INSTRUKCJA LEKARSKIEGO ZASTOSOWANIA LEKU SОLEKС® (SOLEX)

Skład:

substancja czynna: amisulpryd;

1 tabletka zawiera amisulprydu 100 mg lub 200 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; celuloza mikrokryształowa; metyloceluloza; skrobioglikolan sodu (typ A); stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletka 100 mg: białe lub prawie białe, okrągłe, płaskie tabletki o średnicy około 8,0 mm, z ryflowaną linią podziału z jednej strony i oznaczeniem tłoczonym A100 z drugiej strony;
tabletka 200 mg: białe lub prawie białe, okrągłe, płaskie tabletki o średnicy około 11,0 mm, z ryflowaną linią podziału z jednej strony i oznaczeniem tłoczonym A200 z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N05A L05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Jego właściwości farmakodynamiczne charakteryzują się selektywnym i przeważającym powinowactwem do receptorów D2 i D3 układu limbicznego, podczas gdy nie wykazuje powinowactwa do podtypów D1, D4 i D5. Amisulpryd nie wykazuje powinowactwa do receptorów serotonergicznych ani innych receptorów neuronalnych, takich jak receptory histaminowe H1, receptory cholinergiczne czy adrenergiczne. Ponadto amisulpryd nie wiąże się z miejscami sigma. W badaniach na zwierzętach przy wysokich dawkach amisulpryd blokuje głównie neurony dopaminergiczne układu mezolimbicznego w porównaniu z układem striatalnym. W niskich dawkach amisulpryd blokuje głównie presynaptyczne receptory dopaminergiczne D2 i D3, co wyjaśnia jego wpływ na objawy negatywne. Ten profil farmakologiczny tłumaczy skuteczność kliniczną leku Solex® zarówno wobec objawów negatywnych, jak i pozytywnych schizofrenii.

Farmakokinetyka.

W organizmie człowieka amisulpryd wykazuje dwa szczyty wchłaniania: pierwszy szybki, po 1 godzinie od podania dawki, a drugi – po 3–4 godzinach.

Odpowiednie stężenia w osoczu po podaniu dawki 50 mg wynoszą 39 ± 3 i 54 ± 4 ng/ml.

Objętość rozmieszczenia wynosi 5,8 l/kg, wiązanie z białkami osocza jest niskie (16%), interakcje z innymi lekami związane z białkami są mało prawdopodobne. Absolutna biodostępność wynosi 48%.

Amisulpryd jest słabo metabolizowany: wykryto dwa nieaktywne metabolity, które stanowią około 4% całkowitej podanej ilości leku.

Amisulpryd nie kumuluje się w organizmie, farmakokinetyka pozostaje niezmieniona po podawaniu dawek powtarzanych.

Okres półwyluwania po podaniu dawki doustnej wynosi około 12 godzin.

Amisulpryd jest wydzielany z moczem w niezmienionej postaci.

Klirens nerkowy wynosi około 20 l/h lub 330 ml/min.

Pokarmy bogate w węglowodany (zawierające 68% płynu) znacząco obniżają AUC, Tmax i Cmax amisulprydu, natomiast po przyjęciu pokarmu tłustego nie obserwuje się zmian. Skutek tych zmian w trakcie leczenia amisulprydem jest nieznany.

Niewydolność wątroby.

Ponieważ amisulpryd jest słabo metabolizowany, nie ma potrzeby obniżania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Niewydolność nerek.

U pacjentów z niewydolnością nerek okres półwyluwania nie zmienia się, natomiast klirens systemowy obniża się 2,5–3-krotnie.

AUC amisulprydu przy łagodnej formie niewydolności nerek wzrasta dwukrotnie, a przy umiarkowanej niewydolności – prawie 10-krotnie.

Dane praktyczne są jednak ograniczone, a informacje dotyczące dawek przekraczających 50 mg brakują.

