Tizercyn®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA MEDYCZNEGO PRODUKTU LECZNICZEGO Tizercyn® (TISERCINÒ)

Skład:

substancja czynna: maleinian lewomepromazyny;

1 tabletka zawiera 33,80 mg maleinianu lewomepromazyny, co odpowiada 25,00 mg lewomepromazyny;

substancje pomocnicze: stearynian magnezu, skrobioglikolan sodu (typ A), powidon, celuloza mikrokryształowa, skrobia ziemniaczana, laktoza jednowodna, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), dimetykon.

Postać leku. Tabletki powlekane błonkowo.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane błonkowo, białego koloru, bez zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Lewomepromazyna.

Kod ATC N05A A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika .

Tizercyn® – neuroleptyk z grupy fenotiazyn. Lewomepromazyna jest analogiem chlorpromazyny o silniejszym działaniu hamującym aktywność psychomotoryczną.

Poprzez blokadę receptorów dopaminowych w podwzgórzu, hipotalamusa, układzie siatkowatym i układzie limbicznym, lewomepromazyna hamuje układ sensoryczny, zmniejsza aktywność ruchową i wykazuje wyraźne działanie uspokajające; ponadto działa antagonistycznie na inne układy neuroprzekaźnikowe (noradrenaliny, serotoniny, histaminy, acetylocholiny). Dzięki tym właściwościom lewomepromazyna wykazuje działanie przeciwwymiotne, przeciwhistaminowe, antyadrenergiczne oraz antycholinergiczne. Efekty ekstrapiramidowe są mniej nasilone niż przy stosowaniu silnych neuroleptyków. Lewomepromazyna jest silnym antagonistą alfa-adrenoreceptorów, natomiast jej działanie antycholinergiczne jest niewielkie. Lewomepromazyna zwiększa próg bólowy (działanie przeciwbólowe porównywalne do działania morfiny) i wykazuje działanie amnestyczne. Dzięki zdolności wzmacniania działania leków przeciwbólowych lewomepromazynę można stosować jako lek wspomagający w przypadku silnego bólu przewlekłego i ostrego.

Farmakokinetyka .

Po podaniu doustnym szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się w ciągu 1–3 godzin po podaniu doustnym. Lewomepromazyna jest intensywnie metabolizowana z powstawaniem koniugatów siarczanowych i glukuronidowych, które są wydalane z moczem. Niewielka ilość dawki (1%) wydala się z moczem i kałem w niezmienionej postaci. Okres półtrwania wynosi 15–30 godzin.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ostre stany psychiczne towarzyszące pobudzeniu psychoruchowemu i silnemu niepokojowi:

• ostre napady schizofrenii;
• inne ciężkie zaburzenia psychiczne.

Leczenie wspomagające w przewlekłych psychotach:

• przewlekła schizofrenia;
• przewlekłe psychoty halucynacyjne.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, fenotypirazyny lub którykolwiek inny składnik leku;
• jednoczesne leczenie innymi lekami obniżającymi ciśnienie;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO);
• jednoczesne stosowanie z depresjantami układu nerwowego środkowego (UKZ) (alkohol, środki do znieczulenia ogólnego, środki nasenne);
• pierwotnie zamknięte kątowe drżenie twardówki (glaukoma);
• zatrzymanie moczu;
• choroba Parkinsona;
• stwardnienie rozsiane;
• porażenie asteniczne bulbarne (myasthenia gravis), hemiplegia;
• ciężka kardiomiopatia (niewydolność krążenia);
• ciężka niewydolność nerek lub wątroby;
• klinicznie istotna hipotensja;
• choroby narządów tworzenia krwi;
• porfiria;
• ciąża (I trymestr) oraz karmienie piersią;
• wiek dziecięcy do 12 roku życia.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie Tizercynu® jest zabronione z:

• lekami hipotensyjnymi – z powodu zwiększonego ryzyka rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej;
• inhibitorami MAO, ponieważ może dojść do przedłużenia i nasilenia działań niepożądanych Tizercynu®.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu Tizercynu® z lekami antycholinergicznymi (trójkątne antydepresanty, antyhistaminiki H1, niektóre leki przeciwparkinsoniczne, atropina, skopolamina, sukcylocholina), ponieważ może dojść do nasilenia działania antycholinergicznego (przywierdliwe zaparcie jelit, zatrzymanie moczu, jaskra). Podczas stosowania ze skopolaminą obserwowano odcinki pozapiramidowe działań niepożądanych.

Istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca, gdy neuroleptyki są stosowane z antydepresantami tetrazyklicznymi (np. maprotylina).

Przy jednoczesnym stosowaniu leku z antydepresantami trójkątnymi/tetrazyklicznymi możliwe jest przedłużenie i nasilenie działania uspokajającego i antycholinergicznego, zwiększenie ryzyka wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego.

Przy jednoczesnym stosowaniu Tizercynu z depresjantami układu nerwowego środkowego (narkotyki, środki do znieczulenia ogólnego, anksjolityki, środki uspokajająco-nasenne, środki uspokajające, trójkątne antydepresanty, neuroleptyki) nasila się działanie na układ nerwowy środkowy.

Tizercyn® osłabia działanie środków pobudzających układ nerwowy środkowy (np. pochodne amfetaminy) przy ich jednoczesnym stosowaniu.

Pod wpływem Tizercynu® działanie przeciwparkinsoniczne lewodopy znacząco się zmniejsza z powodu interakcji antagonistycznej spowodowanej blokadą receptorów dopaminergicznych wywołaną przez neuroleptyki.

Przy stosowaniu Tizercynu® z doustnymi lekami przeciwdiabetycznymi zmniejsza się skuteczność tych ostatnich i może rozwinąć się hiperglikemia.

Jednoczesne stosowanie Tizercynu® z lekami wydłużającymi odcinek QT (niektóre leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, antybiotyki makrolidowe, niektóre leki przeciwgrzybicze azolowe, cyzapryd, niektóre antydepresanty, antyhistaminiki, diuretyki z działaniem hipokaliemicznym) może spowodować działanie addytywne i zwiększyć częstość występowania zaburzeń rytmu serca.

Przy jednoczesnym stosowaniu Tizercynu® i dylewalolu nasilają się działania obu leków z powodu wzajemnego hamowania metabolizmu. W przypadku jednoczesnego przepisywania tych leków należy zmniejszyć dawkę jednego lub obu leków. Takiej interakcji nie można wykluczyć również przy stosowaniu innych beta-blokatorów.

Fotosensybilizacja może się nasilać przy jednoczesnym stosowaniu z Tizercynem® leków o działaniu fotosensybilizującym.

Nie należy spożywać alkoholu ani stosować leków zawierających alkohol w czasie terapii Tizercynem®. Alkohol może nasilać działanie depresyjne na układ nerwowy środkowy, co zwiększa ryzyko wystąpienia odcinków pozapiramidowych działań niepożądanych.

Przy jednoczesnym stosowaniu z witaminą C zmniejsza się awitaminozę związaną z przyjmowaniem Tizercynu®.

Особливости stosowania.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych dowolnego typu stosowanie leku należy natychmiast przerwać.

Tizercyn® należy stosować z dużą ostrożnością w połączeniu ze środkami antycholinergicznymi.

Leczenie chorych z niewydolnością wątroby i/lub nerek wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko kumulacji leku.

Osoby starsze (szczególnie pacjenci z demencją) są bardziej narażone na rozwój hipotensji ortostatycznej i bardziej wrażliwe na działanie antycholinergicznego oraz uspokajające fenotiazyn. Ponadto są one również skłonne do rozwoju skutków ubocznych ekstrapiramidowych. Dlatego ważne jest rozpoczęcie leczenia u tych pacjentów od niskich dawek i stopniowe ich zwiększanie.

Przy stosowaniu Tizercynu® pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia udaru mózgu należy dokładnie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka.

Zwiększenie śmiertelności u osób starszych z demencją

Wyniki dwóch dużych badań obserwacyjnych wykazały, że starsi pacjenci z demencją, u których stosowano leki neuroleptyczne, mieli zwiększone ryzyko śmierci w porównaniu z tymi, którzy nie przyjmowali tych leków przeciwpsychotycznych. Jednak dostępne dane nie pozwalają wiarygodnie oszacować stopnia ryzyka i przyczyn zwiększonej śmiertelności.

