Torasemid-Farmeks

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku Torasemid-Farmeks (Torasemidum-Farmeks)

Skład:

substancja czynna: torasemid;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 5 mg torasemidu;

substancje pomocnicze: polietylenoglikol 400, trometamina, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główné właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne. Diuretyki o wysokiej skuteczności.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Torasemid działa jako środek saluretyczny, a jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowej reabsorpcji jonów sodu i chlorkowych w odcinku wspominającym pętli Henlego. U człowieka efekt moczopędny szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i utrzymuje się niemal stały przez około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano proporcjonalny do logarytmu dawki wzrost diurezy (działanie pętlowe diuretyku). Wzrost diurezy obserwowano nawet w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, np. działające dystalnie diuretyki z grupy tiazydów, nie wykazywały już odpowiedniego efektu, np. przy niewydolności nerek. Dzięki temu mechanizmowi działania torasemid sprzyja zmniejszaniu obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego.

Farmakokinetyka.

Wiązanie torasemidu z białkami osocza krwi wynosi ponad 99%, metabolitów M1, M3 i M5 – odpowiednio 86%, 95% i 97%. Widoczny objętość rozkładu (Vz) wynosi 16 l. W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów – M1, M3 oraz M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1, M3 i M5 powstają w wyniku stopniowego utleniania metylowej grupy przyłączonej do pierścienia fenylowego do kwasu karboksylowego, metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia. U człowieka nie udało się wykazać metabolitów M2 i M4, które zostały znalezione w eksperymentach na zwierzętach.

Farmakokinetyka torasemidu i jego metabolitów charakteryzuje się zależnością liniową. Oznacza to, że jego maksymalne stężenie w surowicy krwi oraz pole pod krzywą stężenia w surowicy krwi zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Okres półwyprowadzenia (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki wydzielane jest w postaci torasemidu i jego metabolitów z moczem w następującym średnim stosunku procentowym: torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, a na działające metabolity M1 i M3 razem przypada około 10% całkowitego działania farmakodynamicznego. Przy niewydolności nerek całkowity klirens i t1/2 torasemidu nie zmieniają się, natomiast t1/2 metabolitów M3 i M5 wydłuża się. Jednak właściwości farmakodynamiczne pozostają niezmienione, a stopień nasilenia niewydolności nerek nie wpływa na długość działania. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca t1/2 torasemidu i metabolitu M5 wydłuża się nieznacznie, a ilość substancji wydzielanej z moczem jest niemal całkowicie równa ilości wydzielanej u zdrowych ochotników, dlatego nie dochodzi do kumulacji torasemidu i jego metabolitów. Torasemid i jego metabolity prawie nie są wydzielane podczas hemodializy i hemofiltracji.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie obrzęków i/lub wycieków spowodowanych niewydolnością serca, gdy konieczne jest dożylne stosowanie leku, np. w przypadku obrzęku płucnego spowodowanego ostrą niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki sulfonamidowe lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu. Niewydolność nerek z anurią. Wątrobowy stan przedkomowy lub śpiączka wątrobową. Hipotensja tętnicza. Hipowolemia. Hiponatremia. Hipokaliemia. Oste ostra zaburzenia oddawania moczu, np. spowodowane przerośnięciem prostaty. Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernej hipotensji przy jednoczesnym stosowaniu. W przypadku jednoczesnego stosowania torasemidu z lekami z grupy digitalis, niedobór potasu spowodowany stosowaniem diuretyków może prowadzić do zwiększenia i nasilenia działań niepożądanych obu leków. Torasemid może obniżać skuteczność leków przeciwcukrzycowych. Probenecyd i niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwnadciśnieniowe torasemidu. W trakcie leczenia salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne aminoglikozydów, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny, oraz leków przeciwnowotworowych – aktywnych pochodnych platyny, a także nefrotoksyczne działanie cefalosporyn. Torasemid może nasilać działanie teofiliny oraz wpływ leków o działaniu kurarepodobnym. Leki przeczyszczające, a także mineralokortykoidy i glukokortykoidy mogą nasilać utratę potasu wywołaną przez torasemid. Przy jednoczesnym stosowaniu torasemidu i leków zawierających lit może dojść do podwyższenia stężenia litu we krwi, co może prowadzić do nasilenia działania i działań niepożądanych litu. Torasemid może osłabiać zwężające naczynia działanie katecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny. Przy jednoczesnym stosowaniu z cholestyraminą może dochodzić do zmniejszenia wchłaniania torasemidu i, co za tym idzie, do obniżenia oczekiwanej skuteczności.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy skorygować istniejące hipokaliemię, hiponatremię lub hipowolmię.

Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu zaleca się regularny monitoring równowagi elektrolitowej, w szczególności stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów równocześnie przyjmujących glikozydy nasierdziowe, glikokortykosteroidy, mineralokortykosteroidy lub środki przeczyszczające. Ponadto należy regularnie kontrolować stężenie glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny oraz lipidów we krwi. Torasemid należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów cierpiących na choroby wątroby towarzyszone marskością wątroby i wodobrzuszem, ponieważ nagłe zmiany równowagi wodno-elektrolitowej mogą prowadzić do śpiączki wątrobowej. Leczenie torasemidem (także innymi lekami moczopętnymi) u pacjentów z tej grupy należy prowadzić w warunkach szpitalnych. W celu zapobiegania hipokaliemii i kwasicy metabolicznej lek należy stosować razem z antagonistami aldosteronu lub lekami zwiększającymi retencję potasu w organizmie. Po zastosowaniu torasemidu obserwowano przypadki ototoksyczności (szumy w uszach i utrata słuchu), które miały charakter odwracalny, jednakże bezpośredni związek z lekiem nie został potwierdzony. Podczas stosowania diuretyków należy dokładnie monitorować objawy zaburzeń równowagi elektrolitowej, hipowolmii, azotemii pozanercznej oraz innych zaburzeń, które mogą objawiać się suchością w ustach, pragnieniem, osłabieniem, wiotkością, sennością, pobudzeniem, bólem mięśniowym lub skurczami, miastenią, hipotensją, oligurią, tachykardią, nudnościami, wymiotami. Nadmierna diureza może prowadzić do odwodnienia organizmu, obniżenia objętości krwi krążącej, powstawania skrzeplin i zatorów, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

U pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej należy przerwać stosowanie leku, a po skorygowaniu niepożądanych skutków wznowić terapię od innej dawki.

Ze względu na możliwość wystąpienia wzrostu stężenia glukozy we krwi podczas leczenia torasemidem, u pacjentów z cukrzycą utajoną lub wyraźną należy przeprowadzać ciągłą, dokładną kontrolę metabolizmu węglowodanów. Wymagana jest również regularna kontrola obrazu krwi (erytrocyty, leukocyty, płytki krwi). Szczególnie na początku leczenia pacjenci w podeszłym wieku powinni być poddawani szczególnej uwadze pod kątem wystąpienia objawów utraty elektrolitów i zagęszczenia krwi.

W przypadku braku wystarczającego doświadczenia klinicznego nie należy stosować torasemidu w poniższych chorobach i stanach: podagra; zaburzenia rytmu, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia; zaburzenia kwasowo-zasadowe; jednoczesne leczenie lekami litu, aminoglikozydami lub cefalosporynami; zmiany w obrazie krwi, np. trombocytopenia lub anemia u chorych bez niewydolności nerek; zaburzenia funkcji nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi.

Stosowanie leku Torasemid-Farmeks może być przyczyną uzyskania pozytywnego wyniku testu antydopingu. W takim przypadku nie można wykluczyć szkodliwego wpływu leku na zdrowie, jeśli stosowany jest niezgodnie z wskazaniami, tj. w celach dopingu.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol/ dawkę sodu, tj. jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Nie ma wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na zarodek i płód u ludzi. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Dlatego lek można stosować w okresie ciąży tylko w przypadku wskazań życiowych i w minimalnej skutecznej dawce. Diuretyki nie nadają się do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję łożyska i wywoływać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się u ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, należy dokładnie monitorować elektrolity i hematokryt, a także dokładnie obserwować rozwój płodu.

Okres karmienia piersią. Obecnie nie ustalono, czy torasemid przenika do mleka matki u zwierząt lub ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka stosowania leku u noworodków/niemowląt. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane. Jeśli konieczne jest zastosowanie torasemidu w tym okresie, należy przerwać karmienie piersią.

Plodność.

Badania wpływu torasemidu na płodność u ludzi nie były prowadzone.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nawet przy odpowiednim stosowaniu torasemid może negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Dotyczy to szczególnie przypadków rozpoczęcia leczenia, zwiększenia dawki leku, zmiany leku lub wprowadzenia terapii towarzyszącej. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn w czasie stosowania torasemidu.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Leczenie należy rozpoczynać od podania jednorazowej dawki 2 ml leku Torasemid-Farmeks, co odpowiada 10 mg torasemidu na dobę. Jeżeli efekt jest niewystarczający, dawkę jednorazową można zwiększyć do 4 ml leku Torasemid-Farmeks, co odpowiada 20 mg torasemidu. Jeżeli efekt nadal będzie niewystarczający, można zastosować krótkotrwałą terapię (przez nie więcej niż 3 doby) z podaniem dawki dobowej 8 ml leku Torasemid-Farmeks, co odpowiada 40 mg torasemidu.

Ostry obrzęk płuc. Leczenie należy rozpocząć od wstrzyknięcia dożylnego jednorazowej dawki 4 ml leku Torasemid-Farmeks, co odpowiada 20 mg torasemidu. W zależności od efektu, dawkę tę można powtórzyć po 30 minutach. Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki dobowej 20 ml leku Torasemid-Farmeks, co odpowiada 100 mg torasemidu.

