INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TRIXEO AEROSPHERE

Skład:

Substancje czynne: formoterolum fumaras dihydricus, glycopyrronium bromide, budesonid;

1 inhalacja (dawka dostarczona) zawiera 5 µg formoterolu fumaranu dwuwodnego zmikronizowanego, co odpowiada 4,8 µg bezwodnego formoterolu fumaranu; 9 µg zmikronizowanego bromku glykopirronium, co odpowiada 7,2 µg glykopirronium; 160 µg zmikronizowanego budesonidu;

co odpowiada dawce zmierzonej 5,3 µg formoterolu fumaranu dwuwodnego zmikronizowanego, co odpowiada 5,1 µg bezwodnego formoterolu fumaranu; 9,6 µg zmikronizowanego bromku glykopirronium, co odpowiada 7,7 µg glykopirronium; 170 µg zmikronizowanego budesonidu;

Substancje pomocnicze: 1,2-distearoyl-sn-glycero-3-phosphocholine, wapnia chlorydu dwuwodny, norfluran (HFA-134a).

Postać leku. Inhalacja pod ciśnieniem, zawiesina.

Główne właściwości fizykochemiczne: zawiesina białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Środki adrenergiczne w połączeniu ze środkami antycholinergicznymi, w tym trójskładnikowe kombinacje z kortykosteroidami. Formoterolum fumaras dihydricus, glycopyrronium bromide, budesonid. Kod ATC R03AL11.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Lek Trixeo Aerosfera zawiera budezonid, glikokortykosteroid, oraz dwa leki rozkurczowe oskrzeli — glykopirronium, długodziałający antagonistę receptorów muskarynowych (lek przeciwholinergiczny), i formoterol, długodziałający agonistę β2.

Budezonid to glikokortykosteroid, który po zastosowaniu wziewnym wykazuje szybki (w ciągu kilku godzin) i zależny od dawki przeciwwirusowy działanie przeciwzapalne w drogach oddechowych.

Glykopirronium to długodziałający antagonistę receptorów muskarynowych, często nazywany lekiem przeciwholinergicznym. Główne cele działania leków przeciwholinergiczych to receptory muskarynowe znajdujące się w drogach oddechowych. W drogach oddechowych glykopirronium wykazuje efekty farmakologiczne poprzez hamowanie receptorów M3 w mięśniach gładkich, co prowadzi do rozszerzenia oskrzeli. Antagonizm ma charakter konkurencyjny i odwracalny. W badaniu zapobiegania efektom skurczowym wywołanym metylocholiną i acetylocholiną, działanie było zależne od dawki i trwało ponad 12 godzin.

Formoterol to selektywny agonista β2-adrenoreceptorów, który po zastosowaniu wziewnym prowadzi do szybkiego i długotrwałego rozluźnienia mięśni gładkich oskrzeli u pacjentów z odwracalną obturacją dróg oddechowych. Efekt rozkurczowy zależy od dawki; początek działania występuje w ciągu 1–3 minut po inhalacji. Czas trwania efektu po podaniu jednej dawki wynosi co najmniej 12 godzin.

Kliniczna skuteczność

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Trixeo Aerosfera oceniano u pacjentów z umiarkowaną, ciężką lub bardzo ciężką POChP w badaniach ETHOS i KRONOS, dwóch randomizowanych badaniach z równoległymi grupami. Oba badania były wieloośrodkowe i podwójnie ślepe. Pacjenci mieli wynik objawów ≥ 10 według testu oceny POChP (CAT) i stosowali codziennie dwa lub więcej leków wspomagających przez co najmniej 6 tygodni przed skriningiem.

ETHOS było 52-tygodniowym badaniem (N = 8588 zrandomizowanych uczestników; 60 % stanowili mężczyźni, średni wiek 65 lat), w którym porównywano dwie inhalacje dwa razy dziennie leku Trixeo Aerosfera, DPI formoterolu fumaranu dihydrazynu/glykopirronium (FORM/GLY) 5/7,2 μg oraz DPI formoterolu fumaranu dihydrazynu/budezonidu (FORM/BUD) 5/160 μg. Pacjenci mieli umiarkowaną, ciężką lub bardzo ciężką POChP (FEV1 po zastosowaniu leku rozkurczowego od ≥ 25 % do < 65 % wartości przewidywanej); powinni mieć w wywiadzie jedno lub więcej zaostrzeń POChP umiarkowanych lub ciężkich w ciągu roku poprzedzającego skrining. Odsetek pacjentów z umiarkowaną, ciężką lub bardzo ciężką POChP wynosił odpowiednio 29 %, 61 % i 11 %. Średnie wyjściowe FEV1 we wszystkich grupach wynosiło 1,021–1,066 ml; w momencie skriningu średnie FEV1 po zastosowaniu leku rozkurczowego wynosiło 43 % wartości przewidywanej, a średni wynik testu CAT wynosił 19,6. Głównym punktem końcowym badania ETHOS była częstość zaostrzeń POChP umiarkowanych lub ciężkich podczas leczenia lekiem Trixeo Aerosfera w porównaniu z DPI FORM/GLY oraz DPI FORM/BUD.

