Tokkata

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TOKKATA (TOCCATA)

Skład:

Substancje czynne: tolrizonu chlorowodorek, lidokainu chlorowodorek;

1 ml roztworu zawiera: tolrizonu chlorowodoroku – 100 mg, lidokainu chlorowodoroku – 2,5 mg;

Substancje pomocnicze: metyloparaben (E 218), dietyleglikolu monoetylowy eter, 0,1 M roztwór
kwasu solnego, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna lub zieletoniebieska ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki rozkurczające mięśniowe o działaniu ośrodkowym.

Kod ATC M03B X04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Tolperyzon jest miorelaksem o działaniu centralnym. Mechanizm działania tolperyzonu nie został w pełni wyjaśniony.

Lek ten charakteryzuje się wysoką powinowactwem do tkanki nerwowej, osiągając najwyższe stężenia w pniu mózgu, rdzeniu kręgowym oraz obwodowym układzie nerwowym.

Najważniejszym efektem tolperyzonu jest jego działanie hamujące na odruchową drogę rdzeniową. Prawdopodobnie efekt ten, łącznie z działaniem hamującym na torach przewodzących wstępujących, determinuje korzyść terapeutyczną tolperyzonu.

Struktura chemiczna tolperyzonu przypomina strukturę lidokainy. Podobnie jak lidokaina, wykazuje działanie membranostabilizujące oraz obniża pobudliwość elektryczną neuronów ruchowych i włókien aferentnych pierwotnych. Tolperyzon hamuje w sposób zależny od dawki aktywność potencjałozależnych kanałów sodowych. W konsekwencji zmniejsza się amplituda i częstotliwość potencjału czynnościowego.

Udowodniono działanie hamujące na potencjałozależne kanały wapniowe. Ponadto, oprócz działania membranostabilizującego, przypuszcza się, że tolperyzon może również hamować uwalnianie mediatorów.

Dodatkowo tolperyzon wykazuje słabo wyrażone właściwości antagonistów alfa-adrenergicznych oraz działa antymuskarynowo.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Wykazano skuteczność tolperyzonu w leczeniu skurczu mięśniowego po przebytym udarze mózgu.

W randomizowanym, podwójnie ślepym, placebo-kontrolowanym badaniu, w którym wzięło udział 120 pacjentów z kurczem mięśniowym po udarze mózgu, leczenie tolperyzonem wiązało się ze znaczącym zmniejszeniem sztywności mięśniowej według skali Ashwortha, która była głównym punktem końcowym badania. Według ogólnej oceny skuteczności dokonanej przez lekarzy i badaczy, tolperyzon przewyższał placebo (p <0,001). Średnia poprawa według skali Ashwortha wyniosła 32% w ogólnej populacji pacjentów, którym przepisano leczenie (intention-to-treat, ITT), oraz 42% w podgrupie pacjentów otrzymujących tolperyzon w dawce 300–450 mg/doba. W ocenie wyników testów funkcjonalnych skuteczność tolperyzonu była również wyższa niż placebo, jednak różnice te nie były statystycznie istotne.

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu porównawczym z udziałem 48 pacjentów z uszkodzeniem mózgu skuteczność tolperyzonu według wskaźnika Bartela była porównywalna do skuteczności baklofenu. Jednocześnie tolperyzon przewyższał baklofen w poprawie wyników według skali oceny funkcji motorycznych Rivermead (Rivermead Motor Assessment Scale, RMAS).

Dane dotyczące skuteczności tolperyzonu w przypadku zwiększonego napięcia mięśniowego u pacjentów z chorobami układu ruchu innymi niż skurcz mięśniowy po udarze mózgu są sprzeczne. W niektórych badaniach odnotowano pozytywne wyniki w niektórych testach, podczas gdy w innych badaniach nie stwierdzono przewagi tolperyzonu w tych stanach.

Profil bezpieczeństwa tolperyzonu opiera się na danych z badań klinicznych u pacjentów z zwiększeniem napięcia mięśniowego różnego pochodzenia, a także na danych z doniesień spontanicznych o niepożądanych reakcjach.

Farmakokinetyka.

Lek ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie i nerkach. Wydalany jest przez nerki, ponad 99% w postaci metabolitów. Aktywność farmakologiczna metabolitów jest nieznana. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi około 1,5 godziny.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Na podstawie danych z badań farmakologicznej bezpieczeństwa, toksyczności przy wielokrotnym stosowaniu, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą nie stwierdzono specyficznego ryzyka dla człowieka.

Efekty obserwowane w badaniach przedklinicznych występowały wyłącznie po podaniu dawek znacznie przekraczających maksymalne dawki dopuszczalne dla człowieka, co wskazuje na małą istotność kliniczną tych efektów.

U szczurów i królików obserwowano zmiany embryotoksyczne po doustnym podaniu leku w dawkach 500 mg/kg masy ciała i 250 mg/kg masy ciała odpowiednio. Jednak dawki te wielokrotnie przekraczają zalecane dawki terapeutyczne dla człowieka.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Napięcie mięśniowe, w tym spastyczność powlekłowa, w przypadkach, gdy forma do wstrzykiwań jest metodą z wyboru.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na eperyzon, który jest podobny chemicznie do tolperyzonu, a także na którykolwiek ze składników pomocniczych oraz na inne leki z grupy amidowych środków znieczulających miejscowo.

Miażdżyca (miastenia).

Okres karmienia piersią.

Wiek dziecięcy.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Badania farmakokinetyczne dotyczące interakcji leków z dextrometorfanem, będącym substratem CYP2D6, wykazały, że jednoczesne stosowanie tolperyzonu zwiększa stężenia w osoczu leków, które są głównie metabolizowane przez cytochrom CYP2D6, w szczególności tiorydazyny, tolterodyny, wenlafaksyny, atomoksetyny, dezypiraminy, dextrometorfanu, metoprololu, nebivololu, perfazyny.

