Tetracyklinu chlorowodór

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku TETRACYCLINU CHLOROWODÃ R (TETRACYCLINEHYDROCHLORIDE)

SkÅ ad:

substancja czynna: tetracyklina;

1 tabletka zawiera 100 mg tetracykliny chlorowodorku, przeliczonej na suchÄ 100 % substancjÄ ;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokrysztaÅ cista, sodowa kroskarboksymetloceluloza (natrii kroskarboksyloza), stearynian wapnia, talk; powÅ oka filmowa: alkohol polowinylowy, makrogol/PEG 3350, talk (E553b), dwutlenek tytanu (E171), czerwony specjalny AG (E129), Å yÅ ty zachodni FCF (E110).

PostaÄ leku. Tabletki, pokryte powÅ okÄ filmowÄ .

GÅ wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: tabletki o ksztaÅ cie okrÄ gÅ ym, z powierzchniÄ dwuwypukÅ a, pokryte powÅ okÄ filmowÄ , koloru od czerwonego do czerwono-brÄ zowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Tetracykliny. Kod ATX J01AA07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Bakteriostatyczny antybiotyk z grupy tetracyklin o szerokim spektrum działania. Hamuje synteza białka poprzez blokowanie wiązania aminocylo-tRNA z kompleksem „mRNA-rybosom”. Aktywny w stosunku do bakterii Gram-dodatnich (Staphylococcus spp., w tym produkujących penicylinazę; Streptococcus spp., w tym Streptococcus pneumoniae); Haemophilus influenzae, Listeria spp., Bacillus anthracis oraz bakterii Gram-ujemnych (Neisseria gonorrhoeae, Bordetella pertussis, Escherichia coli, Enterobacter spp., Klebsiella spp., Salmonella spp., Shigella spp.), a także Rickettsia spp., Chlamydia spp., Mycoplasma spp., Treponema spp.. Odporność na działanie leku wykazują: Pseudomonas aeruginosa, Proteus spp., Serratia spp., większość szczepów Bacteroides spp. oraz grzyby i drobne wirusy.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym wchłania się 75–80% leku, z białkami osocza wiąże się 55–65%, maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 2–3 godzinach i wynosi 1,5–3,5 mg/l. W następnych 8 godzinach stężenie stopniowo maleje.

Rozkłada się w organizmie nierównomiernie: najwyższe stężenia stwierdza się w wątrobie, nerkach, płucach oraz w narządach bogatych w elementy siateczkowo-śródbłonkowego układu (śledzionie, węzłach chłonnych).

Stężenie tetracykliny w żółci jest 5–10 razy wyższe niż w surowicy krwi. W tkankach tarczycy i gruczołu krokowego zawartość leku jest taka sama jak we krwi. W płynie opłucnowym i w płynie ascetycznym, ślinie oraz mleku matki stężenie leku wynosi 60–100% jego stężenia we krwi. Gromadzi się w dużych ilościach w tkance kostnej. Słabo przenika przez barierę krew-mózg. Przenika przez barierę łożyskową i dostaje się do krwi płodu.

W wątrobie ulega metabolizmowi w 30–50%. W moczu wykrywa się w wysokim stężeniu już 2 godziny po podaniu, a stężenie utrzymuje się przez 6–12 godzin. W pierwszych 12 godzinach przez nerki wydala się 10–20% dawki. 5–10% całkowitej dawki wydala się z żółcią do jelita, gdzie zachodzi częściowe ponowne wchłanianie (obieg jelitowo-wątrobowy), co sprzyja długotrwałej cyrkulacji substancji czynnej w organizmie. Wydalanie z jelita po podaniu doustnym – 20–50%. Okres półwydalenia wynosi 8 godzin.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Choroby zakaźno-zapalne wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na lek: zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, ropniak opłucnej, podostre septyczne zapalenie wsierdzia, bakteryjna i amebowa dżuma, krztusiec, różyczka, angina, skarlatyna, gonoreja, bruceloza, tularemia, tyfus plamisty i tyfus powrotny, psytakoza, ornitoza, infekcje dróg moczowych i dróg żółciowych, ropne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ropne infekcje skóry i tkanek miękkich, cholera.

