Tiokton

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU Tiokton

Skład:

substancja czynna: kwas tioktowy (α-liponowy);

1 fiolka roztworu zawiera tioktatu trometamolu 952,2876 mg (równoważne 600 mg kwasu tioktowego (α-liponowego));

substancje pomocnicze: trometamol, 1 M roztwór trometamolu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o barwie żółtawej, praktycznie wolny od widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ pokarmowy i procesy metaboliczne. Kwas tioktowy. Kod ATC A16AX01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Kwas tioktowy (kwas α-liponowy) to substancja podobna do witaminy o pochodzeniu endogennym, pełniącą funkcję koenzymu w oksydacyjnym dekarboksylowaniu α-ketokwasów.

Hiperglikemia spowodowana cukrzycą prowadzi do gromadzenia się tzw. zaawansowanych produktów glikacji (AGE). Ten proces prowadzi do obniżenia przepływu krwi wewnątrznerwowego oraz do hipoksji i niedokrwienia nerwów, co wiąże się ze zwiększonym powstawaniem wolnych rodników tlenu, które z kolei uszkadzają nerwy obwodowe. Obserwuje się również obniżenie poziomu antyoksydantów (takich jak glutation) w nerwach obwodowych.

Kwas α-liponowy wpływa na te procesy, zmniejszając powstawanie zaawansowanych produktów glikacji, poprawiając przepływ krwi wewnątrznerwowy oraz podnosząc fizjologiczny poziom antyoksydantów, takich jak glutation, który neutralizuje wolne rodniki tlenu w nerwie u chorych na cukrzycę.

Obserwowane w badaniach doświadczalnych efekty potwierdzają teorię, że funkcjonalność nerwów obwodowych może poprawić się pod wpływem kwasu α-liponowego. Dotyczy to zaburzeń czuciowych w polineuropatii cukrzycowej, objawiających się dyzestezjami i parestezjami, takimi jak uczucie pieczenia, bólu, drętwienia i „wędrujących mrówek”.

Farmakokinetyka.

Pierwotna transformacja kwasu α-liponowego zachodzi w wątrobie. Nie stwierdza się istotnych różnic w dostępności systemowej kwasu α-liponowego u różnych pacjentów. Kwas α-liponowy ulega biotransformacji poprzez utlenianie łańcuchów bocznych oraz koniugację i jest wydalany głównie z moczem.

Okres półwylu kwasu α-liponowego z osocza krwi u ludzi wynosi około 25 minut, a całkowity klirens osocza – 9–13 ml/min na kg masy ciała. Na końcu infuzji 600 mg trwającej 12 minut stężenie w osoczu wynosi około 47 μg/ml. Badania na zwierzętach (szczury, psy) z wykorzystaniem znaczników radioaktywnych wykazały, że wydalanie następuje głównie drogą nerkową w postaci metabolitów w części 80–90%. U ludzi jedynie niewielka część substancji pojawia się w moczu w formie nietransformowanej. Biotransformacja zachodzi głównie poprzez utlenianie łańcuchów bocznych (β-utlenianie) i/lub

S-metylowanie odpowiednich grup tiolowych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawów obwodowej (czuciowo-ruchowej) neuropatii cukrzycowej.

Przeciwwskazania.

Tiokton jest absolutnie przeciwwskazany u pacjentów znanym nadwrażliwością na kwas tioktowy lub na inne składniki leku.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego leczenia Tioktonem i cisplatyną skuteczność ostatniego zmniejsza się.

Podczas jednoczesnego leczenia z Tioktonem może nasilić się działanie obniżające poziom glukozy insuliną i/lub innymi lekami przeciwcukrzycowymi. W związku z tym, szczególnie na początku leczenia kwasem tioktowym, zalecany jest regularny kontrola poziomu cukru we krwi. W celu zapobiegania występowaniu objawów hipoglikemii w niektórych przypadkach może pojawić się potrzeba zmniejszenia dawki insuliny i/lub doustnego leku przeciwcukrzycowego.

Uwaga

Regularne spożywanie alkoholu jest istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju i postępu objawów neuropatii i może w ten sposób negatywnie wpływać na proces leczenia Tioktonem. Dlatego pacjentom z neuropatią cukrzycową zazwyczaj zaleca się, o ile to możliwe, powstrzymywanie się od spożywania alkoholu. Ograniczenie to dotyczy również okresów między cyklami leczenia.

