Tobradex®

Tobradex®
(Tobradex®)

Skład:

substancje czynne: tobramycyna, dexametazon;

1 g maści zawiera tobramycyny 3 mg oraz dexametazonu 1 mg;

substancje pomocnicze: chlorobutanol bezwodny, olej mineralny, parafina biała miękka.

Postać farmaceutyczna. Maść do oczu.

Główne właściwości fizykochemiczne: jednolita maść od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwzapalne i przeciwdrobnoustrojowe w kombinacji. Glikokortykosteroidy i środki przeciwdrobnoustrojowe w kombinacji. Kod ATC S01C A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dexametazon

Skuteczność glikokortykosteroidów w leczeniu stanów zapalnych oka jest dobrze znana. Glikokortykosteroidy wykazują działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie adhezji cząsteczek do komórek śródbłonka naczyń, cyklooksygenazy I lub II oraz wydzielania cytokin. W wyniku tego zmniejsza się tworzenie mediatorów zapalenia i hamuje adhezję krążących leukocytów do śródbłonka naczyń, co zapobiega ich przenikaniu do zapalonych tkanek oka. Dexametazon wykazuje silne działanie przeciwzapalne przy zmniejszonej aktywności mineralokortykosteroidalnej w porównaniu z niektórymi innymi steroidami i należy do jednych z najskuteczniejszych środków przeciwzapalnych.

Tobramycyna

Tobramycyna to wysokoaktywny, szybko działający antybiotyk bakteriobójczy z grupy aminoglikozydów, działający zarówno na bakterie Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu kompleksu polipeptydowego i syntezy w rybosomach komórek bakteryjnych.

Ogólnie działanie tobramycyny opisano in vitro poprzez określenie minimalnego stężenia hamującego (MIC), które określa aktywność antybiotyku wobec poszczególnych gatunków bakterii. Ponieważ MIC tobramycyny jest bardzo niskie wobec większości patogennych dla oka organizmów, uważa się ją za antybiotyk o szerokim spektrum działania. Określono krytyczne wartości MIC, które określają wrażliwość lub oporność kultury bakteryjnej na dany antybiotyk. Obecna wartość krytyczna MIC dla tobramycyny wobec odpowiednich gatunków bakterii uwzględnia naturalną wrażliwość gatunków, a także maksymalne stężenie oraz farmakokinetyczne zależności czas/stężenie, mierzone w osoczu po doustnym podaniu. Określenie tych wartości krytycznych, które dzielą mikroorganizmy na wrażliwe i oporne, wykorzystywane było do określenia skuteczności klinicznej antybiotyków stosowanych systemowo. Jednak przy miejscowym stosowaniu antybiotyku w wysokich stężeniach bezpośrednio na miejsce infekcji, nie przeprowadzono określania wartości krytycznych. Większość mikroorganizmów, które można by zakwalifikować jako oporne na podstawie określania wartości krytycznych przy stosowaniu systemowym, w rzeczywistości dobrze reaguje na leczenie miejscowe. W celu zapobiegania istnieje możliwość zahamowania rozwoju takich mikroorganizmów, które powodują infekcję.

W badaniach klinicznych roztwór tobramycyny stosowany miejscowo okazał się skuteczny wobec wielu obecnych szczepów patogennych dla oka mikroorganizmów u pacjentów biorących udział w badaniach. Uważa się, że niektóre z tych patogennych dla oka mikroorganizmów są oporne, opierając się na określeniu wartości krytycznych przy stosowaniu systemowym. W badaniach klinicznych wykazano, że tobramycyna jest skuteczna w leczeniu powierzchownych infekcji oka wywołanych poniższymi patogennymi mikroorganizmami.

Bakterie Gram-dodatnie:

Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę lub oporne*)

Staphylococcus epidermidis (wrażliwe na metycylinę lub oporne*)

Inne gatunki Staphylococcus koagulazo-ujemne

Streptococcus pneumoniae (wrażliwe na penicylinę lub oporne*)

Inne gatunki Streptococcus.

