Trenaxa

INSTRUKCJA dot. stosowania leku TRENAXA (TRENAXA)

Skład:

substancja czynna: kwas traneksamowy;

1 ml roztworu zawiera 100 mg kwasu traneksamowego;

substancje pomocnicze: woda do wstrzykiwań, kwas chlorowodorowy lub wodorotlenek sodu (do regulacji pH).

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysty roztwór, pozbawiony widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwkrwotoczne. Inhibitory fibrynolizy. Kod ATC B02AA02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas traneksamowy wykazuje działanie przeciwkrwotoczne poprzez hamowanie fibrynolitycznych właściwości plazminy. Powstaje kompleks zawierający kwas traneksamowy i plazminogen; kwas traneksamowy wiąże się z plazminogenem w procesie przekształcania z udziałem plazminy. Działanie kompleksu kwasu traneksamowego i plazminy na aktywność fibryny jest mniejsze niż działanie samej plazminy. Badania in vitro wykazały, że wysokie dawki kwasu traneksamowego zmniejszają aktywność tego kompleksu.

Populacja pediatryczna (dzieci od 1 roku życia)
W literaturze naukowej opisano 12 badań oceniających skuteczność kwasu traneksamowego w kardiologii dziecięcej, w których wzięło udział 1073 dzieci, w tym 631 pacjentów otrzymywało kwas traneksamowy. Większość przypadków była oceniana w porównaniu z grupą kontrolną otrzymującą placebo. Badana populacja była heterogeniczna pod względem wieku, rodzaju zabiegu chirurgicznego oraz dawkowania. Wyniki badań wskazują na zmniejszenie utraty krwi oraz zmniejszenie potrzeby stosowania produktów krwionośnych w kardiologii dziecięcej podczas zabiegów z wykorzystaniem sztucznego krążenia (kardiopłucnego obiegu krwi), szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia, np. u pacjentów „cyjanotycznych” (z istotnym zaburzeniem krążenia) lub u dzieci poddawanych ponownemu zabiegowi. Najlepiej dostosowany schemat dawkowania może wyglądać następująco:

• pierwsze podanie (dawka obciążeniowa) – bolusowa infuzja 10 mg/kg podana po rozpoczęciu znieczulenia ogólnego i przed nacięciem skóry;
• ciągłe podawanie w formie infuzji 10 mg/kg/godz lub wstrzyknięcie do złącza pompy sztucznego krążenia w dawce dostosowanej do procedury zabiegu chirurgicznego lub w dawce obliczonej według masy ciała pacjenta – 10 mg/kg, lub podanie do złącza pompy sztucznego krążenia oraz końcowe wstrzyknięcie w dawce 10 mg/kg na zakończenie zabiegu chirurgicznego z wykorzystaniem sztucznego krążenia.

Niektóre dane sugerują, że ciągła infuzja jest bardziej odpowiednia, ponieważ umożliwia utrzymanie stężenia terapeutycznego we krwi przez cały czas operacji. Nie przeprowadzono żadnych specyficznych badań zależności dawka–efekt ani badań farmakokinetycznych u dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Szczegółowe stężenie kwasu traneksamowego we krwi osiągane jest szybko po krótkotrwałej wewnątrzżylowej infuzji, po czym stężenie we krwi maleje wielofazowo.

Rozkład. W warunkach terapeutycznych wiązanie kwasu traneksamowego z białkami osocza wynosi około 3%; uważa się, że wiązanie to wynika wyłącznie z interakcji z plazminogenem. Kwas traneksamowy nie wiąże się z albuminą surowicy. Początkowy objętość rozkładu wynosi około 9–12 litrów.

Kwas traneksamowy przenika przez łożysko. Po wewnątrzżylowym wstrzyknięciu dawki 10 mg/kg u ciężarnych stężenie kwasu traneksamowego w surowicy krwi wynosiło 10–53 μg/ml, natomiast w krwi pępowinowej – 4–31 μg/ml. Kwas traneksamowy szybko przenika do płynu stawowego i tkanek błony maziowej. Po wewnątrzżylowym wstrzyknięciu dawki 10 mg/kg u pacjentów po operacjach kolana stężenia w płynie stawowym były zbliżone do stężeń w surowicy krwi. Stężenia kwasu traneksamowego w innych tkankach i płynach są proporcjonalne do stężeń we krwi (w mleku matki – 1/100, w płynie mózgowo-rdzeniowym – 1/10, w cieczy wodnistej oka – 1/10). Kwas traneksamowy wykryto również w nasieniu, gdzie hamuje on aktywność fibrynolityczną, ale praktycznie nie wpływa na ruchliwość plemników.

