Sulfasalazyna-En

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku Sulfasalazyna-En (Sulfasalazin-EN)

SkÅ ad:

substancja czynna: sulfasalazyna;

1 tabletka zawiera 500 mg sulfasalazyny;

substancje pomocnicze: powidon, skrobia żelatynizowana, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), talk, cytrynian trietylu, makrogol 6000, karboksymetyloceluloza sodowa, kopolimer metakrylanowy (typ A).

Postać leku. Tabletki o otoczce opóźniajÄ cej uwalnianie substancji czynnej.

Główne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci fizykochemiczne: okrÄ gÅ‚e, jasnobrÄ zowe, Å‚agko dwuwypukÅ‚e tabletki, pokryte otoczkÄ filmowÄ .

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwżdliwe stosowane w chorobach jelita. Kwas aminosalicylowy i podobne środki. Sulfasalazyna.

Kod ATX A07EC01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Gromadzi się w tkance łącznej jelita, uwalniając kwas 5-aminosalicylowy o działaniu przeciwzapalnym oraz sulfapirydynę, która wykazuje działanie przeciwbakteryjne wobec diplokoków, streptokoków, gonokoków i pałeczki Escherichia coli. Wykazuje działanie immunosupresyjne, szczególnie w tkance łącznej, ścianie jelita i płynie surowiczym, gdzie jego stężenie jest najwyższe. Sulfapirydyna zmniejsza stan zapalny ogólnoustrojowy i wywiera działanie przeciwbakteryjne, hamując działanie naturalnych komórek zabójczych i transformację leukocytów. Działanie przeciwzapalne kwasu 5-aminosalicylowego (mesalazyna) ma największe znaczenie w leczeniu zapalnych chorób jelit. Działa głównie lokalnie, hamując cyklooksygenazę i lipoksygenazę w ścianie jelita, zapobiegając w ten sposób powstawaniu prostaglandyn, leukotrienów i innych mediatorów stanu zapalnego. Dzięki niskiej absorpcji zmniejsza stan zapalny w jelicie grubym.

Farmakokinetyka.

Około 30 % przyjętej dawki sulfasalazyny jest wchłaniane w jelicie cienkim; pozostałe 70 % ulega metabolizmowi przez bakterie jelitowe w jelicie grubym do sulfapirydyny i kwasu 5-aminosalicylowego. Maksymalne stężenia sulfasalazyny i jej metabolitów w osoczu znacznie różnią się u poszczególnych pacjentów – przy niskim poziomie acetylowania są one znacznie wyższe i związane z częstszym występowaniem działań niepożądanych. Maksymalne stężenie sulfasalazyny w osoczu osiągane jest po 3–12 godzinach po przyjęciu tabletek o opóźnionym uwalnianiu. Lepiej wiąże się z białkami osocza i tkanką łączną. Główna część wchłoniętej ilości sulfasalazyny wraca z żółcią do jelita; niewielka ilość wydzielana jest w niezmienionej postaci z moczem. Okres półwylu z krwi wynosi od 5 do 10 godzin.

Główna część uwalnianej sulfapirydyny jest wchłaniana i osiąga maksymalne stężenie w osoczu krwi po 12–24 godzinach od przyjęcia leku. Metabolizowana jest w wątrobie (przez acetylowanie, hydroksylację i koniugację z kwasem glukuronowym), wydalana przez nerki. Okres półwylu wynosi od 6 do 14 godzin, w zależności od szybkości acetylowania. Tylko około 30 % kwasu 5-aminosalicylowego jest wchłaniane, poddawane acetylowaniu w wątrobie i wydalane przez nerki z moczem. Reszta wydzielana jest w niezmienionej postaci z kałem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita od łagodnego do umiarkowanego stopnia nasilenia oraz jako terapia wspomagająca w przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita ciężkiego stopnia nasilenia; przedłużanie okresu remisji między ostrymi napadami wrzodziejącego zapalenia jelita;
• leczenie pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, u których salicylany lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) okazały się niewystarczająco skuteczne (np. niewystarczająca skuteczność terapeutyczna lub nietolerancja przy odpowiednim przyjmowaniu określonych dawek jednego lub więcej NSAID);
• leczenie młodzieńczego reumatoidalnego zapalenia stawów z zespołem poliartretycznym w przypadkach, gdy salicylany lub inne NSAID okazały się niewystarczająco skuteczne.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na sulfasalazynę, jej metabolity, sulfonamidy lub salicylany;
• niedrożność jelit lub obturacja dróg moczowych;
• porfiria, ponieważ obserwowano wytrącanie się osadu przez sulfonamidy w ostrym napadzie porfirii;
• ciężkie uszkodzenie nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min/1,73 m²) i/lub ciężkie uszkodzenie wątroby;
• pacjenci z wywiadem ciężkich napadów astmy, pokrzywki, kichania lub innych reakcji alergicznych wywołanych kwasem acetylosalicylowym lub innymi NSAID. U takich pacjentów odnotowano reakcje anafilaktyczne zakończone śmiercią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Opisywano obniżenie wchłaniania kwasu foliowego i digoksyny przy jednoczesnym stosowaniu z sulfasalazyną.