KRONOS to 24-tygodniowe badanie (N = 1902 zrandomizowani uczestnicy; 71 % stanowili mężczyźni, średni wiek 65 lat), w którym porównywano dwie inhalacje dwa razy dziennie leku Trixeo Aerosfera, DPI FORM/GLY 5/7,2 μg, DPI FORM/BUD 5/160 μg oraz w otwartym trybie porównawczym z turbuhalerem formoterolu fumaranu dihydrazynu/budezonidu (THX FORM/BUD) 6/200 μg. Pacjenci mieli umiarkowaną, ciężką lub bardzo ciężką POChP (FEV1 po zastosowaniu leku rozkurczowego od ≥ 25 % do < 80 % wartości przewidywanej). Odsetek pacjentów z umiarkowaną, ciężką lub bardzo ciężką POChP wynosił odpowiednio 49 %, 43 % i 8 %. Średnie wyjściowe FEV1 we wszystkich grupach wynosiło 1,050–1,193 ml, a w momencie skriningu średnie FEV1 po zastosowaniu leku rozkurczowego wynosiło 50 % wartości przewidywanej; ponad 26 % pacjentów zgłosiło jedno lub więcej zaostrzeń POChP umiarkowanych lub ciężkich w ciągu ostatniego roku, a średni wynik oceny objawów w teście CAT wynosił 18,3. W podgrupie uczestników leczenie kontynuowano przez 28 tygodni, czyli do 52 tygodni. Głównymi punktami końcowymi badania KRONOS były wartości FEV1 od czasu 0 do 4 godzin po podaniu leku (według pola pod krzywą stężenie/czas AUC0-4 FEV1) dla grupy leku Trixeo Aerosfera w porównaniu z grupą DPI FORM/BUD oraz zmiana porannego minimalnego FEV1 mierzonego przed podaniem leku w porównaniu z wartością wyjściową dla grupy leku Trixeo Aerosfera w porównaniu z grupą DPI FORM/GLY po 24 tygodniach.

W momencie zakwalifikowania do badań ETHOS i KRONOS najczęściej stosowanymi lekami przeciwpochp zgłaszanymi w badaniach były wziewny glikokortykosteroid (IGKS) + długodziałający agonista β2 (BATD) + długodziałający antagonistę receptorów muskarynowych (MXTD) (39 %, 27 % odpowiednio), IGKS + BATD (31 %, 38 % odpowiednio) oraz MXTD + BATD (14 %, 20 % odpowiednio).

Wpływ na zaostrzenia

Zaostrzenia umiarkowane lub ciężkie

W 52-tygodniowym badaniu ETHOS u pacjentów stosujących lek Trixeo Aerosfera zaobserwowano istotne statystycznie zmniejszenie rocznego wskaźnika zaostrzeń umiarkowanych/ciężkich o 24 % (95 % CI: 17, 31; p < 0,0001) w porównaniu z DPI FORM/GLY (częstość; 1,08 vs 1,42 zdarzenia na pacjenta na rok) oraz o 13 % (95 % CI: 5, 21; p = 0,0027) w porównaniu z DPI FORM/BUD (częstość; 1,08 vs 1,24 zdarzenia na pacjenta na rok).

Zaobserwowana korzyść w rocznym wskaźniku zaostrzeń POChP umiarkowanych/ciężkich w ciągu 24 tygodni w badaniu KRONOS ogólnie odpowiadała tej obserwowanej w badaniu ETHOS. W grupie leku Trixeo Aerosfera poprawa w porównaniu z DPI FORM/GLY była istotna statystycznie, natomiast w porównaniu z DPI FORM/BUD oraz THX FORM/BUD nie osiągnęła istotności statystycznej.

Ciężkie zaostrzenia (prowadziły do hospitalizacji lub śmierci)

W badaniu ETHOS u pacjentów stosujących lek Trixeo Aerosfera zaobserwowano liczbowe zmniejszenie rocznego wskaźnika ciężkich zaostrzeń podczas leczenia o 16 % (95 % CI: -3,31; p = 0,0944) w porównaniu z DPI FORM/GLY (częstość; 0,13 vs 0,15 zdarzenia na pacjenta na rok) oraz istotne statystycznie zmniejszenie rocznego wskaźnika ciężkich zaostrzeń podczas leczenia o 20 % (95 % CI: 3,34; p = 0,0221) w porównaniu z DPI FORM/BUD (częstość; 0,13 vs 0,16 zdarzenia na pacjenta na rok).

W obu badaniach przy stosowaniu leku Trixeo Aerosfera zaobserwowano korzyści w zakresie wpływu na zaostrzenia u pacjentów z umiarkowaną, ciężką lub bardzo ciężką POChP.

Wpływ na funkcję płuc

W badaniach ETHOS i KRONOS u pacjentów stosujących lek Trixeo Aerosfera zaobserwowano poprawę funkcji płuc (FEV1) podczas leczenia w porównaniu z DPI FORM/GLY oraz DPI FORM/BUD (patrz tabela 1 dla ETHOS i tabela 2 dla KRONOS). W obu badaniach zaobserwowano trwały efekt w ciągu 24-tygodniowego okresu leczenia oraz przez 52 tygodnie w badaniu ETHOS.

Tabela 1

Analiza funkcji płuc – ETHOS (badanie spirometryczne)

p-wartość nie została skorygowana pod względem wielokrotności w hierarchicznym planie testowania.

MNK – metoda najmniejszych kwadratów, SP – standardowy błąd, DI – przedziały ufności, N – liczba osób w próbce „wszyscy zrandomizowani pacjenci zgodnie z przydzielonym leczeniem” (populacja ITT).

Tabela 2

Analiza funkcji płuc – KRONOS

p-wartość nie została skorygowana pod względem wielokrotności w hierarchicznym planie testowania.

MNK – metoda najmniejszych kwadratów, SP – standardowy błąd, CI – przedziały ufności, N – liczba osób w populacji „wszyscy pacjenci zrandomizowani zgodnie z przypisanym leczeniem” (populacja ITT).