Amisulpryd bardzo słabo dializuje się.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Dostępne dane farmakokinetyczne u pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia wskazują, że po jednorazowej dawce 50 mg Cmax, T1/2 i AUC wzrastają o 10–30%. Brak danych dotyczących wielokrotnego podawania dawek.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie schizofrenii.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
Donoszono o poważnych przypadkach nadciśnienia tętniczego u pacjentów z fochromocytoma przyjmujących leki antydopaminergiczne, w tym niektóre benzamidy. Należy unikać stosowania tego leku u pacjentów z rozpoznaną lub podejrzaną fochromocytoma, którzy przyjmowali leki antydopaminergiczne, w tym niektóre benzamidy.
Stwierdzone lub podejrzewane guzy zależne od prolaktyny, np. prolaktynosekretoryczny adenoma przysadki i rak piersi.
W połączeniu z mektazyną, cytalopramem, escyталopramem, domperydonem, hydroksyzyną, lekami dopaminergicznymi nieprzeciwparkinsonowymi (kabergolin, kinagolid). Stosowanie w połączeniu z lewodopą (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Dzieci i młodzież poniżej 15 roku życia (ze względu na brak danych klinicznych).
Połączenie z lekami, które mogą wywoływać torsades de pointes (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki o działaniu uspokajającym. Należy wziąć pod uwagę, że wiele leków lub substancji może wywoływać addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i sprzyjać zmniejszeniu czujności. Do takich leków należą pochodne morfiny (lek przeciwbólowy, lek przeciwkaszlowy i leki stosowane w leczeniu zastępczym uzależnień), neuroleptyki, barbiturany, benzodiazepiny, niebenzodiazepinowe leki przeciwlękowe (np. meprobamat), leki nasenne, uspokajające antydepresanty (amitryptylina, doksepin, mianseryna, mirtazapin, trimipramina), uspokajające leki przeciwhistaminowe H1, leki obniżające ciśnienie tętnicze o działaniu centralnym, baklofen i talidomid.

Leki mogące wywoływać torsades de pointes. To poważne zaburzenie rytmu może być wywołane przez szereg leków, takich jak leki przeciwarytmiczne i inne. Czynnikami sprzyjającymi są hipokaliemia (patrz podrozdział „Leki obniżające stężenie potasu”), bradykardia (patrz podrozdział „Leki spowalniające rytm serca”) lub istniejące wcześniej wrodzone lub nabyte wydłużenie odcinka QT.

Dotyczy to szczególnie leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, a także niektórych neuroleptyków. Ten efekt może być również wywołany przez inne związki nie należące do tych klas.

W przypadku dolasetronu, erytromycyny, spiramycyny i winkaminy ta interakcja dotyczy wyłącznie form leków podawanych dożylnie.

Ogólnie stosowanie leku wywołującego torsades de pointes w połączeniu z innym lekiem o tym samym działaniu jest przeciwwskazane.

Jednak niektóre z tych leków stanowią wyjątki, ponieważ ich stosowania nie można uniknąć, dlatego nie zaleca się ich stosowania w połączeniu z lekami mogące wywoływać torsades de pointes. Dotyczy to metadonu, leków przeciwpasożytniczych (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna) oraz neuroleptyków.

Wyjątkami nie są jednak cytalopram, escytałopram, domperydon i hydroksyzyna, dlatego ich jednoczesne stosowanie z lekami mogące wywoływać torsades de pointes jest przeciwwskazane.

Przeciwwskazane połączenia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Agonisty dopaminy, z wyjątkiem agonistów przeciwparkinsonowych (kabergolin, kinagolid, rotigotyna). Wzajemny antagonizm efektów agonistów dopaminy i neuroleptyków.

Cytałopram, escytałopram, domperydon, hydroksyzyna. Zwiększony ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes.

Mektazyna. Zwiększony ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes.

Niezalecane połączenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwpasożytnicze mogące wywoływać torsades de pointes (chlorochina, halofantryna, lumefantryna, pentamidyna). Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w szczególności torsades de pointes. Jeśli to możliwe, należy odstawić jeden z dwóch leków. Jeśli nie można uniknąć tej kombinacji, zaleca się kontrolę odcinka QT przed leczeniem i monitorowanie EKG.

Leki dopaminergiczne przeciwparkinsonowe (amantadyna, apomorfina, bromokryptyna, entakapon, lisuryd, pergolid, pirybedyl, pramipeksol, rasagilina, ropinirol, rotigotyna, selegilina, tolkapon). Wzajemny antagonizm efektów agonistów dopaminy i neuroleptyków. Agonisty dopaminy mogą wywołać lub nasilić zaburzenia psychiczne. Gdy stosowanie neuroleptyku jest konieczne u pacjenta z chorobą Parkinsona przyjmującego agonisty dopaminy, należy stopniowo zmniejszyć dawkę agonistów dopaminy, a następnie odstawić lek (nagłe odstawienie leków dopaminergicznych może zagrozić wystąpieniem złośliwego zespołu neuroleptycznego).