Zgłaszano supresję szpiku kostnego i białaczkę przy jednoczesnym stosowaniu tiopuryny 6-merkaptopuryny lub jej proleków, azytiopuryny, z sulfasalazyną (dawkowanie doustne).

Jednoczesne stosowanie dawek dobowych sulfasalazyny 2 g i dawek tygodniowych metotreksatu 7,5 mg u 15 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (w badaniu interakcji leków) nie prowadziło do zmiany parametrów farmakokinetyki tych leków.

Dawki dobowe sulfasalazyny 2 g (maksymalnie 3 g) i dawki tygodniowe metotreksatu 7,5 mg (maksymalnie 15 mg) stosowano jako monoterapię lub w kombinacji u 310 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów w dwóch kontrolowanych, 52-tygodniowych badaniach klinicznych. W ogólnym profilu toksyczności tej kombinacji stwierdzono zwiększoną częstość niepożądanych zjawisk ze strony przewodu pokarmowego, szczególnie nudności, w porównaniu z częstością występującą przy stosowaniu tych leków oddzielnie.

Wskaźniki laboratoryjne. Były pojedyncze doniesienia o możliwym wpływie na wyniki badań laboratoryjnych (chromatografia cieczowa) normetanefryny w moczu, prowadzące do fałszywie dodatniego wyniku u pacjentów przyjmujących sulfasalazynę lub jej metabolit, mesalaminy/mesalazyny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Preparat Sulfasalazyna-En jest szczególnie wskazany u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, którzy nie mogą przyjmować tabletek sulfasalazyny bez powłoki ze względu na nietolerancję ze strony przewodu pokarmowego oraz u których objawy wskazują, że nietolerancja ta nie jest głównie związana z wysokim stężeniem sulfapirydyny i jej metabolitów we krwi, np. u pacjentów z nudnościami i wymiotami po przyjęciu pierwszych dawek leku lub u pacjentów, u których zmniejszenie dawki nie zmniejszyło działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Pacjenci z reumatoidalnym zapaleniem stawów lub młodzieńczym reumatoidalnym zapaleniem stawów powinni kontynuować leczenie wspierające, w tym odpoczynek i fizykoterapię, zgodnie z wskazaniami. W przeciwieństwie do leków przeciwzapalnych, działanie preparatu Sulfasalazyna-En nie występuje natychmiast. Zaleca się stosowanie leków przeciwbólowych i/lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych jako terapii wspomagającej przynajmniej do czasu uzyskania efektu działania leku.

Zgłaszano przypadki niewydolności wątroby oraz podwyższenia stężenia enzymów w surowicy krwi podczas leczenia kwasem 5-aminosalicylowym/preparatami mesalazyny u pacjentów z chorobą wątroby w wywiadzie. Dlatego preparat Sulfasalazyna-En jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby (patrz „Przeciwskazania”). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu preparatu u pacjentów z uszkodzeniem wątroby o umiarkowanym do ciężkiego stopnia nasilenia i stosować go tylko wtedy, gdy korzyść z leczenia znacznie przewyższa ryzyko dla pacjenta. Należy kontrolować funkcje wątroby przed rozpoczęciem terapii oraz okresowo w trakcie leczenia. Zgłaszano przypadki uszkodzenia nerek, w tym nefropatię minimalnych zmian i przewlekły nefryt międzywątkowy, związane ze stosowaniem mesalaminu i jego leków pro. Preparat Sulfasalazyna-En jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem nerek (patrz „Przeciwskazania”). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu preparatu u pacjentów z uszkodzeniem nerek o umiarkowanym do ciężkiego stopnia nasilenia i stosować go tylko wtedy, gdy korzyść z leczenia znacznie przewyższa ryzyko dla pacjenta. Należy kontrolować funkcje nerek przed rozpoczęciem terapii oraz okresowo w trakcie leczenia. Zgłaszano śmiertelne przypadki związane z reakcjami nadwrażliwości, agranulocytozą, anemią aplastyczną, innymi dyskrazjami krwi, uszkodzeniem wątroby i nerek, nieodwracalnymi zmianami układu nerwowo-mięśniowego i ośrodkowego układu nerwowego oraz włóknistym zapaleniem płuc, wywołane stosowaniem sulfasalazyny. Obecność takich objawów klinicznych jak ból gardła, podwyższona temperatura ciała, bladość, purpura lub żółtaczka może wskazywać na poważne zaburzenia krwi lub hepatotoksyczność. Pacjentom przyjmującym preparat Sulfasalazyna-En należy wykonać morfologię krwi oraz badanie moczu z dokładnym badaniem mikroskopijnym. W okresie oczekiwania na wyniki badań krwi należy przerwać leczenie sulfasalazyną.