Особliwości stosowania.

Podczas podawania Tioktonu drogą dożylną obserwowano reakcje nadwrażliwości o różnym stopniu nasilenia, aż do wstrząsu anafilaktycznego (patrz dział „Działania niepożądane”). W związku z tym pacjenci leczeni tym lekiem powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów (takich jak świąd, nudności, osłabienie) należy natychmiast przerwać leczenie i w razie potrzeby podjąć odpowiednią pomoc medyczną.

Po zastosowaniu Tioktonu może występować nietypowy zapach moczu; zjawisko to nie ma znaczenia klinicznego.

Zgłaszano przypadki wystąpienia Insulinowego Zespołu Autoimmunologicznego (IAС) podczas leczenia kwasem tioktowym. Pacjenci z genotypem antygenu leukocytarnego ludzkiego, takim jak allel HLA-DRB1*04:06 i allel HLA-DRB1*04:03, są bardziej wrażliwi na rozwój IAС podczas leczenia kwasem tioktowym. Allel HLA-DRB1*04:03 (wrażliwość na rozwój IAС: 1,6) występował częściej u osób kaukaskich, szczególnie na południu Europy niż na północy Europy, natomiast allel HLA-DRB1*04:06 (wrażliwość na rozwój IAС: 56,6) szczególnie występował u pacjentów japońskich i koreańskich. Insulinowy Zespół Autoimmunologiczny należy uwzględnić w różnicowaniu diagnostycznym spontanicznej hipoglikemii u pacjentów leczonych kwasem tioktowym (patrz dział „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie kwasu tioktowego w czasie ciąży nie jest zalecane ze względu na brak odpowiednich danych klinicznych.

Brak danych dotyczących przenikania kwasu tioktowego do mleka matki, dlatego nie zaleca się jego stosowania w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Tiokton nie ma wpływu lub ma nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Podstawą leczenia neuropatii cukrzycowej jest optymalna kontrola cukrzycy.

Dawkę i czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie.

W przypadku występowania objawów obwodowej (czuciowo-ruchowej) neuropatii cukrzycowej zalecana dawka dobową dla dorosłych wynosi 24 ml roztworu do wstrzykiwań (co odpowiada 600 mg kwasu tioktowego na dobę) dożylnie.

Wstrzykiwanie dożylne można wykonywać bez rozcieńczania za pomocą strzykawki wstrzykowej przez co najmniej 12 minut.

W okresie początkowym leczenia roztwór do wstrzykiwań należy stosować dożylnie przez 2–4 tygodnie.

Zasady przeprowadzania infuzji.

Do przygotowania roztworu do infuzji należy stosować wyłącznie 0,9 % roztwór chlorku sodu!

Lek należy podawać dożylnie kroplowo przez 30 minut, uprzednio rozpuszczając zawartość fiolki Tiokton w 250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu.

Ze względu na wrażliwość substancji czynnej na działanie światła, roztwór do krótkotrwałej infuzji należy przygotowywać bezpośrednio przed zastosowaniem. Roztwór do infuzji należy chronić przed działaniem światła (np. za pomocą folii aluminiowej). Chroniony przed światłem roztwór do infuzji nadaje się do stosowania przez około 6 godzin.

Należy dokładnie przestrzegać, aby czas podania infuzji trwał nie krócej niż 12 minut.

Zaleca się kontynuację leczenia kwasem α-lipowym w postaci doustnej w dawce 600 mg na dobę.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty i ból głowy.

W wyniku przypadkowego lub celowego przyjęcia kwasu tioktowego w dawce 10–40 g w stanie alkoholowego zatrucia obserwowano pojedyncze przypadki z ciężkimi objawami zatrucia, w tym zakończone śmiercią. Objawy kliniczne zatrucia objawiały się zaburzeniami psychoruchowymi lub zawrotami głowy, a następnie ogólnymi drgawkami i rozwojem kwasicy mlekowej. Skutkami zatrucia kwasem tioktowym mogą być hipoglikemia, wstrząs, rabdomioliza, hemoliza, rozsiane wewnątrzwrotne krzepnięcie krwi (DIC), supresja szpiku kostnego i niewydolność wielonarządowa.