Inne leki mogące wywoływać torsades de pointes: leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid) i leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, dronedaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd), a także inne leki, takie jak związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, difemanil, dolasetron dożylne, domperydon, erytromycyna dożylne, lewofloksacyna, mektazyna, mizolastyna, prukalopryd, winkamin dożylne, moxifloksacyna, sparfloksacyna, spiramycyna dożylne, tiorydazyna, wandetanib, toremifenu . Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w szczególności torsades de pointes.

Inne neuroleptyki mogące wywoływać torsades de pointes (chloropromazyna, tiamezamina, drowerydol, flupentyksol, flufenazyna, haloperydol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamerydon, pipotiazyna, sertindol, sulpiryda, sulprydyd, tiapryd, zukłopentyksol). Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w szczególności torsades de pointes.

Alkohol. Alkohol nasila działanie uspokajające neuroleptyków. Amizulpryd może nasilać działanie alkoholu na OUN. Zmniejszenie czujności może sprawić, że prowadzenie pojazdów i praca z maszynami stają się niebezpieczne. Należy unikać spożycia alkoholu i stosowania leków zawierających alkohol.

Lewodopa. Wzajemny antagonizm efektów lewodopy i neuroleptyków. Pacjentom z chorobą Parkinsona należy podawać minimalne dawki każdego z tych leków.

Metadon. Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w szczególności torsades de pointes.

Natrium oksybutyran. Wzmożone działanie depresyjne na OUN. Zmniejszenie czujności może stanowić zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami.

Połączenia wymagające środków ostrożności.

Anagrylid. Zwiększony ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. Podczas jednoczesnego stosowania tych leków wymagana jest kontrola kliniczna i elektrokardiograficzna.

Azitromycyna, klaritromycyna, cyprofloksacyna, lewofloksacyna, norfloksacyna, roksytromycyna. Zwiększony ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. Podczas jednoczesnego stosowania tych leków wymagana jest kontrola kliniczna i EKG.

Blokery beta-adrenergiczne u pacjentów z niewydolnością serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebivolol). Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. Ponadto istnieje efekt rozszerzający naczynia i ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej, szczególnie ortostatycznej (efekt addytywny). Wymagana jest kontrola kliniczna i EKG.

Leki spowalniające rytm serca (szczególnie leki przeciwarytmiczne klasy IA, blokery beta-adrenergiczne, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy III, niektóre blokery kanałów wapniowych, digitalis, pilokarpina, leki antycholinesterazowe). Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. Wymagana jest kontrola kliniczna i EKG.

Leki obniżające stężenie potasu (moczopędne wydalające potas, stosowane samodzielnie lub w połączeniu, leki przeczyszczające stymulujące, glukokortykosteroidy, tetrakosaktyd i amfoterycyna B dożylne). Zwiększony ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. Należy skorygować wszelką hipokaliemię przed rozpoczęciem leczenia amizulprydem oraz prowadzić monitorowanie obrazu klinicznego, równowagi elektrolitowej i EKG.

Lity. Ryzyko wystąpienia objawów neurotoksycznych wskazujących na złośliwy zespół neuroleptyczny lub zatrucie litem. Wskazana jest regularna kontrola kliniczna i laboratoryjna, szczególnie na początku jednoczesnego stosowania tych leków.

Ondansetron. Zwiększony ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. Podczas jednoczesnego stosowania tych leków wymagana jest kontrola kliniczna i elektrokardiograficzna.

Roksytyromycyna. Zwiększony ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu komorowego, szczególnie torsades de pointes. Podczas jednoczesnego stosowania tych leków wymagana jest kontrola kliniczna i EKG.

Połączenia, które należy wziąć pod uwagę.

Inne leki uspokajające. Nasilają działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy. Zaburzenia zdolności koncentracji mogą uczynić prowadzenie pojazdów i pracę z maszynami niebezpiecznymi.

Leki obniżające ciśnienie tętnicze. Zwiększony ryzyko hipotensji tętniczej, w szczególności hipotensji ortostatycznej.

Pochodne nitrogliceryny i związki pokrewne. Zwiększony ryzyko hipotensji tętniczej, w szczególności hipotensji ortostatycznej.

Orlistat. Ryzyko zmniejszenia skuteczności terapeutycznej przy jednoczesnym stosowaniu orlistatu.

