Totema

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leczniczego leku Totema (TOT'HEMA)

Skład:

Substancje czynne: żelazo (w postaci glukonianu żelaza w postaci hydratu); mangan (w postaci glukonianu manganu); miedź (w postaci glukonianu miedzi);

1 ampułka (10 ml) zawiera żelazo (w postaci glukonianu żelaza w postaci hydratu) 50 mg; mangan (w postaci glukonianu manganu) 1,33 mg; miedź (w postaci glukonianu miedzi) 0,7 mg;

Substancje pomocnicze: glikol propylenowy, roztwór glukozy, sacharoza, kwas cytrynowy, cytrynian sodu, benzoesan sodu (E 211), polisorbat 80, karmel amonowy (E 150c)*, aromat „Tutti frutti”**, woda oczyszczona.

*Skład karmelu amonowego (E 150c)*: glukoza, wodorotlenek amonu.

**Skład aromatu „Tutti frutti”: octan izoamylu, butyran izoamylu, aldehyd benzoesowy, etylo-metylofenyloglicydian, gamma-undekalakton, etylvanilina, etanol, woda.

Postać leku. Roztwór do przyjmowania doustnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysty roztwór o barwie ciemnobrunatnej. Może występować drobny osad.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwżywłociowe. Preparaty żelaza, różne kombinacje.

Kod ATC B03AE10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lek połączeniowy zawierający podstawowe mikroelementy – żelazo (II), miedź i mangan, niezbędne do utrzymania procesu krwiotworzenia.

Mechanizm działania

Żelazo jest ważnym mikroelementem odgrywającym główną rolę w wielu procesach fizjologicznych, takich jak transport tlenu, produkcja ATP, synteza DNA i przenoszenie elektronów.

Żelazo stanowi atom centralny grup hemowych wchodzących w skład hemoglobiny, dlatego jest niezbędne do erytropoezy.

Preparaty żelaza pozwalają na usunięcie niedoboru żelaza w organizmie oraz zapobiegają jego rozwojowi w przypadku zwiększonego zapotrzebowania na żelazo lub niedostatecznych zapasów żelaza.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wchłanianie żelaza jest procesem aktywnym zachodzącym głównie w dwunastnicy i odcinku przyśrodkowym jelita cienkiego. W przypadku zmniejszenia zapasów żelaza w organizmie wchłanianie to wzrasta.

Miedź może pozytywnie wpływać na transport żelaza w enterocytach. Na wchłanianie żelaza mogą wpływać równoczesne spożycie niektórych produktów spożywczych, napojów lub jednoczesne przyjmowanie niektórych leków (patrz sekcje „Szczególne wskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Rozkład

W organizmie żelazo jest przechowywane głównie w szpiku kostnym (erytroblastach) i erytrocytach. Żelazo w postaci ferrytyny jest magazynowane w wątrobie, śledzionie i szpiku kostnym. Przez krew żelazo jest transportowane za pomocą transferyny, głównie do szpiku kostnego, skąd przechodzi do hemoglobiny.

Metabolizm

Żelazo, miedź i mangan są jonami metali, które nie są metabolizowane w wątrobie.

Wykrzywanie

Średnie oszacowane stężenie wydalenia żelaza u zdrowych ludzi wynosi około 1 mg/dobę.

Główne drogi wydalenia to przewód pokarmowy (odwarstwienie enterocytów, rozpad hemu w wyniku ekstrawazacji erytrocytów), układ moczowo-płciowy oraz skóra.

Główną drogą wydalenia manganu i miedzi jest żółć.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie anemii z niedoboru żelaza u dorosłych, dzieci i niemowląt.
• Zapobieganie i leczenie niedoboru żelaza u kobiet w ciąży, u wcześniaków, bliźniaków lub dzieci urodzonych przez kobiety z niedoborem żelaza, gdy dieta nie zawiera wystarczającej ilości żelaza.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.
• Nadmiar żelaza w organizmie spowodowany zwiększoną absorpcją w przewodzie pokarmowym lub zaburzonym metabolizmem żelaza (np. hemochromatoza, talasemia, anemia refleksyjna, anemia aplastyczna, anemia sieroblastyczna) lub nadmiernym podawaniem drogą parenteralną (np. powtarzane lub długotrwałe przetaczanie krwi).
• Anemie niezwiązane z niedoborem żelaza (np. anemia hemolityczna, anemia megaloblastyczna, anemia zapalna).
• Choroba Wilsona.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Kombinacje, których nie zaleca się stosować

+ Żelazo (sole) (podanie dożylne):

Lipotymia (stan przedobojawowy) lub nawet wstrząs spowodowany szybkim uwolnieniem żelaza z jego kompleksu i nasyceniem transferyny (siderofiliny).

Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością

+ Biktewagrawir:

Obniżenie wchłaniania biktewagrawiru w przewodzie pokarmowym o niemal dwie trzecie przy jednoczesnym przyjmowaniu doustnie lub na czczo.

Biktewagrawir należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed przyjęciem soli żelaza lub jednocześnie z posiłkiem.

+ Bisfosfoniany:

Obniżenie wchłaniania bisfosfonianów w przewodzie pokarmowym.

Sole żelaza i bisfosfoniany należy przyjmować oddzielnie (w odstępie co najmniej 30 minut do ponad 2 godzin, w zależności od bisfosfonianu).

+ Wapń:

Obniżenie wchłaniania soli żelaza w przewodzie pokarmowym.

Sole żelaza należy przyjmować między posiłkami, unikając jednoczesnego przyjmowania wapnia.

+ Karbidopa, lewodopa:

Obniżenie wchłaniania karbidopy i lewodopy w przewodzie pokarmowym.

Sole żelaza oraz karbidopę i lewodopę należy przyjmować oddzielnie (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 2 godziny).

+ Cholestyramina:

Obniżenie wchłaniania soli żelaza w przewodzie pokarmowym.

Sole żelaza należy przyjmować 1–2 godziny przed cholestyraminą lub 4 godziny po niej.

+ Cykliny (tetracykliny):

Obniżenie wchłaniania cyklin i żelaza w przewodzie pokarmowym.

Sole żelaza i cykliny należy przyjmować oddzielnie (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 2 godziny).

+ Entakapon:

Obniżone wchłanianie entakaponu i żelaza w przewodzie pokarmowym z powodu chelatacji żelaza przez entakapon.

Sole żelaza i entakapon należy przyjmować oddzielnie (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 2 godziny).

+ Fluorochinolony:

Obniżenie wchłaniania fluorochinolonów w przewodzie pokarmowym.

Sole żelaza i fluorochinolony należy przyjmować oddzielnie (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 2 godziny).

+ Hormony tarczycy:

Obniżenie wchłaniania hormonów tarczycy w przewodzie pokarmowym.

Sole żelaza i hormony tarczycy należy przyjmować oddzielnie (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 2 godziny).

+ Inhibitory integrazy (HIV):

Obniżenie wchłaniania inhibitorów integrazy w przewodzie pokarmowym.

Sole żelaza i leki przeciwwirusowe należy przyjmować oddzielnie (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 2 godziny).

+ Metildopa:

Obniżenie wchłaniania metyldopy w przewodzie pokarmowym (tworzenie kompleksów).

Sole żelaza i metyldopę należy przyjmować oddzielnie (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 2 godziny).

+ Penicylamina:

Obniżenie wchłaniania penicylaminy w przewodzie pokarmowym.

Sole żelaza i penicylaminę należy przyjmować oddzielnie (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 2 godziny).

+ Roksadustat:

Podanie dwuwartościowego kationu żelaza może zmniejszyć absorpcję w przewodzie pokarmowym oraz potencjalną skuteczność roksadustatu przyjmowanego jednocześnie.

Sole żelaza i roksadustat należy przyjmować oddzielnie (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 1 godzinę).

+ Stront:

Obniżenie wchłaniania strontu w przewodzie pokarmowym.

Sole żelaza i stront należy przyjmować oddzielnie (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 2 godziny).

+ Lekarstwa miejscowe stosowane w chorobach przewodu pokarmowego, leki przeciwwymiotne i adsorbenty:

Obniżenie wchłaniania żelaza w przewodzie pokarmowym.

