Sporagal

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego SPOРАГАL (SPORAGAL)

Skład:

substancja czynna: itraconazole;

1 kapsułka zawiera itrakonazolu 100 mg (w postaci peletów);

substancje pomocnicze: hydroksypropyloceluloza, kopolimer akrylanowy, sacharoza, polietylenoglikol 20000;

skład kapsułki: żelatyna, ditlenek tytanu (E 171), indygotyna (E 132).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsułki z nieprzezroczystym niebieskim kapturkiem i nieprzezroczystym niebieskim korpuskiem. Zawartość kapsułki – kulki sferyczne od niemal białej do żółtawo-żółtawo-beżowej barwy.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrożdżycowe do stosowania systemowego. Pochodne triazolu i tetrazolu. Itrakonazol. Kod ATX J02A C02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Itrakonazol hamuje grzybiczą 14α-demetylazę, co prowadzi do obniżenia poziomu ergosterolu i zaburzenia syntezy błony komórkowej grzybów.

Stosunek farmakokinetyka (FK)/farmakodynamika (FD)

Stosunek FK/FD dla itrakonazolu i triazoli w ogólności nie został wystarczająco przebadany.

Mechanizm(y) oporności

Oporność na azole rozwija się powoli i zazwyczaj jest wynikiem kilku mutacji genetycznych. Opisane mechanizmy obejmują nadmierną ekspresję ERG11, kodującą 14α-demetylazę (enzym cel), punktowe mutacje w ERG11 prowadzące do obniżenia powinowactwa 14α-demetylazy do itrakonazolu i/lub nadmierną ekspresję białka transportowego, co skutkuje zwiększeniem odpływu itrakonazolu z komórek grzybów (a więc usunięciem itrakonazolu z miejsca działania). Obserwowano krzyżową oporność między lekami z grupy azoli w obrębie gatunku Candida, jednak oporność na jeden z leków tej klasy niekoniecznie oznacza obecności oporności na inne azole.

Wartości odcięcia

Wartości odcięcia nie zostały ustalone przez Europejski Komitet ds. Metodologii Testowania wrażliwości na leki przeciwgrzybicze (EUCAST), wersja 10.0, obowiązująca od 4 lutego 2020 roku.

MIC – minimalna stężenie hamujące.

Do tej pory brakuje wystarczających dowodów, aby ustalić granice kliniczne dla Candida glabrata3, C. krusei3, C. guilliermondi3, Cryptococcus neoformans oraz granice niepowiązane z gatunkiem dla Candida.

Również brakuje wystarczających dowodów, aby ustalić granice kliniczne dla Aspergillus niger4,5 oraz granice niepowiązane z gatunkiem dla Aspergillus spp5.

1Zaleca się monitorowanie minimalnego stężenia azolu u pacjentów leczonych z powodu infekcji grzybiczych.

2Strefa niepewności technicznej (ATU) wynosi 2. Raportuj jako R z następującym komentarzem: «W niektórych sytuacjach klinicznych (formy infekcji nieinwazyjnych) itrakonazol może być stosowany pod warunkiem zapewnienia wystarczającej ekspozycji».

3Wartości progowe epidemiologiczne (ECOFF) dla tych gatunków są ogólnie wyższe niż dla C. albicans.

4Wartości progowe epidemiologiczne (ECOFF) dla tych gatunków są zazwyczaj 1–2 razy wyższe niż dla A. fumigatus.

5Wartości MIC dla poszczególnych szczepów A. niger oraz A. versicolor są ogólnie wyższe niż dla A. fumigatus.

Nie wiadomo do tej pory, czy prowadzi to do pogorszenia odpowiedzi klinicznej. Granice interpretacyjne wrażliwości itrakonazolu nie zostały ustalone dla gatunków Candida oraz grzybów strzępkowych przy użyciu metod Institute of Clinical and Laboratory Standards (CLSI), M60 Performance Standards Testing of Antifungal Susceptibility of Yeast (Testowanie wrażliwości drożdży na leki przeciwgrzybicze). Wydanie 2., 2020.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić w zależności od położenia geograficznego i czasu dla poszczególnych gatunków, dlatego pożądane jest posiadanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertami, jeśli lokalna rozprzestrzenienie oporności jest takie, że korzyść z leku przynajmniej dla niektórych typów infekcji jest wątpliwa.

Wrażliwość grzybów na itrakonazol in vitro zależy od wielkości inokulum, temperatury inkubacji, fazy wzrostu grzybów oraz użytego podłoża odżywczego. Z tych powodów wartości MIC itrakonazolu mogą się znacznie różnić.

Wrażliwość oparta jest na MIC90 < 1 mg itrakonazolu/l. Nie istnieje korelacja między wrażliwością in vitro a skutecznością kliniczną.

1Te mikroorganizmy mogą występować u pacjentów powracających z podróży poza Europę.

2Donoszono o szczepach Aspergillus fumigatus opornych na itrakonazol.

3Naturalna średnia wrażliwość.

Farmakokinetyka.

Ogólne właściwości farmakokinetyczne. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po doustnym podaniu itrakonazolu osiągane jest w ciągu 2–5 godzin. Ze względu na nieliniową farmakokinetykę itrakonazol kumuluje się w osoczu przy podawaniu wielokrotnym. Stan stężenia równowagowego osiągany jest zazwyczaj w ciągu 15 dni, przy wartościach Cmax wynoszących 0,5 μg/ml po podaniu 100 mg raz na dobę, 1,1 μg/ml po podaniu 200 mg raz na dobę oraz do 2,0 μg/ml po podaniu 200 mg dwa razy na dobę. Ostateczny okres półwylowania itrakonazolu ogólnie waha się od 16 do 28 godzin po podaniu dawki pojedynczej i wydłuża się do 34–42 godzin po podaniu dawek wielokrotnych. Po zakończeniu leczenia stężenie itrakonazolu obniża się do poziomu, który niemalże nie wykrywa się w osoczu w ciągu 7–14 dni, w zależności od dawki i długości trwania leczenia. Średni klirens osoczowy itrakonazolu po wstrzyknięciu dożylnym wynosi 278 ml/min. Ze względu na nasycenie metabolizmu wątrobowego przy wyższych dawkach klirens itrakonazolu zmniejsza się.