Badania in vitro przeprowadzone na mikrosomach wątrobowych i hepatocytach ludzkich nie wykazały istotnego hamowania ani indukcji innych izoenzymów CYP (CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP1A2, CYP3A4).

Oczekuje się, że jednoczesne przyjmowanie z innymi substratami CYP2D6 i/lub innymi lekami nie zwiększy ekspozycji na tolperyzon, co wynika z różnorodności szlaków metabolizmu tolperyzonu.

Chociaż tolperyzon jest lekiem o działaniu środkowym, prawdopodobieństwo wystąpienia efektu sedyacyjnego podczas jego stosowania jest niewielkie. W przypadku jednoczesnego przepisywania z innymi miorelaksantami o działaniu środkowym należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki tolperyzonu.

Tolperyzon wzmacnia efekty kwasu niflumowego, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu z tolperyzonem dawkę kwasu niflumowego, tak jak i innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, należy odpowiednio zmniejszyć.

Szczególne ostrzeżenia.

Nie przepisywać postaci do wstrzykiwań leku dzieciom.

Reakcje nadwrażliwości.

W trakcie obserwacji pogonkowych stosowanie tolperizone'u wiązano najczęściej z występowaniem reakcji nadwrażliwości. Ich nasilenie waha się od łagodnych objawów skórnych po ciężkie reakcje układowe, w tym wstrząs anafilaktyczny. Objawami reakcji nadwrażliwości mogą być: zaczerwienienie, wysypka, pokrzywka, swędzenie, obrzęk naczynioruchowy, tachykardia, hipotensja tętnicza lub duszność.

U kobiet z nadwrażliwością na inne leki lub z alergicznymi stanami w wywiadzie ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości podczas stosowania tolperizone'u jest wyższe.

Pacjenci powinni być poinformowani o możliwości wystąpienia reakcji alergicznych. W przypadku pojawienia się objawów alergii należy natychmiast przerwać przyjmowanie tolperizone'u i bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Po wystąpieniu epizodu nadwrażliwości na tolperizone'a lek ten nie może być stosowany ponownie.

Lek zawiera lidokainę, dlatego w przypadku znanej nadwrażliwości na lidokainę, a także na inne miejscowe środki znieczulające z grupy amidów, nie należy stosować leku Tokkata w formie do wstrzykiwań ze względu na możliwość wystąpienia reakcji krzyżowych.

Lek zawiera metyloparaben (E 218), który może wywoływać reakcje alergiczne (może to być reakcja opóźniona), a w pojedynczych przypadkach – skurcz oskrzeli.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego tolperizone'u.

Z uwagi na brak istotnych danych klinicznych dotyczących stosowania tego leku, leku Tokkata nie należy stosować w okresie ciąży.

Ponieważ nie wiadomo, czy tolperizone przenika do mleka matki, stosowanie leku Tokkata w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ze względu na możliwość wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, senność, zaburzenia koncentracji uwagi, napady padaczki, nieostrość widzenia, należy zachować ostrożność podczas stosowania leku podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Tylko do stosowania parenteralnego.

Stosować wyłącznie u dorosłych. Lek podaje się w dawce 100 mg wstrzyknięć wewnątrzmięśniowych dwa razy dziennie lub w postaci powolnych wstrzyknięć dożylnych 100 mg jeden raz dziennie.

Roztworu do wstrzykiwań nie wolno stosować dzieciom.

Czas trwania leczenia ustala lekarz w zależności od charakteru przebiegu choroby oraz skuteczności terapii.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z uszkodzeniem nerek jest ograniczone, u tych chorych obserwowano wyższą częstość występowania działań niepożądanych. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu nerek zaleca się indywidualne dobrać dawkę pod nadzorem stanu pacjenta oraz kontrolą czynności nerek. Przy ciężkim uszkodzeniu nerek nie zaleca się stosowania tolperyzonu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z uszkodzeniem wątroby jest ograniczone, u tych chorych obserwowano wyższą częstość występowania niepożądanych zjawisk. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu wątroby zaleca się indywidualne dobrać dawkę pod nadzorem stanu pacjenta oraz kontrolą czynności wątroby. Przy ciężkim uszkodzeniu wątroby nie zaleca się stosowania tolperyzonu.

Dzieci. Roztworu do wstrzykiwań Tokkata nie stosuje się u dzieci.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania tolperyzonu są niewystarczające.

Objawy przedawkowania mogą obejmować głównie senność, objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu), tachykardię, nadciśnienie tętnicze, bradykinezę oraz zawroty głowy. W ciężkich przypadkach zgłaszano drgawki i śpiączkę.

Dla tolperyzonu nie istnieje specyficzny antydotum. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe.

Efekty uboczne

Efekty uboczne wymieniono według klasyfikacji układów narządów według Medycznego Słownika Regulacyjnej Działalności MedDRA, z wykorzystaniem definicji częstości MedDRA: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, <1/10), rzadko (≥ 1/1000, <1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000, <1/100), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Dane z badań pozarejestrowych wskazują, że około 50–60 % przypadków reakcji niepożądanych związanych z przyjmowaniem tolperizonu stanowią reakcje nadwrażliwości. Większość tych reakcji była niepoważna i ustępowała samoistnie. Reakcje nadwrażliwości stanowiące zagrożenie dla życia występowały pojedynczo.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od +2 °C do +8 °C.

Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Brak danych dotyczących badań zgodności, dlatego leku Tokkata nie należy mieszać z innymi lekami w jednej strzykawce. Podawać oddzielnie od innych leków.

Opakowanie. Po 1 ml w ampułkach. Po 5 ampułek w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AT „Farmak”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.