Jako środek ostrożności, te leki miejscowe lub leki przeciwwymiotne należy przyjmować oddzielnie od innych leków (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 2 godziny).

+ Trientyyna:

Obniżenie stężenia żelaza w surowicy.

Sole żelaza i trientyynę należy przyjmować oddzielnie.

+ Cynk:

Obniżenie wchłaniania cynku w przewodzie pokarmowym.

Sole żelaza i cynk należy przyjmować oddzielnie (jeśli to możliwe, w odstępie ponad 2 godziny).

+ Produkty spożywcze:

Kwasy fitynowe (pełnoziarniste zboża), warzywa, polifenole (herbata, kawa, czerwone wino), wapń (mleko, produkty mleczne) oraz niektóre białka (jajka) wywierają silny negatywny wpływ na wchłanianie żelaza.

Jeśli to możliwe, sole żelaza i te produkty należy przyjmować oddzielnie (w odstępie ponad 2 godziny).

Kombinacje, które należy wziąć pod uwagę

+ Kwas acetylohydroksamowy:

Obniżenie wchłaniania obu tych leków w przewodzie pokarmowym z powodu chelatacji żelaza.

Szczególne środki ostrożności.

Ostrzeżenia szczególne

• Ten lek nie jest zalecany w leczeniu hiposyderymicznym w zespole zapalnym.
• Jeśli to możliwe, przyjmowanie leków żelaznych powinno odbywać się równocześnie z wyeliminowaniem przyczyn utraty żelaza.
• Przypadkowe zażycie wysokiej dawki leku, szczególnie u dzieci, może prowadzić do zatrucia, które może mieć śmiertelny skutek (patrz sekcja „Przedawkowanie”).
• Lek Totema nie jest przeznaczony do podawania dożylnego.
• Przypadkowe przedostanie się roztworu żelaza do dróg oddechowych podczas doustnego przyjmowania leku może spowodować rozwój grzybiaków, zmian lub martwic błony śluzowej oskrzeli, co z kolei może prowadzić do kaszlu, krwawienia z dróg oddechowych i/lub zwężenia oskrzeli (objawy mogą pojawić się nawet po kilku dniach lub miesiącach od wdychania roztworu). Do opisanego ryzyka szczególnie narażeni są pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci mający trudności z połykaniem. W przypadku podejrzenia przedostania się roztworu żelaza do dróg oddechowych pacjenci powinni skontaktować się z lekarzem.
• Ten lek jest przeciwwskazany u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi chorobami, takimi jak nietolerancja fruktozy, zespół małabsorpcji glukozy-galaktozy lub niedobór sacharazy-izomalatazy.
• W przypadku długotrwałego stosowania (przynajmniej 2 tygodnie) glukoza i sacharoza mogą być szkodliwe dla szkliwa zębów.
• W 1 ampułce (10 ml) znajduje się 108 mg etanolu w składzie aromatu. Ilość etanolu w 10 ml tego leku jest mniejsza niż w 3 ml piwa lub 2 ml wina. Niewielka ilość alkoholu nie ma istotnego wpływu.
• W 1 ampułce (10 ml) znajduje się mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), co oznacza, że można go uznać za niezawierający sodu.
• W 1 ampułce (10 ml) znajduje się 20 mg benzoesanu sodu. Benzoesan sodu może nasilać żółtaczkę (żółtawe zabarwienie skóry i twardówki oka) u noworodków (do 4 tygodni życia). Lek jest przepisywany dzieciom od 1. miesiąca życia.
• Lek Totema należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, w szczególności z alkoholową chorobą wątroby, niealkoholową chorobą wątroby tłuszczowej oraz wirusowym zapaleniem wątroby, a także pacjentom z aktywnymi chorobami przewodu pokarmowego, takimi jak przewlekłe zapalenia jelit, zwężenia jelit, cewnikowanie, zapalenie żołądka, wrzody żołądka i jelit.
• Pacjenci z niewydolnością nerek mogą mieć zwiększone zapotrzebowanie na żelazo i wymagać dodatkowego przyjmowania leków żelaznych w celu leczenia niedoboru żelaza lub anemii. Pacjentom z niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani dializie, szczególnie z niewydolnością nerek w stadium 2–3, leki żelazne do stosowania doustnego można przepisać pod warunkiem dobrej tolerancji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanym dializie (stadium 5D), a także potencjalnie pacjentom z chorobą w stadium 3–5, leki żelazne należy podawać dożylnie. Lek Totema nie jest przeznaczony do podawania dożylnego.
• Jednoczesne spożycie dużej ilości herbaty lub kawy pogarsza wchłanianie żelaza (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Środki zapobiegawcze

