Traktotsyl

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TRAKTOCYL (TRACTOCILE®)

Skład:

substancja czynna: atosiban;

1 ml roztworu zawiera 7,5 mg atosibanu (przeliczono jako atosibanu acetylan);

substancje pomocnicze: sorbitol (E 421), kwas solny rozcieńczony, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Stężony roztwór do wstrzykiwania dożylnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór, wolny od widocznych cząsteczek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inne leki ginekologiczne. Atosiban.

Kod ATX G02C X01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Atosiban – syntetyczny peptyd, będący konkurencyjnym antagonistą ludzkiego oksytocyny na poziomie receptorów. Poprzez wiązanie się z receptorami oksytocyny, zmniejsza częstość skurczów macicy oraz tonus miometrium, prowadząc do hamowania skurczów macicy. Atosiban wiąże się również z receptorami wazopresyny, hamując działanie tej substancji.

W przypadku rozwoju porodów przedwczesnych atosiban w zalecanych dawkach hamuje skurcze macicy i zapewnia jej spokój funkcjonalny. Rozkurcz macicy rozpoczyna się niemal natychmiast po podaniu atosibanu. W ciągu 10 minut aktywność skurczowa miometrium znacząco się zmniejsza, a stabilny spokój funkcjonalny macicy (mniej niż 4 skurcze na godzinę) utrzymuje się przez 12 godzin.

Farmakokinetyka.

U zdrowych, nieciężarnych kobiet, które otrzymywały atosiban w formie infuzji (od 10 do 300 μg/min przez 12 godzin), stężenie stacjonarne we krwi wzrastało proporcjonalnie do dawki. Klirens leku, objętość rozłożenia oraz okres półtrwania nie zależały od dawki.

U kobiet, które otrzymywały atosiban w formie dożylnej infuzji (300 μg/min przez 6–12 godzin) z powodu porodów przedwczesnych, stężenie stacjonarne we krwi osiągane było w ciągu 1 godziny od rozpoczęcia infuzji (średnio 442 ± 73 ng/ml, zakres 298–533 ng/ml).

Po zakończeniu infuzji stężenie leku we krwi szybko spada, z wartościami początkowego (tα) i końcowego (tβ) okresu półtrwania wynoszącymi odpowiednio 0,21 ± 0,01 i 1,7 ± 0,3 godziny. Średni klirens leku wynosi 41,8 ± 8,2 l/h. Średnia objętość rozłożenia to 18,3 ± 6,8 l.

Stopień wiązania atosibanu z białkami osocza u ciężarnych kobiet wynosi od 46 do 48%.

Atosiban przenika przez łożysko. W osoczu i moczu człowieka zidentyfikowano 2 metabolity. Stosunek stężenia głównego metabolitu M1 (dез-(ornityna,glicyna-NH2)-[Mpa,D-tyrozyna(Et)2,treonina-oksytocyna]) do stężenia atosibanu we krwi wynosił 1,4 i 2,8 odpowiednio w drugiej godzinie infuzji oraz po jej zakończeniu. Nie wiadomo, czy metabolit M1 gromadzi się w tkankach. Atosiban wykrywany jest w moczu w bardzo małych ilościach, jego stężenie w moczu jest 50 razy niższe niż stężenie M1. Nieznany jest odsetek atosibanu wydalanego z kałem. Główny metabolit M1 hamuje wywołane oksytocyną skurcze macicy in vitro około 10 razy słabiej niż atosiban. Metabolit M1 przenika do mleka matki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Traktotsyl stosuje się w celu zapobiegania przedwczesnym porodom u ciężarnych, u których występują wszystkie poniższe warunki:

• regularne skurcze macicy trwające nie krócej niż 30 s i występujące częściej niż 4 razy w ciągu 30 minut;
• rozwarcie szyjki macicy od 1 do 3 cm (0–3 cm u kobiet rodzących po raz pierwszy) oraz wygładnienie szyjki macicy o więcej niż 50%;
• wiek pacjentki powyżej 18 roku życia;
• wiek ciąży od 24 do 33 pełnych tygodni;
• prawidłowa częstość akcji serca płodu.

Przeciwwskazania.

Traktotsyl nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• wiek ciąży mniejszy niż 24 lub większy niż 33 pełne tygodnie;
• przedwczesne pęknięcie pęcherza płodowego przy ciąży dłuższej niż 30 tygodni;
• zaburzenia częstości akcji serca płodu;
• wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrostu i nieprawidłowa częstość akcji serca (HR) płodu;
• krwawienie przedporodowe z macicy wymagające natychmiastowego porodu;
• eklampsja i ciężka preeklampsja wymagające natychmiastowego porodu;
• wewnątrzmaciczna śmierć płodu;
• podejrzenie wewnątrzmacicznego zakażenia;
• przewlekłe położenie łożyska;
• odklejenie łożyska;
• inne stany dotyczące matki lub płodu, w których przedłużanie ciąży stanowi zagrożenie;
• nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze w wywiadzie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania in vitro wykazały, że atosiban nie jest substancją ulegającą metabolizmowi przez układ cytochromu P450 i nie hamuje przemian leków przez enzymy tego układu, dlatego mało prawdopodobne jest zaangażowanie atosibanu w interakcje lekowe pośredniczone przez cytochrom P450.