Eliminacja. Lek jest wydalany głównie z moczem w niezmienionej formie. Wydalanie przez nerki poprzez filtrację kłębuszkową jest główną drogą eliminacji. Klirens nerkowy jest praktycznie równoważny klirensowi osocza (110–116 ml/min). Około 90% kwasu traneksamowego jest wydalane w ciągu pierwszych 24 godzin po wewnątrzżylowym podaniu dawki 10 mg/kg masy ciała. Okres półtrwania kwasu traneksamowego wynosi około 3 godziny.

Osobliwe grupy pacjentów. Stężenie w osoczu zwiększa się u pacjentów z niewydolnością nerek. Nie przeprowadzono żadnych specyficznych badań farmakokinetycznych z udziałem dzieci.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krwawienie lub ryzyko krwawienia spowodowane nasiloną fibrinolizą, zarówno ogólnoustrojową, jak i miejscową, u dorosłych i dzieci od 1. roku życia.

Wskazania specyficzne obejmują:

• krwawienia spowodowane zwiększoną ogólną lub miejscową fibrinolizą, takie jak:
  • menorrhagia i metrorrhagia;
  • krwawienia przewodu pokarmowego;
  • zaburzenia krwotoczne układu moczowego powstałe w związku z zabiegiem chirurgicznym na gruczołku krokowym lub w wyniku interwencji operacyjnych lub procedur na drogach moczowych;
• zabiegi otolaryngologiczne (usunięcie gruczołów gardłowych, tonsillektomia) oraz stomatologiczne (usunięcie zębów);
• zabiegi ginekologiczne lub powikłania w praktyce położniczej;
• zabiegi torakalne, brzuszne i inne duże interwencje chirurgiczne, np. chirurgia naczyniowa serca;
• kontrola wylewu krwi w związku z podaniem leku fibrynolitycznego.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.
• Ostry zakrzepica żylna lub tętnicza.
• Stany fibrynolityczne z ostrym, ciężkim krwawieniem spowodowanym podaniem środków koagulopatycznych (antykoagulantów), z wyjątkiem tych środków, które głównie aktywują układ fibrynolityczny.
• Ciężka niewydolność nerek (istnieje ryzyko kumulacji leku).
• Napady padaczkowe w wywiadzie.
• Podanie do wnętrza opon mózgowych i do komór mózgu, podanie do wnętrza mózgu (ryzyko obrzęku mózgu z późniejszym rozwojem napadów padaczkowych).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leków nie przeprowadzono. Równoczesne stosowanie antykoagulantów powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w tej dziedzinie terapii. Leków działających na hemostazę należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy otrzymali leczenie kwasem traneksamowym. W tych przypadkach istnieje ryzyko powstawania zakrzepów, np. przy stosowaniu estrogenów. Ponadto działanie antyfibrynolityczne preparatu może być antagonizowane przez stosowanie leków trombolitycznych.

Podczas wlewu dożylnego kroplowego można dodawać heparyny.

Leczenie wspólne chloropromazyną i kwasem traneksamowym u pacjentów z krwawieniem podpajęczynówkowym może prowadzić do kurczu naczyń mózgowych i niedokrwienia mózgu, a także do możliwego obniżenia przepływu krwi mózgowej.

Preparat jest niezgodny z urokinazą, bitartratem noradrenaliny, chlorkiem dezoksyepinefryny, dipirydamolem, diazepamem.

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących terapię antyfibrynolityczną.

W przypadku jednoczesnego stosowania z estrogenami zwiększa się ryzyko powstawania zakrzepów.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy ściśle przestrzegać wskazanych wskazań oraz sposobu stosowania:

• wstrzykiwania dożylnego należy dokonywać bardzo powoli;
  • kwasu traneksamowego nie wolno podawać wewnątrzmięśniowo.