Oligospermia i bezpłodność mogą występować u mężczyzn podczas terapii sulfasalazyną. Po odstawieniu leku efekty te są odwracalne w ciągu 2–3 miesięcy.

Zgłaszano poważne infekcje, w tym śmiertelny sepsis i zapalenie płuc. Niektóre infekcje były związane z agranulocytozą, neutropenią lub mielosupresją. W przypadku wystąpienia u pacjenta poważnej infekcji należy przerwać stosowanie preparatu. Podczas i po leczeniu preparatem należy dokładnie monitorować stan pacjentów pod kątem objawów i objawów infekcji. Pacjentowi, u którego podczas leczenia rozwinęła się nowa infekcja, należy natychmiast przeprowadzić pełne badanie diagnostyczne w celu wykrycia infekcji i mielosupresji. Należy zachować ostrożność przy rozważaniu możliwości stosowania sulfasalazyny u pacjentów z nawracającymi lub przewlekłymi infekcjami w wywiadzie lub współistniejącymi chorobami lub jednoczesnym stosowaniem leków, które mogą sprzyjać rozwojowi infekcji u pacjenta.

Ciężkie reakcje nadwrażliwości mogą wpływać na stan narządów wewnętrznych, powodując zapalenie wątroby, zapalenie nerek, zapalenie mięśnia sercowego, zespół mononukleozopodobny (pseudomononukleoza), zmiany patologiczne we krwi (w szczególności histiocytozę hemofagocytarną) i/lub zapalenie płuc, w tym infiltrację eozynofilową.

Zgłaszano poważne reakcje skórne związane ze stosowaniem sulfasalazyny, niektóre z nich zakończone śmiercią, w tym odłuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz. Pacjenci są najbardziej narażeni na rozwój tych zjawisk na wczesnych etapach terapii, a większość z nich pojawia się w pierwszym miesiącu leczenia.

Sulfasalazynę należy natychmiast odstawić przy pierwszych objawach wysypki na skórze, zmian patologicznych na błonie śluzowej lub innych objawach nadwrażliwości.

Zgłaszano ciężkie, zagrażające życiu ogólnoustrojowe reakcje nadwrażliwości u pacjentów przyjmujących sulfasalazynę, takie jak lekowe wysypki z eozynofilami i objawy systemowe. Nawet jeśli nie występuje wysypka, mogą pojawić się wczesne objawy nadwrażliwości, takie jak podwyższona temperatura ciała lub limfadenopatia. W przypadku wystąpienia takich objawów lub objawów należy natychmiast przebadać pacjenta. Jeśli nie można ustalić innej przyczyny tych objawów lub objawów, leczenie sulfasalazyną należy przerwać.

Należy monitorować pacjentów z nadwrażliwością na furozemyd, diuretyki tiazydowe lub inhibitory węglanowej anhydrazy w kierunku objawów wysypki skórnej, uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów reakcji alergicznych.

Środki ostrożności.

Ogólne zasady. Preparat należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z ciężką alergią lub astmą oskrzelową. W celu zapobiegania krystalurii i powstawaniu kamieni należy zapewnić odpowiednią podaż płynów. U pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy należy dokładnie monitorować objawy anemii hemolitycznej. Reakcja ta zazwyczaj zależy od dawki. W przypadku wystąpienia reakcji toksycznych lub nadwrażliwości leczenie preparatem należy natychmiast przerwać.

Zgłaszano pojedyncze przypadki, w których tabletki preparatu Sulfasalazyna-En nie rozkładały się podczas przechodzenia przez przewód pokarmowy. W takim przypadku należy natychmiast przerwać stosowanie preparatu.