Szczególne ostrzeżenia.

Złośliwy zespół neuroleptyczny.

Tak jak w przypadku stosowania innych neuroleptyków, możliwe jest wystąpienie złośliwego zespołu neuroleptycznego, który może prowadzić do śmiertelnych skutków i charakteryzuje się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami układu nerwowego obwodowego, zaburzeniami świadomości oraz podwyższeniem stężenia CK. W przypadku rozwoju hipertermii, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek, należy natychmiast odstawić wszystkie leki przeciwpsychotyczne.

Wydłużenie interwału QT.

Solex® może powodować zależne od dawki wydłużenie interwału QT w zapisie EKG, co zwiększa ryzyko powstawania ciężkich arytmii komorowych, takich jak torsades de pointes.

Ryzyko wystąpienia ciężkich arytmii komorowych wzrasta przy bradykardii, hipokaliemii oraz w przypadku wrodzonego lub nabytego wydłużenia interwału QT (w połączeniu z lekami wydłużającymi interwał QT) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jeśli sytuacja kliniczna pozwala, zaleca się przed zastosowaniem leku upewnić się o braku czynników sprzyjających rozwojowi tego zaburzenia rytmu, takich jak np.:

bradykardia poniżej 55 uderzeń/min;
zaburzenia równowagi elektrolitowej, w szczególności hipokaliemia;
wrodzone wydłużenie interwału QT;
stosowanie leków mogących powodować wyraźną bradykardię (< 55 uderzeń/min), hipokaliemię, obniżenie przewodnictwa serca lub wydłużenie interwału QT (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjentom, u których konieczne jest długotrwałe leczenie neuroleptykami, przed rozpoczęciem terapii należy wykonać EKG.

Udar mózgu.

W randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem starszych pacjentów z demencją, leczonych niektórymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, obserwowano zwiększone w porównaniu z placebo ryzyko wystąpienia udaru mózgu.

Mechanizm leżący u podstaw tego zwiększonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć obecności zwiększonego ryzyka związanego z innymi lekami przeciwpsychotycznymi oraz istnienia ryzyka dla innych grup pacjentów. Lek ten należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru mózgu.

Pacjenci starsi z demencją.

Ryzyko śmiertelnych skutków zwiększa się u starszych pacjentów cierpiących na psychozę związaną z demencją i przyjmujących leki przeciwpsychotyczne.

Analiza 17 kontrolowanych placebo badań klinicznych (średnia długość – 10 tygodni), przeprowadzonych wśród pacjentów przyjmujących głównie atypowe leki przeciwpsychotyczne, wykazała, że w porównaniu z placebo ryzyko śmiertelnych skutków u pacjentów leczonych tymi lekami było o 1,6–1,7 raza większe.

Po leczeniu trwającym średnio 10 tygodni ryzyko śmiertelnych skutków wynosiło 4,5% u pacjentów otrzymujących leczenie, w porównaniu do 2,6% w grupie placebo.

Chociaż przyczyny śmiertelnych skutków podczas badań klinicznych przeprowadzanych z atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi były różne, większość przypadków była spowodowana przyczynami kardiowaskularnymi (np. niewydolność serca, nagły zgon) lub infekcyjnymi (np. zapalenie płuc).

Badania epidemiologiczne wskazują, że tradycyjne leki przeciwpsychotyczne mogą również zwiększać śmiertelność, podobnie jak przy stosowaniu leków atypowych.

Rola leków przeciwpsychotycznych oraz indywidualnych cech pacjenta w zwiększeniu śmiertelności podczas badań epidemiologicznych pozostaje nieznana. Solex® nie posiada zezwolenia na leczenie zaburzeń zachowania związanych z demencją.

Żylne zakrzepowo-zatorowe.

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych odnotowano przypadki żylnych zakrzepów i zatorów (ŻZT), czasem zakończone śmiertelnie. Ponieważ u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka ŻZT, przed rozpoczęciem leczenia Solex® lub w trakcie takiego leczenia należy wykryć możliwe czynniki ryzyka ŻZT i podjąć środki zapobiegawcze (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Hyperglikemia/metaboliczny zespół.

Zgłaszano przypadki hiperglikemii u pacjentów leczonych niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi, w tym amisulprydem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Należy przeprowadzać monitorowanie kliniczne i laboratoryjne zgodnie z obowiązującymi zaleceniami u pacjentów leczonych Solex®. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy.