Wchłanianie. Itrakonazol szybko wchłania się po doustnym podaniu. Maksymalne stężenie w osoczu niezmienionej substancji leczniczej po podaniu doustnym w postaci kapsułek osiągane jest w ciągu 2–5 godzin. Absolutna biodostępność itrakonazolu wynosi 55%. Maksymalna biodostępność po podaniu doustnym obserwowana jest po przyjęciu leku bezpośrednio po posiłku.

Wchłanianie itrakonazolu z kapsułek pogarsza się u pacjentów z obniżoną kwasowością żołądka, np. u pacjentów przyjmujących leki obniżające sekrecję żołądkową (antagonisty receptorów H2, inhibitory pompy protonowej) lub u pacjentów z achlorhydrią spowodowaną pewnymi chorobami (patrz punkty «Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji» oraz «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

Wchłanianie itrakonazolu może wzrastać u pacjentów na czczo, jeśli lek przyjmuje się z napojem kwasowym, np. z nie dietetyczną coli. Po przyjęciu leku w dawce pojedynczej 200 mg na czczo z nie dietetyczną coli po wcześniejszym przyjęciu ranitydyny (antagonisty receptorów H2) wchłanianie itrakonazolu było podobne do wchłaniania po przyjęciu leku samodzielnego.

Ekspozycja na itrakonazol po podaniu kapsułek jest niższa niż po podaniu roztworu doustnego w tej samej dawce.

Rozkład. Itrakonazol wiąże się z białkami osocza w 99,8%, w szczególności z albuminą (99,6% dla metabolitu hydroksylowego). Itrakonazol charakteryzuje się również wysokim powinowactwem do lipidów. Tylko 0,2% itrakonazolu we krwi pozostaje w formie niezwiązanej. Udawany objętość rozkładu itrakonazolu jest dość znaczna (>700 l), co sugeruje jego szerokie rozprowadzenie w tkankach: stężenie w płucach, nerkach, wątrobie, kościach, żołądku, śledzionie i mięśniach było 2–3 razy wyższe niż stężenie w osoczu. Kolekcjonowanie itrakonazolu w tkankach keratynowych, szczególnie w skórze, przekraczało 4-krotnie stężenie w osoczu. Stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym jest znacznie niższe niż w osoczu, jednakże wykazano skuteczność wobec infekcji lokalizujących się w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Biogromowa transformacja. Itrakonazol jest znacznie rozkładany w wątrobie z tworzeniem dużej liczby metabolitów. Według badań in vitro CYP3A4 jest głównym enzymem zaangażowanym w metabolizm itrakonazolu. Głównym metabolitem jest hydroksyitrakonazol, który in vitro wykazuje działanie przeciwgrzybicze porównywalne do itrakonazolu. Stężenie metabolitu w osoczu jest około 2 razy wyższe niż stężenie itrakonazolu.

Wydalanie. Oszacowano, że około 35% itrakonazolu wydala się w postaci nieaktywnych metabolitów z moczem i około 54% z kałem w ciągu 1 tygodnia po podaniu dawki roztworu doustnego. Wydalanie itrakonazolu i aktywnego metabolitu hydroksyitrakonazolu z moczem po wstrzyknięciu dożylnym stanowi mniej niż 1% dawki. W odniesieniu do doustnej dawki znaczonej radioaktywnie wydalanie niezmienionej substancji z kałem waha się od 3 do 18%. Ponieważ ponowne rozprowadzenie itrakonazolu z tkanek zawierających keratynę jest nieznaczne, można założyć, że wydalanie itrakonazolu z tych tkanek wiąże się z regeneracją nabłonka. Podczas gdy itrakonazol nie wykrywa się już w osoczu po 7 dniach od zakończenia leczenia, stężenie w skórze utrzymuje się przez 2–4 tygodnie po zakończeniu 4-tygodniowego leczenia. W keratynie paznokci itrakonazol można wykryć już po 1 tygodniu od rozpoczęcia leczenia, a terapeutyczny poziom utrzymuje się co najmniej przez sześć miesięcy po zakończeniu 3-miesięcznego okresu leczenia.

Osobliwe kategorie pacjentów

Niewydolność wątroby. Itrakonazol metabolizowany jest głównie w wątrobie. Przeprowadzono badanie farmakokinetyczne z zastosowaniem dawki pojedynczej 100 mg itrakonazolu (1 kapsułka 100 mg) u 6 zdrowych ochotników i 12 pacjentów z marskością wątroby. Stwierdzono istotne statystycznie zmniejszenie średniej wartości Cmax (o 47%) oraz podwojenie okresu półwylowania itrakonazolu (37 ± 17 kontra 16 ± 5 godzin) u pacjentów z marskością w porównaniu z zdrowymi ochotnikami. Chociaż ogólne stężenia itrakonazolu oparte na polu pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) były porównywalne w obu grupach.

Brak dostępnych danych dotyczących długotrwałego stosowania itrakonazolu u pacjentów z marskością wątroby.

