Triksilor

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku TRIKSILOR (TRIXILOR)

Sk³ad:

substancja czynna: cefiksym;

1 tabletka powlekana zawiera 400 mg cefiksymu (w postaci cefiksymu trihydra);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryszta³owa; skrobia pra¿elatynizowana; wapñ dwuwodorotlenek fosforanu, dwuwodny, niem³yniony; wapñ dwuwodorotlenek fosforanu, dwuwodny, proszek; stearyna magnezu;

pow³oka filmowa: „Opadry AMB White OY-B-28920” lub równowa¿na iloœæ, alkohol polowinylowy, tlenek tytanu (E 171), talk, lecytyna, ¿el d³ugow¹tróœciowy.

Postaæ leku. Tabletka powlekana.

G³ówne fizykochemiczne w³aœciwoœci: wyd³u¿one tabletki powlekane, bia³ego koloru, z ryflem po obu stronach i oznaczeniem „F” z jednej strony oraz „P1” z drugiej.

Grupa farmakoterapeuty czna. Antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji. Kod ATC J01D D08.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Cefixim to nowy cephalosporyna przeznaczona do doustnego stosowania, charakteryzująca się szerokim zakresem działania bakteriobójczego oraz wysoką odpornością na hydrolityczną aktywność beta-laktamaz. Działanie bakteriobójcze cefiximu wynika z hamowania syntezy ściany komórkowej bakterii. Jest on aktywny in vitro wobec szerokiego spektrum klinicznie istotnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Cefixim wykazuje szczególnie wysoką aktywność wobec następujących bakterii: Streptococcus (z wyjątkiem enterokoków), Haemophilus, Branhamella, Neisseria, Escherichia, Klebsiella, Proteus, Enterobacter, Pasteurella, Providencia, Salmonella, Shigella, Citrobacter, Serratia. Jednakże następujące bakterie są głównie oporne na cefixim: Pseudomonas sp., Streptococcus sp., Listeria monocytogenes, Bacteroides fragilis oraz Clostridia.

Farmakokinetyka

Wchłanianie. Po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki 200 mg maksymalne stężenie cefiximu w osoczu wynosi 3 μg/ml i osiągane jest po 3–4 godzinach. Po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki 400 mg maksymalne stężenie w osoczu jest wyższe (od 3,5 do 4 μg/ml), nawet jeśli nie występuje bezpośrednia zależność od przyjętej dawki. Po wielokrotnym doustnym przyjmowaniu dawki 400 mg/dobę (jednorazowo lub podzielone na dwie dawki) przez 15 dni stężenia w osoczu oraz biodostępność nie ulegają zmianie, co wskazuje na brak kumulacji cefiximu w organizmie. Po podaniu zawiesiny w dawce 8 mg/kg u pacjentów pediatrycznych stężenia w osoczu są zbliżone do tych osiąganych u dorosłych po podaniu dawki 400 mg. Rozkład. Bezpośrednia biodostępność cefiximu wynosi około 50% i nie zmienia się podczas przyjmowania pokarmu. W takim przypadku osiągnięcie maksymalnego stężenia opóźnia się o około 1 godzinę. Umiarkowany objętościowy rozkład wynosi 17 litrów. U zwierząt po rozprowadzeniu cefiximu w większości tkanek (z wyjątkiem mózgu) stężenia w tkankach są wyższe niż minimalne stężenie hamujące dla wrażliwych szczepów (0,20 μg/ml).

Eliminacja. Kinetyka eliminacji cefiximu charakteryzuje się okresem półtrwania wynoszącym od 3 do 4 godzin. Cefixim wydalany jest w niezmienionej postaci przez nerki (16–25%). Wydalanie pozanerczowe odbywa się głównie z żółcią.

Nie wykryto żadnych metabolitów w osoczu ani w moczu u ludzi ani u zwierząt.

U pacjentów w podeszłym wieku parametry farmakokinetyczne są nieco zmienione. Niewielki wzrost stężenia w osoczu, biodostępności oraz ilości wydalonego cefiximu (o 15–25%) nie wymaga zmiany dawki dobowej u tej grupy populacyjnej. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) wydłużenie eliminacji z osocza, przedłużenie okresu półtrwania oraz wzrost stężenia szczytowego w osoczu wymaga zmniejszenia dawki z 400 do 200 mg/dobę.

W przypadku niewydolności wątroby eliminacja jest opóźniona (T1/2 = 6,4 godz.), jednak dawki dobowej nie trzeba zmieniać.

Stopień wiązania z białkami osocza wynosi około 70%, głównie z albuminą, i nie zależy od stężenia (przy zastosowaniu dawek terapeutycznych).