• Zapobieganie niedoborowi żelaza u dzieci w pierwszym roku życia opiera się na wcześniejszym wprowadzeniu zróżnicowanej diety.
• Według danych literaturowych błona śluzowa żołądka i przewodu pokarmowego pacjentów przyjmujących leki żelazne może gromadzić pigment, co może utrudnić przeprowadzenie zabiegów chirurgicznych na przewodzie pokarmowym (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania żelaza w I trymestrze ciąży są niewystarczające do oceny ryzyka wad rozwojowych.

Dane badań klinicznych nie wskazują na wpływ przyjmowania leków żelaznych w okresie ciąży na masę ciała przy urodzeniu, przedwczesność porodu ani śmierć niemowląt. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono toksyczności reprodukcyjnej. Dlatego w razie potrzeby lek Totema można stosować w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Żelazo występuje w mleku matki w niewielkich ilościach. Jego stężenie nie zależy od przyjmowania przez matkę leków żelaznych. W związku z tym nie oczekuje się wystąpienia działań niepożądanych u noworodków/niemowląt karmionych piersią.

Lek Totema można stosować w okresie karmienia piersią.

Plodność

Na podstawie badań na zwierzętach można założyć brak wpływu na płodność mężczyzn i kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia samochodu lub innych maszyn.

Nie wpływa lub ma nieistotny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

1 ampułka leku zawiera 50 mg żelaza elementarnego.

Leczenie anemii z niedoboru żelaza:

Dzieci w wieku od 1 miesiąca : 3 mg żelaza elementarnego na 1 kg masy ciała na dobę, nie więcej niż 60 mg na dobę.

Dorośli : 100–150 mg żelaza elementarnego na dobę, tj. 2–3 ampułki na dobę w jednym lub kilku dawkach.

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek korekta dawki zazwyczaj nie jest wymagana (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby korekta dawki zazwyczaj nie jest wymagana (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Profilaktyka i leczenie niedoboru żelaza:

Kobiety w ciąży: po 50 mg żelaza (1 ampułka) na dobę, w ciągu ostatnich 2 trymestrów ciąży (lub począwszy od 4. miesiąca).

Czas trwania leczenia

Leczenie powinno trwać zazwyczaj wystarczająco długo, aby wyeliminować anemię (przywrócenie poziomu hemoglobiny i wskaźnika średniej objętości erytrocytów MCV) i/lub przywrócić zapasy żelaza (poziom ferrytyny surowicy, współczynnik nasycenia transferyny żelazem).

Anemia z niedoboru żelaza: poziom hemoglobiny należy kontrolować po 4 tygodniach od rozpoczęcia terapii. Częstotliwość dalszych kontroli zależy od przebiegu anemii. Czas trwania cyklu leczenia wynosi zazwyczaj 3–6 miesięcy, w zależności od poziomu wyczerpania zapasów żelaza. Możliwe jest dłuższe leczenie, jeśli nie udało się wyeliminować przyczyny anemii z niedoboru żelaza. Po znormalizowaniu poziomu hemoglobiny przyjmowanie preparatu żelaza należy kontynuować jeszcze przez 3 miesiące.

Sposób stosowania

Przeznaczony do stosowania doustnego.

Ampułkę przed spożyciem należy wstrząsnąć.

Zawartość ampułki wylewa się do szklanki z wodą (słodzoną lub nie) lub z sokiem pomarańczowym.

Oderwać kawałek tektury wzdłuż linii kropkowanej oznaczonej na tekturowej opakowaniu i złożyć na pół, aby złamać koniuszek ampułki.

Otwarcie 2 końców ampułki może prowadzić do powstania odłamków szkła. Ważne jest, aby nie łamać końców nad szklanką zawierającą płyn.