Zabiegi lecznicze w przypadku zatrucia.

Nawet przy podejrzeniu znacznego zatrucia Tioktonem (np. więcej niż 10 tabletek po 600 mg u dorosłych oraz więcej niż 50 mg/kg masy ciała u dzieci) należy natychmiast hospitalizować pacjenta i rozpocząć standardowe procedury leczenia zatrucia (takie jak wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, podanie węgla aktywowanego). Leczenie ogólnych drgawek, kwasicy mlekowej i innych groźnych dla życia skutków zatrucia powinno opierać się na zasadach współczesnej terapii intensywnej i być skierowane na łagodzenie objawów.

Do chwili obecnej nie wykazano przewag hemodializy, hemoperfuzji ani metod filtracji w celu wymuszonego usuwania kwasu tioktowego.

Działania niepożądane.

Efekty niepożądane, które mogą wystąpić podczas przyjmowania tego leku, sklasyfikowano według następującej częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 – <1/100), rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Z układy krwi i chłonnego: bardzo rzadko – trombopatia.

Z układy odpornościowego: nieznane – reakcje alergiczne, takie jak wysypka skórna, pokrzywka, egzema i świąd; reakcje anafilaktyczne.

Częstość nieznana: insulinowy zespół autoimmunologiczny (patrz sekcja: „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: bardzo rzadko – hipoglikemia*.

Z układy nerwowego: nieczęsto – dysgezja; bardzo rzadko – udar mózgu, drgawki, ból głowy*, zawroty głowy*, potliwość*.

Z układy wzroku: bardzo rzadko – podwójne widzenie (diplopie), zaburzenia widzenia.

Z układy pokarmowego: nieczęsto – nudności i wymioty.

Z układy skóry i tkanki podskórnej: bardzo rzadko – purpura.

Ogólne zaburzenia i reakcje miejscowe: bardzo rzadko – reakcje w miejscu wstrzyknięcia.

Po szybkim wstrzyknięciu dożylnym może wystąpić uczucie ucisku w głowie i trudności w oddychaniu, które ustępują samodzielnie.

*Wskutek poprawy wydalenia glukozy bardzo rzadko może obserwować się obniżenie poziomu glukozy we krwi. W związku z tym odnotowano występowanie objawów hipoglikemii, takich jak zawroty głowy, potliwość, ból głowy i zamazanie widzenia.

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych.

Donoszenie o działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni donosić o wszystkich przypadkach podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego (https://aisf.dec.gov.ua).

Okres ważności. 3 lata.

Produkt należy stosować natychmiast.

Roztwór chroniony przed światłem, rozcieńczony w roztworze fizjologicznym, nadaje się do użytku przez 6 godzin.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed działaniem światła, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie mrozić. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Kwas tioktowy in vitro reaguje z kompleksami jonów metali (np. z cisplatyną). Kwas tioktowy tworzy związki kompleksowe z cząsteczkami cukrów (np. roztworem lewulozy). Tiokton jest niezgodny z roztworem glukozy, roztworem Ringera, a także z roztworami, o których wiadomo, że reagują z grupami SH lub z wiązaniami disiarczkowymi.

Jako roztwór nośnik do infuzji Tioktonu należy stosować wyłącznie 0,9 % roztwór chlorku sodu.

Opakowanie.

24 ml w fiolce, 5 fiol w opakowaniu konturowym blisterowym i pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

K. T. Rompharm Company S.R.L. /
S.C. Rompharm Company S.R.L.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

ul. Eroilor nr 1A, miasto Otopeni, 075100, okręg Ilfov, Rumunia – budynek Rompharm 1 i Rompharm 2 /
Eroilor str. No 1A, Otopeni city, 075100, county Ilfov, Romania – building Rompharm 1 and Rompharm 2.

Wnioskodawca.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FORC-FARMA DYSTRYBUJĄCA” /
SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FORC-FARMA DYSTRYBUJĄCA”.

Adres siedziby wnioskodawcy.

Ukraina, 03127, miasto Kijów, ul. Hołosiwske 132.