Drżycia.

Amisulpryd może obniżać próg drżeniowy. Dlatego pacjenci z wywiadem drgawek wymagają starannego monitorowania podczas terapii amisulprydem.

Osobliwe grupy pacjentów.

Ponieważ amisulpryd jest wydalany przez nerki, dawkę u pacjentów z niewydolnością nerek należy zmniejszyć lub rozważyć możliwość innego leczenia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, amisulpryd należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów starszych z uwagi na możliwe ryzyko osłabienia i hipotensji tętniczej. Może również być konieczne obniżenie dawki z powodu niewydolności nerek.

Tak jak w przypadku innych leków antydopaminergicznych, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu amisulprydu pacjentom z chorobą Parkinsona, ponieważ może ona ulec pogorszeniu. Amisulpryd należy stosować wyłącznie w przypadku niemożności uniknięcia leczenia neuroleptykami.

Zespół odstawienia.

Objawy odstawienia opisano po nagłym odstawieniu wysokich dawek leków przeciwpsychotycznych, w tym nudności, wymioty i bezsenność. Bardzo rzadko opisywano je po nagłym zaprzestaniu przyjmowania wysokich dawek leków przeciwpsychotycznych. Mogą również wystąpić nawroty objawów psychicznych. Zgłaszano pojawienie się niezamierzonych zaburzeń ruchowych (takich jak akatyzja, dystonia i dyskinezja) podczas stosowania amisulprydu. Z tego powodu zaleca się stopniowe odstawienie amisulprydu.

Nie zaleca się stosowania tego leku w połączeniu z alkoholem, lekami dopaminergicznymi przeciwparkinsonowskimi, lekami przeciwpasożytniczymi zdolnymi do wywoływania torsades de pointes, metadonem, L-dopą, innymi neuroleptykami lub lekami zdolnymi do wywoływania torsades de pointes (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Hiperprolaktynemia.

Amisulpryd może zwiększać stężenie prolaktyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci z hiperprolaktynemią i/lub z potencjalnie zależnym od prolaktyny guzem powinni być poddawani starannemu nadzorowi podczas leczenia amisulprydem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ostrzeżenia związane z substancjami pomocniczymi.

Ten lek zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy (galaktozemia), niedoborem laktozy lub zespołem zaburzonej absorpcji glukozy i galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Rak piersi.

Solex® może zwiększać stężenie prolaktyny. Z tego powodu amisulpryd należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem osobistym lub rodzinnym raka piersi, a podczas terapii tym lekiem konieczny jest staranny nadzór.

Dobroczynny guz przysadki.

Amisulpryd może zwiększać stężenie prolaktyny. Obserwowano przypadki dobroczynnych guzów przysadki, takich jak prolaktynoma, podczas terapii amisulprydem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku bardzo wysokiego stężenia prolaktyny lub objawów klinicznych guza przysadki (takich jak zaburzenia pola widzenia i ból głowy) należy wykonać wizualizację przysadki. Jeśli potwierdzony zostanie diagnoza guza przysadki, leczenie amisulprydem należy przerwać (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne.

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznym, w tym Solex®, zgłaszano występowanie leukopenii, neutropenii i agranulocytozy. Podwyższenie temperatury ciała lub infekcje niejasnego pochodzenia mogą wskazywać na leukopenię (patrz sekcja „Działania niepożądane”) i wymagają natychmiastowego badania hematologicznego.

Pacjentom z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy u Saamów lub zespół malabsorpcji glukozy-galaktozy, nie należy przyjmować tego leku.

Zgłaszano ciężkie toksyczne działanie na wątrobę podczas stosowania amisulprydu. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe powiadomienie lekarza o takich objawach jak osłabienie, anoreksja, nudności, wymioty, ból brzucha lub żółtaczka. Badania, w tym badanie kliniczne i ocena biochemiczna funkcji wątroby, powinny zostać wykonane natychmiast (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną amisulprydu. Amisulpryd przenika przez łożysko.

Dane kliniczne dotyczące stosowania w okresie ciąży są ograniczone. Z tego powodu bezpieczeństwo stosowania amisulprydu w czasie ciąży nie jest ustalone. Stosowanie amisulprydu w okresie ciąży nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści przeważają nad potencjalnymi ryzykami.