Informacja dla pacjentów.

Pacjentów należy poinformować o możliwości wystąpienia działań niepożądanych i konieczności dokładnego nadzoru medycznego. Pojawienie się bólu gardła, podwyższonej temperatury ciała, bladości, purpury lub żółtaczki może wskazywać na poważne zaburzenia krwi. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów z tej listy pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Pacjentów należy poinstruować, że przyjmowanie preparatu powinno odbywać się w dwóch równych dawkach, najlepiej po posiłku, a tabletki należy połykać całe. Należy poinformować, że sulfasalazyna może powodować zmianę koloru moczu lub skóry na pomarańczowo-żółty.

Zapalenie wrzodziejące jelita grubego. Pacjenci z zapaleniem wrzodziejącym jelita grubego powinni wiedzieć, że rzadko udaje się całkowicie wyleczyć tę chorobę, a ryzyko nawrotu może znacznie zmniejszyć się po długotrwałym stosowaniu preparatu Sulfasalazyna-En w dawce utrzymującej.

Reumatoidalne zapalenie stawów. Reumatoidalne zapalenie stawów rzadko ustępuje całkowicie. Dlatego wskazane jest długotrwałe stosowanie preparatu. Dalsze monitorowanie pacjentów wymagających przyjmowania sulfasalazyny powinno być prowadzone przez lekarzy w celu ustalenia potrzeby długotrwałego stosowania leku.

Badania laboratoryjne. Przed rozpoczęciem stosowania preparatu Sulfasalazyna-En oraz co dwa tygodnie przez pierwsze trzy miesiące terapii należy wykonywać morfologię krwi z formułą leukocytarną oraz badania funkcji wątroby. W kolejnych trzech miesiącach te same badania należy wykonywać raz w miesiącu, a następnie co trzy miesiące i zgodnie z wskazaniami klinicznymi. Również okresowo podczas leczenia preparatem Sulfasalazyna-En należy wykonywać morfologię moczu oraz oceniać funkcję nerek (patrz sekcja „Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych” poniżej).

Może być wskazane oznaczenie stężenia sulfapirydyny w surowicy krwi, ponieważ stężenia powyżej 50 μg/ml są prawdopodobnie związane ze zwiększoną częstością występowania działań niepożądanych.

Sulfasalazyna doustnie stosowana hamuje wchłanianie i metabolizm kwasu foliowego, co może prowadzić do jego niedoboru w organizmie (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”) i potencjalnie wpływać na rozwój poważnych zaburzeń układu krwiotwórczego (takich jak makrocytoza i pancytopenia).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Istnieje kilka doniesień o możliwym wpływie sulfasalazyny lub jej metabolitu mesalaminu/mesalazyny na oznaczanie normetanefryny w moczu metodą chromatografii cieczowej, co prowadzi do fałszywie pozytywnego wyniku testu.

Sulfasalazyna lub jej metabolity mogą wpływać na pochłanianie promieniowania ultrafioletowego, szczególnie przy długości fali 340 nm, i mogą zakłócać niektóre badania laboratoryjne wykorzystujące NAD(H) lub NADP(H) do pomiaru pochłaniania promieniowania ultrafioletowego w pobliżu tej długości fali. Przykładami takich badań mogą być oznaczenia mocznika, amoniaku, LDH, α-HBDH i glukozy. Podczas leczenia sulfasalazyną w wysokich dawkach możliwe jest zakłócenie oznaczeń alaninotransaminazy (ALT), asparaginianotransaminazy (AST), kinazy kreatynowej mięsień/mózg (CK-MB), dehydrogenazy glutaminianowej (GLDH) lub tyroksyny. Należy skonsultować się z laboratorium w sprawie stosowanej metodyki. W przypadku przyjmowania sulfasalazyny należy uwzględnić ten fakt przy ocenie wyników badań laboratoryjnych. Wyniki należy interpretować w połączeniu z danymi klinicznymi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Według opublikowanych danych dotyczących stosowania sulfasalazyny u kobiet w ciąży nie ma dowodów na ryzyko działania teratogennego. Prawdopodobieństwo negatywnego wpływu na płód podczas stosowania sulfasalazyny w czasie ciąży jest niskie. Przy doustnym stosowaniu sulfasalazyna hamuje wchłanianie i metabolizm kwasu foliowego i może prowadzić do jego niedoboru. Ponieważ szkodliwy wpływ nie został całkowicie wykluczony, sulfasalazynę można przepisywać kobietom w ciąży tylko w przypadku wyraźnej potrzeby i w minimalnych dawkach.

