Typhifer

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku TYPIFER (TIPHER)

Skład:

substancja czynna: 1 ml roztworu zawiera 20 mg żelaza (w postaci kompleksu hydroksydowego żelaza (III) z cukrozą);

substancje pomocnicze: sodu hydroksyd, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań lub stężony roztwór do sporządzenia roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: ciemnobrunatny roztwór koloidalny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwanemiczne. Preparaty żelaza. Kod ATC B03AC.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Aktywnym składnikiem leku Typhifer jest sacharoza żelaza, która składa się z wielordzeniowych centrów wodorotlenku żelaza (III), otoczonych zewnętrznie dużą liczbą cząsteczek sacharozy połączonych wiązaniami niestowarzyszonymi. Średnia masa cząsteczkowa kompleksu wynosi około 43 kDa. Wielordzeniowe centrum żelaza ma strukturę podobną do struktury centrum ferrytyny, która jest fizjologicznym białkiem zawierającym żelazo. Kompleks został opracowany w taki sposób, aby żelazo było dostarczane w sposób kontrolowany do białek odpowiedzialnych za jego transport i magazynowanie w organizmie (odpowiednio transferyna i ferrytyna).

Po podaniu dożylnym wielordzeniowe centrum żelaza z kompleksu jest wychwytywane głównie przez siatkowato-śródnabłonkowy układ śledziony, wątroby i szpiku kostnego. W drugim etapie żelazo jest wykorzystywane do syntezy hemoglobiny, mioglobiny oraz innych zawierających żelazo enzymów lub magazynowane w wątrobie w postaci ferrytyny.

Farmakokinetyka.

Rozkład. Ocena ferrynektyki sacharozy żelaza oznaczonej 52Fe i 59Fe była przeprowadzana u 6 pacjentów z anemią i przewlekłą niewydolnością nerek. W ciągu pierwszych 6–8 godzin 52Fe jest wychwytywane przez wątrobę, śledzionę i szpik kostny. Radioaktywne wychwycenie żelaza zachodzi w makrofagach siatkowato-śródnabłonkowego układu śledziony.

Po podaniu dożylnym jednorazowej dawki kompleksu sacharozy wodorotlenku żelaza (III) zawierającej 100 mg żelaza zdrowym ochotnikom, maksymalna stężenie żelaza obserwowano po 10 minutach od podania i wynosiło średnio 538 mmol/l. Objętość rozkładu w komorze centralnej odpowiadała objętości osocza krwi (około 3 litry).

Metabolizm. Po wstrzyknięciu sacharoza ulega niemal całkowitemu rozkładowi, a wielordzeniowe centrum żelaza jest wychwytywane głównie przez siatkowato-śródnabłonkowy układ wątroby, śledziony i szpiku kostnego.

W ciągu 4 tygodni od podania wchłanianie żelaza przez erytrocyty waha się od 68% do 97%.

Wydalanie. Średnia masa cząsteczkowa kompleksu wynosi około 43 kDa i jest wystarczająco duża, aby uniknąć wydalania przez nerki. Wydalanie żelaza z moczem w ciągu pierwszych 4 godzin po wstrzyknięciu 100 mg żelaza wynosi mniej niż 5% dawki. Po 24 godzinach całkowite stężenie żelaza w surowicy krwi zmniejsza się do poziomu wyjściowego (przed podaniem), a wydalanie sacharozy z moczem wynosi około 75% dawki.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów. Do chwili obecnej nie wiadomo, czy niewydolność nerek lub wątroby wpływa na właściwości farmakologiczne kompleksu sacharozy wodorotlenku żelaza (III) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Stosowanie leku Typhifer wskazane jest u pacjentów z niedoborem żelaza w następujących przypadkach:

– przy nietolerancji doustnych leków żelazowych;

– w przypadku chorób przewodu pokarmowego (np. wrzucankowego zapalenia jelita), gdy leki żelazowe doustne mogą wywołać zaostrzenie choroby;

– w stanach z niedoborem żelaza opornych na leczenie, gdy kontrola tych stanów za pomocą doustnych leków żelazowych jest niewystarczająca.