Utrata objawów

W badaniu ETHOS średnie wartości duszności na początku wynosiły od 5,8 do 5,9 w grupach leczonych. U pacjentów stosujących lek Trixeo Aerosfera zaobserwowano istotne zmniejszenie nasilenia duszności (mierzonej za pomocą dynamicznego indeksu duszności [TDI] po 24 tygodniach) w porównaniu z DPI FORM/GLI (0,40 jednostki; 95 % CI: 0,24; 0,55; p < 0,0001) oraz w porównaniu z DPI FORM/BUD (0,31 jednostki; 95 % CI: 0,15; 0,46; p < 0,0001). Poprawa utrzymywała się przez 52 tygodnie. W badaniu KRONOS średnie wartości duszności na początku wynosiły od 6,3 do 6,5 w grupach leczonych. U pacjentów stosujących lek Trixeo Aerosfera zaobserwowano istotne zmniejszenie nasilenia duszności po 24 tygodniach w porównaniu z TBI FORM/BUD (0,46 jednostki; 95 % CI: 0,16; 0,77; p = 0,0031). Poprawa w porównaniu z DPI FORM/GLI oraz DPI FORM/BUD nie osiągnęła istotności statystycznej.

Jakość życia związana ze stanem zdrowia

W badaniu ETHOS u pacjentów stosujących lek Trixeo Aerosfera zaobserwowano istotne poprawy stanu zdrowia związanego z chorobą (według ogólnego wyniku w kwestionariuszu St. George’s Respiratory Questionnaire [SGRQ]) po 24 tygodniach w porównaniu z DPI FORM/GLI (poprawa -1,62; 95 % CI: -2,27; -0,97; p < 0,0001) oraz w porównaniu z DPI FORM/BUD (poprawa -1,38; 95 % CI: -2,02; -0,73; p < 0,0001). Poprawa utrzymywała się przez 52 tygodnie. W badaniu KRONOS poprawa w porównaniu z DPI FORM/GLI, DPI FORM/BUD oraz TBI FORM/BUD nie osiągnęła istotności statystycznej.

Częstotliwość stosowania leku ratunkowego

W badaniu ETHOS u pacjentów stosujących lek Trixeo Aerosfera zaobserwowano istotne zmniejszenie częstotliwości stosowania leku ratunkowego podczas leczenia po 24 tygodniach w porównaniu z DPI FORM/GLI (różnica między terapiami: -0,51 inhalacje/doba; 95 % CI: -0,68; -0,34; p < 0,0001) oraz z DPI FORM/BUD (różnica między terapiami: -0,37 inhalacje/doba; 95 % CI: -0,54; -0,20; p < 0,0001). Zmniejszenie utrzymywało się przez 52 tygodnie. W badaniu KRONOS różnice w porównaniu z DPI FORM/GLI, DPI FORM/BUD oraz TBI FORM/BUD nie były statystycznie istotne.

Farmakokinetyka.

Po inhalacji kombinacji formoterolu, glykopirroniu i budesonidu farmakokinetyka każdego składnika była podobna do farmakokinetyki obserwowanej podczas podawania każdej substancji czynnej oddzielnie.

Zastosowanie z rozdzielaczem

Po zastosowaniu u zdrowych ochotników tego leku z rozdzielaczem Aerochamber Plus Flow-Vu ogólna ekspozycja systemowa (mierzona jako AUC0-t) budesonidu i glykopirroniu wzrosła odpowiednio o 33 % i 55 %, podczas gdy ekspozycja formoterolu pozostała niezmieniona.

Wchłanianie

Budesonid

Po inhalacyjnym stosowaniu tego leku u pacjentów z POChP maksymalne stężenie (Cmax) budesonidu obserwowano w ciągu 20–40 minut. Stan równowagi osiągany jest po około 1 dniu powtarzalnego stosowania tego leku, a stopień ekspozycji jest około 1,3 raza wyższy niż po pierwszej dawce.

Glykopirronium

Po inhalacyjnym stosowaniu tego leku u pacjentów z POChP Cmax glykopirroniu osiągane było po 6 minutach. Stan równowagi osiągany jest po 3 dniach powtarzalnego stosowania tego leku, a stopień ekspozycji jest około 1,8 raza wyższy niż po pierwszej dawce.

Formoterol

Po inhalacyjnym stosowaniu tego leku u pacjentów z POChP Cmax formoterolu obserwowano w ciągu 40–60 minut. Stan równowagi osiągany jest po 2 dniach powtarzalnego przyjmowania tego leku, a stopień ekspozycji jest około 1,4 raza wyższy niż po pierwszej dawce.

Rozkład

Budesonid

Zgodnie z analizą farmakokinetyczną populacyjną szacowany pozorny objętość rozkładu budesonidu w stanie równowagi wynosi 1200 l. Wiązanie budesonidu z białkami osocza krwi wynosi około 90 %.

Glykopirronium

Zgodnie z analizą farmakokinetyczną populacyjną szacowany pozorny objętość rozkładu glykopirroniu w stanie równowagi wynosi 5500 l. W zakresie stężeń 2–500 nmol/l wiązanie glykopirroniu z białkami osocza wahalo się w granicach 43–54 %.

Formoterol

Zgodnie z analizą farmakokinetyczną populacyjną szacowany pozorny objętość rozkładu formoterolu w stanie równowagi wynosi 2400 l. W zakresie stężeń 10–500 nmol/l wiązanie formoterolu z białkami osocza krwi wahalo się w granicach 46–58 %.

Biota transformacja

Budesonid

Budesonid ulega znacznej (około 90 %) biotransformacji przy pierwszym przejściu przez wątrobę z tworzeniem metabolitów o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów, 6-β-hydroksybudesonidu i 16-α-hydroksyprednizolonu, wynosi mniej niż 1 % aktywności glikokortykosteroidowej budesonidu.

Glykopirronium

Zgodnie z danymi literaturowymi oraz badaniami in vitro hepatocytów ludzkich metabolizm odgrywa niewielką rolę w ogólnym wydalaniu glykopirroniu. Stwierdzono, że CYP2D6 jest głównym enzymem biorącym udział w metabolizmie glykopirroniu.