W czasie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Systematycznej oceny wpływu sulfasalazyny na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn nie przeprowadzono.

Sposób stosowania i dawki

Dawkę należy dobrać indywidualnie, uwzględniając ciężkość choroby oraz tolerancję leku.

Pacjenci powinni przyjmować tabletki podczas posiłku. Tabletki należy połykać całe, nie dzielić ani nie kruszyć, popijając jednym szklanką płynu.

Jeśli pacjent opuścił przyjmowanie kolejnej dawki leku, należy przyjąć ją jak najszybciej. Jeśli zbliża się już czas przyjęcia następnej dawki, należy kontynuować zalecany schemat leczenia (bez podwajania dawki).

Choroba wrzodziejąca jelita

Terapia wstępna

Dorośli: 3–4 g na dobę w równych dawkach, przyjmowanych w odstępach nie dłuższych niż 8 godzin. Można zalecić rozpoczęcie terapii niższymi dawkami, np. 1–2 g na dobę, w celu zmniejszenia możliwych niepożądanych działań ze strony przewodu pokarmowego. Jeśli do osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego konieczne jest stosowanie dawki dobowej powyżej 4 g, należy wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji toksycznych.

Dzieci w wieku od 6 lat: dawka 40–60 mg/kg masy ciała w ciągu każdego 24-godzinnego okresu, podzielona na 3–6 dawek. Lek nie jest zalecany dzieciom, u których dawka pojedyncza obliczona na podstawie masy ciała wynosi mniej niż 1 tabletka (500 mg).

Terapia utrzymująca

Dorośli: 2 g na dobę.

Dzieci w wieku od 6 lat: dawka 30 mg/kg masy ciała w ciągu każdego 24-godzinnego okresu, podzielona na 4 dawki. Lek nie jest zalecany dzieciom, u których dawka pojedyncza obliczona na podstawie masy ciała wynosi mniej niż 1 tabletka (500 mg).

Skuteczność leku Sulfasalazyna-En w ostrym zapaleniu jelita można oceniać na podstawie kryteriów klinicznych, w szczególności obecności podwyższonej temperatury ciała, zmiany masy ciała oraz stopnia i częstości biegunki i krwawienia, a także na podstawie wyników sigmoidoskopii i oceny próbek uzyskanych podczas biopsji. Często konieczne jest kontynuowanie przyjmowania leku, nawet jeśli objawy kliniczne, w tym biegunka, zostały już skontrolowane. Jeśli podczas badania endoskopowego potwierdzono zadowalający stopień poprawy stanu, dawkę leku Sulfasalazyna-En należy zmniejszyć do dawki utrzymującej. Jeśli biegunka powraca, dawkę należy zwiększyć do poprzednio skutecznej dawki.

Sulfasalazyna-En jest szczególnie wskazana pacjentom, którzy nie mogą przyjmować tabletek sulfasalazyny bez powłoki ze względu na nietolerancję ze strony przewodu pokarmowego (np. osłabienie apetytu, nudności). Jeśli objawy nietolerancji ze strony żołądka (osłabienie apetytu, nudności, wymioty itp.) występują po przyjęciu pierwszych kilku dawek leku Sulfasalazyna-En, prawdopodobnie są one spowodowane wzrostem całkowitych stężeń sulfapirydyny w surowicy i mogą być zmniejszone przez zmniejszenie dawki dobowej leku Sulfasalazyna-En o połowę, z późniejszym stopniowym jej zwiększaniem w ciągu kilku dni. Jeśli nietolerancja ze strony żołądka nadal występuje, stosowanie leku należy przerwać na 5–7 dni, a następnie wznowić ponownie od niższych dawek dobowych.

Reumatoidalne zapalenie stawów u dorosłych

2 g na dobę w dwóch równych dawkach. Zaleca się rozpoczęcie terapii niższymi dawkami leku Sulfasalazyna-En, np. 0,5–1 g na dobę, w celu zmniejszenia możliwych niepożądanych działań ze strony przewodu pokarmowego. Zalecany schemat dawkowania przedstawiono poniżej.

W przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów skuteczność leku Sulfasalazyna-En można ocenić na podstawie stopnia poprawy stanu, liczby stawów z aktywnym zapaleniem oraz nasilenia zapalenia. Efekt terapeutyczny można zaobserwować już po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia lekiem, jednak u niektórych pacjentów może być konieczne leczenie przez 12 tygodni, zanim pojawią się korzyści kliniczne. Można rozważyć możliwość zwiększenia dawki dobowej leku do 3 g, jeśli skuteczność kliniczna po 12 tygodniach jest niewystarczająca. Zaleca się staranne monitorowanie pacjenta podczas stosowania dawek powyżej 2 g na dobę.

Zalecany schemat dawkowania w reumatoidalnym zapaleniu stawów u dorosłych:

Chłoniączka reumatoidalna z zespołem poliartretycznym

Lek nie jest zalecany dzieciom, dla których dawka pojedyncza obliczona na podstawie masy ciała wynosi mniej niż 1 tabletka (500 mg).

Dzieci w wieku od 6 lat: 30–50 mg/kg masy ciała na dobę, podzielone na 2 równe dawki. Zwykle maksymalna dawka wynosi 2 g na dobę. Aby zmniejszyć możliwą nietolerancję ze strony przewodu pokarmowego, należy rozpocząć od jednej czwartej lub jednej trzeciej planowanej dawki utrzymującej i zwiększać ją co tydzień, aż do osiągnięcia dawki utrzymującej po upływie 1 miesiąca.

Niektórzy pacjenci mogą być wrażliwi na leczenie sulfasalazyną. Opisano różne schematy dezensytyzacji, które okazały się skuteczne u 34 z 53 pacjentów, u 7 z 8 pacjentów oraz u 19 z 20 pacjentów. Schematy te zakładają rozpoczęcie leczenia od początkowej całkowitej dawki dobowej 50–250 mg sulfasalazyny z podwajaniem dawki co 4–7 dni aż do osiągnięcia pożądanego poziomu terapeutycznego. Jeśli wystąpią objawy wrażliwości, należy przerwać leczenie lekiem. Dezensytyzacja nie powinna być stosowana u pacjentów z wywiadem agranulocytozy ani u pacjentów, u których wystąpiła reakcja anafilaktyczna podczas wcześniejszego przyjmowania sulfasalazyny.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u pacjentów w wieku do 2 lat z wrzodziejącym zapaleniem jelita nie zostały ustalone.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku w leczeniu objawów i dolegliwości chłoniączki reumatoidalnej z zespołem poliartretycznym u pacjentów w wieku od 6 do 16 lat potwierdzono danymi odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań z udziałem dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Ekstrapolacja danych z badań u dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów na dzieci z chłoniączką reumatoidalną z zespołem poliartretycznym opiera się na podobieństwie choroby i skuteczności terapii w obu grupach pacjentów. Opublikowane wyniki badań potwierdzają możliwość ekstrapolacji danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności sulfasalazyny w chłoniączce reumatoidalnej z zespołem poliartretycznym (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Opisano wysoką częstość niepożądanych zjawisk u pacjentów z przebiegiem systemowym chłoniączki reumatoidalnej. Stosowanie leku u dzieci z systemowym przebiegiem chłoniączki reumatoidalnej często prowadziło do wystąpienia reakcji przypominającej chorobę surowiczą. Reakcja ta była często ciężka i objawiała się podwyższoną temperaturą ciała, nudnościami, wymiotami, bólem głowy, wysypką oraz odchyleniami wyników badań funkcji wątroby od normy. Leczenie sulfasalazyną w przypadku systemowego przebiegu chłoniączki reumatoidalnej nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

Istnieją dowody, że częstość i ciężkość reakcji toksycznych w przypadku przedawkowania są bezpośrednio powiązane z całkowitą stężeniem sulfapirydyny w surowicy krwi. Objawy przedawkowania mogą obejmować nudności, wymioty, zaburzenia żołądka i bóle brzucha. W cięższych przypadkach mogą występować objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w szczególności senność, drgawki. W celu monitorowania procesu rekonwalescencji po przedawkowaniu można wykorzystać oznaczenie stężenia sulfapirydyny w surowicy krwi.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek są narażeni na większe ryzyko wystąpienia ciężkiej toksyczności.

Nie ma udokumentowanych przypadków śmiertelnych w wyniku przyjęcia znacznych pojedynczych dawek sulfasalazyny. Nie można określić LD50 u zwierząt laboratoryjnych, w szczególności u myszy, ponieważ najwyższa możliwa doustna dawka dobowa sulfasalazyny (12 g/kg) nie prowadziła do skutku śmiertelnego. Regularne stosowanie sulfasalazyny w dawce 16 g na dobę w formie tabletek nie prowadziło do skutku śmiertelnego u pacjentów.