Lek Typhifer należy stosować wyłącznie wtedy, gdy wskazania oparte są na odpowiednich badaniach. Odpowiednimi badaniami laboratoryjnymi są oznaczenie stężenia takich parametrów jak hemoglobina, ferrytyna surowicy, nasycenie transferyny.

Przeciwwskazania.

– Znana nadwrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku.

– Anemia niezwiązana z niedoborem żelaza (np. anemia hemolityczna, anemia megaloblastyczna spowodowana niedoborem witaminy B12, zaburzenia erytropoezy, hipoplazja szpiku kostnego, anemia spowodowana ołowiem).

– Przetlenienie organizmu żelazem (hemochromatoza, hemosyderoza) lub wrodzone zaburzenia wchłaniania żelaza (anemia siederoachrestyczna, talasemia, porfiria skórna).

– I trymestr ciąży.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Lek Typhifer wskazany jest u pacjentów, u których nie można stosować doustnych leków żelazowych z powodu ich nietolerancji, niewystarczającej skuteczności lub obecności chorób przewodu pokarmowego. Nie należy stosować jednocześnie leku Typhifer z doustnymi lekami zawierającymi żelazo, ponieważ wchłanianie żelaza podawanego doustnie jest obniżone.

Właściwości stosowania.

Wprowadzenie dożylnie leków żelaza może prowadzić do wystąpienia reakcji nadwrażliwości typu natychmiastowego (reakcji anafilaktycznych/anafilakto-idowych), które mogą mieć charakter śmiertelny. Opisywano takie reakcje nawet w przypadkach, gdy wcześniejsze podawanie leków żelaza dożylnie przebiegało bez powikłań. Leku Typhifer można stosować u pacjentów, u których wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości po podaniu żelazodextranu, wyłącznie w nagłej potrzebie i przy zachowaniu surowych środków ostrożności.

Leczenie lekiem Typhifer powinno być przepisane wyłącznie przez lekarza po dokładnym ustaleniu wskazań.

Lek Typhifer można podawać wyłącznie w warunkach, gdy personel medyczny posiadający doświadczenie w ocenie i leczeniu reakcji anafilaktycznych jest gotowy do natychmiastowego działania oraz gdy pomieszczenie jest odpowiednio wyposażone w środki umożliwiające prowadzenie zabiegów resuscytacyjnych. Przed każdym podaniem leku Typhifer należy przeprowadzić wywiad u pacjenta w celu ustalenia, czy wcześniej występowały reakcje niepożądane związane z podawaniem leków żelaza dożylnie.

Typowe objawy ostrych reakcji nadwrażliwości: obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia (nawet szok anafilaktyczny), objawy ze strony układu oddechowego (w tym skurcz oskrzeli, obrzęk krtani i obrzęk gardła), objawy ze strony przewodu pokarmowego (w tym skurcze brzucha, wymioty) lub objawy skórne (w tym pokrzywka, rumień, świąd).

Każdego pacjenta należy poddać badaniu pod kątem wystąpienia reakcji niepożądanych co najmniej przez 30 minut po każdym dożylnym podaniu leków żelaza. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek reakcji alergicznych lub objawów nietolerancji podczas podawania leku należy natychmiast przerwać leczenie.

W leczeniu nagłym reakcji anafilaktycznych/anafilakto-idowych zaleca się przede wszystkim adrenalina, np. 0,3 mg w podaniu domięśniowym, a następnie – leki przeciwhistaminowe i/lub kortykosteroidy (które mają późniejszy początek działania).

Wysokie ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości występuje u pacjentów z istniejącą alergią, w tym nietolerancją leków, ciężkim przebiegiem astmy oskrzelowej w wywiadzie, egzemą i innymi formami atopii, a także u pacjentów z chorobami immunologicznymi i zapalnymi (toczeń układowy, reumatoidalne zapalenie stawów).