Formoterol

Główny metabolizm formoterolu zachodzi poprzez bezpośrednie glukuronidowanie oraz O-demetylację z późniejszą koniugacją do metabolitów nieaktywnych. Drugorzędne drogi metaboliczne obejmują deformylację oraz koniugację z siarczanami. Stwierdzono, że CYP2D6 oraz CYP2C są przede wszystkim odpowiedzialne za O-demetylację.

Wydalanie

Budesonid

Budesonid wydala się poprzez metabolizm, głównie pod wpływem enzymu katalizatora CYP3A4. Metabolity budesonidu wydalane są z moczem w formie wolnej lub skoniugowanej. W moczach wykryto jedynie nieznaczne ilości niezmienionego budesonidu. Efektywny okres półtrwania budesonidu, określony za pomocą analizy farmakokinetycznej populacyjnej, wynosił 5 godzin.

Glykopirronium

Po wewnątrzżylnej dawce 0,2 mg znaczonego radioaktywnym izotopem glykopirroniu, 85 % dawki wydalało się z moczem w ciągu 48 godzin po podaniu; pewna część radioaktywności wydalała się również z żółcią. Efektywny terminalny okres półtrwania glykopirroniu, określony za pomocą analizy farmakokinetycznej populacyjnej, wynosił 15 godzin.

Formoterol

Wydalanie formoterolu badano u sześciu zdrowych osób po jednoczesnym doustnym i wewnątrzżylnym podaniu znaczonego radioaktywnym izotopem formoterolu. W tym badaniu 62 % radioaktywności wydalało się z moczem, a 24 % – z kałem. Efektywny okres półtrwania formoterolu, określony za pomocą analizy farmakokinetycznej populacyjnej, wynosił 10 godzin.

Grupy specjalne pacjentów

Wiek, płeć, rasa/etniczność i masa ciała

Nie jest wymagana korekta dawki ze względu na brak wpływu wieku, płci lub masy ciała pacjenta na parametry farmakokinetyczne budesonidu, glykopirroniu i formoterolu. U zdrowych uczestników pochodzenia japońskiego, chińskiego oraz europejskiego/amerykańskiego nie stwierdzono istotnych różnic w ogólnej ekspozycji systemowej (AUC) wszystkich składników leku. Brak wystarczających danych farmakokinetycznych dla innych grup etnicznych lub ras.

Niewydolność wątroby

Badania farmakokinetyczne tego leku u pacjentów z niewydolnością wątroby nie były prowadzone. Jednakże, ponieważ budesonid i formoterol wydala się głównie za pomocą metabolizmu wątrobowego, u pacjentów z ciężkim marskością wątroby można oczekiwać wzrostu stężenia leku we krwi. Glykopirronium wydala się głównie z krążenia ogólnego poprzez wydalenie nerkowe, dlatego nie przewiduje się, że niewydolność wątroby wpłynie na jego ekspozycję systemową.

Niewydolność nerek

Badania oceniające wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę budesonidu, glykopirroniu i formoterolu nie były prowadzone.

Wpływ niewydolności nerek na ekspozycję budesonidu, glykopirroniu i formoterolu w okresie do 24 tygodni oceniano w analizie farmakokinetycznej populacyjnej. Szacowana szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) wahala się w granicach 31–192 ml/min, co odpowiada zakresowi od umiarkowanej niewydolności nerek do pełnej braku niewydolności nerek. Modelowanie ekspozycji systemowej (AUC0-12) u pacjentów z POChP z umiarkowaną niewydolnością nerek (eGFR 45 ml/min) wskazuje na przybliżone zwiększenie poziomu glykopirroniu o 68 % w porównaniu z pacjentami z POChP z normalną funkcją nerek (eGFR > 90 ml/min). Stwierdzono, że funkcja nerek nie wpływa na ekspozycję budesonidu ani formoterolu. U pacjentów z POChP o niskiej masie ciała oraz z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek ekspozycja systemowa glykopirroniu może być około dwukrotnie wyższa.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Trixeo Aerosfera jest wskazany jako leczenie wspomagające u dorosłych pacjentów z umiarkowanym i ciężkim przewlekłym obturacyjnym schorzeniem płuc (POChP), którzy nie odpowiadają w wystarczającym stopniu na leczenie skojarzone inhalacyjnym glikokortykosteroidem i długodziałającym agonistą β2 lub skojarzeniem długodziałającego agonisty β2 i długodziałającego antagonisty receptora muskarynowego (informacje dotyczące wpływu na kontrolę objawów i zapobieganie zaostrzeniom patrz w punkcie „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w punkcie „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje farmakokinetyczne

Badania kliniczne dotyczące interakcji tego leku z innymi lekami nie były prowadzone, jednak na podstawie badań in vitro uważa się, że prawdopodobieństwo interakcji metabolicznych jest niskie (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Formoterol w terapeutycznie istotnych stężeniach nie hamuje enzymów CYP450 (patrz punkt „Farmakokinetyka”). Budesonid i glykopyronium nie hamują ani nie indukują enzymów CYP450 w terapeutycznie istotnych stężeniach.

Metabolizm budesonidu jest przede wszystkim pośredniczony przez enzym CYP3A4 (patrz punkt „Farmakokinetyka”). Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A, takich jak itrakonazol, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV i leki zawierające kobicystat, może zwiększyć ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych; takiego jednoczesnego stosowania należy unikać, chyba że korzyść przeważa nad zwiększonym ryzykiem ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów. Jeśli jednak podjęta zostanie decyzja o takim jednoczesnym stosowaniu, pacjenci powinni być poddawani nadzorowi pod kątem ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów. To obserwacja ma ograniczone znaczenie kliniczne w przypadku krótkotrwałego (1–2 tygodnie) leczenia.

