zoster, cytomegalowirusa, wirusa Epsteina-Barr oraz wirusa opryszczki ludzkiej typu VI. Acyklowir hamuje syntezę wirusowego DNA bezpośrednio po fosforylacji i przekształceniu w aktywną formę trifosforanu acyklowiru. W pierwszym etapie fosforylacji wymagana jest aktywność wirusospecyficznego enzymu. Dla wirusa opryszczki pospolitej, wirusa Varicella zoster oraz wirusa Epsteina-Barr jest to wirusowa tyminokinaza (TK), obecna wyłącznie w komórkach zainfekowanych wirusem. Częściowa selektywność fosforylacji zachowana jest w przypadku infekcji cytomegalowirusa i jest pośrednictwem produktu genu fosfotransferazy UL97. Aktywacja acyklowiru przez wirusowy enzym wyjaśnia w znacznym stopniu jego selektywność.

Proces fosforylacji acyklowiru (przekształcenie z mono- do trifosforanu) odbywa się przy udziale kinaz komórkowych. Trifosforan acyklowiru konkurencyjnie hamuje wirusową DNA polimerazę oraz zostaje włączony do wirusowego DNA, co prowadzi do obowiązkowego (pełnego) przerwania łańcucha, zahamowania syntezy DNA i blokowania replikacji wirusa.

Odporność wynika z niedoboru wirusowej tyminokinazy, co prowadzi do nadmiernej ekspansji wirusa w organizmie gospodarza. Czasem zmniejszona wrażliwość na acyklowir wynika z pojawienia się szczepów wirusa o zmienionej strukturze wirusowej TK lub DNA polimerazy. Wirusowość tych odmian wirusa przypomina wirusa typu dzikiego.

Szerokie monitorowanie klinicznych izolatów wirusa opryszczki pospolitej oraz wirusa Varicella zoster u pacjentów leczonych acyklowirem pozwoliło stwierdzić, że wirus o zmniejszonej wrażliwości na acyklowir występuje wyjątkowo rzadko u pacjentów z prawidłową odpornością i pojawia się głównie u pacjentów z ciężkim upośledzeniem odporności, np. po przeszczepieniu narządów lub u biorców szpiku kostnego, podczas chemioterapii nowotworów złośliwych oraz u chorych zakażonych HIV.

Walacyklowir przyspiesza ustępowanie bólu w leczeniu opryszczki zakaźnej, skraca czas trwania zespołu bólowego oraz zmniejsza liczbę pacjentów z bólem stowarzyszonym z zosterem, w tym z ostrą i poostrepszczkową neuralgią.

Profilaktyka infekcji cytomegalowirusa za pomocą walacyklowiru zmniejsza ryzyko ostrego odrzucenia przeszczepu (u chorych po przeszczepieniu nerki), częstość występowania infekcji oportunisticznych oraz innych infekcji wywołanych przez wirusy z rodziny herpes (wirus opryszczki pospolitej i wirus Herpes zoster).

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po doustnym przyjęciu walacyklowir jest dobrze wchłaniany, szybko i niemal całkowicie przekształca się w acyklowir i waliny. To przekształcenie zachodzi prawdopodobnie za pomocą enzymu walacyklowirhydrolazy wyizolowanego z wątroby człowieka. Biologiczna dostępność acyklowiru po przyjęciu 1 g walacyklowiru wynosi 54% i nie zmniejsza się podczas przyjmowania pokarmu. Farmakokinetyka walacyklowiru nie jest zależna od dawki. Szybkość i stopień absorpcji zmniejszają się wraz ze wzrostem dawki, co prowadzi do mniej proporcjonalnego wzrostu Cmax w zakresie terapeutycznego zwiększenia dawek oraz do zmniejszenia biologicznej dostępności przy zastosowaniu dawek powyżej 500 mg. Średnia stężenie szczytowe acyklowiru wynosi 10–37 µmol (2,2–8,3 µg/ml) po podaniu jednorazowej dawki 250–2000 mg walacyklowiru zdrowym ochotnikom z prawidłową funkcją nerek, a mediana czasu osiągnięcia tego stężenia to 1–2 godziny. Stężenie szczytowe walacyklowiru w osoczu wynosi zaledwie 4% w porównaniu do stężenia acyklowiru i osiągane jest średnio po 30–100 minutach, a po 3 godzinach spada poniżej poziomu wykrywalności. Parametry farmakokinetyczne walacyklowiru i acyklowiru po podaniu jednorazowym i powtarzanym są podobne.