* Fenotyp oporności na beta-laktamy (czyli metycylinę, penicylinę) nie jest związany z fenotypem oporności na aminoglikozydy, a oba nie są powiązane z wirulencją i fenotypami patogennych organizmów. Stwierdzono, że wiele gronkowców opornych na metycylinę jest opornych na tobramycynę (i inne antybiotyki aminoglikozydowe). Jednak te oporne kultury gronkowców (określone wartościami krytycznymi MIC) zazwyczaj dobrze reagują na leczenie tobramycyną stosowaną miejscowo.

Bakterie Gram-ujemne:

Acinetobacter spp.

Citrobacter spp.

Enterobacter spp.

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella pneumoniae

Moraxella spp.

Morganella morganii

Proteus mirabilis

Pseudomonas aeruginosa

Serratia marcescens.

Badania wrażliwości bakterii wykazały, że w niektórych przypadkach mikroorganizmy oporne na gentamycynę pozostają wrażliwe na tobramycynę. U większości mikroflory oporność na tobramycynę jeszcze się nie rozwinęła, jednak oporność bakteryjna może się rozwinąć podczas długotrwałego stosowania.

Może wystąpić krzyżowa wrażliwość na inne antybiotyki z grupy aminoglikozydów; w przypadku wystąpienia zwiększonej wrażliwości podczas stosowania leku należy przerwać jego stosowanie i podjąć odpowiednie leczenie.

Farmakokinetyka.

Dexametazon

Badania kliniczne farmakokinetyki maści do oczu Tobradex® nie były prowadzone. Jednak badania przeprowadzone z kroplami do oczu Tobradex® wykazały, że wpływ systemowy dexametazonu po miejscowym zastosowaniu okulistycznym jest niski. Poziomy stężenia szczytowego w osoczu krwi wahają się od 220 do 888 pg/ml (średnio 555 ± 217 pg/ml) po zakapaniu jednej kropli leku Tobradex® do każdego oka 4 razy na dobę przez dwa kolejne dni.

Dexametazon jest wydalany z organizmu poprzez metabolizm. Około 60 % dawki wydzielane jest z moczem w postaci 6-β-hydroksydexametazonu. Nie wykryto niezmienionego dexametazonu w moczu. Okres półwylu z osocza jest stosunkowo krótki – 3–4 godziny. Dexametazon wiąże się z albuminą osocza krwi w przybliżeniu w 77–84 %. Klirens waha się od 0,111 do 0,225 l/h/kg, a objętość rozkładu od 0,576 do 1,15 l/kg. Biodostępność po doustnym podaniu wynosi około 70 %.

Tobramycyna

Badania kliniczne farmakokinetyki maści do oczu Tobradex® nie były prowadzone. Jednak badania przeprowadzone z kroplami do oczu Tobradex® wykazały, że wpływ systemowy tobramycyny po miejscowym zastosowaniu okulistycznym jest niski. Stężenia tobramycyny w osoczu krwi nie podlegały ilościowemu oznaczeniu u 9 z 12 pacjentów stosujących krople do oczu Tobradex® po jednej kropli do każdego oka cztery razy na dobę przez dwa kolejne dni. Najwyższy zmierzony poziom wyniósł 0,25 μg/ml, co jest 8 razy niższe niż stężenie 2 μg/ml, które znane jest z bycia poniżej granicy ryzyka wystąpienia nefrotoksyczności.

Tobramycyna jest aktywnie i intensywnie wydalana z moczem poprzez filtrację kłębuszkową głównie w niezmienionej postaci. Okres półwylu z osocza wynosi około 2 godziny, klirens 0,04 l/h/kg, a objętość rozkładu 0,26 l/kg. Wiązanie białka osocza z tobramycyną jest niewielkie – mniej niż 10 %. Biodostępność po doustnym podaniu tobramycyny jest niska (< 1 %).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Dane dotyczące bezpieczeństwa

Dane dotyczące toksyczności systemowej substancji czynnych są dobrze poznane. Wpływ systemowy tobramycyny w dawkach toksycznych, znacznie przekraczających dawkę przy miejscowym stosowaniu do oka, może być związany z nefrotoksycznością i ototoksycznością. Wpływ systemowy dexametazonu może być związany z efektami związanymi z dysbalansem glikokortykosteroidowym. Badania toksyczności powtarzanych dawek kropli do oczu Tobradex® u królików wykazały efekty systemowe związane z kortykosteroidami, ale nawet w dawkach znacznie przekraczających dawkę dla człowieka, objaw ten ma niewielkie znaczenie kliniczne. Przy stosowaniu Tobradexu® w zalecanych dawkach wystąpienie tych efektów jest mało prawdopodobne.