Właściwości kliniczne

Wskazania. Lek stosuje się u dorosłych oraz dzieci w wieku od 12 lat o masie ciała powyżej 50 kg w leczeniu infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na cefiksym, w szczególności:

• infekcje dróg oddechowych górnych (zapalenie gardła);
• infekcje narządów LOR (średni otwar, zapalenie migdałków);
• infekcje dróg oddechowych dolnych (zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli);
• infekcje nerek i dróg moczowych.

Przeciwwskazania. Potwierdzona nadwrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn lub na inne składniki leku; podwyższona wrażliwość na penicyliny; porfirynia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Probenecyd (oraz inne blokery sekrecji kanalikowej) zwiększa maksymalne stężenie cefiksymu we krwi, opóźniając jego wydalenie przez nerki, co może prowadzić do wystąpienia objawów przedawkowania.

Kwas salicylowy zwiększa stężenie wolnego cefiksymu o 50% na skutek wypierania cefiksymu z miejsc wiązania z białkami; efekt ten zależy od stężenia.

Karbamazepina może powodować zwiększenie stężenia cefiksymu w osoczu krwi, dlatego zaleca się kontrolę jego poziomu we krwi.

Nifedypina, bloker kanałów wapniowych, może zwiększyć biodostępność cefiksymu do 70%.

Antykoagulantsy typu kumarynowego. Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących terapię antykoagulacyjną, np. warfarynę. Ponieważ cefiksym może nasilać działanie antykoagulantów, możliwe jest wydłużenie czasu protrombinowego, z objawami krwawień lub bez nich.

Inne formy interakcji: stosowanie cefalosporyn może powodować fałszywie dodatnią reakcję w oznaczaniu glukozy w moczu za pomocą roztworów Benedicta, Feliga lub tabletek „Clinistix”. Podczas stosowania cefiksymu bezpośredni test Coombsa może dawać fałszywie dodatni wynik.

Szczególne ostrzeżenia

Encefalopatia. Beta-laktamowe antybiotyki, w tym cefiksym, zwiększają ryzyko wystąpienia encefalopatii (która może objawiać się drgawkami, dezorientacją i zaburzeniami świadomości, zaburzeniami ruchowymi), szczególnie w przypadku przedawkowania lub u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Ciężkie reakcje skórne. U niektórych pacjentów stosujących cefiksym obserwowano poważne reakcje skórne, takie jak toksyczny nekrolizis epidermalny, zespół Stevensa-Johnsona oraz lekowe reakcje z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS). W przypadku wystąpienia ciężkich skórnych działań niepożądanych należy natychmiast przerwać stosowanie cefiksimum i rozpocząć odpowiednie leczenie oraz/lub środki zapobiegawcze.

Reakcje nadwrażliwościowe. Przed zastosowaniem cefiksimum należy dokładnie ocenić wywiad pacjenta pod kątem reakcji nadwrażliwościowych na penicyliny i cefalosporyny, jak również na inne leki.

Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów z alergicznymi reakcjami na penicyliny. Badania in vivo (w organizmie człowieka) i in vitro dostarczyły dowodów na istnienie krzyżowych reakcji alergicznych między penicylinami a cefalosporynami, choć takie przypadki są rzadkie. Reakcje te mają charakter anafilaktyczny, szczególnie po podaniu dożylnej.

Antybiotyki należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których w wywiadzie występują jakiekolwiek formy reakcji nadwrażliwościowych, szczególnie po stosowaniu leków. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku.

Odporność na środki przeciwbakteryjne. Leczenie cefiksymem zwiększa ryzyko rozwoju oporności bakterii, z wyraźną kliniczną superinfekcją lub bez niej. Superinfekcja. Długotrwałe stosowanie antybiotyków może czasem prowadzić do nadmiernego wzrostu organizmów opornych. W przypadku wystąpienia superinfekcji należy zastosować odpowiednie leczenie.

Anemia. Znane są przypadki wystąpienia anemii hemolitycznej, w tym ciężkich przypadków zakończonych śmiercią, po zastosowaniu cefalosporyn. Opisywano również powtarzające się przypadki anemii hemolitycznej po podaniu cefalosporyn u pacjentów, u których wcześniej wystąpiła anemia hemolityczna po pierwszym podaniu cefalosporyn, w tym cefiksimum.

Ostra niewydolność nerek. Podobnie jak inne cefalosporyny, cefiksym może powodować ostrą niewydolność nerek, w szczególności zapalenie nerek typu kanalikowo-śródbłonkowe jako stan patologiczny. W przypadku wystąpienia ostrej niewydolności nerek należy przerwać stosowanie cefiksimum i rozpocząć odpowiednie leczenie oraz/lub środki zapobiegawcze.