Tizercyn® nie jest przeznaczony do leczenia zaburzeń zachowania spowodowanych demencją.

W celu uniknięcia rozwoju hipotensji ortostatycznej pacjent powinien leżeć przez 30 minut po przyjęciu pierwszej dawki. Jeśli po przyjęciu leku wystąpi zawroty głowy, pacjentowi zaleca się leżenie w łóżku po przyjęciu każdej dawki.

Jedna tabletka powlekana zawiera 40 mg laktozy. Pacjenci z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie, szczególnie u osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa, arytmiami, wrodzonym zespołem wydłużenia odcinka QT lub niestabilnym krążeniem. Przed rozpoczęciem leczenia Tizercynem® należy wykonać EKG.

Pacjentom z czynnikami ryzyka arytmii należy przepisywać Tizercyn® z dużą ostrożnością. Jeśli pozwala na to sytuacja kliniczna, przed zastosowaniem leku należy upewnić się o braku poniższych czynników ryzyka arytmii: bradykardia lub blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia, zaburzenia metaboliczne, takie jak hipokaliemia, hipokalcemia lub hipomagnezemia, głodówka lub nadużywanie alkoholu, wywiad wydłużenia odcinka QT, arytmia komorowa lub torsades de pointes, wywiad rodzinny wydłużenia odcinka QT, jednoczesne stosowanie neuroleptyków, jednoczesne stosowanie innych leków, które mogą wywoływać bradykardię, zaburzenia równowagi elektrolitów, zmniejszenie przewodnictwa wewnątrzkomorowego lub wydłużenie odcinka QT.

Ryzyko rozwoju zakrzepicy żył głębokich (VTE)

W związku ze stosowaniem neuroleptyków odnotowano zwiększoną liczbę przypadków zakrzepicy żył głębokich (VTE). Biorąc pod uwagę, że u pacjentów leczonych neuroleptykami często występują nabyte czynniki ryzyka VTE, należy rozpoznać te czynniki przed i podczas leczenia oraz zapewnić odpowiednie środki zapobiegawcze.

Podobnie jak przy stosowaniu innych neuroleptyków, może wystąpić zespół neuroleptyczny złośliwy (nie wykluczono powikłań śmiertelnych), charakteryzujący się hipertermią, sztywnością mięśni, dezorientacją, zaburzeniami funkcji układu autonomicznego (niestabilne ciśnienie krwi, tachykardia, arytmie, nasilone pocenie), katatonią i dysfunkcją autonomiczną. Wyniki badań laboratoryjnych: podwyższone stężenie kinazy kreatynowej, mioglobinuria (rabdomioliza) i ostra niewydolność nerek. Wszystkie te objawy wskazują na rozwój ZNZ, dlatego leczenie Tizercynem® należy natychmiast przerwać, jeśli takie objawy się pojawią. Leczenie należy również przerwać, nawet przy braku objawów klinicznych ZNZ, jeśli podczas terapii Tizercynem® wystąpi hipertermia nieznanej etiologii. Jeśli po rekonwalescencji stan pacjenta wymaga dalszego leczenia lekami przeciwpsychotycznymi, wybór terapii wymaga pełnej oceny.

Donoszono o tolerancji na działanie uspokajające fenotiazyn i o tolerancji krzyżowej między środkami przeciwpsychotycznymi. Tolerancja ta może objawiać się objawami dysfunkcyjnymi po nagłym odstawieniu dużych dawek lub po długotrwałym stosowaniu: nudności, wymioty, ból głowy, drżenie, nasilone pocenie, tachykardię, bezsenność, niepokój. Z uwagi na to zjawisko lek należy zawsze odstawiać stopniowo.

Wiele leków neuroleptycznych, w tym Tizercyn®, może obniżać próg napadów padaczkowych i powodować zmiany na EEG. Dlatego u pacjentów z padaczką podczas doboru dawki należy koniecznie kontrolować parametry kliniczne i wyniki EEG.