Mutagenność

Badania in vitro i in vivo każdej z substancji czynnych nie wykazały działania mutagennego.

Teratogenność

Tobramycyna przenika przez łożysko do krążenia płodu i wody owodniowe. Badania na zwierzętach przy systemowym podawaniu ciężarnym zwierzętom dużych dawek tobramycyny w okresie organogenezy wykazały toksyczność nerek i ototoksyczność u płodu. Inne badania przeprowadzone na szczurach i królikach z zastosowaniem tobramycyny w dawkach powyżej 100 mg/kg/dzień przy podaniu parenteralnym (>400 razy więcej niż maksymalna dawka kliniczna) nie wykazały żadnych zaburzeń płodności ani szkodliwego wpływu na płód.

Ustalono, że w badaniach na zwierzętach kortykosteroidy wywierały działanie teratogenne. Stosowanie 0,1 % dexametazonu do oka ciężarnym królikom spowodowało zwiększenie przypadków zaburzeń rozwoju płodu i opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego. Opóźnienie rozwoju płodu i zwiększenie przypadków śmiertelności obserwowano u szczurów przy długotrwałym leczeniu dexametazonem.

Tobradex® należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z zastosowania leku przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Nie przeprowadzono żadnych badań mających na celu ocenę działania rakotwórczego Tobradexu®.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zapalenie oka u pacjentów wrażliwych na sterydy, u których wskazane jest stosowanie kortykosteroidów i występuje powierzchowna infekcja bakteryjna lub ryzyko rozwoju infekcji bakteryjnej oka. Te procesy zapalne mogą wystąpić po zabiegach chirurgicznych (usunięcie zaćmy) lub mogą być spowodowane infekcją, przedostaniem się ciała obcego do oka lub urazem oka.

Przeciwwskazania.

• Zwiększona wrażliwość na substancje czynne lub na którykolwiek składnik leku.
• Zwiększona wrażliwość na aminoglikozydy.
• Keratyt wywołany wirusem herpes simplex.
• Ospa wietrzna, odrza i inne wirusowe infekcje rogówki i spojówek.
• Choroby grzybicze struktur oka lub nieleczona infekcja pasożytnicza oka.
• Infekcje mikobakteriami oka.
• Infekcje lub urazy ograniczone do powierzchownego nabłonka rogówki.
• Tobradex® nie należy stosować po bezpowikłanym usunięciu ciała obcego z rogówki oka.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie sterydów do użytku miejscowego i NLPZ (niesteroidowych leków przeciwzapalnych) do użytku miejscowego może zwiększyć ryzyko powikłań w gojeniu ran rogówki. Jednoczesne i/lub kolejne stosowanie antybiotyków z grupy aminoglikozydów (takich jak tobramycyna) i innych leków systemowych doustnych lub leków do użytku miejscowego, które mają toksyczny (szkodliwy) wpływ na układ nerwowy, narządy słuchu lub nerki, może prowadzić do działania addytywnego, dlatego należy unikać takiego stosowania, jeśli to możliwe.

U pacjentów przyjmujących rytonawir stężenie dexametazonu w osoczu może wzrosnąć (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Jeśli stosuje się więcej niż jeden środek okulistyczny miejscowo, odstęp między ich stosowaniem powinien wynosić co najmniej 5 minut. Maści do oczu należy stosować jako ostatnie.

Inhibitory CYP3A4 (w tym rytonawir i kobicystat) mogą zmniejszyć klirens dexametazonu, co prowadzi do cięższych działań niepożądanych i hamowania funkcji kory nadnerczy z zespołem Cushinga. Takiego połączenia należy unikać, chyba że korzyść przewyższa zwiększony ryzyko działań niepożądanych systemowych kortykosteroidów, a w takim przypadku należy monitorować systemowe działania niepożądane kortykosteroidów u pacjentów.