Instrukcje w przypadku przedawkowania. W razie potrzeby przepłukanie żołądka lub wywołanie wymiotów oraz zastosowanie środków przeczyszczających. Alkalinizacja moczu. Przy prawidłowej funkcji nerek należy zastosować intensywne nawadnianie organizmu. W przypadku oligurii należy ograniczyć ilość podanej cieczy i roztworów soli oraz zastosować odpowiednie leczenie. W przypadku pełnej blokady nerek kryształami można przeprowadzić kateteryzację moczowodów. Niska masa cząsteczkowa sulfasalazyny i jej metabolitów może sprzyjać ich wydalaniu za pomocą dializy.

Pacjentów należy przebadać pod kątem objawów rozwijającej się metahemoglobinemii lub sulfhemoglobinemii. W przypadku wystąpienia tych stanów należy zastosować odpowiednią terapię.

Reakcje niepożądane.

Najczęstsze reakcje niepożądane związane z zastosowaniem sulfasalazyny w przypadku zapalenia jelita grubego to anoreksja, ból głowy, nudności, wymioty, zaburzenia żołądka oraz odwracalna oligospermia. Reakcje te występują u około jednej trzeciej pacjentów. Rzadziej pojawiają się takie reakcje jak świąd, pokrzywka, wysypka, podwyższenie temperatury ciała, anemia z ciałkami Heinz’a, anemia hemolityczna i cyjanozę (1 na 30 pacjentów lub mniej). Doświadczenie wskazuje, że przy dawce dobowej 4 g lub wyższej, czy też przy stężeniach sułfapirydyny w surowicy powyżej 50 μg/ml, częstość reakcji niepożądanych ma tendencję do wzrostu.

Zastosowanie sulfasalazyny u dorosłych w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów wiązało się z występowaniem podobnych reakcji niepożądanych, choć częstotliwość niektórych z nich była wyższa. W badaniach nad reumatoidalnym zapaleniem stawów często odnotowywano następujące reakcje niepożądane: nudności (19%), niestrawność (13%), wysypkę (13%), ból głowy (9%), ból brzucha (8%), wymioty (8%), podwyższenie temperatury ciała (5%), zawroty głowy (4%), zapalenie jamy ustnej (4%), świąd (4%), odchylenia od normy wyników badań funkcji wątroby (4%), leukopenię (3%) i trombocytopenię (1%). Zgłaszano jedno doniesienie o 10% poziomie supresji immunoglobuliny. Reakcja ta rozwijała się powoli i rzadko towarzyszyła jej objawom klinicznym.

Ogólnie rzecz biorąc, reakcje niepożądane u pacjentów z młodzieńczym reumatoidalnym zapaleniem stawów są podobne do tych obserwowanych u dorosłych z reumatoidalnym zapaleniem stawów, z wyjątkiem wysokiej częstości zespołu przypominającego chorobę surowiczą w przebiegu systemowym młodzieńczego reumatoidalnego zapalenia stawów. W jednym badaniu klinicznym zaobserwowano 10% poziom supresji immunoglobuliny.

Chociaż poniższa lista obejmuje jedynie niewielką liczbę reakcji niepożądanych zgłoszonych podczas stosowania tego konkretnego leku, farmakologiczna podobność sulfonamidów sugeruje, że każda z tych reakcji powinna być brana pod uwagę przy stosowaniu leku Sulfasalazyna-En.

Reakcje niepożądane występujące rzadko lub bardzo rzadko

Zakażenia i inwazje: oponiak niemikrobiologiczny, kolit pseudobłoniasty.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: pancytopenia, anemia aplastyczna, agranulocytoza, anemia megaloblastyczna (makrocytarna), purpura, hipoprotrombinemia, methehemoglobinemia, makrocytoza, wrodzona neutropenia i zespół mielodysplastyczny.