Drżenie mięśniowe. U pacjentów odnotowano przypadki drżeń mięśniowych związanych z leczeniem kwasem traneksamowym. Podczas operacji aortokoronarnej większość z tych przypadków odnotowano po wstrzyknięciu kwasu traneksamowego dożylnie w wysokich dawkach. W przypadku stosowania zalecanych niskich dawek kwasu traneksamowego częstość występowania drżeń mięśniowych po zabiegu była taka sama jak u pacjentów, którzy nie otrzymywali tego leku.

Zaburzenia wzroku. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia powikłań okulistycznych, w tym zaburzeń wzroku, zaburzeń widzenia barw. W takich przypadkach leczenie należy przerwać. W przypadku ciągłego, długotrwałego stosowania kwasu traneksamowego (wstrzykiwania) należy przepisać regularne badania okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości wzroku, widzenia barw, dna oka, pola widzenia). W przypadku obecności lub pojawienia się patologicznych zmian okulistycznych, w szczególności związanych z chorobami siatkówki, po odpowiedniej konsultacji ze specjalistą lekarz powinien indywidualnie rozstrzygnąć kwestię konieczności i możliwości długotrwałego stosowania kwasu traneksamowego (wstrzykiwania) w każdym przypadku.

Hematuria. W przypadku hematurii z zaangażowaniem górnych dróg moczowych może wystąpić niebezpieczeństwo obturacji cewnika moczowego.

Powikłania zakrzepowo-zatorowe. Przed przepisaniem kwasu traneksamowego należy rozważyć czynniki ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych. Pacjentom z wywiadem chorób zakrzepowo-zatorowych oraz chorym, u których z wywiadu rodzinnego wynika ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych (pacjenci z wysokim ryzykiem trombofilii), kwas traneksamowy (roztwór do wstrzykiwań) należy podawać wyłącznie w przypadkach, gdy istnieją wyraźne wskazania życiowe, a leczenie należy rozpoczynać po konsultacji ze specjalistą mającym doświadczenie w hematologii klinicznej i prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza.

Z uwagi na zwiększone ryzyko wystąpienia zakrzepicy kwas traneksamowy należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne.

Rozsiane wewnątrznaczyniowe krzepnięcie krwi (DIC). Pacjentom z zespołem DIC zazwyczaj nie stosuje się kwasu traneksamowego. Jeśli istnieje konieczność zastosowania kwasu traneksamowego, powinien on być przepisany wyłącznie w przypadku dominującej aktywacji układu fibrynolitycznego z ostrym, ciężkim krwawieniem. Ustalono, że charakterystyczny profil hematologiczny w tych stanach zbliża się do następującego: skrócony czas tworzenia się zgruszku euglobulinowego; przedłużony czas protrombinowy; obniżone stężenie we krwi fibrynogenu, czynników V i VIII, plazminogenu, fibrynolizyny i alfa-2 makroglobuliny; normalne stężenie w osoczu P i kompleksu P; tj. czynników II (protrombina), VIII i X; podwyższone stężenie we krwi produktów rozpadu fibrynogenu; normalny poziom płytek krwi. Powyższe stwierdzenia zakładają, że przy obecności podstawowego stanu chorobowego różne elementy tego profilu nie mogą się zmieniać samodzielnie. W takich ostrych przypadkach do zatrzymania krwawienia jednorazowa dawka 1 g kwasu traneksamowego jest często wystarczająca. Możliwość zastosowania kwasu traneksamowego w zespole DIC u pacjenta należy rozważyć wyłącznie wtedy, gdy istnieje odpowiednia hematologiczna baza laboratoryjna oraz zgromadzone doświadczenie kliniczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych z adekwatnych i dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania kwasu traneksamowego w okresie ciąży. Wiadomo jednak, że nie występuje efekt teratogenny ani embriotoksyczny. Opisano stosowanie kwasu traneksamowego w terapii hemostatycznej w I i II trymestrze ciąży przy zagrożeniu poronieniem, co pozwala szybko zapobiec zagrożeniu przerwania ciąży i sprzyja pomyślnemu przebiegowi ciąży. Jednak kwas traneksamowy należy przepisać kobietom w ciąży wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Lek stosuje się w czasie porodu i cięcia cesarskiego w dawkach zwyczajowych.