Szczególne wskazania.

Tylko do użytku okulistycznego.

• U niektórych pacjentów może wystąpić zwiększona wrażliwość na aminoglikozydy stosowane miejscowo. Ciężkość reakcji nadwrażliwości może się różnić od efektów lokalnych po reakcje uogólnione, takie jak rumień, świąd, pokrzywka, wysypka skórna, anafilaksja, reakcje anafilaktyczne lub reakcje pęcherzykowe. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku.

• Może wystąpić krzyżowa zwiększona wrażliwość na inne aminoglikozydy. Należy rozważyć możliwość, że pacjenci z nadwrażliwością na tobramycynę stosowaną miejscowo mogą być również wrażliwi na inne aminoglikozydy stosowane miejscowo lub systemowo.

• Opisywano poważne działania niepożądane, w tym neurotoksyczność, ototoksyczność i nefrotoksyczność, u pacjentów stosujących terapię systemową aminoglikozydami. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z aminoglikozydami systemowymi.
• Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Tobradex pacjentom z podejrzeniem zaburzeń nerwowo-mięśniowych, takich jak miastenia lub choroba Parkinsona. Aminoglikozydy mogą nasilać osłabienie mięśni poprzez potencjalny wpływ na funkcję nerwowo-mięśniową.
• Długotrwałe leczenie kortykosteroidami do użytku okulistycznego może prowadzić do nadciśnienia ocznego i/lub jaskry z uszkodzeniem nerwu wzrokowego, pogorszeniem ostrości wzroku i pola widzenia, a także do powstawania zaćmy podkapsułkowej komory tylnej oka. U pacjentów, którym stosuje się terapię kortykosteroidami do oka przez dłuższy czas, należy regularnie i wielokrotnie kontrolować ciśnienie wewnątrzgałkowe. Jest to szczególnie ważne dla dzieci od 6 roku życia, ponieważ ryzyko wystąpienia podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego spowodowanego przez kortykosteroidy może być większe u dzieci i pojawić się wcześniej niż u dorosłych.

• Ryzyko wystąpienia podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego spowodowanego przez kortykosteroidy i/lub ryzyko powstawania zaćmy spowodowanej stosowaniem kortykosteroidów zwiększa się u pacjentów predysponowanych (np. u chorych na cukrzycę).
• Przy stosowaniu systemowym i miejscowym kortykosteroidów możliwe są zaburzenia wzroku. Jeśli pacjent ma takie objawy, jak rozmycie wzroku lub inne zaburzenia wzroku, należy skierować go do okulisty w celu oceny możliwych przyczyn, w tym zaćmy, jaskry lub takich rzadkich chorób jak środkowe zapalenie naczyniówki i siatkówki, które obserwowano po stosowaniu kortykosteroidów systemowych i miejscowych.

• Zespół Cushinga i/lub hamowanie funkcji nadnerczy związane z systemową absorpcją dexametazonu okulistycznego może wystąpić po intensywnej lub długotrwałej ciągłej terapii u predysponowanych pacjentów, w tym u dzieci i pacjentów przyjmujących inhibitory CYP3A4 (w tym rytonawir i kobicystat). W takich przypadkach leczenie należy stopniowo odstawiać.

• Kortykosteroidy mogą zmniejszać odporność na infekcje bakteryjne, wirusowe, grzybicze lub pasożytnicze i utrudniać wykrycie takich infekcji, maskując kliniczne objawy infekcji.
• Przy trwałym powstawaniu owrzodzeń rogówki należy wziąć pod uwagę możliwość infekcji grzybiczej. W przypadku wystąpienia infekcji grzybiczej należy przerwać terapię kortykosteroidami.
• Długotrwałe stosowanie antybiotyków, takich jak tobramycyna, może prowadzić do nadmiernego wzrostu nieczułych mikroorganizmów, w tym grzybów. W przypadku wystąpienia superinfekcji należy rozpocząć odpowiednią terapię.
• Kortykosteroidy do użytku okulistycznego mogą spowalniać gojenie ran rogówki. Wiadomo również, że NLPZ do użytku miejscowego spowalniają lub opóźniają gojenie ran. Jednoczesne przepisywanie NLPZ do użytku miejscowego i sterydów do użytku miejscowego może zwiększyć ryzyko powikłań w gojeniu ran (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• W przypadku chorób prowadzących do cienienia rogówki lub twardówki, miejscowe stosowanie sterydów może prowadzić do perforacji.
• Nie zaleca się noszenia soczewek kontaktowych w czasie leczenia zapalenia lub infekcji oka.
• Lek można stosować dzieciom od 2 roku życia.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Funkcja rozrodcza