1. Ostrożnie złamać pierwszy koniuszek ampułki z dala od szklanki.
2. Odwrócić ampułkę do góry dnem i umieścić otwarty koniuszek nad szklanką. Trzymać ampułkę pod kątem, aby drugi koniuszek nie znajdował się nad szklanką. Złamać drugi koniuszek.

Preparat Totema zaleca się przyjmować przed posiłkiem, jednak czas przyjęcia i dawkę można dostosować w zależności od indywidualnej tolerancji leku.

*** Dzieci ***. Preparat można stosować u dzieci w wieku od 1 miesiąca.

*** Przedawkowanie. ***

Zgłaszano przypadki przypadkowego przedawkowania solami żelaza, szczególnie u małych dzieci. Przyjęcie doustne 20 mg żelaza elementarnego/kg masy ciała może spowodować wystąpienie objawów zatrucia. Przyjęcie powyżej 60 mg/kg może prowadzić do ciężkiej toksyczności. Dawkę 200–250 mg żelaza elementarnego/kg uznaje się za potencjalnie śmiertelną. Ostra toksyczność żelaza może rozwijać się w czterech fazach:

• Pierwsza faza pojawia się w ciągu 6 godzin po doustnym przyjęciu leku, dominują objawy toksyczności przewodu pokarmowego, w szczególności wymioty i biegunka. Inne reakcje mogą obejmować zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, np. hipotensję, zaburzenia metabolizmu, w tym acidozę i hiperglikemię, oraz objawy depresji OUN (od osłabienia po komę). Po tej pierwszej fazie stan pacjentów z zatruciem lekkim lub średnim zazwyczaj nie pogarsza się.
• Druga faza, która nie zawsze występuje, może pojawić się 6–24 godziny po przyjęciu leku i charakteryzuje się tymczasową remisją lub kliniczną stabilizacją stanu.
• W trzeciej fazie (12–48 godzin po przyjęciu leku) objawy toksyczności przewodu pokarmowego powtarzają się wszystkie naraz i mogą towarzyszyć takie reakcje jak szok, kwasica metaboliczna, ciężkie osłabienie lub koma, martwica wątroby i żółtaczka, hipoglikemia, zaburzenia krzepnięcia krwi, oliguria lub niewydolność nerek, a także możliwa dysfunkcja mięśnia sercowego.
• Czwarta faza może wystąpić kilka tygodni po przyjęciu leku. Charakteryzuje się niedrożnością przewodu pokarmowego i ewentualnie opóźnionym uszkodzeniem wątroby.

Leczenie przedawkowania należy rozpocząć jak najszybciej. W zależności od stężenia żelaza w surowicy krwi zaleca się stosowanie środka chelatującego (tj. deferoxaminu).

Niepożądane działania.

Niepożądane działania obserwowane podczas badań klinicznych leku Totema oraz niepożądane działania zarejestrowane w okresie po rejestracji zostały sklasyfikowane według klas systemowo-organicznych słownika MedDRA oraz częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

* Zgodnie z danymi z literatury, błona śluzowa żołądka i przewodu pokarmowego pacjentów przyjmujących leki żelaza może gromadzić pigment, co może utrudnić przeprowadzenie zabiegów chirurgicznych na przewodzie pokarmowym.

** Brązowe lub czarne plamy na zębach znikają po zakończeniu terapii.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma kluczowe znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata. Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 ml roztworu w fiolce szklanej, 10 fiol w paskach blisterowych, 2 paski blisterowe w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Bez recepty.

Producent.

Innothera Chouzy, Francja/Innothera Chouzy, France.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Rue Rene Chantereau, Chouzy-sur-Cisse, Valloire-sur-Cisse, 41150, Francja/Rue Rene Chantereau, Chouzy-sur-Cisse, Valloire-sur-Cisse, 41150, France.

Wniosek składający.

Laboratoire Innotech International, Francja/Laboratoire Innotech International, France.

Miejsce położenia wnioskodawcy.

22 avenue Aristide Briand, 94110 Arcueil, Francja/22 avenue Aristide Briand, 94110 Arcueil, France.