Podawanie leków żelaza dożylne pacjentom z dysfunkcją wątroby jest możliwe wyłącznie po dokładnej analizie stosunku ryzyka do korzyści. Należy unikać podawania leków żelaza dożylne pacjentom z dysfunkcją wątroby, gdy nadmiar żelaza może być czynnikiem wywołującym. W celu uniknięcia nadmiaru żelaza zaleca się dokładne monitorowanie poziomu żelaza w organizmie.

Podawanie dożylne żelaza może negatywnie wpływać na przebieg infekcji bakteryjnej lub wirusowej.

Leki żelaza do podawania dożylne należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ostrą lub przewlekłą infekcją.

U pacjentów z przewlekłą infekcją należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka. Zaleca się przerwanie stosowania leku Typhifer u pacjentów z bakteriemią.

Należy unikać przewlekleń do tkanek okołovenoznych, ponieważ przedostanie się leku Typhifer do miejsca wstrzyknięcia może prowadzić do bólu, stanu zapalnego, martwicy tkanek i przebarwienia skóry na kolor brązowy. W przypadku przewleku leku należy natychmiast przerwać jego podawanie.

Obniżenie ciśnienia tętniczego jest zwykle obserwowane po podawaniu leków żelaza dożylnie. Dlatego należy stosować ten lek z ostrożnością. Należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących szybkości podawania leku Typhifer, aby nie dopuścić do rozwoju hipotensji tętniczej. Wyższa częstość występowania niepożądanych reakcji (zwłaszcza hipotensji tętniczej) wiąże się ze zwiększeniem dawki lub szybkości podania tego leku.

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu leku Typhifer u pacjentów z niewydolnością wątroby, dekompenzowanym marskością wątroby, zapaleniem wątroby epidemicznym, chorobą Rendu-Oslera, ostrymi chorobami zakaźnymi nerek, niekontrolowanym hiperparateroidyzmem.

Lek Typhifer zawiera do 7 mg sodu w 1 ml.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Istnieją pewne dane dotyczące stosowania kompleksu sacharozy żelaza u kobiet w I trymestrze ciąży. Dane dotyczące stosowania kompleksu sacharozy żelazu (III) wodorotlenku u kobiet w II i III trymestrze ciąży wskazują na brak negatywnego wpływu na zdrowie matki i dziecka.

Do chwili obecnej nie wiadomo, czy kompleks sacharozy żelazu (III) wodorotlenku przenika przez łożysko. Żelazo związane z transferyną nie przenika przez barierę łożyskową. Żelazo związane z laktoferyną przenika do mleka matki.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na poziom żelaza u noworodków.

Leku Typhifer nie należy stosować w I trymestrze ciąży (patrz dział „Przeciwwskazania”). Możliwe stosowanie leku w II i III trymestrze ciąży wyłącznie w ścisłych wskazaniach.

Należy ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed zastosowaniem leku w czasie ciąży, ponieważ reakcje nadwrażliwości mogą stanowić pewne ryzyko dla matki i dziecka (patrz dział „Właściwości stosowania”). Należy wziąć pod uwagę dane dotyczące masy ciała przed rozpoczęciem ciąży przy obliczaniu wymaganej ilości żelaza, aby uniknąć przedawkowania.

Po podaniu żelaza dożylne może rozwinąć się bradykardia u płodu. Zazwyczaj jest to zjawisko przejściowe i jest skutkiem reakcji nadwrażliwości u matki. Należy dokładnie obserwować dziecko podczas podawania leków żelaza dożylnie ciężarnym.

Okres karmienia piersią.