Rozkład

Łączenie walacyklowiru z białkami osocza jest bardzo niskie – 15%. Przejście do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR), określone jako stosunek PMR/AUC osocza krwi, wynosi około 25% dla acyklowiru i metabolitu 8-hydroksyacyklowiru oraz 2,5% dla metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Metabolizm

Po doustnym zastosowaniu walacyklowir przekształca się w acyklowir i L-waliny poprzez metabolizm pierwszego przejścia w jelitach i/lub wątrobie. W małym stopniu acyklowir przekształca się w metabolity 9-karboksymetoksymetyloguaninę za pomocą alkoholowej i aldehydowej dehydrogenazy oraz w 8-hydroksyacyklowir za pomocą aldehydooksydazy. Oколо 88% całkowitego narażenia na lek w osoczu krwi przypada na acyklowir, 11% – na 9-karboksymetoksymetyloguaninę oraz 1% – na 8-hydroksyacyklowir. Ani walacyklowir, ani acyklowir nie są metabolizowane przez enzymy cytochromu P450.

Wydalanie

Okres półtrwania acyklowiru po jednorazowym i wielokrotnym podaniu walacyklowiru pacjentom z prawidłową funkcją nerek wynosi około 3 godziny. Walacyklowir wydzielany jest z moczem głównie w postaci acyklowiru (ponad 80% dawki) oraz jego metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Grupy specjalne pacjentów

U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym okres półtrwania acyklowiru wynosi około 14 godzin.

Wirus zoster oraz wirus opryszczki pospolitej nie wpływają istotnie na farmakokinetykę acyklowiru i walacyklowiru po doustnym zastosowaniu walacyklowiru.

W badaniu farmakokinetyki walacyklowiru i acyklowiru w późnych okresach ciąży pole pod krzywą „stężenie–czas” acyklowiru w fazie plateau po podaniu walacyklowiru w dawce 1000 mg było około 2 razy wyższe niż po doustnym podaniu acyklowiru w dawce 1200 mg na dobę.

U pacjentów zakażonych HIV farmakokinetyczne charakterystyki acyklowiru po jednorazowym lub wielokrotnym podaniu dawki 1000 mg lub 2000 mg walacyklowiru nie różniły się od tych u osób zdrowych.

U biorców przeszczepionych narządów, którzy otrzymywali walacyklowir w dawce 2000 mg 4 razy/dobę, maksymalne stężenie acyklowiru było równe lub wyższe niż u zdrowych ochotników otrzymujących tę samą dawkę leku, a dobowe wartości pola pod krzywą „stężenie–czas” były znacznie większe.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie opryszczki pęcherzykowej (Herpes zoster).

Leczenie zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym pierwotnego i nawrotowego opryszczki narządów płciowych.

Leczenie opryszczki wargowej (gorączki pełzającej).

Leczenie zapobiegawcze (supresyjne) nawrotów zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym opryszczki narządów płciowych.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych na zdrowego partnera podczas stosowania Valavir® jako terapii supresyjnej w połączeniu z przestrzeganiem zasad bezpiecznego seksu.

Profilaktyka zakażenia i choroby wywołanej wirusem cytomegalii po przeszczepie narządu.

Przeciwwskazania.

Valavir® jest przeciwwskazany u chorych z podwyższoną wrażliwością na walacyklowir, acyklowir lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie wykazano żadnych klinicznie istotnych interakcji.

Acyklowir wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem drogą aktywnej sekrecji kanalikowej. Każde leki stosowane jednocześnie, które wpływają na ten mechanizm wydzielania, mogą zwiększać stężenie acyklowiru w osoczu po podaniu Valavir®. Po przyjęciu Valavir® w dawce 1 g w połączeniu z cyklotydyną i probenecydem, które blokują sekrecję kanalikową, zwiększa się pole pod krzywą „stężenie/czas” acyklowiru i zmniejsza się jego klirens nerkowy, jednak nie ma potrzeby zmiany dawki ze względu na szeroki zakres terapeutyczny acyklowiru.