Profilaktyka infekcji pourazowych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na tetracyklinę i pokrewne antybiotyki, na dowolny składnik leku;
• grzybicze choroby;
• przewlekła niewydolność wątroby/nerek;
• niewydolność nerek, szczególnie w ciężkim przebiegu;
• toczeń rumieniowaty układowy;
• jednoczesne stosowanie z witaminą A lub retinoidami (ryzyko rozwoju łagodnego wewnątrzczaszkowego nadciśnienia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Sole żelaza, doustne leki cynku, wapnia, bizmutu (w tym subgallan bizmutu), glinu, magnezu oraz inne leki zawierające te kationy (w tym zawierające magnez leki przeczyszczające, leki przeciwwskazowe, sukralfat), cholestyramina, kolestypol, kaolino-pektyna, wodorowęglan sodu: tworzenie z tetracykliną nieaktywnych chelatów i zmniejszenie wchłaniania tetracykliny. Należy unikać kombinacji z takimi lekami, a także z kwina-pryolem (zawiera węglan magnezu), didanozyną (zawiera wapniowe i magnezowe substancje pomocnicze). W razie konieczności takiej kombinacji stosowanie tetracykliny powinno być maksymalnie oddzielone czasowo (2 godziny przed lub 4–6 godzin po ich podaniu).

Strontu ranelat: możliwe obniżenie stężenia tetracykliny w osoczu krwi. Należy unikać jednoczesnego stosowania. Zaleca się przerwanie leczenia strontem ranelatem w trakcie terapii tetracykliną.

Digoksyna, leki litowe: możliwe zwiększenie ich stężenia w osoczu krwi.

Penicyliny, cefalosporyny, antybiotyki beta-laktamowe: jako antybiotyk bakteriostatyczny tetracyklina może przeszkadzać w działaniu bakteriobójczym innych antybiotyków. Należy unikać takiej kombinacji.

Kombinacja tetracykliny z oleandomycyną i erytromycyną uznawana jest za synergiczną.

Niepośrednie leki przeciwkrzepliwe, w tym warfaryna, fenydion, środki antytrombotyczne: tetracykliny mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych poprzez hamowanie ich metabolizmu w wątrobie, obniżać poziom protrombiny w osoczu krwi, co wymaga starannego monitorowania czasu protrombinowego oraz w razie potrzeby – zmniejszenia dawki leków przeciwkrzepliwych.

Atowakuon: obniżenie stężenia atowakuonu w osoczu krwi.

Metotreksat: możliwe zwiększenie toksyczności tego ostatniego; tę kombinację należy stosować ostrożnie.

Metoksyfluran: możliwe działanie toksyczne na nerki (w tym zwiększenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi), ostra niewydolność nerek, czasem z letalnym skutkiem.

Witamina A i retinoidy (w tym acytretynina, izotretynoina, tretinoina): zwiększenie ryzyka wewnątrzczaszkowego nadciśnienia; tej kombinacji nie należy stosować. Aby zapobiec takim powikłaniom podczas leczenia trądu retinoidami, należy zachować odstęp czasowy po zakończeniu terapii tetracyklinami.

Środki antykoncepcyjne hormonalne: zmniejszenie ich skuteczności (nieplanowane zajście w ciążę) oraz zwiększenie częstości krwawień przebijających podczas stosowania z tetracyklinami. Z tego powodu zaleca się stosowanie metod antykoncepcji niehormonalnych podczas leczenia tetracykliną oraz jeszcze przez 7 dni po zakończeniu leczenia.

Diuretyki: taką kombinację należy stosować ostrożnie, ponieważ na tle odwodnienia zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności.

Leki przeciwcukrzycowe (insulina, pochodne sulfoniliomocznika, w tym glibenklamid, gliklazyd): nasilenie ich działania hipoglikemizującego.

Chymotrypsyna: zwiększenie stężenia i czasu obiegu tetracykliny we krwi.

Ergotamina i metysergid: zwiększone ryzyko ergotyzmu.

Doustna szczepionka przeciwko tyfusowi brzusznemu, szczepionka BCG: leki przeciwbakteryjne, w tym tetracykliny, mogą obniżać skuteczność terapeutyczną tych szczepionek. Należy unikać stosowania szczepionek w czasie leczenia antybiotykami.

Wchłanianie tetracykliny zaburza się przy stosowaniu podczas jedzenia, z mlekiem i produktami mlecznymi.

Szczególne środki ostrożności.