Dane dotyczące wydzielania żelaza z mlekiem matki po dożylnej aplikacji sacharozy żelaza są ograniczone. W badaniu klinicznym u 10 zdrowych kobiet z niedoborem żelaza, które karmiły piersią, podano 100 mg żelaza w postaci kompleksu sacharozy. Po czterech dniach leczenia poziom żelaza w mleku matki nie był podwyższony i nie różnił się od poziomu w grupie kontrolnej (n = 5). Nie można wykluczyć wpływu żelaza dostającego się z mlekiem matki na noworodka/malutkie dziecko, dlatego należy ocenić stosunek ryzyka do korzyści stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Odpowiednie badania nie zostały przeprowadzone. Wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn jest mało prawdopodobny. Jednak w przypadku wystąpienia reakcji niepożądanych, takich jak zawroty głowy, dezorientacja po podaniu leku, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami do czasu ustąpienia objawów.

Sposób stosowania i dawki.

Lekarstwo Typhifer podaje się wyłącznie dożylnie.

Środek ten nie jest przeznaczony do podania podskórnie ani do wstrzykiwań domięśniowych.

Środek leczniczy Typhifer należy stosować tylko wtedy, gdy wskazania oparte są na odpowiednich badaniach. Odpowiednie badania laboratoryjne obejmują oznaczenie poziomu takich parametrów jak hemoglobina, ferrytyna surowicy, nasycenie transferyny.

Podczas i po podaniu środka leczniczego pacjenci powinni być poddani obserwacji w celu wykrycia objawów i sygnalizacji reakcji nadwrażliwości. Należy zapewnić możliwość stosowania odpowiedniej terapii ratunkowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Całkowitą dawkę kumulacyjną leku należy obliczyć indywidualnie dla każdego pacjenta i nie przekraczać jej. Dawka jest dobierana z uwzględnieniem masy ciała pacjenta oraz poziomu hemoglobiny.

W przypadku, gdy całkowita wymagana dawka przekracza maksymalną dozwoloną dawkę pojedynczą 200 mg (dla wstrzykiwań) lub 500 mg (dla infuzji), zaleca się podawanie leku w dawkach frakcjonowanych.

Obliczanie dawki

Całkowitą dawkę kumulacyjną środka leczniczego Typhifer, odpowiadającą całkowitemu deficytowi żelaza (mg), ustala się na podstawie poziomu hemoglobiny (Hb) i masy ciała. Dawka leku jest obliczana indywidualnie zgodnie z całkowitym deficytem żelaza w organizmie chorego według wzoru Ganzoni:

Całkowity deficyt żelaza (mg) = masa ciała (kg) × (normalny poziom Hb (g/l) – poziom Hb pacjenta (g/l)) × 0,24* + żelazo zmagazynowane (mg).

Dla pacjentów o masie ciała mniejszej niż 35 kg: normalny poziom Hb – 130 g/l, ilość zmagazynowanego żelaza – 15 mg/kg masy ciała.

Dla pacjentów o masie ciała większej niż 35 kg: normalny poziom Hb – 150 g/l, ilość zmagazynowanego żelaza – 500 mg.

* Współczynnik 0,24 = 0,0034 × 0,07 × 1000 (zawartość żelaza w Hb = 0,34 %, objętość krwi = 7 % masy ciała, współczynnik 1000 = przeliczenie „g” na „mg”).

Tabela 1

Całkowita skumulowana dawka leku Typhifer (ml), którą należy podać, uwzględniając masę ciała i poziom Hb pacjenta

Tabela 2

Wymagany poziom Hb w zależności od masy ciała pacjenta

Aby przeliczyć Hb (mM) na Hb (g/dl), należy pierwszy wskaźnik pomnożyć przez 1,6.

Jeśli wymagana dawka całkowita przekracza maksymalną dopuszczalną dawkę pojedynczą 200 mg (wstrzyknięcie) lub 500 mg (infuzja), podawanie należy wykonać w kilku dawkach.

Standardowa dawka

Dorośli

5–10 ml leku Typhifer (100–200 mg żelaza) 1–3 razy w tygodniu. Czas podania oraz współczynnik rozcieńczenia patrz niżej.