U chorych otrzymujących wyższe dawki Valavir® (4 g i więcej na dobę) należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków konkurencyjnych wobec acyklowiru pod względem drogi wydzielania, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu jednego lub obu leków oraz ich metabolitów. Przy jednoczesnym stosowaniu z mykofenolanem mofetylu (lek immunosupresyjny stosowany po przeszczepie narządu) zwiększa się stężenie w osoczu acyklowiru oraz nieaktywnego metabolitu mykofenolanu mofetylu.

Należy również zachować ostrożność (z monitorowaniem zmian funkcji nerek) przy jednoczesnym przepisywaniu wysokich dawek Valavir® (4 g i więcej) oraz innych leków wpływających na funkcję nerek (np. cyklosporyny, tarkrolimusu).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS).

Podczas stosowania walacyklowiru opisywano występowanie zespołu DRESS, który może zagrażać życiu lub mieć śmiertelny przebieg. Przy przepisywaniu walacyklowiru pacjentom należy poinformować o objawach i objęgach zespołu DRESS oraz dokładnie monitorować możliwe reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów i objęgów sugerujących zespół DRESS należy natychmiast przerwać leczenie walacyklowirem i w razie potrzeby rozważyć leczenie zastępcze. Jeśli u pacjenta rozwinął się zespół DRESS, ponownego leczenia walacyklowirem nie można stosować.

Hydratacja: należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia u chorych z podwyższonym ryzykiem odwodnienia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie u chorych z zaburzoną funkcją nerek i u pacjentów w podeszłym wieku

Akycyklowir jest wydalany przez nerki, dlatego dawkę Valavir® należy zmniejszyć u chorych z zaburzoną funkcją nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Pacjenci w podeszłym wieku mają obniżoną funkcję nerek i wymagają dostosowania dawki. U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek oraz u chorych w podeszłym wieku zwiększa się ryzyko wystąpienia powikłań neurologicznych – wymagają oni dokładnego monitorowania w celu wykrycia tych efektów. Reakcje te są w większości przypadków odwracalne po przerwaniu leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie wyższych dawek Valavir® u chorych z niewydolnością wątroby i po przeszczepie wątroby

Nie ma danych dotyczących stosowania wyższych dawek Valavir® (4 g lub więcej na dobę) w leczeniu chorych z chorobami wątroby, dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wyższych dawek walacyklowiru tym pacjentom. Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących stosowania walacyklowiru po przeszczepie wątroby; stwierdzono jednak, że profilaktyka przy użyciu wysokich dawek akycyklowiru zmniejsza częstość zakażeń i chorób spowodowanych wirusem cytomegalii.

Stosowanie w leczeniu opryszczki pospolitej

W leczeniu chorych, szczególnie z osłabionym układem odpornościowym, należy dokładnie monitorować odpowiedź kliniczną. Jeśli odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, zaleca się stosowanie przeciwwirusowego leczenia dożylnej. Pacjentów z ciężkim przebiegiem opryszczki pospolitej, np. z zaangażowaniem narządów wewnętrznych, rozsianiem wirusa, neuropatią ruchową, encefalitem i zaburzeniami układu naczyniowego mózgu, należy leczyć przeciwwirusowymi lekami dożylnej.

Ponadto pacjenci z osłabionym układem odpornościowym, u których występują zmiany opryszczkowe oka lub istnieje wysokie ryzyko rozsiania choroby i zaangażowania narządów wewnętrznych, powinni być leczeni przeciwwirusowymi lekami dożylnej.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych

Terapia supresyjna Valavir® zmniejsza ryzyko przeniesienia opryszczki narządów płciowych. Nie leczy jednak całkowicie infekcji opryszczkowej i nie wyklucza całkowicie ryzyka przeniesienia wirusa. Oprócz terapii Valavir® zaleca się, aby chorzy przestrzegali zasad bezpiecznego seksu.

