INSTRUKCJA dot. stosowania leku Telzartan - N (TELSARTAN- H)

Skład:

substancje czynne: telmisartan, hydrochlorothiazide;

1 tabletka zawiera telmisartanu 80 mg i hydrochlorothiazidu 12,5 mg;

substancje pomocnicze: meglumin, sodu wodorotlenek, povidon, polysorbat 80, mannitol (E 421) (Pearlitol SD 200), stearyna magnezu, mannitol (E 421), laktoza monohydrat, tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: długie dwuwarstwowe tabletki bez powłoki, z warstwą od jasnoróżowej do różowej z jednej strony i od białej do prawie białej z możliwymi wtrąceniami różowego koloru z drugiej strony, z oznaczeniami „T” i „2” po obu stronach linii podziału.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na układ renina-angiotensyna. Leki kombinowane zawierające inhibitory angiotensyny II. Antagoniści angiotensyny II i diuretyki. Kod ATC C09D A07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Telzartan - N to kombinacja antagonisty receptora angiotensyny II telmisartanu i diuretyku tiazydowego hydrochlorotiazydu. Kombinacja tych składników wykazuje dodatkowy efekt przeciwciśnieniowy, obniżając ciśnienie tętnicze bardziej niż każdy z jej składników osobno. Telzartan - N stosowany w dawkach terapeutycznych raz na dobę skutecznie i stopniowo obniża ciśnienie tętnicze.

Telmisartan do stosowania doustnego jest skutecznym i specyficznym antagonistą receptora angiotensyny II (typ AT1). Telmisartan z bardzo wysokim powinowactwem wypiera angiotensynę II z miejsc jej wiązania na receptorach podtypu AT1, które odpowiadają za znane działanie angiotensyny II. Telmisartan nie wykazuje żadnego częściowego działania agonystycznego na receptor AT1 i selektywnie wiąże się z receptorem AT1. Wiązanie jest długotrwałe. Telmisartan nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym AT2 oraz mniej opisanych receptorów AT. Funkcjonalna rola tych receptorów jest nieznana, tak samo jak i skutek możliwej nadmiarowej stymulacji angiotensyną II, której poziom wzrasta pod wpływem telmisartanu. Telmisartan obniża poziom aldosteronu w osoczu krwi. Telmisartan nie hamuje reniny w osoczu człowieka, nie blokuje kanałów jonowych. Telmisartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (kinazę II), który również rozkłada bradykininę. Dlatego nie należy oczekiwać wzmacniania efektów ubocznych pośrednich bradykininy.

U człowieka telmisartan w dawce 80 mg niemal całkowicie hamuje wzrost ciśnienia tętniczego wywołany angiotensyną II. Efekt blokujący utrzymuje się przez 24 godziny i pozostaje istotny aż do 48 godzin.

Po pierwszej dawce telmisartanu działanie przeciwciśnieniowe stopniowo pojawia się w ciągu 3 godzin. Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego występuje po 4–8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się przy długotrwałej terapii. Pomiar ambulatoryjny ciśnienia tętniczego wykazał, że efekt przeciwciśnieniowy utrzymuje się stabilnie przez 24 godziny po podaniu dawki, w tym obejmując ostatnie 4 godziny przed kolejnym przyjęciem. Jest to potwierdzone przez pomiary wykonane w punkcie maksymalnego działania i bezpośrednio przed podaniem następnej dawki (stosunek stężenia minimalnego do maksymalnego stale wyższy niż 80% po przyjęciu dawek 40 i 80 mg telmisartanu w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym telmisartan obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe bez wpływu na częstość tętna. Skuteczność przeciwciśnieniowa telmisartanu jest porównywalna do skuteczności innych klas leków przeciwciśnieniowych (wykazano w badaniach klinicznych, w których porównywano telmisartan z amlodypiną, atenololem, enalaprylem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem).

Przy nagłym przerwaniu leczenia telmisartanem ciśnienie tętnicze stopniowo wraca do wartości sprzed leczenia w ciągu kilku dni bez zespołu odstawienia.

W badaniach klinicznych przypadki suchego kaszlu występowały istotnie rzadziej u pacjentów stosujących telmisartan niż u tych, którzy przyjmowali inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE).

Wpływ telmisartanu na śmiertelność i choroby układu sercowo-naczyniowego jest nieznany.

Hydrochlorotiazyd jest diuretykiem tiazydowym. Mechanizm działania efektu przeciwciśnieniowego diuretyków tiazydowych nie jest jeszcze całkowicie poznany. Tiazydy wpływają na nerkowy tubularny mechanizm resorpcji elektrolitów, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chloru w ilościach przybliżonych do równowagi. Działanie moczopędne hydrochlorotiazydu zmniejsza objętość osocza, zwiększa aktywność reniny w osoczu krwi, zwiększa wydzielanie aldosteronu, co prowadzi do wzrostu wydalania potasu w moczu, utraty bikarbonianu i obniżenia poziomu potasu w surowicy krwi. Prawdopodobnie dzięki blokadzie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) współczynnik stosowania telmisartanu sprzyja odwracalnej utracie potasu związanej z tymi diuretykami. Po przyjęciu hydrochlorotiazydu początek działania moczopędnego pojawia się po 2 godzinach, maksymalny efekt osiągany jest po około 4 godzinach, podczas gdy działanie trwa około 6–12 godzin.

Badania epidemiologiczne wykazały, że długotrwałe leczenie hydrochlorotiazydem zmniejsza ryzyko chorób układu sercowo-naczyniowego i śmiertelność.

Wpływ stałej kombinacji telmisartan/hydrochlorotiazyd na śmiertelność i choroby układu sercowo-naczyniowego jest obecnie nieznany.