Dzieci powyżej 3. roku życia

Dane dotyczące stosowania leku u dzieci są ograniczone. W przypadku klinicznej potrzeby zaleca się podawanie nie więcej niż 0,15 ml leku (3 mg żelaza pierwiastkowego) na 1 kg masy ciała 1–3 razy w tygodniu. Czas podania oraz współczynnik rozcieńczenia patrz niżej.

Maksymalna tolerowana dawka pojedyncza lub tygodniowa

Dorośli

W przypadku wstrzyknięć maksymalna tolerowana dawka podawana nie więcej niż 3 razy w tygodniu wynosi 10 ml leku (200 mg żelaza), czas podania – nie mniej niż 10 minut.

W przypadku infuzji maksymalna tolerowana dawka podawana nie więcej niż 1 raz w tygodniu pacjentom o masie ciała powyżej 70 kg to 500 mg żelaza (25 ml leku) przez co najmniej 3,5 godziny;

pacjentom o masie ciała 70 kg i niższej – 7 mg żelaza na 1 kg masy ciała przez co najmniej 3,5 godziny.

Należy ściśle przestrzegać czasu podania infuzji, nawet jeśli pacjent nie otrzymuje maksymalnej tolerowanej dawki pojedynczej.

W przypadku braku poprawy wskaźników hematologicznych (wzrost poziomu hemoglobiny o około 1 g/l krwi na dobę lub o około 1,0–2,0 g/dl po 1–2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia) należy przeanalizować pierwotne rozpoznanie pacjenta i wykluczyć istnienie trwałej utraty krwi.

Zastosowanie

Lek Typhifer można podawać wyłącznie dożylnie, w postaci infuzji kroplowej, powolnego wstrzyknięcia lub bezpośrednio do odcinka żylnej części urządzenia do hemodializy.

Leku nie należy podawać wewnątromięśniowo ani podskórnie.

Jeśli wymagana dawka całkowita przekracza maksymalną dopuszczalną dawkę pojedynczą, całkowitą dawkę należy podzielić na kilka dawek.

Podanie dożylne kroplowe

Bezpośrednio przed podaniem lek Typhifer należy rozcieńczyć wyłącznie w sterylnym 0,9 % roztworze natrium chloridum zgodnie ze schematem podanym w tabeli 3.

Tabela 3

Podawanie dożylnego

Lek można podawać dożylnie drogą powolnej infuzji z szybkością 1 ml roztworu nierozcieńczonego na minutę, przy czym maksymalna objętość roztworu nie powinna przekraczać 10 ml (200 mg żelaza) w jednym wstrzyknięciu.

Należy unikać wlewu pozawyjnowego, ponieważ przedostanie się leku do miejsca wstrzyknięcia może prowadzić do bólu, stanu zapalnego, martwicy tkanek oraz przebarwienia skóry na kolor brązowy (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”).

Wstrzyknięcie do żylnej części układu dializacyjnego

Lek Typhifer można podawać bezpośrednio do żylnej części układu dializacyjnego w trakcie sesji hemodializy, ściśle przestrzegając zasad wykonywania wstrzykiwań dożylnych.

Dzieci

Ze względu na niewystarczającą ilość danych, nie zaleca się stosowania leku Typhifer w leczeniu dzieci poniżej 3. roku życia.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do ostrego nasycenia organizmu żelazem, co może objawiać się hemochromatozą. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe oraz, w razie potrzeby, stosowanie substancji wiążących żelazo (chelatów).

Efekty uboczne.

Do najczęstszych efektów ubocznych obserwowanych podczas badań klinicznych kompleksu hydroksydowego żelaza (III) z cukrozą należy dysgezja, występująca z częstością 4,5 przypadków na 100 osób. Do innych częstych efektów ubocznych należą nudności, hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze oraz ból w miejscu infuzji, występujące z częstością od 1 do 2 przypadków na 100 osób.