Zaburzenia układu odpornościowego: erytema wielopostaciowe (zespoł Stevensa-Johnsona), odłuszczeniowe zapalenie skóry, nekroliza epidermy (zespoł Lyella) z uszkodzeniem rogówki, lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), anafilaksja, zespół choroby surowiczej, choroba śródmiąższowa płuc, zapalenie płuc z lub bez eozynofilii, zapalenie naczyń, włókniste zapalenie pęcherzyków, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia z lub bez tamponady, alergicznego zapalenia mięśnia sercowego, zapalenia wieloosiowego, toczeń układowy, zapalenie wątroby i martwica wątroby z lub bez udziału kompleksów immunologicznych, fulminantne zapalenie wątroby, które czasem prowadzi do przeszczepienia wątroby, ostre parapsoriazopodobne zapalenie skóry (zespoł Mucha-Habermanna), rabdomioliza, fotosensytyzacja, artrodyne, obrzęk okołoodbytowy, zaczerwienienie spojówek i twardówki oka oraz łysienie, reakcje nadwrażliwości.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, zapalenie trzustki, biegunka krwista, zaburzenia wchłaniania kwasu foliowego, zaburzenia wchłaniania derywatu cyfogeniny, zapalenie jamy ustnej, biegunka, bóle brzucha oraz neutropeniczny zapalenie jelita i zaostrzenie zapalenia jelita grubego.

Zaburzenia psychiczne: depresja.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego: zaburzenia węchu smaku, mielopatia poprzeczna, drgawki, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, uszkodzenie tylnej wiązki rdzenia kręgowego, zespół końskiego ogona, zespół Guillaina-Barré, encefalopatia, neuropatia obwodowa, osłabienie funkcji psychicznych, zawroty głowy, utrata słuchu, zaburzenia węchu, bezsenność, ataksja, halucynacje, szumy w uszach i senność.

Zaburzenia ze strony nerek: toksyczna nefropatia z oligurią i anurią, zapalenie nerek, zespół nerczycowy, infekcje dróg moczowych, hematuria, kryształomocz, białkomocz i zespół hemolityczno-mocznicowy, zapalenie śródmiąższowe nerek.

Inne reakcje: zmiana koloru moczu i zmiana koloru skóry.

Sulfonamidy wykazują określoną podobieństwo chemiczne do niektórych leków przeciwcukrzycowych, diuretyków (acetylozolamid i tiazydy) oraz doustnych leków hipoglikemizujących. U pacjentów przyjmujących sulfonamidy rzadko występuje powiększenie tarczycy, hipoglikemia i zwiększone wydzielanie moczu.

Z tymi lekami może występować nadwrażliwość krzyżowa. Wydaje się, że szczury są szczególnie wrażliwe na działanie przeciwcukrzycowe sulfonamidów, a długotrwałe podawanie tych związków u zwierząt tego gatunku prowadziło do rozwoju nowotworów złośliwych tarczycy.

Doniesienia po rejestracji

Poniżej przedstawiono zjawiska wykryte podczas stosowania po rejestracji w praktyce klinicznej leków zawierających mesalazynę (lub metabolizowanych do jej powstania). Ponieważ doniesienia te były przesyłane dobrowolnie z populacji nieokreślonego rozmiaru, niemożliwe jest oszacowanie ich częstości. Zostały one uwzględnione ze względu na kombinację takich czynników jak poważność, częstość zgłaszania lub potencjalny związek przyczynowy z mesalazyną.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: pseudomonukleozę.

Zaburzenia ze strony serca: zapalenie mięśnia sercowego.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: doniesienia o hepatotoksyczności, w tym podwyższenie wskaźników badań funkcji wątroby (AST/GOT, ALT/GPT, GGTP, LDH, fosfataza alkaliczna, bilirubina), żółtaczka, żółtaczka cholestata, cyrkoza, zapalenie wątroby cholestata, zastój żółci i możliwe uszkodzenie hepatocyty, w tym martwica wątroby i niewydolność wątroby. Niektóre z tych przypadków kończyły się śmiercią. Zgłoszono jeden przypadek zespołu przypominającego zespół Kawasaki, obejmujący zmiany funkcji wątroby.

Zaburzenia układu odpornościowego: anafilaksja.

Zaburzenia przemiany materii i metabolizmu: utrata apetytu, niedobór folianów.

Zaburzenia układu moczowego: kamica nerkowa.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy środkowej: kaszel, duszność, ból gardła i jamy ustnej.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: obrzęk naczynioruchowy, purpura, egzantema, toksyczna pustuloderma, rumień płaski, nadwrażliwość na światło, zespół Gougerot-Sjögrena.

Zaburzenia naczyń: bladość.

Złe użytkowanie leku i uzależnienie: nie zgłaszano.

Badania laboratoryjne: podwyższenie enzymów wątrobowych, indukcja autoantyciał.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletek w pasku foliowym; 5 pasków w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место/KRKA, d.d., Novo mesto.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Slovenia.