Na podstawie dostępnych danych innych badań epidemiologicznych stwierdzono skumulowaną zależność dawkowo-rozwojową między stosowaniem hydrochlorotiazydu a rozwojem niemelanomowego raka skóry (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Efekty uboczne”).

Farmakokinetyka.

Współczynnik stosowania hydrochlorotiazydu i telmisartanu nie wpływa na farmakokinetykę każdego leku u zdrowych ludzi.

Wchłanianie

Telmisartan

Po podaniu doustnym maksymalne stężenie telmisartanu osiągane jest w ciągu 0,5–1,5 godziny. Absolutna biodostępność telmisartanu 40 mg i 160 mg wynosi odpowiednio 42% i 58%. Pokarm nieznacznie zmniejsza biodostępność telmisartanu, zmniejszenie pola pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) dla telmisartanu waha się od około 6% (dawka 40 mg) do 19% (dawka 160 mg). Po 3 godzinach od podania stężenie w osoczu jest takie samo i nie zależy od tego, czy telmisartan przyjmuje się na czczo czy z posiłkiem. Uważa się, że niewielkie zmniejszenie AUC nie powoduje obniżenia skuteczności terapeutycznej. Farmakokinetyka telmisartanu podawanego doustnie jest nieliniowa przy zwiększaniu dawki od 20 do 160 mg, przy wzroście stężenia w osoczu krwi (Cmax i AUC), które przekracza proporcjonalne. Telmisartan nie gromadzi się w osoczu krwi w znaczący sposób przy powtarzanych podaniach.

Hydrochlorotiazyd

Po podaniu doustnym preparatu Telzartan - N Cmax hydrochlorotiazydu osiągane jest w ciągu około 1–3 godzin. Na podstawie kumulacyjnej wydzielania renalnego hydrochlorotiazydu, absolutna biodostępność wynosiła około 60%.

Rozkład

Telmisartan

Telmisartan silnie wiąże się z białkami osocza krwi (> 99,5%), głównie z albuminą i alfa-1-kwasowym glikoproteiną. Objętość rozkładu telmisartanu wynosi około 500 l, co wskazuje na dodatkowe wiązanie z tkankami.

Hydrochlorotiazyd

Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami osocza krwi w 68%, pozorna objętość rozkładu wynosi 0,83–1,14 l/kg.

Wydalanie

Telmisartan

Po doustnym podaniu znacznika 14C-telmisartanu większość dawki (> 97%) wydalana jest z kałem drogą żółciową. Tylko niewielka ilość została wykryta w moczu. Telmisartan metabolizuje się drogą koniugacji z tworzeniem farmakologicznie nieaktywnego acylglukuronidu. Glukuronid pierwotnej substancji jest jedynym metabolitem zidentyfikowanym u człowieka. Po podaniu jednej dawki znacznika 14C-telmisartanu glukuronid wykazuje około 11% zmierzonej radioaktywności w osoczu krwi. Izofomy cytochromu P450 nie biorą udziału w metabolizmie telmisartanu. Całkowity klirens telmisartanu z osocza krwi po podaniu doustnym wynosi > 1500 ml/min. Całkowity okres półwydalenia wynosił > 20 godzin.

Hydrochlorotiazyd

Hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany u człowieka i wydzielany jest niemal całkowicie w postaci niezmienionej z moczem. Około 60% dawki doustnej eliminowane jest w postaci niezmienionej w ciągu 48 godzin. Klirens nerkowy wynosi około 250–300 ml/min. Okres półtrwania terminalnego wynosi 10–15 godzin.

Osobliwe stany i kategorie pacjentów

Płeć

Stężenie telmisartanu w osoczu krwi u kobiet jest zasadniczo 2–3 razy wyższe niż u mężczyzn. Jednak w badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnego zwiększenia wpływu na ciśnienie tętnicze ani liczby przypadków hipotensji ortostatycznej u kobiet. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki. U kobiet obserwuje się tendencję do wyższego stężenia hydrochlorotiazydu w osoczu krwi niż u mężczyzn, co nie ma znaczenia klinicznego.

Pacjenci w wieku podeszłym

Farmakokinetyka telmisartanu nie różni się u osób starszych i u osób poniżej 65 roku życia.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Wydalanie nerkowe nie ma istotnego znaczenia w klirensie telmisartanu. Na podstawie pewnego doświadczenia stosowania w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny – 30–60 ml/min; przy średniej wartości – około 50 ml/min) nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Telmisartan nie jest usuwany podczas hemodializy. U pacjentów z niewydolnością nerek zmniejsza się szybkość eliminacji hydrochlorotiazydu. W typowych badaniach u pacjentów ze średnim klirensie kreatyniny 90 ml/min wydłużał się okres półwydalenia hydrochlorotiazydu. U pacjentów z nerkami niefunkcjonalnymi okres półwydalenia wynosi około 34 godziny.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami wątroby wykazały wzrost absolutnej biodostępności do 100%. Jednak okres półwydalenia u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie zmienia się.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze. Stosować jako stałą kombinację z Telzartan - N u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy stosowaniu samego telmisartanu.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik czynny lub którykolwiek składnik pomocniczy leku.
Nadwrażliwość na inne substancje będące pochodnymi sulfonamidu (ponieważ hydrochlorotiazyd jest pochodną sulfonamidu).
Ciąża oraz planowanie ciąży (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji”).
Zaburzenia cholestazyczne i przewodowe zastawienie żółciowe.
Niewydolność wątroby w ciężkim stopniu oraz choroby przewodów żółciowych o charakterze obturacyjnym.
Ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).
Odporność na hipokaliemię/hiponatremię, hiponatremia, hiperkalcemia.
Karmienie piersią.
Hiperurykemia objawowa (duszica).
Wiek dziecięcy (poniżej 18 roku życia).
Jednoczesne stosowanie telmisartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Lit

Przy jednoczesnym stosowaniu litu z inhibitorami ACE obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w osoczu krwi oraz zwiększenie jego toksyczności. Takie rzadkie przypadki interakcji zgłaszano również przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II (w tym telmisartan/hydrochlorotiazyd). Jednoczesne stosowanie litu i leku Telzartan - N nie jest zalecane. Jeśli skuteczność takiej kombinacji została potwierdzona, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu krwi.