Reakcja cholestatyczna (przypominająca żółtaczkę) wywołana chloropromazyną może również występować przy stosowaniu innych fenotiazyn. Zależy to od indywidualnej wrażliwości pacjenta. Reakcja całkowicie ustępuje po przerwaniu leczenia. Dlatego podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować funkcje wątroby.

U niektórych pacjentów leczonych fenotiazynami obserwowano hiper- glikemię, agranulocytozę i leukopenię, dlatego pomimo bardzo niskiej częstości tych zjawisk, zaleca się regularną kontrolę obrazu krwi podczas długotrwałego leczenia Tizercynem®.

Podczas leczenia Tizercynem® oraz przez 4–5 dni po jego przerwaniu zabronione jest spożywanie napojów alkoholowych.

Przed rozpoczęciem leczenia i przez cały okres terapii zaleca się regularną kontrolę następujących parametrów:

• ciśnienie tętnicze (szczególnie u chorych z niestabilnym krążeniem i osób skłonnych do hipotensji tętniczej);
• funkcje wątroby (szczególnie u chorych z chorobą wątroby);
• morfologia krwi (w przypadku infekcji gardła, zapalenia gardła lub podejrzenia leukopenii lub agranulocytozy);
• EKG (u chorych z chorobami układu sercowo-naczyniowego i u osób starszych);
• poziom wapnia, magnezu i potasu we krwi.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

W niektórych przypadkach u dzieci matek, które w okresie ciąży przyjmowały fenotiazyny, obserwowano wady wrodzone rozwoju, jednak związek przyczynowy z fenotiazyną nie został potwierdzony.

Z uwagi na brak danych z kontrolowanych badań klinicznych lek nie powinien być stosowany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią

Levomepromazyna przenika do mleka matki, dlatego jej stosowanie w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu na płodność u zwierząt.

U ludzi, z powodu oddziaływania na receptory dopaminy, levomepromazyna może powodować hiperprolaktynemię, która może być związana z zaburzeniami płodności u kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Podczas leczenia należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i wykonywania pracy wymagającej zwiększonej uwagi oraz szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Odmeldzi.

Leczenie rozpoczynać od niskich dawek, które następnie stopniowo należy zwiększać w zależności od tolerancji. Po wyraźnym poprawieniu stanu dawkę można zmniejszyć do dawki utrzymującej, którą lekarz ustala indywidualnie. Początkowa dawka leku wynosi 25–50 mg (1 tabletę 1–2 razy na dobę). W razie potrzeby dawkę początkową można zwiększać do 150–250 mg (6–10 tabletek) w 2–3 dawkach na dobę, największą część dawki dobowej przyjmować przed snem, następnie po poprawie stanu dawkę można zmniejszyć do dawki utrzymującej. Maksymalna dawka dobowa wynosi 250 mg. Czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie i zależy od efektu terapii.

Dzieci (powyżej 12 roku życia).

Dzieci są wrażliwe na działanie hipotensyjne i uspokajające lewomepromazyny, dlatego zalecana dawka dobowa dla nich wynosi 25 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Leku nie zaleca się pacjentom powyżej 65 roku życia, ponieważ osoby te są bardziej wrażliwe na działanie fenotiazyn.

Dzieci. Leku nie stosować dzieciom poniżej 12 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy

Zmiany podstawowych parametrów organizmu (hipotensja tętnicza, hipertermia), zaburzenia przewodnictwa serca (wydłużenie odcinka QT, tachykardia komorowa/fibrulacja komór, tachykardia komorowa (torsades de pointes), blok przedsionkowo-komorowy), objawy pozapiramidowe, działanie uspokajające, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego (napady padaczkowe) oraz zespół neuroleptyczny, utrata przytomności, tachykardia, zmiany w EKG, hipotermia, dyskineza.

Leczenie

Leczenie objawowe należy przepisać zgodnie z wynikami kontroli podstawowych parametrów. W przypadku hipotensji tętniczej – podanie wewnętrznie dożylnie płynów, pozycja Trenderlenburga, można stosować dopaminę i/lub noradrenalinę (należy mieć przygotowany zestaw reanimacyjny; przy stosowaniu dopaminy i/lub noradrenaliny wymagana jest kontrola czynności serca za pomocą EKG). Napady drgawkowe można wyeliminować stosując diazepan lub, jeśli napady się powtarzają, fenytynę lub fenylobarbital. Mannaol należy przepisać tylko w przypadku rozwoju rabdomiolizy.