Badania mające na celu ocenę wpływu tobramycyny i dexametazonu na funkcję rozrodczą człowieka lub zwierząt nie były prowadzone. Dane kliniczne do oceny wpływu dexametazonu na męską lub żeńską funkcję rozrodczą są ograniczone. Przy stosowaniu dexametazonu u szczurów wrażliwych na gonadotropinę kosmówkową nie zaobserwowano działań niepożądanych ze strony układu rozrodczego.

Ciąża

Brak danych lub ich ilość jest ograniczona dotyczących stosowania tobramycyny lub dexametazonu u ciężarnych kobiet. Po podaniu dożylnej ciężarnym kobietom tobramycyna przenika przez łożysko płodu. Przy działaniu in utero tobramycyna nie wywołuje ototoksyczności. Długotrwałe lub powtarzane stosowanie kortykosteroidów w czasie ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem opóźnienia rozwoju wewnątrzmacicznego. Należy uważnie obserwować objawy hipoadrenalizmu u niemowląt, których matki otrzymywały duże dawki kortykosteroidów w czasie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą po miejscowym stosowaniu dexametazonu i systemowym stosowaniu dexametazonu i tobramycyny.

Nie zaleca się stosowania leku Tobradex® w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Po systemowym stosowaniu tobramycyna przechodzi do mleka matki. Brak danych dotyczących przechodzenia dexametazonu do mleka matki. Nie wiadomo, czy tobramycyna i dexametazon przechodzą do mleka matki przy miejscowym zastosowaniu okulistycznym. Mało prawdopodobne, że po miejscowym stosowaniu leku tobramycyna i dexametazon będą występować w mleku matki lub wywołają efekty kliniczne u noworodków. Nie można wykluczyć ryzyka dla karmiącego niemowlęcia.

Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/odstąpieniu od leczenia, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Ponieważ wiele leków przechodzi do mleka matki, należy rozważyć możliwość tymczasowego zaprzestania karmienia piersią w czasie stosowania Tobradexu®.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Tobradex®, maść do oczu, nie ma lub ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Chwilowe zamazanie wzroku lub inne zaburzenia wzroku mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Jeśli podczas stosowania występuje zamazanie wzroku, pacjent powinien odczekać, aż wzrok się rozjaśni, zanim zacznie prowadzić pojazdy lub obsługiwać maszyny.

Sposób stosowania i dawki.

Do użytku okulistycznego.

Stosowanie u dorosłych, w tym u pacjentów w podeszłym wieku, oraz u dzieci w wieku od 12 do 18 lat.

Małą ilość maści (pasek długości około 1,5 cm) należy wprowadzić do worka spojówkowego(-ów) zaatakowanego oka (oczów) do 3 lub 4 razy na dobę. Częstotliwość stosowania leku należy stopniowo zmniejszać w miarę poprawy objawów klinicznych. Należy być ostrożnym i nie przerywać terapii przedwcześnie.

Maść do oczu można stosować w nocy w połączeniu ze stosowaniem kropli do oczu Tobradex® w ciągu dnia.

Po zastosowaniu maści zaleca się delikatne zamknięcie powiek. Zmniejsza to systemową absorpcję leku wprowadzonego do oka, co zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych systemowych.

Zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Stosowanie u dzieci.

Otrzymane dane potwierdzają bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci od 2 roku życia, którym lek stosowano przez 7 dni w leczeniu powierzchownych zapaleń oka bakteryjnego pochodzenia.

Możliwe jest stosowanie u dzieci, u których konieczne jest przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego z usunięciem zaćmy.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby i nerek

Tobradex® nie był badany w tej kategorii pacjentów. Jednak ze względu na niską systemową absorpcję tobramycyny i dexametazonu po miejscowym stosowaniu leku nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Sposób stosowania

Aby zapobiec zanieczyszczeniu końcówki i zawartości tuby, należy zachować ostrożność i nie dotykać powiek, przylegających obszarów ani innych powierzchni końcówką tuby.