Leki związane z utratą potasu i hipokaliemią (np. inne moczopędne wydalające potas, leki przeczyszczające, kortykosteroidy, hormon adrenokortykotropowy (ACTH), amfoterycyna, karbenoksolon, benzylopenicylina sodowa, kwas salicylowy i pochodne).

Przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z kombinacją hydrochlorotiazyd-telmisartan zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi. Wymienione leki mogą nasilać wpływ hydrochlorotiazydu na stężenie potasu w osoczu krwi.

Leki, które mogą podnosić stężenie sodu i powodować hiperkaliemię (np. leki hamujące układ renina-angiotensyna (RAAS), moczopędne zatrzymujące potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas, cyklosporyna lub inne leki, takie jak heparyna sodowa).

Przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z kombinacją hydrochlorotiazyd-telmisartan zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi. Na podstawie doświadczeń z innymi lekami hamującymi RAAS jednoczesne stosowanie wymienionych leków może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi i dlatego nie jest zalecane.

Leki powodujące zaburzenia stężenia potasu w osoczu krwi

Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi i EKG przy stosowaniu leku Telzartan - N w połączeniu z lekami powodującymi zaburzenia stężenia potasu w osoczu krwi (np. glikozydami nasierdziowymi, lekami przeciwarytmicznymi) oraz lekami, które stymulują paroksyzmalną tachykardię typu torsades de pointes (w tym niektóre leki przeciwarytmiczne), hipokaliemię, która jest czynnikiem wyzwalającym torsades de pointes:

leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryd, sulprid, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol);
inne (np. beprydyl, cizapryda, difemanil, erytromycyna IV, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina IV).

Glikozydy nasierdziowe

Hipokaliemia lub hipomagnezemia spowodowana przez tiazydy sprzyja powstawaniu arytmii serca wywołanej przez nasierdzie.

Digoksyna

Przy jednoczesnym stosowaniu telmisartanu z digoksyną obserwowano wzrost średnich wartości stężenia szczytowego (49%) i minimalnego (20%) digoksyny w osoczu krwi. Na początku terapii, podczas dostosowywania dawki oraz po odstawieniu telmisartanu należy kontrolować stężenia digoksyny, aby utrzymać je w zakresie terapeutycznym.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Telmisartan może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina)

Może istnieć potrzeba dostosowania dawki leku przeciwcukrzycowego.

Metformina

Metforminę należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej spowodowanej możliwą niewydolnością nerek funkcjonalną, przy jednoczesnym stosowaniu z hydrochlorotiazydem.

Smolny cholestyramina i smolny cholestepol

Wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zaburzone w obecności żywic wymieniających aniony.

Niegorzkowe leki przeciwzapalne

Leki NLPZ (w szczególności kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2, NLPZ nieselektywne) mogą zmniejszać działanie moczopędne, natriuretyczne i przeciwciśnieniowe moczopędnych tiazydowych oraz działanie przeciwciśnieniowe antagonistów receptora angiotensyny II. U niektórych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek) jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II i środków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego kombinację należy stosować ostrożnie, szczególnie u pacjentów starszych. Po rozpoczęciu terapii kombinacją leków oraz okresowo później pacjentom należy zapewnić odpowiednie nawodnienie i przeprowadzać staranne monitorowanie funkcji nerek.

W jednym z badań jednoczesne stosowanie telmisartanu i ramiprilu doprowadziło do 2,5-krotnego zwiększenia pola pod krzywą „stężenie–czas” (AUC0-24) oraz maksymalnego stężenia w osoczu krwi (Cmax) ramiprilu i ramiprilatu. Kliniczne znaczenie tego obserwowania pozostaje nieznane.

Aminy wazopresyjne (np. noradrenalina)

Działanie amin wazopresyjnych może być osłabione.

Niedepolaryzujące miorelaksyjne mięśni szkieletowych (np. tubokuraryna)

Działanie niedepolaryzujących miorelaksyjnych mięśni szkieletowych może być wzmocnione przez hydrochlorotiazyd.

Leki stosowane w leczeniu duszycy (np. probenecyd, sulfinpirazon i alopurinol)

Może istnieć potrzeba dostosowania dawki leków sprzyjających wydalaniu kwasu moczowego, ponieważ hydrochlorotiazyd może podnieść stężenie kwasu moczowego w osoczu krwi. Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie tiazydu może zwiększyć częstość występowania reakcji nadwrażliwości na alopurinol.

Sole wapnia

Moczopędne tiazydowe mogą podnieść stężenie wapnia w osoczu krwi w wyniku zmniejszenia wydalania. W razie potrzeby przepisania suplementów wapnia należy monitorować stężenie wapnia w osoczu krwi i odpowiednio dostosować dawkę.

Blokery beta i diazoksyd

Działanie hiperglikemiczne blokerów beta i diazoksydu może być wzmocnione przez tiazydy.