Jeśli lek stosuje się w okresie ciąży, u noworodków mogą wystąpić działania niepożądane amisulprydu. W trzecim trymestrze ciąży istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zespoły ekstrapiramidowe i/lub zespół odstawienia, które mogą różnić się stopniem ciężkości i długością trwania po porodzie. Zgłaszano takie działania niepożądane jak pobudzenie, hipertonia, hipotonia, drżenie, senność, zespół ostrej niewydolności oddechowej lub trudności z karmieniem. Z tego powodu konieczny jest staranny monitoring noworodków.

Płodność.

Obserwowano obniżenie płodności związane z farmakologicznym działaniem leku (efekt pośredniczony przez prolaktynę).

Karmienie piersią.

Ze względu na brak informacji o przenikaniu amisulprydu do mleka matki, karmienie piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Pacjentów, szczególnie tych kierujących pojazdami i pracujących z innymi mechanizmami, należy ostrzec o ryzyku wystąpienia senności i zamazania widzenia w związku ze stosowaniem tego leku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Jeśli dawka dobową nie przekracza 400 mg, lek należy przyjmować 1 raz na dobę.

Dawkę powyżej 400 mg należy podzielić na 2 podania w ciągu doby.

Ostre epizody psychotyczne.

Leczenie można rozpocząć od wstrzykiwań domięśniowych, które trwają kilka dni, przy maksymalnej dawce 400 mg/ dobę, z późniejszym przejściem na doustne przyjmowanie leku.

Dawki od 400 mg/ dobę do 800 mg/ dobę zaleca się stosować doustnie. Maksymalna dawka doustna nie powinna przekraczać 1200 mg/ dobę. Bezpieczeństwo dawek powyżej 1200 mg/ dobę nie zostało szeroko zbadane. Z tego powodu nie należy stosować takich dawek.

Dawkę utrzymującą lub dostosowanie dawki należy ustalać indywidualnie, w zależności od odpowiedzi pacjenta.

We wszystkich przypadkach leczenie utrzymujące należy przepisywać indywidualnie, na najniższym skutecznym poziomie dawki.

Przeważnie negatywne epizody.

Zalecane dawki to od 50 mg/ dobę do 300 mg/ dobę. Dawki należy dobrać indywidualnie. Optymalna dawka wynosi około 100 mg/ dobę.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Amisulpryd należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z tej populacji ze względu na ryzyko hipotensji tętniczej i sedacji (patrz punkt „Przeciwwskazania”). U pacjentów z niewydolnością nerek może również być konieczne zmniejszenie dawki leku.

Niewydolność nerek.

Ponieważ amisulpryd jest wydalany przez nerki, u pacjentów z niewydolnością nerek o klirensie kreatyniny 30–60 ml/min dawkę dobową należy zmniejszyć o połowę, a przy niewydolności nerek o klirensie kreatyniny 10–30 ml/min – do jednej trzeciej. Ze względu na niewystarczające dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) zaleca się surowe monitorowanie takich pacjentów (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Upośledzenie funkcji wątroby.

Ponieważ lek jest słabo metabolizowany, nie jest konieczne zmniejszanie dawki.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania amisulprydu u dzieci i młodzieży w okresie dojrzewania do 18 roku życia nie zostały ustalone; dane dotyczące stosowania amisulprydu u dzieci z chorobą schizofreniczną są ograniczone. Z tego powodu nie zaleca się stosowania amisulprydu u dzieci i młodzieży w okresie dojrzewania do 18 roku życia. Amisulpryd jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 15 roku życia ze względu na brak danych klinicznych.

Przedawkowanie.

Obecnie dostępne dane dotyczące ostrego przedawkowania amisulprydu są ograniczone. Zarejestrowane objawy są głównie wynikiem nasilenia działania farmakologicznego, które klinicznie objawia się zawrotami głowy, sedacją, śpiączką, hipotensją tętniczą i objawami pozapiramidowymi.

Zgłaszano przypadki śmiertelne po jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami psychotropowymi.

Nie zna się specyficznego antydota na amisulpryd. W przypadku ostrego przedawkowania należy ustalić, czy stosowano jednocześnie inne leki, i podjąć odpowiednie działania:

staranne obserwowanie funkcji życiowych;
monitorowanie czynności serca (niebezpieczeństwo wydłużenia interwału QT) aż do pełnego wyzdrowienia chorego;
w przypadku ciężkich objawów pozapiramidowych należy podać leki antycholinergiczne;
ponieważ amisulpryd słabo ulega dializie, możliwości hemodializy w celu usunięcia tej substancji czynnej są ograniczone.