U zdrowych ochotniczek przeprowadzono badanie interakcji z labetalolem i betametazonem. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji atosibanu z betametazonem ani z labetalolem.

Nie przeprowadzono badań interakcji lekowych z antybiotykami, alkaloidami sporyszu ani lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

W przypadku stosowania atosibanu u pacjentek, u których możliwe jest przedwczesne pęknięcie pęcherza owodniowego, korzyści wynikające ze zwłoki porodu powinny przewyższać potencjalne ryzyko rozwoju chorioamnionitu.

Brak doświadczenia w stosowaniu atosibanu u pacjentek z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

Atosibanu nie stosuje się w przypadku nieprawidłowego przyczepienia łożyska.

Doświadczenie w stosowaniu atosibanu u ciężarnych z ciążą mnogą oraz w okresie ciążypomiędzy 24 a 27 tygodniem jest ograniczone ze względu na niewielką liczbę pacjentek leczonych tym lekiem. W związku z tym korzyści z zastosowania atosibanu u tych grup pacjentek nie zostały potwierdzone.

Możliwe jest ponowne stosowanie Traktotsylu, jednak nie więcej niż 3 razy (ze względu na brak doświadczenia klinicznego).

W przypadku opóźnienia wzrostu płodu decyzja o kontynuowaniu wstrzykiwania lub ponownym podaniu Traktotsylu zależy od oceny dojrzałości płodu.

Podczas wstrzykiwania atosibanu oraz w przypadku trwałego nawrotu skurczów macicy należy monitorować skurcze macicy oraz częstość akcji serca płodu.

Jako antagonistę oksytocyny, atosiban teoretycznie może nasilić rozkurcz macicy i sprowokować krwawienie maciczne po porodzie, dlatego należy stale oceniać ilość utraconej krwi podczas porodu. Jednakże w trakcie badań klinicznych nie obserwowano nieadekwatnych skurczów macicy po porodzie.

Wiadomo, że ciąża mnoga oraz leki o działaniu tokoilitycznym, takie jak blokery kanałów wapniowych i beta-mimetyki, wiążą się z zwiększone ryzyko obrzęku płuc. Dlatego atosiban należy stosować z ostrożnością w przypadku ciąży mnogiej oraz/lub jednoczesnego stosowania innych tokoilityków.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Atosiban należy stosować wyłącznie w przypadku zdiagnozowanych przedwczesnych porodów w okresie od 24 do 33 pełnych tygodni ciąży.

Jeśli kobieta karmi piersią wcześnie urodzone noworodka w trakcie ciąży, karmienie piersią należy przerwać na okres leczenia lekiem Traktotsyl ze względu na wydzielanie oksytocyny z mlekiem matki, co może prowadzić do skurczów macicy i przeciwdziałać działaniu terapii tokoilitycznej.

W trakcie badań klinicznych atosibanu nie zaobserwowano wpływu na laktację. Wykazano, że niewielkie ilości atosibanu przenikają do mleka matki.

Badania dotyczące embrionowo- i fetotoksyczności nie wykazały działania toksycznego atosibanu.

Badania dotyczące płodności oraz wczesnego okresu embriogenezy nie były prowadzone.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i pracy z złożonymi mechanizmami nie był oceniany ze względu na nieodpowiedniość klinicznego stanu pacjentek.

Sposób stosowania i dawki.

Terapię Traktotsylem powinien przepisać i prowadzić wykwalifikowany lekarz z doświadczeniem w leczeniu porodów przedwczesnych.

Traktotsyl podaje się dożylnie w 3 kolejnych etapach:

1. najpierw podaje się bolusowo Traktotsyl, roztwór do wstrzykiwań, w dawce początkowej 6,75 mg;
2. bezpośrednio po tym prowadzi się długotrwałe wlewanie leku Traktotsyl, stężenia do roztworu do wlewu, w wysokiej dawce 300 µg/min (wlew obciążający) przez 3 godziny;
3. następnie prowadzi się długotrwałe (do 45 godzin) wlewanie stężenia w niskiej dawce –
   100 µg/min. Czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 48 godzin.

Całkowita dawka leku w całym cyklu terapii nie powinna przekraczać 330,75 mg atosibanu.

Jednorazowe dożylne podanie leku należy przeprowadzić natychmiast po postawieniu diagnozy porodu przedwczesnego. Po podaniu wstrzyknięcia bolusowego należy rozpocząć wlewanie. Jeśli aktywność skurczowa macicy utrzymuje się mimo terapii Traktotsylem, należy rozważyć leczenie alternatywne.

Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentek z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. Zaburzenia funkcji nerek nie wymagają zmiany dawkowania, ponieważ z moczem wydzielana jest bardzo niewielka ilość atosibanu. Atosiban należy stosować z ostrożnością u pacjentek z zaburzeniami funkcji wątroby.

Metodyka dawkowania leku do podania bolusowego i kolejnego wlewania.