Zapalenie przełyku. Zgłaszano przypadki zapalenia przełyku i wrzodów przełyku u pacjentów przyjmujących formy kapsułkowe lub tabletkowe tetracyklin. Lek należy popijać dużą ilością płynu i połykać w pozycji pionowej, siedząc lub stojąc, długą chwilę przed snem. W przypadku wystąpienia takich objawów jak duszność lub ból za mostkiem należy rozważyć możliwość rozwoju tego powikłania i odstawienie leku. Tetracyklinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z refluksowym zapaleniem przełyku.

Zwiększona wrażliwość na światło. Zgłaszano przypadki reakcji fotouczulenia z objawami silnego oparzenia słonecznego u pacjentów przyjmujących tetracykliny. W czasie leczenia zaleca się ochronę odkrytych części ciała przed bezpośrednim światłem słonecznym i sztucznym napromieniowaniem UV. Pacjentów należy poinformować o możliwości takiej reakcji i ostrzec, że leczenie tetracyklinami należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach zaczerwienienia skóry.

Mikroflora. Stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w szczególności grzybów, w tym Candida, oraz do rozwoju infekcji nadkażeniowych, co wymaga odstawienia antybiotyku i podjęcia odpowiednich działań.

W celu zapobiegania rozwojowi kandydozy zaleca się jednoczesne stosowanie leków przeciwgrzybiczych i witamin.

Biegunka, szczególnie ciężka, utrzymująca się i/lub z domieszką krwi, podczas lub po leczeniu (również kilka tygodni po zakończeniu leczenia) tetracykliną może być objawem biegunki asocjowanej z Clostridium difficile (CDAD). Ciężkość objawów CDAD może wahać się od łagodnej biegunki po kolit pseudobłoniasty zagrażający życiu. W przypadku podejrzenia CDAD należy natychmiast przerwać stosowanie tetracykliny i niezwłocznie rozpocząć odpowiednią terapię. Leki przeciwwymiotne są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Możliwość CDAD należy rozważyć u wszystkich pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu antybiotyków wystąpiła ciężka biegunka.

Rozwój zębów. Stosowanie tetracyklin w okresie rozwoju zębów (II–III trymestr ciąży, okres karmienia piersią, okres noworodkowy, dzieci do 12. roku życia) może powodować trwałe zmiany barwy zębów (żółto-brązowo-szara). Taka reakcja niepożądana występuje częściej przy długotrwałym stosowaniu, ale może również występować po powtarzanych krótkich kurach leczenia. Zgłaszano również przypadki hipoplazji szkliwa.

Choroby weneryczne. Tetracykliny mogą maskować objawy kiły. W leczeniu chorób wenerycznych z podejrzeniem współistniejącej kiły należy zastosować odpowiednie procedury diagnostyczne. We wszystkich takich przypadkach należy przeprowadzać miesięczne badania serologiczne przez co najmniej 4 miesiące.

Streptokok beata-hemolityczny. W infekcjach wywołanych streptokokami beata-hemolitycznymi grupy A leczenie należy prowadzić przez co najmniej 10 dni.

Myasthenia gravis. Tetracykliny mogą powodować lekką blokadę nerwowo-mięśniową, dlatego należy stosować je z ostrożnością u pacjentów z miastenią pospolitą.

Łupieżowate zapalenie skóry, porfiria. Tetracykliny mogą powodować nasilenie objawów toczeńca rumieniowatego układowego. Rzadkie przypadki wystąpienia porfirii obserwowano u pacjentów przyjmujących tetracykliny. Dlatego nie należy stosować tetracykliny u pacjentów z porfirią lub toczeńcem rumieniowatym układowym.

Upośledzenie funkcji nerek. Stosowanie tetracykliny jest ogólnie przeciwwskazane w niewydolności nerek z powodu możliwości nadmiernej kumulacji i zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.

Działanie anty-anaboliczne tetracyklin może prowadzić do wzrostu stężenia mocznika we krwi. Choć nie ma to istotnego znaczenia u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u chorych z istotnie upośledzoną funkcją nerek wysokie stężenia tetracykliny w osoczu mogą prowadzić do azotemii, hiperfosfatemii i acidosis.

Upośledzenie funkcji wątroby. Tetracyklinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i u pacjentów przyjmujących potencjalnie hepatotoksyczne leki. Należy unikać wysokich dawek leku. Stosowanie wysokich dawek tetracykliny wiązano z rozwojem tłuszczowego nasycenia wątroby i zapalenia trzustki.