Działania niepożądane.

Niepożądane skutki sklasyfikowano według częstości zgodnie z następującą skalą: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, <1/10), rzadko (≥ 1/1000, <1/100), nieczęsto (≥ 1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (niemożliwe do ustalenia na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Bardzo często: możliwe objawy pozapiramidowe (drżenie, sztywność, hiperkinezja, zwiększona ślinotoka, akatyzja, hipokinezja, dyskinezie). W większości przypadków są one łagodne przy dawkach utrzymujących i częściowo odwracalne bez odstawienia amizulprydu po podaniu antycholinergicznych leków przeciwparkinsonowych.

Częstość występowania objawów pozapiramidowych zależnych od dawki jest bardzo niska u pacjentów leczonych z powodu głównie negatywnych objawów w dawkach 50–300 mg/doba.

Często: senność, możliwa ostra dystonia (spastyczne skrzywienie szyi, krętki okulogirne, trismus). Jest odwracalna bez odstawienia amizulprydu po podaniu antycholinergicznych leków przeciwparkinsonowych.

Nieczęsto: odnotowano późną dyskinezę charakteryzującą się niezamierzonymi ruchami języka i/lub mięśni twarzy, zazwyczaj po długotrwałym stosowaniu leku.

Leki antycholinergiczne przeciwparkinsonowe są nieskuteczne lub mogą nasilać objawy.

Drżenia.

Rzadko: zespół neuroleptyczny złośliwy, potencjalnie śmiertelne powikłanie.

Nieznana częstość: zespół niespokojnych nóg.

Zaburzenia psychiczne

Często: bezsenność, niepokój, ażytacja, frigiditas.

Nieczęsto: dezorientacja.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Często: zaparcia, nudności, wymioty, suchość w ustach.

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego.

Często: podwyższenie stężenia prolaktyny we krwi, odwracalne po odstawieniu leku. Może to powodować następujące objawy kliniczne: galaktoreę, amenoreę, ginekomację, ból piersi, zaburzenia erekcji.

Rzadko: łagodny guz przysadki, taki jak prolaktynoma (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia ze strony metabolizmu i odżywiania.

Często: hiperglikemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), hipertriglicerydemia i hipercholesterolemia.

Rzadko: hiponatremia, zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Badania laboratoryjne.

Często: przyrost masy ciała.

Nieczęsto: odnotowano podwyższone stężenia enzymów wątrobowych, głównie transaminaz.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego.

Nieczęsto: reakcje alergiczne.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Często: bradykardia.

Rzadko:

wydłużenie odcinka QT;
arytmie komorowe, takie jak torsades de pointes i tachykardia komorowa, które mogą prowadzić do migotania komór, zatrzymania serca;
nagły zgon (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia naczyniowe.

Często: hipotensja.

Nieczęsto: podwyższenie ciśnienia tętniczego.

Rzadko: przypadki zakrzepicy żylnej i zakrzembicy, w tym zakrzembicy tętnicy płucnej, czasem śmiertelnej, oraz zakrzepicy żył głębokich odnotowano podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia ze strony krwi i układu chłonnego.

Nieczęsto: leukopenia, neutropenia.

Rzadko: agranulocytoza (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Nieznana częstość: reakcja nadwrażliwości na światło.

Zaburzenia w okresie ciąży, porodu i noworodkowym.

Nieznana częstość: zespół odstawienia u noworodków (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Nieczęsto: osteopenia, osteoporoza.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych.

Nieczęsto: zatrzymanie oddawania moczu.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Nieczęsto: uszkodzenie hepatocytów.

Zaburzenia oddechowe, piersiowe i śródpiersia.

Nieczęsto: zatkany nos, zapalenie płuc przez aspirację (głównie w połączeniu z innymi neuroleptykami i depresjantami OUN).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

Często: zamglenie widzenia.

Zgłaszanie działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym działaniem. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie działania niepożądane za pomocą systemu zgłaszania działań niepożądanych w Ukrainie.

Okres ważności. 36 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem miejscu, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze 15–25 ºC. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Nr 30 (10x3): po 10 tabletek w blisterze; 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

RívoFárm SA/Rivopharm SA.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Centro Insema, 6928 Manno, Szwajcaria/Centro Insema, 6928 Manno, Switzerland.