Leki przeciwbłonnikowe (np. atropina, biperidyna) mogą zwiększać biodostępność moczopędnych tiazydowych poprzez zmniejszenie motoryki przewodu pokarmowego i stopnia opróżnienia żołądka.

Amantadyna

Tiazydy zwiększają ryzyko działania niepożądanego wywołanego przez amantadynę.

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat)

Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie nerkowe leków cytotoksycznych i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Na podstawie właściwości farmakologicznych oczekuje się, że baklofen i amifostyna mogą nasilać działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym telmisartanu.

Ponadto, hipotensja ortostatyczna może być nasilana przez alkohol, barbiturany, środki narkotyczne lub leki przeciwdepresyjne.

Salicylany

Przy stosowaniu wysokich dawek salicylanów hydrochlorotiazyd może nasilać ich toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy.

Metildopa

Zgłaszano pojedyncze przypadki wystąpienia anemii hemolitycznej przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorotiazydu i metildopy.

Cyklosporyna

Przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny może nasilać się hiperurykemia i wzrastać ryzyko powikłań takich jak duszica.

Wpływ leków na wyniki badań laboratoryjnych

Ze względu na wpływ na metabolizm wapnia tiazydy mogą wpływać na wyniki oceny funkcji gruczołów przytarczycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Karbamazepina

Ze względu na ryzyko objawowej hiponatremii należy przeprowadzać monitorowanie kliniczne i biologiczne.

Środki kontrastowe zawierające jod

W przypadku odwodnienia wywołanego przez moczopędne zwiększa się ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek środków kontrastowych zawierających jod. Pacjenci wymagają nawodnienia przed podaniem środków zawierających jod.

Amfoterycyna B (do wstrzykiwań), kortykosteroidy, ACTH i leki przeczyszczające o działaniu stymulującym

Hydrochlorotiazyd nasila zaburzenia równowagi elektrolitowej, głównie hipokaliemię.

Szczególne środki ostrożności.

Ciąża.

Zabrania się rozpoczynania terapii antagonistami receptorów angiotensyny II w czasie ciąży. Pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przejść na przyjmowanie alternatywnych leków przeciwnadciśnieniowych o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie antagonistów receptorów angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Uszkodzenie wątroby

Nie wolno przepisywać Telzartan - N pacjentom z obturacją dróg żółciowych, cholestazą lub niewydolnością wątroby w stadium ciężkim, ponieważ telmizartan jest wydalany głównie z żółcią. U tych pacjentów można oczekiwać zmniejszenia klirensu wątrobowego telmizartanu. Ponadto Telzartan - N należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub postępującą chorobą wątroby, ponieważ nawet niewielkie zmiany w równowadze wodno-elektrolitowej mogą wywołać śpiączkę wątrobą. Nie ma doświadczenia klinicznego w stosowaniu leku Telzartan - N u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Hipertensja nerek

Istnieje zwiększony ryzyko ciężkiej hipotensji i niewydolności nerek u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynego działającego nerki, którzy przyjmują leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Zaburzenia funkcji nerek i przeszczepienie nerki

Nie należy stosować Telzartan - N u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min). Nie ma doświadczenia w stosowaniu leku Telzartan - N u pacjentów, którzy niedawno przeszli przeszczepienie nerki. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu leku Telzartan - N u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek, zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy krwi. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek może wystąpić azotemia związana z diuretykami tiazydowymi.

Zmniejszenie objętości płynu wewnątrznaczyniowego

U pacjentów z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej spowodowanym intensywną terapią moczopędną, ograniczeniem soli w diecie lub z powodu biegunki lub wymiotów może wystąpić hipotensja objawowa, szczególnie po pierwszej dawce. Dlatego przed przepisaniem leku Telzartan - N należy skorygować powyższe stany.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

W wyniku hamowania RAAS u bardziej wrażliwych pacjentów obserwowano hipotensję, omdlenia, hiperkaliemię oraz zaburzenia funkcji nerek (w tym ostre niewydolności nerek), szczególnie w przypadku terapii kombinowanej z lekami oddziałującymi na ten układ. Dlatego podwójna blokada RAAS (np. dodanie inhibitora ACE do antagonisty receptora angiotensyny II) nie jest zalecana pacjentom, u których ciśnienie tętnicze zostało już skorygowane, i powinna być ograniczona do pojedynczych przypadków przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek.

Jeśli podwójna blokada jest uznawana za absolutnie niezbędną, powinna odbywać się wyłącznie pod opieką specjalisty i przy warunku ciągłego, ścisłego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy stosować inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II jednocześnie u pacjentów z cukrzycową chorobą nerek.

Inne stany związane ze stymulacją RAAS

U pacjentów, u których napięcie naczyń i funkcja nerek zależą głównie od aktywności RAAS (np. pacjenci z ciężką postacią niewydolności serca lub chorobami nerek, w tym ze zwężeniem tętnic nerkowych), leczenie lekami oddziałującymi na ten układ może spowodować ostre hipotensje, hiperazotemię, oligurię, rzadziej – ostrą niewydolność nerek.

Pierwotny aldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensynowego (RAAS), dlatego stosowanie leku Telzartan - N u tych pacjentów nie jest zalecane.