Niewydolność nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz u pacjentów poddawanych hemodializie lub dializie oświatowej dawkę cefiksimum należy odpowiednio zmniejszyć (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zmiany mikroflory jelitowej. Długotrwałe stosowanie leków przeciwbakteryjnych może prowadzić do wzrostu mikroorganizmów opornych i zaburzeń normalnej mikroflory jelitowej, co może prowadzić do nadmiernego rozmnażania się Clostridium difficile i rozwoju kolitu pseudomembranowego. W przypadku łagodnych form kolitu pseudomembranowego spowodowanego stosowaniem antybiotyku może wystarczyć przerwanie leczenia. Jeśli objawy kolitu nie ustępują, należy podać doustnie wancomycynę, która jest antybiotykiem z wyboru w przypadku wystąpienia kolitu pseudomembranowego.

W przypadku wystąpienia kolitu średniego lub ciężkiego stopnia należy dodać elektrolity i roztwory białkowe. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków zmniejszających perystaltykę jelit. Antybiotyki o szerokim spektrum działania należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego, szczególnie kolitu.

Dane badań laboratoryjnych. Podczas stosowania cefiksimum mogą występować odwracalne zmiany w parametrach funkcji wątroby, nerek i krwi (trombocytopenia, leukopenia i eozynofilia).

Cefalosporyny zwiększają toksyczność alkoholu, dlatego podczas leczenia cefiksymem nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Stosowanie leku w czasie ciąży i karmienia piersią należy rozważać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu lub dziecka.

Ciąża. Nie stwierdzono embriotoksyczności cefiksimum. Należy unikać stosowania leku w pierwszych trzech miesiącach ciąży.

Karmienie piersią. Brak danych dotyczących przenikania cefiksimum do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Stosowanie cefiksimum nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy należy unikać prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Lek można przyjmować niezależnie od posiłków.

Linia podziału po obu stronach tabletu nie jest przeznaczona do dzielenia na równe dawki.

Dawka dobową dla dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat o masie ciała powyżej 50 kg jest 400 mg jednorazowo.

Czas trwania leczenia zależy od charakteru przebiegu choroby i rodzaju infekcji. Po zniknięciu objawów infekcji i/lub gorączki zaleca się kontynuowanie przyjmowania leku przez co najmniej 48–72 godziny.

Aby zapobiec powikłaniom, leczenie infekcji dróg oddechowych górnych lub dróg moczowych powinno trwać zazwyczaj od 5 do 10 dni, a infekcji dróg oddechowych dolnych — od 10 do 14 dni.

Leczenie zapalenia ucha środkowego trwa zazwyczaj od 10 do 14 dni.

W przypadku infekcji wywołanych paciorkowcami hemolitycznymi grupy A, w celu zapobiegania późnym powikłaniom (reumatyzmowi stawowemu, naczyniówce nerek), leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni.

W przypadku niepowikłanych infekcji dolnych dróg moczowych u kobiet lek można stosować przez 1–3 dni.

Pacjentom z niewydolnością nerek lek należy przepisywać ostrożnie; przy klirensie kreatyniny ≤ 20 ml/min należy zmniejszyć dawkę dobową leku do 200 mg. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma przeciwwskazań dawkowania związanych z wiekiem.

Dzieci. Lek stosuje się u dzieci od 12 roku życia o masie ciała powyżej 50 kg.

Przedawkowanie

Przy stosowaniu antybiotyków beta-laktamowych, w szczególności cefiksymu, istnieje ryzyko wystąpienia encefalopatii, szczególnie w przypadku przedawkowania lub u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania leku. Reakcje niepożądane obserwowane po podaniu dawek do 2 g u zdrowych uczestników badań nie różniły się od reakcji niepożądanych stwierdzonych u pacjentów przyjmujących lek w dawkach zalecanych.

Objawy: nasilenie objawów reakcji niepożądanych.

Leczenie. Przemywanie żołądka, terapia objawowa i wspierająca. Nie istnieje specyficzny antydotum. Hemodializa lub dializa otniewodna jedynie w niewielkim stopniu sprzyjają wydalaniu cefiksymu z organizmu.

Efekty uboczne

Poniżej przedstawiono efekty uboczne obserwowane podczas badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym.

* Biegunka występuje częściej przy wyższych dawkach cefiksymu. Zgłaszano przypadki umiarkowanej i ciężkiej biegunki; czasem wymagało to przerwania terapii. W przypadku wystąpienia silnej biegunki należy przerwać przyjmowanie cefiksymu.

** Nie można ocenić na podstawie dostępnych danych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 5 tabletów w blistrze; po 1 lub 2 blisterach w tekturowej puszce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. ACS DOBFAR S.P.A.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności

V. LAURENTINA KM 24,730, POMEZIA (RM), 00071, Włochy