Niewydolność nerek. Dane dotyczące stosowania itrakonazolu doustnego u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek są ograniczone. Przeprowadzono badanie farmakokinetyczne z zastosowaniem dawki pojedynczej 200 mg itrakonazolu (4 kapsułki po 50 mg) u 3 grup pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (uremia: n = 7; hemodializa: n = 7; długotrwała ambulatoryjna dializa otrzewnowa: n = 5). U pacjentów z uremią ze średnią wartością klirensu kreatyniny 13 ml/min × 1,73 m² stężenie oparte na AUC było nieco obniżone w porównaniu z parametrami zdrowych ochotników. Badanie to nie wykazało istotnego wpływu hemodializy ani długotrwałej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej na farmakokinetykę itrakonazolu (Tmax, Cmax, AUC0-8h). AUC wykazała znaczną zmienność międzypacjentową we wszystkich trzech grupach.

Po pojedynczym wstrzyknięciu dożylnym średnie wartości końcowego okresu półwylowania u pacjentów z łagodnymi (CrCl 50–79 ml/min), umiarkowanymi (CrCl 20–49 ml/min) i ciężkimi (CrCl < 20 ml/min) zaburzeniami funkcji nerek były podobne do tych u zdrowych ochotników (zakres wartości 42–49 godzin kontra 48 godzin u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i zdrowych ochotników odpowiednio). Ogólne stężenie itrakonazolu oparte na AUC było obniżone u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (o 30% i 40% odpowiednio) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Brak dostępnych danych dotyczących długotrwałego stosowania itrakonazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Dializa nie wpływa na półwylowanie ani klirens itrakonazolu ani hydroksyitrakonazolu (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

Dzieci. Dane dotyczące stosowania itrakonazolu u dzieci i nastolatków są ograniczone. Wiadomo, że kliniczne badania farmakokinetyczne z udziałem dzieci i nastolatków w wieku od 5 miesięcy do 17 lat przeprowadzano z zastosowaniem itrakonazolu. Indywidualne dawki z zastosowaniem kapsułek i roztworu doustnego wahały się od 1,5 do 12,5 mg/kg/dobę, schemat dawkowania – 1 lub 2 razy na dobę. Wstrzyknięto dożylnie dawkę pojedynczą 2,5 mg/kg w formie infuzji lub 2,5 mg/kg w formie infuzji 1 lub 2 razy na dobę. Przy tej samej dobowej dawce Cmax oraz stężenie po podaniu 2 razy na dobę w porównaniu z podaniem jednorazowym były porównywalne z wartościami u dorosłych przy jednorazowym podaniu. Nie stwierdzono istotnej zależności AUC itrakonazolu, ogólnego klirensu od wieku, jednak zaobserwowano słabe powiązanie wieku, objętości rozkładu, Cmax i końcowego wydalania. Udawany klirens i objętość rozkładu zależały od masy ciała.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Kandydoza pochwy i sromu;
• łuszczycy;
• grzybice skóry wywołane czynnikami wrażliwymi na itrakonazol (Trichophyton spp., Microsporum spp., Epidermophyton floccosum), np. grzybica stóp, grzybica pachwin, grzybica tułowia, grzybica rąk;
• kandydoza jamy ustnej i gardła;
• grzybice paznokci wywołane dermatofitami i/lub drożdżakami;
• histoplazmoza;
• grzybice układowe (w przypadkach, gdy terapia przeciwdrożdżycowa pierwszego rzutu nie może być zastosowana lub w przypadku nieskuteczności leczenia innymi lekami przeciwdrożdżycowymi, co może być spowodowane istniejącą patologią, opornością patogenu lub toksycznością leku):
• aspergiloza i kandydoza;
• kryptokokoza (w tym kryptokokowy zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych): leczenie pacjentów z osłabionym układem odpornościowym z kryptokozą oraz wszystkich pacjentów z kryptokozą ośrodkowego układu nerwowego;
• terapia utrzymawcza u pacjentów z AIDS w celu zapobiegania nawrotom istniejącej infekcji grzybiczej.

Itrakonazol jest również stosowany w celu zapobiegania infekcji grzybiczej u pacjentów z długotrwałą neutropenią w przypadkach, gdy standardowa terapia jest niewystarczająca.

Przeciwwskazania.

Kapsułki itrakonazolu są przeciwwskazane u pacjentów znanymi nadwrażliwością na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy leku.

Jednoczesne stosowanie itrakonazolu i substratów CYP3A4 jest przeciwwskazane (patrz punkty „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Do nich należą:

Itраконазол można stosować pacjentom z dysfunkcją komorową, np. z niewydolnością serca w stanach dekompensacji lub z wywiadem niewydolności serca w wywiadzie, z wyjątkiem leczenia zakażeń zagrażających życiu (patrz rozdział *„*Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Kapsułki itраконazolu można stosować w czasie ciąży tylko w przypadkach zagrażających życiu, po wcześniejszej dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla płodu (patrz rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować skuteczne metody antykoncepcji w czasie leczenia kapsułkami itраконazolu, a także do końca cyklu menstruacyjnego po zakończeniu leczenia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Itраконazol metabolizowany jest głównie przez cytochrom CYP3A4. Inne leki metabolizowane tą samą drogą lub modyfikujące aktywność CYP3A4 mogą wpływać na farmakokinetykę itракonazolu. Itраконazol może również wpływać na farmakokinetykę innych substancji, które mają wspólne drogi metabolizmu lub transportu białkowego. Itраконazol jest silnym inhibitorem CYP3A4 i białka P-glikoproteiny oraz inhibitorem białka odporności na raka piersi (BCRP).

W przypadku jednoczesnego stosowania innych leków zaleca się zapoznanie się z ulotką do leku pod względem ich eliminacji oraz możliwej konieczności dostosowania dawki.

Itраконazol może zmieniać farmakokinetykę innych substancji korzystających z tej samej drogi metabolizmu lub tego samego białka transportowego.