Wymuszone moczowanie, hemodializa i hemoperfuzja są nieskuteczne. Wymiotów nie należy wywoływać, ponieważ w przypadku napadów padaczkowych spastyczne ruchy głowy i szyi mogą spowodować aspirację treści wymiotnej. Przemywanie żołądka oraz kontrola wskaźników czynności życiowych można przeprowadzać nawet po 12 godzinach od przyjęcia leku, ponieważ wskutek działania antycholinergicznego Tizercynu® opróżnianie żołądka jest opóźnione. W celu zmniejszenia wchłaniania leku zaleca się dodatkowo przyjmowanie węgla aktywnego oraz środka przeczyszczającego.

Leczenie złego zespołu neuroleptycznego obejmuje natychmiastowe zaprzestanie stosowania neuroleptyków, leczenie z zastosowaniem chłodu. Możliwe jest stosowanie dantrolenu sodowego.

Należy stosować neuroleptyki z ostrożnością, jeśli konieczne jest ich dalsze przyjmowanie.

Działania niepożądane.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: najcięższym i najczęściej występującym działaniem niepożądanych leku jest hipotensja ortostatyczna towarzysząca osłabieniu, zawrotom głowy lub omdleniom. Możliwe są również tachykardia, zespół Adama-Stokesa, wydłużenie interwału QT (efekt proarytmiczny, arytmia torsades de pointes); złośliwy zespół neuroleptyczny; ataki serca, które mogą prowadzić do nagłej śmierci.

Ze strony układu krwiotwórczego: pancytopenia, agranulocytoza, leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia; zatorowość żylna, w tym przypadki zakrzepicy płucnej i zakrzepicy żył głębokich; hiperglikemia, zespół odstawienia u noworodków.

Ze strony ośrodkowego układu nerwowego: dezorientacja, zamroczenie, halucynacje wzrokowe, niezrozumiała mowa, objawy pozapiramidowe (dyskinezie, dystonie, parkinsonizm, opistotonus, nadrefleksja), napady padaczkowe, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, reaktywacja objawów psychotycznych, katatonia.

Ze strony układu endokrynnego i metabolizmu: galaktoreja, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, zmniejszenie masy ciała. U niektórych pacjentów leczonych fenotiazyną obserwowano adenomę przysadki. Jednakże do potwierdzenia związku przyczynowego z lekiem konieczne są dalsze badania.

Ze strony układu moczowo-płciowego: odbarwienie moczu, trudności z oddawaniem moczu, bardzo rzadko – chaotyczne skurcze macicy; sterygor.

Ze strony przewodu pokarmowego: suchość w ustach, dyskomfort brzuszny, nudności, wymioty, zaparcia mogą prowadzić do rozwoju niedrożności jelit paralitycznej, uszkodzenia wątroby (żółtaczka, cholestaza); enterokolit nekrotyzujący, który może być śmiertelny.

Ze strony skóry: nadwrażliwość na światło, rumień, pokrzywka, pigmentacja, egzfoliatywny zapalenie skóry.

Ze strony narządu wzroku: zamglenie soczewki i rogówki, retinopatia pigmentowa.

Reakcje nadwrażliwościowe: obrzęk krtani, obrzęk obwodowy, reakcje anafilaktyczne, astma.

Inne: hipertermia, arytmia serca, nietolerancja glukozy, niedobór witamin, udar cieplny w ciepłych i wilgotnych pomieszczeniach.

Okres ważności. 5 lat.

Nie należy stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 50 tabletów powlekanych, w butelce szklanej, w pudełku tekturowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. Zakład Farmaceutyczny EGIS, Węgry / EGIS Pharmaceuticals PLC, Hungary.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Sp. z o.o. Zakład Farmaceutyczny EGIS, ul. Matyáš király 65, 9900 Kőrmened, Węgry / EGIS Pharmaceuticals PLC, Matyas kiraly ut. 65, 9900 Kormend, Hungary.