Ograniczone dane dotyczące powyższych interakcji przy stosowaniu wysokich dawek inhalacyjnej formy budesonidu wskazują na możliwość istotnego wzrostu stężenia w osoczu (średnio 4-krotnie), gdy itrakonazol w dawce 200 mg raz dziennie stosowany jest razem z inhalacyjną formą budesonidu (dawka pojedyncza 1000 μg).

Ponieważ glykopyronium jest wydalany głównie z moczem, możliwe są interakcje tego leku z lekami wpływającymi na mechanizmy wydzielania nerkowego. In vitro glykopyronium jest substytutem dla nerkowych transporterów OCT2 oraz MATE1/2K. Badanie wpływu cyklotydyny, markerowego inhibitora OCT2 i MATE1, na rozmieszczenie inhalacyjnej formy glykopyronium wykazało ograniczony wzrost całkowitego narażenia systemowego (AUC0-t) o 22% oraz nieistotne zmniejszenie klirensu nerkowego o 23% w wyniku jednoczesnego podania cyklotydyny.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne leki antymuskarynowe i sympatykomimetyki

Jednoczesnego stosowania tego leku z innymi lekami zawierającymi antycholinergiki i/lub długodziałające agonisty β2 nie badano i nie jest ono zalecane, ponieważ może nasilać znane działania niepożądane inhalacyjnych antagonistów receptora muskarynowego lub agonistów β2 (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Przedawkowanie”).

Przy jednoczesnym stosowaniu innych leków β-adrenergicznych mogą wystąpić potencjalnie addytywne efekty; należy zachować ostrożność przy przepisywaniu innych leków β-adrenergicznych jednocześnie z formoterolem.

Hipokaliemia wywołana lekami

Może wystąpić początkowa hipokaliemia, która może się nasilać przy jednoczesnym stosowaniu leków, w tym pochodnych ksantyny, glikokortykosteroidów i diuretyków nie zatrzymujących potasu (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Hipokaliemia może nasilić skłonność do arytmii u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy.

β-blokery

β-blokery (w tym krople do oczu) mogą osłabiać lub hamować działanie formoterolu. Należy unikać jednoczesnego stosowania β-blokerów, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść przeważa nad potencjalnymi ryzykami. Jeśli konieczne są β-blokery, należy preferować środki kardioselektywne z tej grupy.

Inne interakcje farmakodynamiczne

Jednoczesne stosowanie chinidyny, disopyramidu, prokainamidu, leków przeciwhistaminowych, inhibitorów monoaminooksydazy, trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych i fenotiazyd może wydłużać interwał QT i zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowych. Ponadto L-dopa, L-tyroksyna, oksytocyna i alkohol mogą pogarszać tolerancję serca na β2-sympatykomimetyki.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy, w tym leków o podobnych właściwościach, takich jak furazolidon i prokarbazyna, może wywoływać reakcje nadciśnieniowe.

U pacjentów, którzy otrzymują współistniejącą znieczulenie z użyciem halogenowanych węglowodorów, istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii.

Szczególne środki ostrożności.

Lek ten nie jest przeznaczony do leczenia stanów ostrych.

Ten lek nie jest wskazany do leczenia ostrych epizodów oskrzelowego skurczu, tj. do natychmiastowej pomocy.

Paradoksalny skurcz oskrzeli

Zastosowanie formoterolu/glikopiryoniumu/budezonidu może powodować paradoksalny skurcz oskrzeli, objawiający się nagłym świstem podczas oddychania i dusznością po podaniu dawki; taki stan może być zagrażający życiu. Terapię tym lekiem należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli. Pacjenta, u którego wystąpił paradoksalny skurcz oskrzeli, należy przebadać i w razie potrzeby wdrożyć terapię alternatywną.

Utrudnienie przebiegu choroby

Nie zaleca się nagłego przerywania terapii tym lekiem. Jeśli pacjenci uważają, że leczenie jest nieskuteczne, należy kontynuować leczenie, jednocześnie skonsultować się z lekarzem. Jeśli pacjent musi coraz częściej stosować lek rozszerzający oskrzela w celu złagodzenia objawów, może to wskazywać na pogorszenie się przebiegu choroby podstawowej i konieczność zmiany schematu leczenia. Nagłe i postępujące pogorszenie objawów POChP może zagrażać życiu, dlatego pacjent musi niezwłocznie przejść badanie medyczne.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Po podaniu antagonistów receptorów muskarynowych i sympatykomimetyków, w tym glikopiryoniumu i formoterolu, mogą występować efekty sercowo-naczyniowe, takie jak zaburzenia rytmu serca, np. migotanie przedsionków i tachykardia. Ten lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z klinicznie istotnymi, niekontrolowanymi i ciężkimi chorobami serca i naczyń, takimi jak niestabilna choroba wieńcowa, ostry zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatia, zaburzenia rytmu serca i ciężka niewydolność serca.

Należy również zachować ostrożność u pacjentów z znanym lub podejrzanym wydłużeniem interwału QTc (QTc > 450 ms u mężczyzn lub > 470 ms u kobiet), niezależnie od tego, czy jest to wada wrodzona, czy spowodowana lekami.

Systemowe działanie kortykosteroidów

Efekty systemowe mogą występować podczas stosowania wszelkich kortykosteroidów inhalacyjnych, szczególnie w wysokich dawkach przez dłuższy okres. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich efektów jest znacznie mniejsze przy stosowaniu kortykosteroidów inhalacyjnych w porównaniu do doustnych. Do możliwych efektów systemowych należą zespół Cushinga, objawy cushingo-podobne, hamowanie czynności nadnerczy, zmniejszenie mineralnej gęstości kości, zaćma i jaskra. Należy wziąć pod uwagę możliwy wpływ leku na mineralną gęstość kości, szczególnie u pacjentów stosujących lek w wysokich dawkach przez dłuższy czas oraz u pacjentów z współistniejącymi czynnikami ryzyka osteoporozy.