Przykłady substancji czynnych, które mogą wpływać na stężenie itракonazolu w osoczu, podano według klas substancji czynnych w tabeli 1. Przykłady substancji czynnych, na stężenie których w osoczu może wpływać itраконazol, podano w tabeli 2. Ze względu na dużą liczbę zarejestrowanych interakcji itракonazolu z innymi lekami, niniejsza ulotka do leku nie zawiera wszystkich potencjalnych zmian dotyczących bezpieczeństwa lub skuteczności wynikających z interakcji leków. Lista przykładów interakcji leków w poniższych tabelach nie jest wyczerpująca. Należy zapoznać się z ulotkami do leków oddziałujących, aby uzyskać dodatkowe informacje na temat biotransformacji, interakcji, potencjalnych ryzyk oraz szczególnych środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z itракonazolem.

Interakcje leków opisane w tych tabelach sklasyfikowane są jako przeciwwskazane, niewskazane lub takie, które należy stosować z ostrożnością z itракonazolem, z uwzględnieniem stopnia wzrostu stężenia oraz profilu bezpieczeństwa oddziałujących leków (patrz także rozdziały „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” w celu uzyskania dodatkowych informacji).

Potencjał interakcji wymienionych leków oceniano na podstawie badań farmakokinetycznych itракonazolu u ludzi oraz/lub badań farmakokinetycznych u ludzi z innymi silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. z ketokonazolem) i/lub danych in vitro:

• Przeciwwskazane. Nie stosować leków jednocześnie ani wcześniej niż 2 tygodnie po zakończeniu leczenia itракonazolem.
• Niewskazane. Należy unikać stosowania tych leków jednocześnie oraz przez 2 tygodnie po zakończeniu leczenia itракonazolem, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść z leczenia przewyższa potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem objawów lub objawów nasilenia lub przedłużenia działania farmakologicznego itракonazolu i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę itракonazolu. W razie potrzeby zaleca się kontrolę stężenia leków stosowanych jednocześnie.
• Stosować z ostrożnością. Zalecany jest dokładny monitoring w przypadku jednoczesnego stosowania z itракonazolem. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem objawów lub objawów nasilenia lub przedłużenia działania farmakologicznego oddziałującego leku i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę lub odstawić lek. W razie potrzeby zaleca się kontrolę stężenia leków stosowanych jednocześnie.

Interakcje podane w tych tabelach zostały scharakteryzowane w badaniach przeprowadzonych z zastosowaniem zalecanych dawek itракonazolu. Stopień interakcji może jednak zależeć od dawki itракonazolu. Przy stosowaniu wyższych dawek lub krótszych odstępów między dawkami może wystąpić silniejsza interakcja. Wyników badań należy ostrożnie przenosić na inne schematy dawkowania lub inne leki.

Po zakończeniu leczenia stężenie itракonazolu spada do poziomu, który jest niemal niewykrywalny w osoczu, w ciągu 7–14 dni, w zależności od dawki i długości leczenia. U pacjentów z marskością wątroby lub u pacjentów, którzy jednocześnie stosują inhibitory enzymu CYP3A4, obniżenie stężenia może być wolniejsze. Jest to szczególnie istotne na początku terapii lekami, których metabolizm jest wpływowany przez itракonazol.

Tabela 1

Przykłady substancji czynnych, które mogą wpływać na stężenie itракonazolu w osoczu, podane według klas

Tabela 2

Przykłady leków, na stężenie których w osoczu mogą wpływać itrakonazol, podane według klas leków

Leki, które mogą obniżać stężenie itrakonazolu w osoczu krwi (np. ryfampicyna, ryfabutyna i fenytoina)

Leki obniżające kwasowość żołądka (leki zobojętniające kwas, takie jak wodorotlenek glinu, antagoniści receptora H2 oraz inhibitory pompy protonowej) wpływają na wchłanianie itrakonazolu z kapsułek. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu poniższych leków z kapsułkami itrakonazolu:

• przy jednoczesnym stosowaniu itrakonazolu i leków obniżających kwasowość, kapsułki itrakonazolu należy przyjmować z napojami o podwyższonej kwasowości, takimi jak zwykła cola;
• leki zobojętniające kwas (np. wodorotlenek glinu) należy przyjmować co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po przyjęciu kapsułek itrakonazolu;
• należy monitorować poziom działania przeciwgrzybicze i w razie potrzeby zwiększyć dawkę itrakonazolu.

Jednoczesne stosowanie itrakonazolu z silnymi induktorami enzymu CYP3A4 prowadzi do obniżenia biodostępności itrakonazolu i hydroksyitrakonazolu, co skutkuje istotnym zmniejszeniem skuteczności leczenia.

Do takich leków należą:

• antybakteryjne: izoniazyd, ryfabutyna (również w podrozdziale „Leki, których stężenie w osoczu krwi zwiększa itrakonazol”), ryfampicyna;
• przeciwpadaczkowe: karbamazepina (również w podrozdziale „Leki, których stężenie w osoczu krwi zwiększa itrakonazol”), fenytoina, fenylobutyrazyna;
• przeciwwirusowe: efawirenz, nevirapina;
• leki roślinne: hypericum perforatum (dziurawiec zwyczajny).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania silnych induktorów enzymu CYP3A4 z itrakonazolem. Nie należy rozpoczynać stosowania wyżej wymienionych leków 2 tygodnie przed, w trakcie oraz przez 2 tygodnie po leczeniu itrakonazolem, z wyjątkiem sytuacji, w których oczekiwana korzyść znacznie przewyższa potencjalne ryzyko. Należy dokładnie monitorować poziom działania przeciwgrzybicze i w razie potrzeby zwiększyć dawkę itrakonazolu.

• Leki zwiększające stężenie itrakonazolu w osoczu krwi
• Silne inhibitory enzymu CYP3A4 mogą zwiększyć biodostępność itrakonazolu. Przykłady:
• antybakteryjne: cyprofloksacyna, klaritromycyna, erytromycyna;
• przeciwwirusowe: darunawir, wspomagany rytonawirem, fosamprinawir, wspomagany rytonawirem, indynawir, rytonawir (również w podrozdziale „Leki, których stężenie w osoczu krwi zwiększa itrakonazol”) oraz telaprewir.