Stosowanie w infekcji wirusem cytomegalii

Dane dotyczące skuteczności leku uzyskane podczas leczenia chorych z wysokim ryzykiem infekcji wirusem cytomegalii w celu profilaktyki po przeszczepie narządu wykazały, że walacyklowir należy stosować tym pacjentom, jeśli z powodów bezpieczeństwa przerwano stosowanie walgancyklowiru lub gancyklowiru. Stosowanie wysokich dawek walacyklowiru, koniecznych w profilaktyce infekcji wirusem cytomegalii, może powodować częstsze występowanie działań niepożądanych, w tym zaburzeń ze strony układu nerwowego, w porównaniu ze stosowaniem niższych dawek stosowanych przy innych wskazaniach. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek pacjentów i odpowiednio dostosować dawkę leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Fertylność

W badaniach na zwierzętach walacyklowir nie wpływał na płodność. Jednak stosowanie wysokich dawek akycyklowiru dożylnej spowodowało działanie toksyczne na jądra u szczurów i psów.

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ walacyklowiru na płodność człowieka, jednak po 6 miesiącach codziennego stosowania akycyklowiru w dawkach od 400 mg do 1 g nie zaobserwowano zmian w liczbie, morfologii i ruchliwości plemników.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania walacyklowiru w czasie ciąży są ograniczone. Valavir® może być stosowany u ciężarnych tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść dla matki przewyższa możliwe ryzyko dla płodu. Dostępne są udokumentowane dane z rejestru obserwacji ciężarnych, które stosowały walacyklowir lub dowolną formę akycyklowiru (czynny metabolit walacyklowiru): odpowiednio 111 i 1246 kobiet (odpowiednio 29 i 756 ciężarnych stosowało walacyklowir lub dowolną formę akycyklowiru w I trymestrze ciąży). Na podstawie obserwacji nie stwierdzono zwiększonej częstości wad wrodzonych u noworodków, których matki przyjmowały akycyklowir w czasie ciąży, w porównaniu z ogólną populacją takich pacjentek. Żadna z wad wrodzonych nie miała charakteru unikalnego lub spójnego, aby można było jednoznacznie wskazać ich przyczynę. Ze względu na małą liczbę obserwowanych ciężarnych nie można jednoznacznie i ostatecznie ocenić bezpieczeństwa stosowania walacyklowiru u ciężarnych (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Karmienie piersią

Akycyklowir, główny metabolit walacyklowiru, przenika do mleka matki. Stwierdzono, że po codziennym stosowaniu 500 mg walacyklowiru średnie stężenie szczytowe akycyklowiru w mleku matki było 0,5–2,3 razy (średnio 1,4 razy) wyższe niż stężenie akycyklowiru we krwi matki. Stosunek stężenia akycyklowiru w mleku matki do stężenia we krwi matki wynosił od 1,4 do 2,6 (średnio 2,2). Średnie stężenie akycyklowiru w mleku matki wynosiło 2,24 μg/ml (9,95 μmol). W przypadku przyjmowania przez matkę walacyklowiru w dawce 500 mg 2 razy dziennie niemowlę otrzymuje z mlekiem matki dawkę akycyklowiru około 0,61 μg/kg na dobę. Okres półtrwania akycyklowiru w mleku matki jest podobny do okresu półtrwania we krwi. Nie stwierdza się niezmienionego walacyklowiru we krwi matki, mleku matki ani moczu noworodka.

Walacyklowiru nie należy przepisywać kobietom w okresie karmienia piersią bez ostrożności, tylko w przypadkach klinicznej konieczności. Jednak akycyklowir stosuje się w leczeniu noworodków z infekcjami spowodowanymi wirusem opryszczki pospolitej, w postaci dożylnej w dawkach 30 mg/kg na dobę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie ma danych z badań klinicznych dotyczących tego zagadnienia, a farmakologia walacyklowiru nie daje podstaw do oczekiwania jakiegokolwiek negatywnego wpływu. Należy jednak podczas oceny zdolności pacjenta do prowadzenia samochodu i obsługi mechanizmów wziąć pod uwagę jego stan kliniczny oraz profil działań niepożądanych Valavir®.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie opryszczki pospolitej: dorosłym należy podawać po 1000 mg (2 tabletki) Valavir® 3 razy na dobę przez 7 dni.

Leczenie infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej.

Pacjenci z prawidłową odpornością (dorośli): 500 mg (1 tabletka) leku 2 razy na dobę.