Zwężenie aorty i zastawki mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną ostrożność przy leczeniu pacjentów z zwężeniem aorty i zastawki mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Efekty metaboliczne i endokrynne

Leczenie tiazydami może zaburzać tolerancję glukozy. U pacjentów z cukrzycą może pojawić się potrzeba skorygowania dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemicznych. Leczenie tiazydami może ujawnić ukrytą cukrzycę. Stosowanie tiazydowych leków moczopędnych wiąże się z podwyższeniem poziomu cholesterolu i trójglicerydów. Jednakże dawka 12,5 mg zawarta w leku Telzartan - N nie wywiera takiego wpływu lub wpływa jedynie minimalnie. U niektórych pacjentów przyjmujących leki tiazydowe może rozwinąć się hiperurykemia lub jawna podagra.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej

U każdego pacjenta leczonego lekami moczopędnymi należy okresowo kontrolować poziom elektrolitów w surowicy.

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą powodować zaburzenia równowagi płynów lub elektrolitów (w szczególności hipokaliemię, hiponatremię i alkaloza hipochlorymową). Objawy zaburzeń równowagi płynów lub elektrolitów to suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, letarg, senność, niepokój, bóle mięśni lub skurcze, zmęczenie mięśni, hipotensja tętnicza, oliguria, tachykardia oraz zaburzenia przewodu pokarmowego takie jak nudności i wymioty.

Hipokaliemia

Pomimo że stosowanie diuretyków tiazydowych może prowadzić do rozwoju hipokaliemii, terapia towarzysząca telmizartanem może zmniejszyć hipokaliemię spowodowaną przez diuretyki. Ryzyko hipokaliemii jest większe u pacjentów z marskością wątroby, u pacjentów z dużym nasileniem diurezy, u pacjentów, u których doustne przyjmowanie elektrolitów nie odpowiada ich potrzebom, oraz u pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami lub hormonem adrenokortykotropowym (ACTH).

Hiperkaliemia

Z kolei z powodu antagonizmu receptorów angiotensyny II (AT1) wywołanego przez telmizartan – składnik leku Telzartan - N – może wystąpić hiperkaliemia. Klinicznie istotna hiperkaliemia w wyniku przyjmowania leku Telzartan - N nie została potwierdzona dokumentalnie. Czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii obejmują niewydolność nerek i/lub niewydolność serca oraz cukrzycę. Diuretyki zatrzymujące potas, suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas należy stosować z ostrożnością jednocześnie z kombinacją telmizartan/hydrochlorotiazyd.

Hiponatremia i alkaloza hipochlorymowa

Nie ma dowodów, że Telzartan - N zmniejsza lub zapobiega hiponatremii spowodowanej przez diuretyki. Niedobór chloru jest zazwyczaj niewielki i zazwyczaj nie wymaga leczenia.

Hiperkalcemia

Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować okresowe i niewielkie podwyższenie stężenia wapnia w surowicy krwi w przypadku braku zaburzeń gospodarki wapniowej. Znaczna hiperkalcemia może być objawem ukrytego hiperparatyreoidyzmu. Należy przerwać przyjmowanie tiazydów przed wykonaniem badań funkcji przytarczyc.

Hipomagnezemia

Tiazydy powodują zwiększone wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii.

Różnice etniczne

Tak jak wszystkie inne antagoniści receptorów angiotensyny II, telmizartan jest wyraźnie mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów o ciemnej skórze niż u przedstawicieli innych ras. Może to wynikać z większego rozpowszechnienia stanów z obniżonym poziomem reniny u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Inne stany

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą wieńcową lub chorobą sercowo-naczyniową może spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu.

Ogólne zaburzenia

Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd są bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią lub astmą oskrzelową w wywiadzie.

Wiadomo, że stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może prowadzić do nasilenia toczenia się rzekawicy układowej.

W przypadku stosowania diuretyków tiazydowych obserwowano przypadki reakcji fotouczulenia. Jeśli podczas leczenia wystąpią reakcje fotouczulenia, zaleca się przerwanie stosowania leku. Jeśli uznaje się za konieczne ponowne zastosowanie diuretyku, zaleca się ochronę odsłoniętych części ciała przed działaniem promieni słonecznych lub sztucznego promieniowania ultrafioletowego.

Ostra toksyczność oddechowa

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ciężkiej ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), po przyjmowaniu hydrochlorotiazydu, który wchodzi w skład leku Telzartan - N. Opuchlizna płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Na początku choroby objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie stanu płuc i hipotensję tętniczą. W przypadku podejrzenia ARDS należy odstawić lek Telzartan - N i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy przepisywać pacjentom z ARDS w wywiadzie po przyjmowaniu hydrochlorotiazydu.

Wypływ do błony naczyniówki. Ostra krótkowzroczność i wtórna jaskra z zamkniętym kątem

Hydrochlorotiazyd, leki zawierające sulfonamidy, mogą powodować reakcję nadwrażliwości (reakcję idiosynkrazyjną), która powoduje wypływ do błony naczyniówki z defektem pola widzenia, ostrą przejściową krótkowzroczność i ostrą jaskrę z zamkniętym kątem.

Objawy obejmują nagłe zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oka i zazwyczaj pojawiają się od kilku godzin do tygodni po rozpoczęciu leczenia.

Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku. Należy jak najszybciej odstawić leczenie hydrochlorotiazydem. Może być konieczne natychmiastowe leczenie medyczne lub chirurgiczne, jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane. Czynniki ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem obejmują alergię na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Nieczerniakowy rak skóry

Zwiększone ryzyko rozwoju nieczerniakowego raka skóry (gruźlicy podstawnej i gruźlicy płaskokomórkowej) po stosowaniu wyższych dawek hydrochlorotiazydu wykazano w dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na danych Duńskiego Narodowego Rejestru Nowotworów. Jako możliwy mechanizm rozwoju nieczerniakowego raka skóry może występować działanie fotosensybilizujące hydrochlorotiazydu.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd należy poinformować o ryzyku rozwoju nieczerniakowego raka skóry, konieczności regularnego badania skóry pod kątem nowych zmian i pilnej konsultacji lekarskiej w przypadku wszelkich podejrzanych nowotworów skóry.