Należy ostrożnie przepisywać tetracykliny pacjentom z leukopenią.

Ponieważ tetracykliny obniżają aktywność protrombiny w osoczu krwi, pacjentom poddawanym terapii przeciwkrzepnej może być konieczne zmniejszenie dawki leków przeciwkrzepnych.

Przy długotrwałym stosowaniu należy okresowo kontrolować funkcję nerek, wątroby i układu krwiotwórczego.

Leczenie tetracykliną należy prowadzić pod nadzorem lekarza. Należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania przez cały okres leczenia, nie pomijać dawek i przyjmować je w równych odstępach czasu. W przypadku pominięcia dawki należy ją uzupełnić jak najszybciej; nie należy uzupełniać, jeśli zbliża się czas przyjęcia następnej dawki; nie należy podwajać dawek. Tetracykliny nie należy przyjmować jednocześnie z mlekiem i innymi produktami mlecznymi, ponieważ wówczas zaburzona jest absorpcja leku.

W przypadku wystąpienia objawów podwyższonej wrażliwości na lek i działań niepożądanych należy przerwać jego przyjmowanie, a w razie potrzeby zastosować inny antybiotyk (nie z grupy tetracyklin). W celu zapobiegania możliwym powikłaniom zaleca się jednoczesne stosowanie hepatoprotektorów, środków żółciogonnych, eubiotyków, witamin i leków przeciwgrzybiczych.

Tetracyklina nie jest lekiem z wyboru w leczeniu żadnego typu infekcji gronkowcowych.

Przepisywanie leku dorosłym w dawkach mniejszych niż 800 mg na dobę jest nieuzasadnione, ponieważ oprócz niewystarczającego efektu terapeutycznego istnieje możliwość rozwoju form mikroorganizmów opornych na tetracyklinę.

Lek zawiera barwnik „Żółty zachód FCF” (E 110), który może powodować reakcje alergiczne, w tym astmę oskrzelową. Ryzyko alergii jest większe u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na kwas acetylosalicylowy.

Lek zawiera sodową sól kroskarboksymetylocelulozy, co należy wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Tetracykliny przenikają przez łożysko i mogą wywierać toksyczny wpływ na tkanki płodu, szczególnie na rozwój szkieletu, dlatego lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

Tetracykliny wydzielają się z mlekiem matki, dlatego są przeciwwskazane w czasie karmienia piersią.

Wszystkie tetracykliny tworzą trwałe kompleksy z wapnem w każdej tkance kostnej (szkielet kostny, szkliwo, zębina zębów). Obserwowano spowolnienie wzrostu kości piszczelowej u noworodków przedwczesnych, którzy otrzymywali doustnie tetracyklinę w dawce 25 mg/kg co 6 godzin. Ta reakcja niepożądana była odwracalna po odstawieniu leku.

W okresie rozwoju zębów tetracykliny mogą odkładać się w ich tkankach, powodując trwałe zabarwienie (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Brak danych dotyczących wpływu leku na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Tetracyklinu chlorowodór przyjmuje się doustnie godzinę przed lub dwie godziny po posiłku, ponieważ żywność i niektóre produkty mleczne obniżają jego wchłanianie. Tabletki należy połykać w pozycji pionowej, siedząc lub stojąc, długą chwilę przed zaśnięciem, zapijając dużą ilością wody w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju zapalenia przełyku.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia. Zwykła dawka pojedyncza to 200 mg (2 tabletki) co 6 godzin. W przypadku ciężkich infekcji dawkę można zwiększyć do 500 mg co 6 godzin. Maksymalna dawka dobowa – 2 g.

Wszystkie infekcje wywołane przez paciorkowce β-hemolityczne grupy A należy leczyć przez co najmniej 10 dni.

Dawkowanie i długość cyklu leczenia lekarz ustala indywidualnie, w zależności od rodzaju i przebiegu choroby. Leczenie należy kontynuować jeszcze przez 3 dni po zniknięciu objawów choroby.

Pacjenci w podeszłym wieku. Zwykła dawka dla dorosłych. Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z subkliniczną niewydolnością nerek, ponieważ może to prowadzić do kumulacji leku.