Leczenie nawrotów powinno trwać 3 lub 5 dni. W przypadku pierwotnego przebiegu, który może być cięższy, leczenie należy przedłużyć z 5 do 10 dni. Leczenie należy rozpoczynać jak najszybciej. W nawrotowych formach infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej idealnym momentem na zastosowanie leku jest okres prodromalny lub natychmiast po pojawieniu się pierwszych objawów. Valavir® może zapobiegać rozwojowi zmian w przypadku nawrotów infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, pod warunkiem rozpoczęcia leczenia bezpośrednio po pojawieniu się pierwszych objawów choroby.

Alternatywnie, w leczeniu opryszczki wargowej (gorączki trąciowej) skuteczną dawką Valavir® jest 2000 mg (4 tabletki) 2 razy na dobę przez 1 dzień. Drugą dawkę należy podać około 12 godzin (nie wcześniej niż po 6 godzinach) po pierwszej dawce. W takim schemacie dawkowania leczenie nie powinno trwać dłużej niż 1 dzień, ponieważ wykazano, że dłuższe stosowanie nie zwiększa skuteczności terapeutycznej. Leczenie należy rozpocząć przy pojawieniu się pierwszych wczesnych objawów opryszczki wargowej (uczucie mrowienia, swędzenia lub pieczenia w okolicy warg).

Profilaktyka (supresja) nawrotów infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej:

• pacjentom z prawidłową odpornością (dorośli) podaje się 500 mg (1 tabletka) leku 1 raz na dobę;
• pacjentom z niedoborem odporności (dorośli) podaje się dawkę 500 mg (1 tabletka) 2 razy na dobę.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych.

Dorosłym heteroseksualnym osobom z prawidłową odpornością, u których występuje 9 lub mniej zaostrzeń w ciągu roku, Valavir® należy podawać partnerowi zakażonemu w dawce 500 mg 1 raz na dobę.

Brak danych dotyczących zmniejszenia ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych w innych grupach populacyjnych.

Profilaktyka infekcji i choroby wywołanej wirusem cytomegalii po przeszczepie narządu.

Dorośli i dzieci powyżej 12 roku życia: Valavir® należy podawać w dawce 2000 mg (4 tabletki) 4 razy na dobę jak najszybciej po przeszczepie. W przypadku niewydolności nerek dawki należy zmniejszyć (patrz „Dawkowanie przy zaburzonej funkcji nerek”). Czas trwania leczenia wynosi zazwyczaj 90 dni, ale może być przedłużony u pacjentów z wysokim stopniem ryzyka.

Dawkowanie przy zaburzonej funkcji nerek

Walfacyklowir należy ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. Należy koniecznie zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Schemat dawkowania zależy od klirensu kreatyniny i wskazań oraz podano go w tabeli.

*Stosować w przypadku dostępności tabletek leku w dawce 250 mg.

Pacjentom poddawanym przerywanemu hemodializowi zaleca się stosowanie tych samych dawek Valavir®, co pacjentom z klirem kreatyniny mniejszym niż 15 ml/min. Dawki należy podawać po przeprowadzeniu hemodializy.

Klirens kreatyniny należy stale monitorować, szczególnie w okresach, gdy funkcja nerek może szybko ulegać zmianie, np. bezpośrednio po przeszczepieniu. W związku z tym należy odpowiednio dostosować dawkę Valavir®.

Dawkowanie przy zaburzonej funkcji wątroby

Nie ma potrzeby zmiany dawki u chorych z łagodnym lub umiarkowanym stopniem marskości wątroby (funkcja syntezy wątroby zachowana). Dane farmakokinetyczne w późnych stadiach marskości (z zaburzoną funkcją syntezy wątroby i objawami bloku wrotnego) wskazują na brak potrzeby zmiany dawkowania, jednak doświadczenie kliniczne jest ograniczone.

Informacje dotyczące stosowania wyższych dawek (4000 mg na dobę i więcej) zawarte są w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Pacjenci w wieku podeszłym

Dawkę Valavir® należy dostosować, aby uniknąć możliwych zaburzeń funkcji nerek (patrz „Dawkowanie przy zaburzonej funkcji nerek”).

Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci w wieku od 12 lat w celu zapobiegania zakażeniu wirusem cytomegalii i chorobie po przeszczepieniu narządu.