Należy informować pacjentów o możliwych działaniach profilaktycznych, takich jak ograniczenie oddziaływania światła słonecznego i promieni UV oraz, w przypadku niemożności uniknięcia takiego oddziaływania, zalecać stosowanie odpowiednich środków ochrony skóry (odzież, kremy z filtrem przeciwsłonecznym itp.). Podejrzane nowotwory skóry należy dokładnie zbadać, w tym badanie histologiczne z biopsją. Stosowanie leków zawierających hydrochlorotiazyd należy przeanalizować u pacjentów, którzy wcześniej chorowali na nieczerniakowy rak skóry.

Obrzęk angioneurotyczny jelita

Zgłaszano przypadki obrzęku angioneurotycznego jelita u pacjentów przyjmujących blokery receptorów angiotensyny II (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępują po odstawieniu blokerów receptorów angiotensyny II. Jeśli rozpoznano obrzęk angioneurotyczny jelita, należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Lek może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych:

lek może obniżać stężenie jodu związanego z białkami w osoczu krwi;
leczenie lekiem należy przerwać przed wykonaniem badań laboratoryjnych mających na celu ocenę funkcji przytarczyc;
lek może zwiększać stężenie wolnego bilirubiny w surowicy krwi.

Monohydrat laktozy

Lek zawiera monohydrat laktozy. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Zabrania się stosowania leku u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli w czasie leczenia tym lekiem potwierdzona zostanie ciąża, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po stosowaniu inhibitorów w I trymestrze ciąży nie są ostateczne; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Choć brak kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II, podobne ryzyko jest możliwe dla tej klasy leków.

Dopóki stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II nie będzie uznawane za wskazane, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przejść na przyjmowanie alternatywnych leków przeciwnadciśnieniowych o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie antagonistów receptorów angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży powoduje fetotoksyczność u ludzi (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II miało miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego funkcji nerek i stanu czaszki płodu. Noworodkom, których matki przyjmowały antagoniści receptorów angiotensyny II, należy zapewnić ścisłe monitorowanie pod kątem wystąpienia hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne środki ostrożności”). Ograniczone doświadczenie w stosowaniu hydrochlorotiazydu w czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze.

Hydrochlorotiazyd przenika przez barierę łożyskową. Ze względu na farmakologiczny mechanizm działania hydrochlorotiazydu, jego stosowanie w II i III trymestrze może zaburzyć perfuzję łożyskowo-płodową i prowadzić do takich wewnątrzmacicznych i noworodkowych skutków, jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej u płodu i trombocytopenia.

Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w obrzękach, nadciśnieniu tętniczym spowodowanym ciąciąży lub późnym zatruciem ciążowym z powodu ryzyka zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzji łożyska bez pozytywnego wpływu na przebieg choroby.

Hydrochlorotiazydu nie należy stosować u kobiet w ciąży z ciężkim nadciśnieniem tętniczym, z wyjątkiem rzadkich przypadków, gdy niemożliwe jest zastosowanie innego leczenia.

Karmienie piersią.

Tiazydy przenikają przez barierę łożyskową i docierają do krwi pępowinowej. Mogą powodować zaburzenia elektrolitowe u płodu i inne reakcje występujące u dorosłych. W czasie stosowania terapii tiazydowej zgłaszano przypadki trombocytopenii noworodkowej, żółtaczki płodowej lub noworodkowej.

Hydrochlorotiazyd w niewielkich ilościach przenika do mleka matki. Tiazydy w wysokich dawkach, powodując intensywną diurezę, mogą hamować produkcję mleka matki.

Brak informacji dotyczącej stosowania leku Telzartan - N w czasie karmienia piersią. Dlatego stosowanie leku w tym okresie jest przeciwwskazane – preferowana jest terapia alternatywna o lepiej poznanej profilu bezpieczeństwa. Tiazydy przenikają do mleka matki i mogą hamować laktację.

Plodność

Badania przedkliniczne nie wykazały wpływu telmizartanu i hydrochlorotiazydu na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Telzartan - N może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. W czasie stosowania leku może wystąpić zawroty głowy lub senność.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli *

Telzartan - N należy stosować u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy stosowaniu monoterapii telmisartanem. Przed przejściem na leczenie kombinacją o stałej dawce należy indywidualnie dobrać dawkę każdego składnika. W zależności od wskazań klinicznych możliwa jest bezpośrednia zamiana monoterapii na terapię kombinacją o stałej dawce.

Telzartan - N może być przepisywany pacjentom, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy stosowaniu oddzielnie telmisartanu lub hydrochlorothiazidu, a także pacjentom, którzy wcześniej osiągnęli poprawę stanu klinicznego przy stosowaniu oddzielnie telmisartanu i hydrochlorothiazidu.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek *

Zaleca się monitorowanie funkcji nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby *

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem funkcji wątroby lek Telzartan - N należy stosować nie częściej niż raz dziennie. Telzartan - N nie należy stosować pacjentom z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby. Tiazydy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku *

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Sposób stosowania

Tabletki Telzartan - N należy przyjmować doustnie raz dziennie z płynem, niezależnie od posiłku.

Zasady bezpieczeństwa przed stosowaniem leku *

Telzartan - N należy przechowywać w szczelnej opakowaniu blisterowym, ponieważ tabletki są bardzo higroskopijne. Tabletki należy wyjmować z blistera bezpośrednio przed zażyciem.