Należy stosować te leki z ostrożnością przy jednoczesnym leczeniu itrakonazolem. Pacjentów, którzy muszą przyjmować itrakonazol jednocześnie z silnymi inhibitorami CYP3A4, należy dokładnie monitorować pod kątem objawów lub objawów zwiększonego lub przedłużonego działania farmakologicznego itrakonazolu i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę itrakonazolu. Zaleca się monitorowanie stężenia itrakonazolu w osoczu krwi.

W przypadku stosowania leków, których stężenie w osoczu krwi wzrasta pod wpływem itrakonazolu, mogą występować następujące zjawiska

Itrakonazol i jego główny metabolit hydroksyitrakonazol mogą hamować metabolizm leków, które są metabolizowane przez enzym CYP3A4, oraz transport leków przez białko P-glikoproteinę, co może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i/lub ich metabolitów w osoczu krwi. Efekt itrakonazolu w odniesieniu do zwiększenia AUC innych leków może być nasilony nawet 11-krotnie, jak zaobserwowano przy jednoczesnym stosowaniu 200 mg itrakonazolu dziennie i doustnego midazolamu (wrażliwego substratu CYP3A4). Przeciwwskazane jest przepisywanie itrakonazolu razem z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4 i wydłużającymi odstęp QT, ponieważ może to prowadzić do wystąpienia tachyarytmii komorowych, w tym przypadków migotania komór zakończonych śmiercią. Pełny efekt hamujący nie jest osiągany do momentu osiągnięcia stanu stacjonarnego itrakonazolu. Dla kapsułek itrakonazolu może to zająć około 15 dni (patrz rozdział „Właściwości farmakologiczne”). Po zakończeniu leczenia stężenie itrakonazolu spada do poziomu niemal niewykrywalnego w osoczu krwi w ciągu 7–14 dni, w zależności od dawki i długości trwania leczenia. U pacjentów z marskością wątroby lub u pacjentów, którzy jednocześnie stosują inhibitory enzymu CYP3A4, odstawienie leku należy przeprowadzać stopniowo. Ma to szczególne znaczenie przy rozpoczęciu stosowania leku, którego metabolizm zaburza itrakonazol.

Leki oddziałujące z itrakonazolem są klasyfikowane jako przeciwwskazane, niezalecane lub takie, które należy stosować z ostrożnością, biorąc pod uwagę stopień wzrostu stężenia oraz profil bezpieczeństwa leku oddziałującego.

Wzajemne oddziaływanie wymienionych leków badano w kontekście badań farmakokinetycznych u ludzi przy stosowaniu itrakonazolu i/lub badań farmakokinetycznych u ludzi z innymi silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem) i/lub danych in vitro.

Tabela 3

Przykłady leków, których stężenie w osoczu krwi może wzrastać pod wpływem itrakonazolu, uporządkowane według klas leków oraz z zaleceniami dotyczącymi jednoczesnego stosowania z itrakonazolem

a Zob. także sekcję „Leki obniżające stężenie itrakonazolu w osoczu krwi”.

b Zob. także sekcję „Leki zwiększające stężenie itrakonazolu w osoczu krwi”.

c Zgłaszano przypadki torsade de pointes.

Leki obniżające stężenie itrakonazolu w osoczu krwi

Jednoczesne stosowanie itrakonazolu z niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym meloksykamem może prowadzić do obniżenia stężenia meloksykamem w osoczu krwi. Zaleca się ostrożne stosowanie meloksykamem przy jednoczesnym leczeniu itrakonazolem; obejmuje to monitorowanie skuteczności meloksykamem oraz dostosowanie dawki w razie potrzeby.

Dzieci i młodzież

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Wrażliwość krzyżowa. Brak danych dotyczących wrażliwości krzyżowej między itrakonazolem a innymi lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu kapsułek itrakonazolu pacjentom uczulonym na inne azole.

Wpływ na serce. W badaniach z itrakonazolem do wstrzykiwania dożylnego prowadzonych u zdrowych ochotników obserwowano przemijające, bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, które odnawiało się przed kolejną infuzją. Kliniczne znaczenie tych danych dla form doustnych nie jest ustalone.

Wiadomo, że itrakonazol wykazuje negatywny efekt inotropowy. Zanotowano przypadki niewydolności serca związane z zastosowaniem itrakonazolu. W spontanicznych zgłoszeniach częstość występowania niewydolności serca była wyższa przy całkowitej dobowej dawce 400 mg dziennie niż przy zastosowaniu mniejszej dawki dobowej. Zatem ryzyko niewydolności serca może wzrastać w zależności od całkowitej dobowej dawki itrakonazolu.

Leku nie należy przyjmować pacjentom z istniejącą niewydolnością serca lub z wywiadem takiej choroby, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść znacznie przewyższa potencjalne ryzyko. Przy indywidualnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka należy uwzględnić takie czynniki jak ciężkość wskazania, schemat dawkowania i długość leczenia (całkowita dawka dzienna) oraz indywidualne czynniki ryzyka wystąpienia niewydolności serca. Do czynników ryzyka należą: choroby serca, takie jak choroba niedokrwienna serca lub choroba zastawkowa; ciężkie choroby płuc, w tym przewlekła obturacyjna choroba płuc; niewydolność nerek lub inne choroby towarzyszone obrzękami. Takich pacjentów należy poinformować o objawach i objawach niewydolności serca, leczenie należy prowadzić z ostrożnością i kontrolować objawy niewydolności serca. W przypadku pojawienia się tych objawów w trakcie leczenia należy przerwać stosowanie itrakonazolu.