Trzymać tubę dobrze zamkniętą.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u dzieci poniżej 2 roku życia nie są ustalone.

Otrzymane dane potwierdzają bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci od 2 roku życia.

Tobradex® można stosować dzieciom od 2 roku życia.

Przedawkowanie.

Z uwagi na właściwości tego leku przeznaczonego do użytku miejscowego, nie oczekuje się żadnego działania toksycznego zarówno przy stosowaniu w okulistyce w dawkach zalecanych, jak i przy przypadkowym połknięciu zawartości tuby. W przypadku przedawkowania leku Tobradex® przy miejscowym stosowaniu należy wypłukać nadmiar leku z oka (oczów) ciepłą wodą.

Możliwe są objawy kliniczne i objawy przedawkowania leku (keratyt punktowy, rumień, zwiększone łzawienie, obrzęk i świąd powiek), które mogą być podobne do działań niepożądanych obserwowanych u niektórych pacjentów.

Działania niepożądane.

Podczas prowadzenia badań klinicznych najczęściej występującymi reakcjami niepożądanymi były ból oka, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, podrażnienie oka i świąd oka, które występowały u mniej niż 1 % pacjentów.

Podczas prowadzenia badań klinicznych z maścią do oczu Tobradex® otrzymano doniesienia o poniższych reakcjach niepożądanych, które oceniono pod względem częstości: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); pojedyncze przypadki (≥ 1/10 000 – < 1/1 000); izolowane przypadki (< 1/10 000). W ramach każdej grupy działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia nasilenia.

Tabela 1

Na podstawie wyników badań pogwarancyjnych stwierdzono niżej wymienione działania niepożądane.

Na podstawie przedstawionych danych niemożliwe jest oszacowanie częstości ich występowania.

Tabela 2

Opis niektórych działań niepożądanych

Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów miejscowo w oko może prowadzić do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego z późniejszym uszkodzeniem nerwu wzrokowego, pogorszeniem ostrości wzroku i zaburzeniami pola widzenia, a także do powstawania zaćmy podskórnej tylnej i spowolnienia gojenia ran (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ponieważ lek zawiera kortykosteroid, w przypadku chorób prowadzących do cieniowania rogówki lub twardówki zwiększa się ryzyko perforacji, szczególnie po długotrwałym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Możliwy rozwój infekcji wtórnych po stosowaniu kombinacji zawierających kortykosteroidy i substancje przeciwbakteryjne. Infekcje grzybicze rogówki szczególnie intensywnie rozwijają się przy długotrwałym stosowaniu steroidów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

U pacjentów, którym przeprowadzono terapię systemową z zastosowaniem tobramycyny, wystąpiły poważne działania niepożądane, w tym neurotoksyczność, ototoksyczność i nefrotoksyczność.

Niektóre działania niepożądane, takie jak zgrubienie rogówki, pogorszenie wzroku, obrzęk spojówki, zaburzenia powiek, wydzielina z oczu, świąd powiek, pokrzywka, zapalenie skóry, madaroza, leukoderma, suchość skóry obserwowano podczas terapii tobramycyną.

Działania niepożądane, takie jak zapalenie rogówki i spojówki, zabarwienie rogówki, fotofobia, powstawanie łusek na brzegach powiek, obniżenie ostrości wzroku, erozja rogówki, ptosis powiek obserwowano podczas terapii dexametazonem.

U niektórych pacjentów możliwa reakcja nadwrażliwości na aminoglikozydy przy miejscowym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Termin ważności.

2 lata. Okres ważności po pierwszym otwarciu tuby – 1 miesiąc.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscach niedostępnych dla dzieci. Tubę trzymać szczelnie zamkniętą.

Opakowanie.

3,5 g w tubie; 1 tuba w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącej działalność.

Rijksweg 14, Puurs-Sint-Amands, 2870, Belgia / Rijksweg 14, Puurs-Sint-Amands, 2870, Belgium.