Niewydolność nerek. Ogólnie stosowanie tetrazyklin jest przeciwwskazane przy niewydolności nerek, z wyjątkiem przypadków, gdy zastosowanie tej grupy antybiotyków uznaje się za absolutnie konieczne. Dawkę dobową należy zmniejszyć poprzez obniżenie zalecanych dawek pojedynczych i/lub wydłużenie przedziałów między dawkami.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci poniżej 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: nudności, wymioty; przy dawkach znacznie przekraczających zalecane – kryształkomocz, krwiomocz. Możliwe nasilenie objawów opisanych działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości.

Leczenie: terapia objawowa. Nie istnieje specyficzny antydot.

Działania niepożądane.

Układ odpornościowy: reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, w tym twarzy i języka, anafilaksja, zapalenie osierdzia, skurcz oskrzeli; reakcje anafilakto-idowe, w tym purpura anafilakto-idowa, nasilenie toczeńca układowego, stała erytremia lekowa, odessowanie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz.

Preparat zawiera barwnik „Żółty zachód FCF” (E 110), który może wywoływać reakcje alergiczne, w tym astmę oskrzelową.

Skóra i tkanka podskórna: świąd, zaczerwienienie skóry, wysypka, w tym makulopapularna, rumieniowa, reakcje fotosensybilizacji, choroby pęcherzowe skóry, zaburzenia pigmentacji skóry i błon śluzowych.

Układ krwiotwórczy i chłonny: anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, eozynofilia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, choroba Moschowskiego.

Układ内分泌owy: przy długotrwałym stosowaniu tetracyklin może pojawić się mikroskopijne barwienie brązowo-czarne w tkance tarczycy. Funkcja tarczycy przy tym nie jest zaburzona.

Układ nerwowy: przedwczesne zamykanie ciemiączka u niemowląt oraz łagodne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego u nastolatków i dorosłych, którego pierwszymi objawami mogą być ból głowy, zawroty głowy, szum w uszach/utrata słuchu, zaburzenia widzenia (w tym obrzęk nerwu wzrokowego, nieostre widzenie, skotoma, podwójne widzenie, fotofobia), nudności, wymioty, niestabilny chód. Zgłaszano przypadki tymczasowej/stałej utraty wzroku.

Układ pokarmowy: anoreksja, nudności, wymioty, suchość w ustach, dyskomfort/ból brzucha, dyspepsja (w tym oparzenia żołądka/zapalenie żołądka), dysfagia, biegunka/ zaparcia, dysbakterioza jelitowa, zapalenie trzustki. Zgłaszano przypadki zapalenia przełyku oraz powstawania ran na przełyku u pacjentów przyjmujących kapsułki i tabletki tetracyklin, ran żołądka i dwunastnicy.

Układ wątrobowo-żółciowy: przypadki hepatotoksyczności z przejściowym wzrostem stężenia aminotransferaz wątrobowych, fosfatazy alkalicznej i bilirubiny we krwi, zaburzenia funkcji wątroby; zapalenia wątroby, żółtaczka, stłuszczenie wątroby, niewydolność wątroby. Pierwszymi objawami uszkodzenia wątroby mogą być złe samopoczucie, podwyższona temperatura ciała i/lub ból w prawym podżebrzu, ból żołądka, nudności, wymioty, subikteryczność twardówki.

Działania spowodowane działaniem biologicznym: przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek antybiotyków, w tym tetracykliny, możliwe jest rozwinięcie się superinfekcji, która może prowadzić do rozwoju kandydozy, glosyty z hiperplazją brodawek, glosytozy, stomatytu, enterokolitu stafilokokowego, CDAD, kolitu pseudobłoniastego, świądu w okolicy odbytu, zapalenia okolicy okołogenitalnej (na skutek kandydozy), zapalenia pochwy i sromu, zapalenia żołędzia, proktitu.

Układ mięśniowo-szkieletowy: nasilenie osłabienia mięśni u pacjentów z miastenią pospolitą.

Układ moczowy: azotemia, hiperkreatyninemia, zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek, zazwyczaj u pacjentów z już istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek.

Inne: ból w gardle, chrypka, zapalenie gardła, hipowitaminoza, trwała zmiana koloru zębów (żółto-brązowo-szary), hipoplazja szkliwa u dzieci, zaburzenia tworzenia tkanki kostnej, spowolnienie wzrostu liniowego kości (u dzieci).

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 20 tabletek w blisterze, po 1 blisterze w puszce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna Publiczna „Ośrodek Naukowo-Produkcyjny „Borszczagowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Lokalizacja producenta i adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.