Roztwór do wstrzykiwań podaje się dożylnie, powoli. Nie wolno podawać roztworu wewnątrz tętniczo. Podaje się wyłącznie czysty roztwór. Przy długotrwałym stosowaniu podawanie dożylne należy jak najszybciej zastąpić podawaniem doustnym, ponieważ stosowanie torasemidu dożylnie nie powinno trwać dłużej niż
7 dni.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Leczenie tej grupy pacjentów należy prowadzić z ostrożnością, ponieważ możliwe jest wzrost stężenia torasemidu w osoczu krwi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Leczenie tej grupy pacjentów nie wymaga specjalnego doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono odpowiednich badań u osób w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych pacjentami.

Dzieci.

Nie należy stosować torasemidu u dzieci i młodzieży z powodu braku wystarczającego doświadczenia klinicznego.

Przedawkowanie.

Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczopędny, w tym ryzyko nadmiernych utrat wody i elektrolitów, senność, zespół amentywny (jedna z form zaburzeń świadomości), hipotensję tętniczą objawową, niewydolność sercowo-naczyniową oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nie znamy specyficznego antydota. Objawy zatrucia zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku, przy odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (należy prowadzić kontrolę). Torasemid nie jest usuwany z krwi przez hemodializę.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu.

Leczenie niewydolności sercowo-naczyniowej: pozycja leżąca pacjenta, w razie potrzeby podanie terapii objawowej.

Reakcja anafilaktyczna (działania niezwłoczne). Przy pierwszych objawach reakcji skórnych (pokrzywka, zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, nadmiernej potliwości, nudności, sinicy należy wykonać kateteryzację żyły; pacjenta ułożyć w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby możliwe jest zastosowanie adrenaliny, roztworów uzupełniających objętość płynów, hormonów glukokortykosteroidalnych.

Efekty uboczne.

Do oceny częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następujące kryteria: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Metabolizm/elektrolity. Często: nasilenie alkalozy metabolicznej. Kurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia). Podwyższenie stężenia kwasu moczowego i glukozy we krwi, jak również cholesterolu i trójglicerydów. Hipokaliemia przy diecie ubogokalowej, wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości trwania leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego. Bardzo rzadko: powikłania tromboemboliczne, dezorientacja, hipotensja tętnicza, zaburzenia krążenia i czynności serca, w tym niedokrwienie serca i mózgu, co może prowadzić np. do arytmii, anginy, ostrym zawałem mięśnia sercowego, omdleniom z powodu możliwego zagęszczenia krwi.

Ze strony układu pokarmowego. Często: wielorakie zaburzenia układu pokarmowego (szczególnie na początku leczenia), w tym brak apetytu, wzdęcia, ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony nerek i dróg moczowych. Rzadko: podwyższenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, częste oddawanie moczu. Gdy dochodzi do znacznej utraty wody i elektrolitów spowodowanej nadmiernym wydzielaniem moczu, szczególnie na początku leczenia i u pacjentów w podeszłym wieku, może występować obniżenie ciśnienia tętniczego, ból głowy, osłabienie i senność.

U pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu (np. z powodu przerostu gruczołu krokowego) zwiększone wydzielanie moczu może prowadzić do jego zatrzymania i nadmiernego rozciągnięcia pęcherza moczowego.

Ze strony wątroby. Często: podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony układu odpornościowego. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne, w tym swędzenie, egzantema, fotosensybilizacja, ciężkie reakcje skórne. Po podaniu dożylnym mogą występować ostre, potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny).

Ze strony krwi i układu krwiotwórczego. Bardzo rzadko: obniżenie liczby płytek krwi, czerwonych krwinek i/lub białych krwinek jako skutek zagęszczenia krwi.

Objawy ogólne i reakcje w miejscu podania leku. Często: ból głowy, zawroty głowy, zwiększona zmęczliwość, osłabienie ogólna (szczególnie na początku leczenia). Rzadko: suchość w ustach, nieprzyjemne uczucia w kończynach (parestezje). Bardzo rzadko: zaburzenia wzroku, szumy w uszach, utrata słuchu. Częstość nieznana: reakcje miejscowe po wstrzyknięciu.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Leku Torasemid-Farmeks nie wolno mieszać z innymi lekami do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji.

Opakowanie.

Po 4 ml w fiolce; po 5 fiolach w opakowaniu blisterowym; po 1 opakowaniu blisterowym w pudełku kartonowym.

Po 4 ml w ampułce; po 5 ampułkach w blisterze; po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Farmaceutyczna firma „Zdrowie”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ulica Szewczenki 100.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”)

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Farmaceutyczna firma „Zdrowie”)

O wszystkich przypadkach działań niepożądanych należy powiadomić producenta:

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”, Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ulica Szewczenki 100, tel.: +38(044)391-19-19, faks: +38(044)391-19-18 lub za pomocą formularza na stronie: https://www.pharmex.com.ua/ua/files/f137o.doc.