Dzieci *
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku Telzartan - N u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia).

*** Przedawkowanie. ***

Informacje dotyczące przedawkowania telmisartanu u ludzi są ograniczone. Nie ustalono stopnia eliminacji hydrochlorothiazidu metodą hemodializy.

Objawy. *

Przy przedawkowaniu telmisartanu najczęściej występującymi objawami były hipotensja tętnicza i tachykardia; donoszono również o bradykardii, zawrotach głowy, wymiotach, podwyższeniu stężenia kreatyniny w surowicy oraz o ostrej niewydolności nerek. Przedawkowanie hydrochlorothiazidu wiąże się z obniżeniem stężenia elektrolitów (hipokaliemia, hipochloremia) oraz hipowolemia spowodowaną nadmiernym działaniem moczopędnym. Najczęstsze objawy przedawkowania to nudności i senność. Hipokaliemia może prowadzić do skurczów mięśni i/lub nasilenia zaburzeń rytmu serca, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasierdziowych z grupy digitalis lub niektórych leków przeciwarytmicznych.

Leczenie. *

Telmisartan nie jest usuwany metodą hemodializy. Pacjenci powinni być stale monitorowani i otrzymywać leczenie objawowe i wspierające. Leczenie zależy od czasu przyjęcia leku oraz ciężkości objawów. Zalecane działania obejmują wywołanie wymiotów i/lub przepłukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania można stosować węgiel aktywny. Należy monitorować poziom elektrolitów i kreatyniny w surowicy. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej i podjąć działania mające na celu szybkie uzupełnienie objętości płynów i soli w organizmie.

Efekty uboczne.

Najczęściej zgłaszanym efektem ubocznym był zawrot głowy. Poważny obrzęk naczynioruchowy może występować pojedynczo (mniej niż 1 przypadek na 1000 pacjentów).

Kombinacja z ustaloną dawką

Nie stwierdzono zależności efektów ubocznych od dawki, a te efekty nie były związane z płcią, wiekiem ani pochodzeniem rasowym.

Efekty uboczne zgłaszane podczas wszystkich badań klinicznych, które występowały częściej (p ≤ 0,05) przy stosowaniu kombinacji telmisartanu z hydrochlorotiazydem niż przy stosowaniu placebo, przedstawiono poniżej według klas układów narządów. Efekty uboczne obserwowane przy stosowaniu każdego składnika oddzielnie, ale nie ujawnione podczas badań klinicznych, mogą wystąpić podczas leczenia lekiem Telzartan - N.

Efekty uboczne podano z uwzględnieniem częstości występowania według następujących warunkowych kategorii: bardzo często (1/10); często (1/100 do <1/10); rzadko (1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie reakcje niepożądane są wymienione w kolejności malejącej częstości występowania.

Infekcje i inwazje:

rzadko – zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, zapalenie zatok.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – nasilenie lub aktywacja toczeńca układowego¹.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania:

rzadko – hipokaliemia;

rzadko – hiperurykemia, hiponatremia.

Zaburzenia ze strony psychicznej:

rzadko – niepokój;

rzadko – depresja.

Zaburzenia układu nerwowego:

często – zawroty głowy;

rzadko – omdlenie, parestezja;

rzadko – bezsenność, zaburzenia snu.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

rzadko – zaburzenia widzenia, nieostre widzenie;

częstość nieznana – wylew w ciele pajęczowym.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i labiryntu:

rzadko – zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony serca:

rzadko – tachykardia, arytmia.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego:

rzadko – hipotensja tętnicza, hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i jamy piersiowej:

rzadko – duszność;

rzadko – zespół ostrej niewydolności oddechowej (w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

rzadko – biegunka, suchość w ustach, wzdęcia;

rzadko – ból brzucha, zaparcie, niestrawność, wymioty, zapalenie żołądka;

bardzo rzadko – ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe:

rzadko – zaburzenia funkcji wątroby/choreba wątroby¹.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy (również z letalnym skutkiem), rumień, świąd, wysypka, nadpotliwość, pokrzywka; częstość nieznana – nowotwory skóry niemelanomowe (rak komórkowy podstawnych i rak komórkowy płaskich);

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego:

rzadko – ból pleców, skurcze mięśni, mialgia;

rzadko – artralgia, skurcze mięśni, ból nóg.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

rzadko – zaburzenia erekcji.

Zaburzenia ogólne:

rzadko – ból w klatce piersiowej;

rzadko – objawy podobne do grypy, ból.

Dane laboratoryjne:

rzadko – podwyższony poziom kwasu moczowego;

rzadko – podwyższony poziom kreatyniny, podwyższony poziom kinazy kreatynowej we krwi, podwyższony poziom enzymów wątrobowych.

¹ Dane z okresu pogwarancyjnego.

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych składników.

Efekty uboczne wcześniej zgłaszane w związku z zastosowaniem jednego ze składników mogą wystąpić przy stosowaniu kombinacji telmisartan/hydrochlorotiazyd, nawet jeśli nie były one obserwowane podczas badań klinicznych tej kombinacji.

Telmisartan

Efekty uboczne o tej samej częstości występowania obserwowano zarówno przy stosowaniu telmisartanu, jak i placebo.

Łączna liczba efektów ubocznych przy stosowaniu telmisartanu (41,4%) była zazwyczaj porównywalna z liczbą w grupie placebo (43,9%) podczas badań placebo-kontrolowanych. Poniższe reakcje niepożądane zebrano podczas wszystkich badań klinicznych wśród pacjentów leczonych telmisartanem z powodu nadciśnienia tętniczego oraz wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat z wysokim ryzykiem zaburzeń układu sercowo-naczyniowego.