Zaburzenia wzroku

Podczas stosowania kortykosteroidów drogą systemową i miejscową mogą występować przypadki zaburzeń wzroku. Jeśli pacjent ma objawy takie jak rozmyte widzenie lub inne zaburzenia wzroku, należy skierować go na konsultację do okulisty w celu ustalenia możliwej przyczyny, którą może być zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, w tym środkowa chorioretinopatia śródsiatkowej, które odnotowano po stosowaniu kortykosteroidów systemowych i miejscowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przejście z terapii doustnej

Szczególną uwagę należy zachować podczas leczenia pacjentów przechodzących z doustnego stosowania kortykosteroidów, ponieważ u nich przez dłuższy czas może występować ryzyko zaburzeń czynności nadnerczy. Pacjenci wymagający terapii kortykosteroidami w wysokich dawkach lub długotrwałego leczenia kortykosteroidami inhalacyjnymi w najwyższej zalecanej dawce również mogą znajdować się w grupie ryzyka. U takich pacjentów w przypadku silnego stresu mogą wystąpić objawy niewydolności nadnerczy. W okresach stresu lub w przypadku planowanych zabiegów chirurgicznych należy rozważyć możliwość dodatkowego leczenia kortykosteroidami systemowymi.

Zapalenie płuc u pacjentów z POChP

U pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP), którzy otrzymują kortykosteroidy inhalacyjne, obserwowano zwiększoną częstość występowania zapalenia płuc, w tym przypadków wymagających hospitalizacji. Istnieje szereg dowodów na zwiększone ryzyko zapalenia płuc wraz ze wzrostem dawki kortykosteroidu, jednak nie zostało to ostatecznie potwierdzone w żadnym z badań.

Brak wyczerpujących danych klinicznych dotyczących różnic w zakresie ryzyka rozwoju zapalenia płuc dla kortykosteroidów inhalacyjnych.

Lekarze powinni zachować ostrożność wobec możliwego rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP, ponieważ objawy kliniczne tej infekcji pokrywają się z objawami zaostrzenia POChP.

Czynniki ryzyka rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP obejmują palenie tytoniu, wiek starszy, niski wskaźnik masy ciała (BMI) oraz ciężką POChP.

Hipokaliemia

Podczas stosowania terapii agonistami β2 możliwe jest rozwinięcie się potencjalnie poważnej hipokaliemii. Może ona prowadzić do działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego. Szczególna ostrożność jest zalecana u pacjentów z ciężką POChP, ponieważ ten efekt może być nasilany przez hipoksję. Hipokaliemia może również być nasilana przez jednoczesne stosowanie tego leku z innymi lekami, które mogą powodować hipokaliemię, takimi jak pochodne ksantyn, sterydy i diuretyki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Hyperglykemia

Inhalacja agonistów β2 w wysokich dawkach może prowadzić do podwyższenia stężenia glukozy we krwi. Dlatego podczas leczenia należy monitorować poziom glukozy we krwi zgodnie z ustalonymi zaleceniami dla pacjentów z cukrzycą.

Choroby współistniejące

Ten lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z tarczycowciem.

Działanie antycholinergiczne

Z uwagi na działanie antycholinergiczne ten lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z objawową przerośnięciem prostaty, zatrzymaniem moczu lub jaskrą z zamkniętym kątem przesionkowym. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ostrej jaskry z zamkniętym kątem przesionkowym oraz o konieczności natychmiastowego przerwania stosowania tego leku i skontaktowania się z lekarzem w przypadku pojawienia się jakichkolwiek z tych objawów.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania tego leku z innymi lekami zawierającymi leki antycholinergiczne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Niewydolność nerek

Ponieważ glikopiryonium jest wydalany głównie przez nerki, ten lek należy przepisywać pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), w tym pacjentom z końcowym stadium niewydolności nerek wymagającej dializy, tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Niewydolność wątroby

Ten lek należy przepisywać pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Takich pacjentów należy monitorować pod kątem możliwych działań niepożądanych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dane są ograniczone co do stosowania budezonidu, glikopiryoniumu i formoterolu u ciężarnych kobiet.

Dane dotyczące stosowania budezonidu inhalacyjnego u ponad 2500 ciężarnych kobiet wskazują na brak zwiększonego ryzyka teratogennego związanego z budezonidem. Badania kliniczne jednorazowej dawki wykazały, że bardzo niewielka ilość glikopiryoniumu przenika barierę łożyskową.

Brak doświadczenia lub danych dotyczących problemów bezpieczeństwa stosowania napędu norfluoranu (HFA 134a) w czasie ciąży lub karmienia piersią. Badania wpływu HFA 134a na funkcję rozrodczą i rozwój embrionalno-płodowy u zwierząt nie wykazały klinicznie istotnych działań niepożądanych.

Badania toksyczności rozrodczej tego leku u zwierząt nie były prowadzone. Wykazano, że budezonid powoduje toksyczność embrionalno-płodową u szczurów i królików; ten efekt jest charakterystyczny dla leków z grupy glikokortykosteroidów. W bardzo wysokich dawkach/przy bardzo wysokim stężeniu ekspozycji systemowej formoterol powodował poronienia oraz zmniejszenie masy ciała noworodków i postnatalnej przeżywalności we wczesnych okresach, podczas gdy glikopiryonium nie wpływał istotnie na funkcję rozrodczą.