Powtórne stosowanie

Jeśli istnieje potrzeba ponownego stosowania atosibanu, należy rozpocząć leczenie ponownie od wstrzyknięcia bolusowego roztworu do wstrzykiwań, po którym podaje się stężenie do roztworu do infuzji.

Leczenie powtarzane można rozpoczynać w dowolnym czasie po zakończeniu pierwszego leczenia, można je powtarzać do 3 razy (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Przygotowanie roztworu do wstrzykiwania dożylnej

Przed wstrzyknięciem należy wizualnie sprawdzić fiolki pod kątem obecności cząsteczek oraz zmiany barwy roztworu.

Po otwarciu fiolki zawierającej stężenie, rozcieńczanie należy przeprowadzić natychmiast. Przygotowany roztwór do wstrzykiwania dożylnej należy użyć w ciągu 24 godzin od przygotowania.

W celu infuzji dożylnej, którą przeprowadza się bezpośrednio po podaniu dawki bolusowej, stężenie należy rozcieńczyć w jednym z poniższych płynów:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu,
• roztwór Ringera z laktem,
• 5 % roztwór glukozy.

Z pojemnika o pojemności 100 ml należy odjąć 10 ml odpowiedniego roztworu i wylać. Dodać 10 ml stężenia Traktotsylu (2 fiolki po 5 ml), aby uzyskać stężenie 75 mg atosibanu w 100 ml.

Otrzymany w ten sposób roztwór powinien być przezroczysty, bezbarwny i nie zawierać cząsteczek.

Infuzję obciążeniową prowadzi się poprzez podanie przygotowanego roztworu z szybkością 24 ml/godz. (czyli 18 mg/godz.) przez 3 godziny pod odpowiednim nadzorem medycznym w oddziale położniczym. Po upływie 3 godzin tempo infuzji zmniejsza się do 8 ml/godz.

Do kontynuacji infuzji należy przygotować kolejne 100 ml metodą opisaną powyżej.

W przypadku użycia pojemnika o innej objętości należy przeliczyć ilość leku, aby zachować zalecaną proporcję.

W celu zapewnienia dokładnej dawki leku należy skalibrować szybkość podawania w urządzeniu do dożylnej infuzji kroplowej w kroplach/min. Kamera mikrokroplowa do infuzji dożylnej (infuzomat) może zapewnić wygodny zakres szybkości infuzji w granicach zalecanych dawek Traktotsylu.

Dzieci.

Nie stosuje się u dzieci.

Przedawkowanie.

Zarejestrowano kilka przypadków przedawkowania, które przebiegały bez objawów specyficznych. Nieznany jest specyficzny antydot w przypadku przedawkowania.

Działania niepożądane.

W trakcie badań klinicznych opisano możliwe działania niepożądane ze strony organizmu matki. Ogółem u 48 % pacjentek leczonych atosybanem w trakcie badań klinicznych wystąpiły działania niepożądane. Obserwowane niepożądane reakcje były zazwyczaj łagodnego nasilenia. Najczęściej zgłaszano nudności (14 %).

Badania kliniczne nie wykazały żadnych szczególnych działań niepożądanych atosybanu u noworodków. Działania niepożądane u niemowląt były w normie i porównywalne z wynikami w grupach otrzymujących placebo oraz beta-mimetyki.

Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000).

W obrębie każdej grupy częstości działania niepożądane wymieniono w kolejności malejącego nasilenia.

Ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko – reakcja alergiczna.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: często – hiperglikemia.

Ze strony psychiki: rzadko – bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: często – tachykardia, hipotensja tętnicza, napoty cieplne.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – nudności; często – wymioty.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – świąd, wysypka.

Ze strony narządów płciowych: bardzo rzadko – krwawienia maciczne, atonia macicy.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: często – reakcja w miejscu wstrzyknięcia; rzadko – hipertermia.

Zdarzenia oddechowe, takie jak duszność i obrzęk płuc, szczególnie w połączeniu z jednoczesnym stosowaniem innych leków o działaniu tokolitycznym, takich jak antagoniści wapnia i beta-mimetyki, oraz/lub przy ciąży wielopłodowej, były rejestrowane w okresie pogwarancyjnym.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w lodówce (w temperaturze 2–8 °C) w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po otwarciu fiolki z koncentratem rozcieńczenie należy przeprowadzić natychmiast. Rozcieńczony roztwór do wstrzykiwania dożylnego należy użyć w ciągu 24 godzin od przygotowania.

Niezgodność.

Z uwagi na brak badań dotyczących zgodności, niniejszego leku nie należy mieszać z żadnymi innymi lekami. Jeżeli konieczne jest jednoczesne podanie innego leku, można użyć tej samej kanulki lub innego miejsca do wstrzykiwania dożylnego. Umożliwia to ciągłą, niezależną kontrolę prędkości infuzji.

Opakowanie. 5 ml koncentratu do roztworu do infuzji w fiolce; 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Ferriń GmbH, Niemcy / Ferring GmbH, Germany.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzącej działalność.

Wittland 11, 24109 Kiel, Niemcy / Wittland 11, 24109 Kiel, Germany.