Infekcje i inwazje:

rzadko – infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje dróg moczowych, w tym zapalenie pęcherza;

rzadko – sepsa, w tym zakończona śmiercią.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego:

rzadko – anemia;

rzadko – eozynofilia, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania:

rzadko – hiperkaliemia;

rzadko – hipoglikemia (u chorych na cukrzycę).

Zaburzenia ze strony serca:

rzadko – bradykardia.

Zaburzenia układu nerwowego:

częstość nieznana – senność.

Zaburzenia układu oddechowego:

rzadko – kaszel;

bardzo rzadko – choroba płuc międzywistowatych.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

rzadko – dyskomfort w żołądku.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – egzema, zapalenie skóry lekowe, toksyczna wysypka naczyniowa.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego:

rzadko – artroza, ból ścięgien.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:

rzadko – niewydolność nerek (w tym ostra niewydolność nerek).

Zaburzenia ogólne:

rzadko – osłabienie.

Dane laboratoryjne:

rzadko – obniżenie poziomu hemoglobiny.

Opis poszczególnych reakcji niepożądanych:

Zgłaszano przypadki obrzęku jelita po zastosowaniu blokerów receptora angiotensyny II (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Hydrochlorotiazyd

Hydrochlorotiazyd może powodować lub nasilać hipowolmię, która może prowadzić do zaburzeń równowagi elektrolitowej.

Efekty uboczne obserwowane przy stosowaniu hydrochlorotiazydu oddzielnie przedstawiono poniżej.

Infekcje i inwazje:

częstość nieznana – zapalenie ślinianek.

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbie i polipy):

częstość nieznana – nowotwory skóry niemelanomowe (rak komórkowy podstawnych i rak komórkowy płaskich).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego:

częstość nieznana – anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, zahamowanie funkcji szpiku kostnego, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia (czasem z purpurą).

Zaburzenia układu odpornościowego:

częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Zaburzenia endokrynologiczne:

częstość nieznana – niewłaściwa kontrola cukrzycy.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania:

często – hipomagnezemia;

rzadko – hiperkalcemia;

bardzo rzadko – alkaloza hipochlorymiczna;

częstość nieznana – anoreksja, zmniejszony apetyt, zaburzenia równowagi elektrolitowej, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipowolemia, hiperurykemia, która może wywoływać napady podagry u pacjentów z bezobjawowym przebiegiem choroby.

Zaburzenia ze strony psychicznej: częstość nieznana – niepokój, dezorientacja, senność, pobudzenie, zmiany nastroju.

Zaburzenia układu nerwowego:

rzadko – ból głowy;

częstość nieznana – lekkie zawroty głowy, drgawki, dezorientacja.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

częstość nieznana – ksenopsja, ostre krótkowzroczność, ostre glaukoma zamkniętociągowe.

Zaburzenia naczyniowe:

częstość nieznana – naczyniak martwiczy.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

częstość nieznana – zapalenie trzustki, dyskomfort w żołądku, uczucie pragnienia, nudności.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe:

częstość nieznana – żółtaczka (hepatocelularna lub cholesteryczna), zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

częstość nieznana – zespół podobny do toczeńca układowego, reakcje fotouczulenia, zapalenie naczyń skóry, toksyczny nekroliz epidermy, purpura, zespół Stevensa**–**Johnsona, wielopostaciowa rumieniowatość.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego:

częstość nieznana – osłabienie.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:

częstość nieznana – zapalenie nerek międzywistowate, zaburzenia funkcji nerek, glikozuria, niewydolność nerek.

Zaburzenia narządów rozrodczych i gruczołów mlekowych:

częstość nieznana – zaburzenia seksualne.

Zaburzenia ogólne:

częstość nieznana – gorączka.

Dane laboratoryjne:

częstość nieznana – podwyższony poziom trójglicerydów.

Opis poszczególnych reakcji niepożądanych

Zaburzenia funkcji wątroby/choreba wątroby

Na podstawie danych z okresu pogwarancyjnego większość przypadków zaburzeń funkcji wątroby/choreby wątroby obserwowano u pacjentów z populacji japońskiej. Pacjenci z populacji japońskiej są bardziej narażeni na te reakcje niepożądane.

Sepsa

W trakcie badania PRoFESS u pacjentów przyjmujących telmisartan odnotowano wyższy poziom przypadków sepsy niż u tych, którzy otrzymywali placebo. Zjawisko to może być przypadkowe lub związane z mechanizmem, którego istota jest obecnie nieznana.

Choroba płuc międzywistowata. O przypadkach choroby płuc międzywistowatej związanej z przyjmowaniem telmisartanu zgłaszano w trakcie stosowania po rejestracji. Jednakże nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego.

Nowotwory skóry niemelanomowe

Na podstawie dostępnych danych badań epidemiologicznych obserwuje się skumulowaną zależność dawkową między hydrochlorotiazydem a nowotworami skóry niemelanomowymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”)

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy ochrony zdrowia są zobowiązani do zgłaszania wszelkich podejrzewanych reakcji niepożądanych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie. Po 7 tabletek w blistrze; po 2 lub 4 blisterach w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. D-r Reddy's Laboratories Ltd

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działnica nr 41, wioska Bachupali, Mandal Bachupali, okręg Medchal Malkaigiri, Telangana 500090, Indie

O zgłoszeniu reakcji niepożądanej lub braku skuteczności przy zastosowaniu leku można poinformować pod numerami telefonów:

+38 044 207 51 97 lub +38 050 414 39 39; a także pod adresem e-mail: [email protected] (całodobowo).