Przepisanie tego leku ciężarnym kobietom należy rozważać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Badanie kliniczno-farmakologiczne wykazało, że budezonid wydostaje się do mleka matki. Nie został jednak wykryty we krwi noworodków. Na podstawie parametrów farmakokinetycznych stężenie budezonidu we krwi noworodka stanowi mniej niż 0,17% stężenia we krwi matki. W związku z tym przy karmieniu piersią niemowląt matek otrzymujących terapeutyczne dawki tego leku nie oczekuje się żadnych efektów budezonidu. Nie wiadomo, czy glikopiryonium i formoterol wydostają się do mleka matki. Istnieją dane dotyczące przenikania glikopiryoniumu i formoterolu do mleka matki u szczurów.

Przepisanie tego leku kobietom karmiącym piersią należy rozważać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność

Badania na szczurach wykazały niekorzystny wpływ formoterolu na płodność tylko w dawkach przekraczających maksymalne dawki dla człowieka. Budezonid i glikopiryonium oddzielnie nie wywierały niekorzystnego wpływu na płodność szczurów. Mało prawdopodobne, aby ten lek, stosowany w zalecanych dawkach, wpływał na płodność u ludzi.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lek Trixeo Aerosfera nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Należy jednak wziąć pod uwagę, że zawroty głowy są rzadkim działaniem niepożądany, na które należy zwracać uwagę podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Zalecana i maksymalna dawka to dwie inhalacje dwa razy dziennie (dwie inhalacje rano i dwie inhalacje wieczorem).

W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć ją jak najszybciej, a następną dawkę przyjąć w ustalonym czasie. Nie należy przyjmować dodatkowej dawki leku w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Grupy pacjentów szczególne

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Niewydolność nerek

Ten lek można stosować w dawce zalecanej u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek. Można go również stosować w dawce zalecanej u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub w terminalnym stadium niewydolności nerek wymagających dializy, tylko jeśli oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Farmakokinetyka”).

Niewydolność wątroby

Ten lek można stosować w dawce zalecanej u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby. Można go również stosować w dawce zalecanej u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, tylko jeśli oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

Do stosowania przez inhalację.

Wskazówki dotyczące stosowania

W celu zapewnienia prawidłowego podania leku Trixeo Aerosfera lekarz lub inny pracownik medyczny powinien pokazać pacjentowi, jak poprawnie korzystać z inhalatora; specjalista ten powinien również regularnie sprawdzać poprawność techniki inhalacji wykonywanej przez pacjenta. Należy zalecić pacjentowi uważne przeczytanie ulotki dla pacjenta oraz przestrzeganie zawartych w niej wskazówek dotyczących stosowania.

Uwaga: Ważne jest poinformowanie pacjenta:

• Nie należy używać inhalatora, jeśli środek higroskopowy znajdujący się wewnątrz foliowego opakowania wysypał się ze swojej opakowania. Aby osiągnąć najlepsze wyniki, inhalator przed użyciem powinien przebywać przez pewien czas w temperaturze pokojowej.
• Przygotować inhalator, potrząsając nim i skierowując zraszacz w powietrze, naciskając cztery razy na pojemnik pod ciśnieniem przed pierwszym użyciem lub dwa razy, jeśli inhalator nie był używany dłużej niż siedem dni, po cotygodniowym myciu lub jeśli inhalator upadł na podłogę.
• Płukać jamę ustną wodą po inhalacji, aby zminimalizować ryzyko rozwoju kandydozy oro-faryngealnej. Nie przełykać.

Podczas inhalacji leku Trixeo Aerosfera część zawiesiny jest wypychana z pojemnika aerozolowego. Gdy pacjent wdycha powietrze przez ustnik, jednocześnie naciskając na inhalator, dawka leku przemieszcza się z wdychanym powietrzem do dróg oddechowych.

Pacjenci, którzy mają trudności z koordynacją naciśnięcia na inhalator z wdychaniem, mogą stosować lek Trixeo Aerosfera z rozszerzaczem (spacerem), aby zapewnić prawidłowe podanie leku. Trixeo Aerosfera można stosować z urządzeniami typu spacer, w tym z Aerochamber Plus Flow-Vu (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Przeczytaj przed użyciem inhalatora.

Uważnie przeczytaj niniejszą instrukcję.

Twój inhalator Trixeo Aerosfera (dalej – inhalator) może różnić się od inhalatorów, których wcześniej używano.

Ważne informacje

• Tylko do stosowania przez inhalację.
• Przygotuj inhalator do pierwszego użycia.
• Myj żółty dawkownik co tydzień.
• Stosuj 2 inhalacje leku rano i 2 inhalacje wieczorem.

Części inhalatora

Wskazania wskaźnikiem liczby inhalacji

Wskaźnik liczby inhalacji będzie odliczać 1 dawkę za każdym razem, gdy rozpylisz lek.

Nie próbuj wykonywać inhalacji, gdy wskaźnik znajduje się na oznaczeniu 0, ponieważ nie otrzymasz pełnej dawki.

Zamówienie nowego inhalatora

• Zamów nowy inhalator, gdy wskaźnik liczby inhalacji znajduje się w żółtym polu.

Wyrzucenie inhalatora

Wyrzuć inhalator zgodnie z lokalnymi wytycznymi, jeśli:

• wskaźnik liczby inhalacji wskazuje 0

lub

• po upływie 3 miesięcy od momentu wyjęcia inhalatora z foliowego worka.

Nie używaj ponownie oraz nie używaj dawkownika z pojemnikami leku z innych inhalatorów.

Nie przebijaj i nie wyrzucaj pojemnika pod ciśnieniem do ognia ani do pieca spalającego odpady.

PRZED PIERWSZYM UŻYCIEM – przed pierwszym użyciem należy aktywować inhalator 4 razy

• Przed pierwszym użyciem inhalator należy aktywować, aby podczas stosowania uzyskać odpowiednią dawkę leku.

DZIENNE STOSOWANIE ̶ stosować lek rano i wieczorem.