W niewielkiej ilości kwas traneksamowy przenika do mleka matki. Jeśli istnieje konieczność zastosowania kwasu traneksamowego, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Podczas stosowania leku Trenaxa w dawkach zwyczajowych może wystąpić zawroty głowy i hipotensja tętnicza, pogorszenie jakości postrzegania barw i ostrości wzroku, dlatego w okresie leczenia należy unikać prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami wymagającymi skupienia uwagi i szybkości reakcji.

Sposób stosowania i dawki

Podaje się dożylnie (kroplowo, strumieniowo).

Dorośli

Przy fibrynolizie uogólnionej kwas traneksamowy podaje się dożylnie powoli w dawce 1 g (2 ampułki po 5 ml) lub 15 mg/kg masy ciała co 6–8 godzin, szybkość podania – 1 ml/min.

Przy fibrynolizie miejscowej zaleca się stosowanie leku począwszy od dawki 500 mg (1 ampułka po 5 ml) do 1 g (2 ampułki po 5 ml) dożylnie, powoli (około 1 ml/min) 2–3 razy na dobę.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W przypadku niewydolności nerek stosowanie kwasu traneksamowego jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek dawkę kwasu traneksamowego należy odpowiednio zmniejszyć w zależności od stężenia kreatyniny w surowicy:

Tabela 1

Dozowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby
U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci

Dzieciom od 1. roku życia stosuje się wskazanie (patrz sekcja „Wskazania”), dawkowanie – około 20 mg/kg/24 godziny. Dane dotyczące skuteczności, bezpieczeństwa oraz szczegółów dawkowania u dzieci w podanych wskazaniach są jednak ograniczone.

Skuteczność, szczegóły dawkowania oraz bezpieczeństwo stosowania kwasu traneksamowego u dzieci po operacjach serca nie zostały w pełni zbadane.

Pacjenci w podeszłym wieku

Zazwyczaj nie jest wymagana korekta dawki, o ile nie występują objawy niewydolności nerek.

Sposób podania

Podanie powinno odbywać się wyłącznie w sposób kontrolowany – powolne dożylne wstrzyknięcie (iniekcja/infuzja).

Kwasu traneksamowego nie należy podawać do wewnątrzmięśniowo.

Dożylne wstrzyknięcie: kwas traneksamowy należy podawać drogą powolnej iniekcji bolusowej przez co najmniej 5 minut.

Dożylne wlewanie: kwas traneksamowy należy mieszać bezpośrednio z następującymi roztworami do wstrzykiwań/wlewania:

Natrium chloridum 0,9 %, roztwór do wstrzykiwań; roztwór do wstrzykiwań Ringera; Dekstroza, roztwór do wstrzykiwań, 5 %; Dekstryn-40 w roztworze Dekstrozy do wstrzykiwań (5 %) i Dekstryn-40 w roztworze Natrium chloridum 0,9 % do wstrzykiwań; roztwór aminokwasów.

Dzieci

Maksymalna pojedyncza dawka dla dzieci od 1. roku życia wynosi 10 mg/kg masy ciała. Maksymalna dawka dobową wynosi 20 mg/kg masy ciała.

Przedawkowanie

Nie odnotowano przypadków przedawkowania.

Objawy przedawkowania mogą obejmować zawroty głowy, ból głowy, hipotensję i drgawki (konwulsje). Wykazano, że drgawki zazwyczaj występują przy wyższej częstotliwości podania oraz są charakterystyczne przy zwiększaniu dawki.

Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Reakcje niepożądane

Poniżej wymieniono reakcje niepożądane ułożone zgodnie z klasyfikatorem MedDRA (główne klasy narządów i układów). W ramach każdej klasy narządów i układów reakcje niepożądane uporządkowane są według częstości występowania. W każdej grupie według częstości reakcje niepożądane przedstawiono w kolejności malejącej pod względem ciężkości. Częstość określono następująco: bardzo często (> 1/10); często (>1/100, <1/10); rzadko (>1/1000, <1/100); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C we włościwej opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 ml lub po 10 ml w ampułkach, po 1 lub po 5, lub po 10 ampułek w opakowaniu blisterowym; po 1 opakowaniu blisterowym w pudełku tekturowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Laboratorios Farmacéuticos, S.L.U.

Adres siedziby producenta oraz miejsca wykonywania działalności.

Casanova, 27-31, Corbera de Llobregat, 08757 (Barcelona), Hiszpania.