Blokery kanałów wapniowych mogą wykazywać negatywny efekt inotropowy, który może wzmocnić ten sam efekt itrakonazolu. Ponadto itrakonazol może hamować metabolizm blokerów kanałów wapniowych. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu itrakonazolu i blokerów kanałów wapniowych ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia niewydolności serca (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wpływ na wątrobę. Przy stosowaniu kapsułek itrakonazolu bardzo rzadko zgłaszano ciężką hepatotoksyczność, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby zakończonej śmiercią. Zazwyczaj przypadki te występowały u pacjentów z chorobą wątroby w wywiadzie, leczonych z powodu wskazań systemowych, z innymi poważnymi chorobami i/lub przyjmujących inne leki hepatotoksyczne. U niektórych pacjentów nie stwierdzono wyraźnych czynników ryzyka chorób wątroby. Niektóre z tych przypadków wystąpiły w ciągu pierwszego miesiąca leczenia, w tym pierwszego tygodnia. Dlatego zaleca się monitorowanie funkcji wątroby u pacjentów przyjmujących itrakonazol. Pacjentów należy uprzedzić o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby: anoreksji, nudności, wymiotów, zmęczenia, bólu brzucha lub ciemnienia moczu. W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast przerwać leczenie i przeprowadzić badanie funkcji wątroby. Dane dotyczące stosowania doustnych form itrakonazolu u pacjentów z niewydolnością wątroby są ograniczone. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego leku u tej grupy pacjentów. Zaleca się staranne monitorowanie stanu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby przyjmujących itrakonazol. Przy podejmowaniu decyzji o leczeniu innymi lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, należy wziąć pod uwagę przedłużony okres półtrwania itrakonazolu obserwowany w badaniach klinicznych u pacjentów z marskością wątroby, którym podawano jednorazowe dawki kapsułek itrakonazolu. Leczenie należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy oczekiwany efekt przewyższa ryzyko uszkodzenia wątroby u pacjentów z podwyższonym poziomem enzymów wątrobowych, aktywną chorobą wątroby lub objawami hepatotoksyczności po innych lekach. U pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji wątroby lub u tych, którzy doświadczyli toksycznego wpływu na wątrobę przy stosowaniu innych leków (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), konieczne jest monitorowanie enzymów wątrobowych.

Obniżenie kwasowości żołądka. Przy obniżonej kwasowości żołądka wchłanianie itrakonazolu z kapsułek itrakonazolu jest pogorszone. Pacjentom z obniżoną kwasowością żołądka spowodowaną chorobą (np. achlorhydrią) lub jednoczesnym stosowaniem innych leków (np. zmniejszających kwasowość), zaleca się przyjmowanie kapsułek Sporagal z napojami o podwyższonej kwasowości (np. z nie dietetyczną coli) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy prowadzić monitorowanie aktywności przeciwgrzybiczej i w razie potrzeby zwiększyć dawkę itrakonazolu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci w wieku do 18 lat nie zostały ustalone.

Pacjenci w wieku starszym. Dane kliniczne dotyczące stosowania kapsułek itrakonazolu u pacjentów w wieku starszym są ograniczone. Kapsułek itrakonazolu nie należy stosować pacjentom w wieku starszym, chyba że oczekiwana korzyść zastosowania przewyższa potencjalne ryzyko. Ogólnie zaleca się dobieranie dawki dla pacjentów w wieku starszym z uwzględnieniem większej częstości występowania obniżenia funkcji wątroby, nerek lub serca oraz chorób współistniejących lub innej terapii lekowej.

Zaburzenia funkcji nerek. Dane dotyczące stosowania itrakonazolu doustnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek są ograniczone. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u tej grupy pacjentów. Bio dostępność itrakonazolu przy doustnym stosowaniu u pacjentów z niewydolnością nerek może być obniżona. W takim przypadku należy rozważyć korektę dawki.

Utrata słuchu. Zgłaszano przypadki tymczasowej lub trwałej utraty słuchu u pacjentów przyjmujących itrakonazol. W niektórych przypadkach utrata słuchu występowała na tle jednoczesnego stosowania chinidyny, która jest przeciwwskazana (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „ Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Słuch zwykle wraca po zakończeniu terapii itrakonazolem, jednak u niektórych pacjentów utrata słuchu jest nieodwracalna.

Pacjenci z niedoborem odporności. U niektórych pacjentów z niedoborem odporności (np. pacjenci z neutropenią, AIDS lub przeszczepionymi organami) bio dostępność doustna kapsułek itrakonazolu może być obniżona.

Pacjenci z zagrażającymi życiu infekcjami grzybiczymi systemowymi. Ze względu na właściwości farmakokinetyczne (patrz sekcja „Farmakokinetyka”) kapsułki itrakonazolu nie powinny być stosowane jako terapia pierwotna w stanach nagłych spowodowanych zagrażającymi życiu infekcjami grzybiczymi systemowymi.

Pacjenci z AIDS. Lekarz powinien ocenić potrzebę leczenia wspierającego u pacjentów z AIDS, którzy leczono infekcję grzybiczą systemową, taką jak sporotrykoza, blastomikoza, histoplazmoza lub kryptokokoza (meningialna lub niemeningialna), u których istnieje zagrożenie nawrotu.

Neuropatia. W przypadku wystąpienia neuropatii związanej ze stosowaniem kapsułek itrakonazolu należy przerwać przyjmowanie leku.

Mukowiscydoza

U pacjentów z mukowiscydozą obserwowano wahania stężenia terapeutycznego itrakonazolu przy stałym dawkowaniu doustnego roztworu w dawce 2,5 mg/kg masy ciała. Stężenia stacjonarne > 250 ng/ml osiągano u około 50% pacjentów w wieku od 16 lat, ale nie u pacjentów poniżej 16 roku życia. Jeśli pacjent nie reaguje na stosowanie leku, należy rozważyć możliwość przejścia na terapię alternatywną.