• Dawka dzienna: 2 inhalacje rano i 2 inhalacje wieczorem.
• Po 2 inhalacjach przepłukaj jamę ustną wodą, aby zapobiec infekcji grzybiczej.

PŁUKANIE CO TYDZIEŃ — płucz dawkownik raz w tygodniu

• Płucz żółty dawkownik co tydzień, aby zapobiec nagromadzeniu się leku i zablokowaniu rozpylenia przez ustnik.
• Nie dopuszczaj do namoczenia pojemnika.
• Po przepłukaniu ponownie przygotuj inhalator do użytku.

Dzieci. Lek Trixeo Aerosfera nie jest wskazany u dzieci (do 18 roku życia) w przypadku POChP.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie leku Trixeo Aerosfera może prowadzić do nasilenia objawów i symptomów będących niepożądanymi reakcjami na leki przeciwpodrgłowymiotne i/lub agonisty β2. Najczęstsze z nich to nieostre widzenie, suchość w ustach, nudności, skurcze mięśni, drżenie, ból głowy, kołatanie serca oraz przewaga ciśnienia tętniczego skurczowego. Przy długotrwałym stosowaniu w dawkach nadmiernych możliwe jest wystąpienie efektów systemowych glikokortykosteroidów.

Nie istnieje specyficzne leczenie w przypadku przedawkowania tym lekiem. W razie przedawkowania pacjentowi należy zapewnić terapię wspierającą z odpowiednim nadzorem, jeśli to konieczne.

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Profil bezpieczeństwa tego leku charakteryzuje się efektami typowymi dla kortykosteroidów, leków antycholinergicznych oraz agonistów β2, ponieważ poszczególne składniki tego leku kombinowanego należą do tych klas leków. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi u pacjentów stosujących ten lek były zapalenie płuc (4,6%), ból głowy (2,7%) oraz infekcja dróg moczowych (2,7%).

Wykaz działań niepożądanych w formie tabeli

Wykaz działań niepożądanych w formie tabeli oparto na doświadczeniu zastosowania tego leku w badaniach klinicznych oraz na doświadczeniu z zastosowania jego poszczególnych składników.

Poniżej wymienione działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

Działania niepożądane sklasyfikowane według częstości występowania i układów narządów (UKN)

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Światła

KRONOS to 24-tygodniowe badanie, w którym wzięło udział 1896 pacjentów z umiarkowaną, ciężką lub bardzo ciężką POChL (średnie FEV1 po podaniu leku rozkurczowego w trakcie skriningu wynosiło 50 % wartości przewidywanej, odchylenie standardowe [SD] 14 %), z których 26 % miało zaostrzenie POChL w roku poprzedzającym zakwalifikowanie do badania. Częstotliwość potwierdzonych przypadków zapalenia płuc zarejestrowanych w ciągu 24 tygodni wynosiła 1,9 % (12 pacjentów) w grupie Trixeo Aerosfera (n = 639), 1,6 % (10 pacjentów) w grupie inhalatora dawkującego (ID) formoterolu fumaranu dihydrazatu/glikopiryoniumu (FORM/GLI) 5/7,2 µg (n = 625), 1,9 % (6 pacjentów) w grupie ID formoterolu fumaranu dihydrazatu/budezonidu (FORM/BUD) 5/160 µg (n = 314) oraz 1,3 % (4 pacjenci) w grupie turbosprysku (TBX) formoterolu fumaranu dihydrazatu/budezonidu (FORM/BUD) 6/200 µg (n = 318). W badaniu KRONOS nie odnotowano śmiertelnych przypadków zapalenia płuc podczas stosowania leku Trixeo Aerosfera.

ETHOS to 52-tygodniowe badanie, w którym wzięło udział 8529 pacjentów (w populacji oceny bezpieczeństwa) z umiarkowaną, ciężką lub bardzo ciężką POChL lub z ciężkimi zaostrzeniami w wywiadzie w ciągu ostatnich 12 miesięcy (średnie FEV1 po podaniu leku rozkurczowego w trakcie skriningu wynosiło 43 % wartości przewidywanej, SD 10 %). Częstotliwość potwierdzonych przypadków zapalenia płuc wynosiła 4,2 % (90 pacjentów) w grupie Trixeo Aerosfera (n = 2144), 3,5 % (75 pacjentów) w grupie ID formoterolu fumaranu dihydrazatu/glikopiryoniumu/budezonidu (FORM/GLI/BUD) 5/7,2/80 µg (n = 2124), 2,3 % (48 osób) w grupie ID FORM/GLI 5/7,2 µg (n = 2125) oraz 4,5 % (96 osób) w grupie ID FORM/BUD 5/160 µg (n = 2136). W badaniu ETHOS odnotowano pięć śmiertelnych przypadków zapalenia płuc w trakcie etapu leczenia (dwa w grupie ID FORM/GLI/BUD 5/7,2/80 µg, trzy w grupie ID FORM/GLI oraz żadnego w grupie Trixeo Aerosfera).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności.

24 miesiące.

Zużyć w ciągu 3 miesięcy od otwarcia foliowego worka.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Nie narażać na działanie temperatury wyższej niż 50 °C. Nie przebijać pojemnika pod ciśnieniem ostrych przedmiotów.

Przechowywać w suchym miejscu.

Opakowanie.

1 pojemnik pod ciśnieniem na 120 inhalacji w laminowanym foliowym worku zawierającym torebkę z substancją higroskopijną; 1 worek w tekturowym pudełku z oznakowaniem w języku ukraińskim.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

AstraZeneca Dunkerque Production / AstraZeneca Dunkerque Production.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącej działalność.

224 Avenue de la Dordogne, Dunkerque, 59640, Francja / 224 avenue de la Dordogne, Dunkerque, 59640, France.