Przedawkowanie.

Objawy. Przy przedawkowaniu walacyklowiru opisywano rozwój ostrej niewydolności nerek oraz objawów neurologicznych, w tym dezorientację, halucynacje, niepokój, obniżenie zdolności umysłowych i śpiączkę. Mogły występować nudności i wymioty. Aby zapobiec niezamierzonemu przedawkowaniu, należy zachować ostrożność podczas stosowania. Wiele przypadków przedawkowania wiązało się ze stosowaniem leku u chorych z niewydolnością nerek oraz u pacjentów w wieku podeszłym, u których dawkę nie zmniejszono odpowiednio.

Leczenie. Pacjenci powinni przebywać pod ścisłą opieką medyczną w celu wykrycia objawów toksyczności. Hemodializa znacznie przyspiesza wydalanie acyklowiru z krwi i dlatego może być uznawana za optymalny sposób leczenia w przypadku przedawkowania objawowego.

Niepożądane działania.

Najczęstsze niepożądane działania, według danych z badań klinicznych, to ból głowy i nudności. Występowanie bardziej poważnych niepożądanych działań obejmuje zgłoszenia dotyczące zatrzętnącej zatrzewaczej purpury trombocytopenicznej / zespołu hemolityczno-uremicznego, ostrej niewydolności nerek oraz zaburzeń neurologicznych.

Poniżej przedstawiono niepożądane działania sklasyfikowane według narządów i układów oraz według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

Na podstawie danych z badań klinicznych

Zaburzenia układu nerwowego

Często: ból głowy.

Zaburzenia układu pokarmowego

Często: nudności.

Na podstawie danych z nadzoru pozarejestrowego

Zaburzenia układu krwi i chłonnego

Bardzo rzadko: leukopenia (głównie obserwowana u pacjentów z niedoborem odporności), trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego

Bardzo rzadko: anafilaksja.

Zaburzenia układu nerwowego i psychiczne

Rzadko: zawroty głowy, dezorientacja, halucynacje, spadek zdolności poznawczych.

Bardzo rzadko: pobudzenie, drżenie, ataksja, dysartria, objawy psychotyczne, drgawki, encefalopatia, śpiączka.

Wymienione powyżej objawy są w większości przypadków odwracalne i pojawiają się głównie u pacjentów z niewydolnością nerek lub z innymi czynnikami predyspozycyjnymi (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”). U pacjentów po przeszczepie narządu, którzy otrzymują walacyklowir w celu zapobiegania infekcji cytomegalowirusa w wysokich dawkach (8 g na dobę), reakcje neurologiczne występują częściej niż u pacjentów otrzymujących niższe dawki.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Niec ofteno: duszność.

Zaburzenia układu pokarmowego

Rzadko: dyskomfort brzucha, wymioty, biegunka.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego

Bardzo rzadko: odwracalny wzrost poziomu testów funkcji wątroby.

Czasami opisywane jako zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Niec ofteno: wysypka, w tym objawy fotosensybilizacji.

Rzadko: świąd.

Bardzo rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Zaburzenia nerek i układu moczowego

Rzadko: zaburzenia funkcji nerek.

Bardzo rzadko: ostra niewydolność nerek, ból nerek (może być związany z niewydolnością nerek), hematuria (często kojarzona z innymi zaburzeniami funkcji nerek). Zgłaszano odkładanie się osadu acyklowiru w kanalikach nerkowych. W trakcie leczenia należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia pacjenta (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Nieznane: nerkowy zapalenie kanalików i miąższu.

Inne: zgłaszano przypadki niewydolności nerek, mikroangiopatycznej anemii hemolitycznej oraz trombocytopenii (czasem w połączeniu) u ciężko chorych pacjentów z niedoborem odporności, szczególnie u pacjentów w późnych stadiach choroby HIV, którzy otrzymywali wysokie dawki (8000 mg na dobę) walacyklowiru przez dłuższy czas w badaniach klinicznych. Te same zjawiska obserwowano u pacjentów z podobnymi chorobami, którzy nie byli leczeni walacyklowirem.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

6 tabletek w blistrze. 7 blisterów w pudełku.

10 tabletek w blistrze. 1 blister w pudełku.

Kategoria użycia. Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kyryliwska 74.