Zaburzenia przemiany węglowodanów. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi stanami nietolerancji fruktozy, niedostateczności absorpcji glukozy-galaktozy lub niedostateczności sacharazy-izomalatazy nie powinni stosować tego leku.

Rezystencja krzyżowa. Jeśli podejrzewa się, że gatunki grzybów Candida powodujące kandydozę systemową są oporne na flukenazol, nie można twierdzić, że będą wrażliwe na itrakonazol. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia kapsułkami itrakonazolu należy wykonać test wrażliwości.

Wzajemna zamienniałość. Nie zaleca się stosowania kapsułek Sporagal i doustnego roztworu itrakonazolu jako wzajemnie zamiennych leków. Wynika to z faktu, że ekspozycja na lek przy stosowaniu roztworu doustnego jest większa niż przy stosowaniu kapsułek przy tej samej dawce leku.

Potencjał interakcji. Jednoczesne stosowanie itrakonazolu i niektórych leków może prowadzić do zmiany skuteczności itrakonazolu i/lub leku stosowanego jednocześnie, reakcji niepożądanych zagrożonych dla życia i/lub nagłej śmierci. Leki, które są przeciwwskazane, nie zalecane lub zalecane do stosowania z ostrożnością jednoczesnie z itrakonazolem, wymieniono w sekcji „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Itrakonazolu nie należy przepisywać kobietom w ciąży, z wyjątkiem stanów zagrażających życiu, gdy potencjalna korzyść dla ciężarnej przewyższa ryzyko negatywnego wpływu na płód (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W badaniach na zwierzętach itrakonazol wykazywał toksyczność reprodukcyjną.

Dane dotyczące stosowania itrakonazolu w czasie ciąży są ograniczone. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki wad rozwojowych, takich jak wady układu szkieletowego, układu moczowo-płciowego, układu sercowo-naczyniowego i narządów wzroku, a także anomalie chromosomowe i wielokrotne wady rozwojowe. Związek przyczynowy z kapsułkami itrakonazolu nie został ustalony.

Dane epidemiologiczne dotyczące wpływu itrakonazolu w pierwszym trymestrze ciąży (głównie u pacjentek stosujących go krótkotrwałe leczenie kandydozy pochwy i okolic) nie wykazały zwiększonego ryzyka wad rozwojowych w porównaniu z kobietami, które nie stosowały leków o działaniu teratogennym.

Kobiety w wieku rozrodczym

Kobietom w wieku rozrodczym przyjmującym kapsułki itrakonazolu należy stosować wiarygodne środki antykoncepcji przez cały okres leczenia aż do pierwszej miesiączki po jego zakończeniu.

Okres karmienia piersią

Bardzo niewielkie ilości itrakonazolu wydzielają się z mlekiem matki. W związku z tym w okresie karmienia piersią należy porównać potencjalne ryzyko dla dziecka z oczekiwaną korzyścią z leczenia itrakonazolem dla matki. W przypadkach wątpliwych kobieta powinna przerwać karmienie piersią.

Plodność

W badaniach na szczurach itrakonazol nie wpływał na płodność samców i samic w dawkach, które wykazywały objawy toksyczności ogólnej. Wpływ na człowieka jest nieznany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Należy pamiętać o możliwości wystąpienia takich reakcji niepożądanych jak zawroty głowy, zaburzenia wzroku i utrata słuchu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”), które mogą prowadzić do negatywnych skutków podczas prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Kapsułki itraconazolu należy stosować doustnie bezpośrednio po posiłku w celu zapewnienia maksymalnego wchłaniania leku. Kapsułki należy połykać całkimi.

Tabela 4

Schematy leczenia dorosłych dla każdego wskazania

Optymalne efekty kliniczne i mikologiczne osiągane są po 1–4 tygodniach od zakończenia leczenia zakażeń skóry, kandydozy wulwowaginalnej i gardła oraz po 6–9 miesiącach od zakończenia leczenia zakażeń płytek paznokciowych. Jest to związane z tym, że wydalanie itraconazolu z tkanek skóry, paznokci i błon śluzowych odbywa się wolniej niż z osocza krwi.

Tabela 5

Długość leczenia grzybiczych zmian systemowych powinna być dostosowywana w zależności od odpowiedzi mikologicznej i klinicznej na terapię.

Pacjenci w wieku podeszłym

Stosowanie itrakonazolu pacjentom w wieku podeszłym nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Dane kliniczne dotyczące stosowania doustnych form itrakonazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek są ograniczone. Biodostępność leku w przypadku doustnego stosowania może być obniżona u pacjentów z niewydolnością nerek. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego leku u takich pacjentów oraz rozważyć korektę dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Dane kliniczne dotyczące stosowania doustnych form itrakonazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby są ograniczone. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego leku u takich pacjentów (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”).

Dzieci

Stosowanie itrakonazolu dzieciom nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Przedawkowanie.

Objawy i objawy kliniczne

Ogólnie reakcje niepożądane zgłaszane w przypadku przedawkowania miały podobny profil do reakcji niepożądanych występujących po przyjmowaniu itrakonazolu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Leczenie

W przypadku przedawkowania należy podjąć działania wspierające. Itrakonazolu nie można usunąć za pomocą hemodializy. Nie ma specyficznego antydota. Zaleca się skontaktowanie się z lekarzem w celu uzyskania zaleceń dotyczących leczenia przedawkowania.

Efekty uboczne.