Do najważniejszych poważnych efektów ubocznych, których wystąpienie wiązano z zastosowaniem kompleksu hydroksydowego żelaza (III) z cukrozą, należą reakcje nadwrażliwości, pojawiające się z częstością 0,25 przypadku na 100 osób podczas badań klinicznych. Reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego (reakcje anafilaktoidealne/anafilaktyczne) występowały rzadko. Ogólnie rzecz biorąc, reakcje anafilaktoidealne/anafilaktyczne to bardzo poważne efekty uboczne, które mogą prowadzić do śmiertelnego zakończenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Objawy obejmują kolaps krążeniowy, hipotensję tętniczą, tachykardię, objawy ze strony układu oddechowego (spazm oskrzeli, obrzęk krtani, obrzęk gardła), objawy ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, wymioty), objawy ze strony skóry (koprzywica, rumień, świąd).

Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania na następujące kategorie: często (˂ 1/10 do ≥ 1/100), rzadko (< 1/100 do ≥ 1/1000), bardzo rzadko (< 1/1000 do ≥ 1/10000), częstość nieznana (dane nie pozwalają oszacować częstości, ponieważ o zjawiskach tych zgłaszano wyłącznie podczas badań pozarejestrowych).

Zaburzenia układu odpornościowego

Rzadko: reakcje nadwrażliwości.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania

Rzadko: przedawkowanie żelazem.

Zaburzenia układu nerwowego

Często: dysgezja, zawroty głowy.

Rzadko: ból głowy, parestezje, hipozestezja.

Bardzo rzadko: utrata przytomności, senność.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Rzadko: hipotensja tętnicza i kolaps, tachykardia.

Bardzo rzadko: bradykardia.

Zaburzenia układu naczyniowego

Często: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze.

Rzadko: zapalenie żył z zakrzepem, zapalenie żył.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia

Rzadko: duszność.

Zaburzenia nerek i układu moczowego

Bardzo rzadko: chromaturia.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Często: nudności.

Rzadko: wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia.

Zaburzenia wątroby i pęcherza żółciowego

Rzadko: podwyższenie poziomu alaninotransaminazy, podwyższenie poziomu asparaginianotransaminazy, podwyższenie poziomu enzymu gamma-glutamylotransferazy.

Bardzo rzadko: podwyższenie poziomu krwi enzymu dehydrogenazy mleczanowej.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Rzadko: świąd, wysypka.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Rzadko: skurcze mięśni, miągoty, artreigia, ból kończyn, ból pleców.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: reakcje w miejscu wstrzyknięcia1.

Rzadko: ból w klatce piersiowej, dreszcze, osłabienie, zmęczenie, obrzęk obwodowy, ból.

Bardzo rzadko: zwiększone pocenie się, gorączka.

1 Najczęściej obserwowane efekty uboczne: ból, ekstrawazacja, podrażnienie, reakcje w miejscu podania, zmiana koloru skóry, siniaki oraz świąd w miejscu wstrzyknięcia/infuzji.

W przypadkach zgłoszonych dobrowolnie podczas badań pozarejestrowych, doniesiono o następujących niepożądanych reakcjach:

Częstość nieznana: zacienienie świadomości, bradykardia, zapalenie żył z zakrzepem.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Po otwarciu ampułki z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast.

Po rozcieńczeniu roztworem chlorku sodu 0,9 % z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Lek Typhifer można mieszać tylko z jałowym roztworem chlorku sodu 0,9 %. Nie należy dodawać żadnych innych roztworów do wstrzykiwań dożylnych ani leków terapeutycznych, ponieważ istnieje ryzyko wytrącenia osadu i/lub innej interakcji farmaceutycznej. Zgodność z pojemnikami z polietylenu i polichlorku winylu nie była badana.

Opakowanie.

Po 5 ml w ampułkach. Po 5 ampułek w pudełku kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent. RAFARM S.A.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

Zesi Pousi Xatzis Agiou Louka, Payanias, 190 02, Grecja.