Krótki opis profilu bezpieczeństwa

Najczęstszymi efektami ubocznymi stosowania kapsułek itrakonazolu zgłaszanych podczas badań klinicznych oraz w przypadkach spontanicznych są ból głowy, ból brzucha i nudności. Najpoważniejszymi efektami ubocznymi były ciężkie reakcje alergiczne, niewydolność serca/niewydolność serca zastoinowa/obrzęk płuc, zapalenie trzustki, ciężka hepatotoksyczność (w tym kilka przypadków ostrej niewydolności wątroby zakończonych śmiercią) oraz ciężkie reakcje skórne. Częstość występowania efektów ubocznych oraz inne efekty uboczne podano poniżej.

O efektach ubocznych wymienionych poniżej zgłaszano podczas otwartych i podwójnych ślepych badań klinicznych kapsułek itrakonazolu z udziałem 8499 pacjentów, którzy otrzymywali itrakonazol w leczeniu dermatomikozy lub onichomikozy, oraz w przypadkach spontanicznych.

Wewnątrz każdej klasy częstości efekty uboczne są wymienione według malejącej ciężkości. Częstość określa się jako bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (˂ 1/10 000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: rzadko – zapalenie zatok, infekcje górnych dróg oddechowych, katar.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: bardzo rzadko – leukopenia.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość*; bardzo rzadko – choroba surowicza, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne.

Ze strony metabolizmu: bardzo rzadko – hipertriglicerydemia.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; bardzo rzadko – drżenie, parestezja, hipozestezja, dysgezja.

Ze strony narządu wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia wzroku (w tym podwójne widzenie i zamazanie widzenia).

Ze strony narządu słuchu i aparatu przedsionkowego: bardzo rzadko – tymczasowa lub trwała utrata słuchu*, szum w uszach.

Ze strony serca: bardzo rzadko – niewydolność serca zastoinowa*.

Ze strony układu oddechowego: bardzo rzadko – duszność.

Ze strony układu pokarmowego: często – ból brzucha, nudności; rzadko – biegunka, wymioty, zaparcia, wzdęcia, niestrawność; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – zaburzenia funkcji wątroby; bardzo rzadko – ciężka hepatotoksyczność (w tym kilka przypadków ciężkiej ostrej niewydolności wątroby zakończonych śmiercią)*, hiperbilirubinemia.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – pokrzywka, wysypka, świąd; bardzo rzadko – toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa-Johnsona, ostra ogólnikowa pustulowatość egzantematyczna, erytema wielopostaciowe, egzfoliatywny zapalenie skóry, waskułopatia leukocyto-klastyczna, łysienie, nadwrażliwość na światło.

Ze strony układu moczowego: bardzo rzadko – polakiuria.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – zaburzenia cyklu menstruacyjnego; bardzo rzadko – dysfunkcja erektilna.

Zaburzenia ogólne: bardzo rzadko – obrzęki.

Badania laboratoryjne: bardzo rzadko – podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi.

* Zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Opis wybranych efektów ubocznych

Poniżej wymieniono efekty uboczne związane ze stosowaniem itrakonazolu, o których zgłaszano podczas badań klinicznych itrakonazolu, roztworu doustnego oraz roztworu do wstrzykiwań dożylnych, z wyłączeniem stanu zapalnego w miejscu wstrzyknięcia, ponieważ ten efekt uboczny jest charakterystyczny wyłącznie dla roztworu do wstrzykiwań dożylnych.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: granulocytopenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne.

Ze strony metabolizmu: hiperglikemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia.

Ze strony psychiki: dezorientacja.

Ze strony układu nerwowego: neuropatia obwodowa*, zawroty głowy, senność.

Ze strony serca: niewydolność serca, niewydolność lewej komory, tachykardia.

Ze strony układu naczyniowego: nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze.

Ze strony układu oddechowego: obrzęk płuc, dysfonia, kaszel.

Ze strony układu pokarmowego: zaburzenia przewodu pokarmowego.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: niewydolność wątroby*, zapalenie wątroby, żółtaczka.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypki rumieniowe, hiperhidroza.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: mialgia, ból stawów.

Ze strony układu moczowego: zaburzenia funkcji nerek, nietrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, ból w klatce piersiowej, gorączka, ból, zmęczenie, dreszcze.

Badania laboratoryjne: podwyższenie stężenia alaninotransaminazy, podwyższenie stężenia asparaginianotransaminazy, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej, podwyższenie stężenia gamma-glutamylotranspeptydazy, podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych, odchylenia wyników badania moczu.

* Zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Dzieci

Bezpieczeństwo stosowania kapsułek itrakonazolu oceniano u 165 pacjentów pediatrycznych w wieku od 1 do 17 lat uczestniczących w 14 badaniach klinicznych (4 podwójne ślepe, kontrolowane placebo badania; 9 badań otwartych; 1 badanie z fazą otwartą, po której następowała faza podwójnie ślepa). Pacjenci ci otrzymali co najmniej jedną dawkę kapsułek itrakonazolu w leczeniu infekcji grzybiczych, zebrano dane dotyczące bezpieczeństwa.

Na podstawie zebranych danych dotyczących bezpieczeństwa najczęściej zgłaszane efekty uboczne u dzieci to: ból głowy (3,0%), wymioty (3,0%), ból brzucha (2,4%), biegunka (2,4%), zaburzenia funkcji wątroby (1,2%), niedociśnienie tętnicze (1,2%), nudności (1,2%) oraz pokrzywka (1,2%). Ogólnie profil efektów ubocznych jest podobny do obserwowanego u dorosłych, jednak częstość ich występowania jest wyższa u dzieci.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

10 kapsułek w blistrze; 1 lub 3 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Farmastart”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havla, 8.

W przypadku wystąpienia efektów ubocznych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku, prosimy o kontakt z działem farmakologii Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „ASINO UKRAINA” pod adresem: bulwar Wacława Havla, 8, miasto Kijów, 03124, tel./faks: +380442812333.