Simponi®

ULOTKA DO LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU SIMPONI® (SIMPONI®)

Skład:

substancja czynna: golimumab;

1 ml roztworu zawiera 100 mg golimumabu;

substancje pomocnicze: sorbitol (E 420); L-histydyna; chlorowodorek L-histydyny monohydrat; polisorbat 80; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny lub jasnożółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory czynnika martwicy nowotworów alfa (TNF-α).

Kod ATC L04A B06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Golimumab to ludzkie monoklonalne przeciwciało, które tworzy wysokoporowne stabilne kompleksy z rozpuszczalnymi i transbłonowymi bioaktywnymi formami czynnika martwicy nowotworów alfa (TNF-α) człowieka, zapobiegając wiązaniu się TNF-α z jego receptorami. Wiązanie ludzkiego TNF z golimumabem prowadzi do neutralizacji indukowanej przez TNF-α ekspresji na powierzchni komórek cząsteczek adhezji E-selektyny, cząsteczki adhezji śródbłonka naczyniowego typu 1 (VCAM-1) oraz cząsteczek adhezji międzykomórkowej (ICAM-1) przez ludzkie komórki śródbłonka. In vitro sekrecja indukowana przez TNF interleukiny-6 (IL-6), interleukiny-8 (IL-8) oraz czynnika stymulującego kolonie granulocytów i makrofagów (GM-CSF) przez ludzkie komórki śródbłonka była również hamowana przez golimumab.

W trakcie terapii lekiem Simponi® obserwowano zmniejszenie stężenia C-reaktywnego białka (CRP) w porównaniu z grupami placebo, co prowadziło do istotnego obniżenia stężenia IL-6, ICAM-1, metaloproteinazy macierzy 3 (MMP-3) oraz czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) w surowicy krwi w porównaniu z grupą kontrolną. Wykazano obniżenie stężenia TNF u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów i zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa oraz stężenia IL-6 u pacjentów z zapaleniem stawów w przebiegu łuszczycy. Zmiany te obserwowano już podczas pierwszego badania po podaniu pierwszej dawki leku Simponi® (4. tydzień) i utrzymywały się do 24. tygodnia.

Imunogenność

Przeciwciała przeciwko golimumabowi wykryto u 5 % pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zapaleniem stawów w przebiegu łuszczycy i zesztywniającym zapaleniem stawów, którzy otrzymywali lek Simponi® przez 52 tygodnie w badaniach III fazy. Prawie wszystkie przeciwciała były in vitro neutralizujące. Częstość powstawania przeciwciał była porównywalna u pacjentów z różnymi chorobami reumatycznymi. U pacjentów otrzymujących terapię współbieżną metotreksatem częstość powstawania przeciwciał była niższa niż u pacjentów przyjmujących lek Simponi® bez metotreksatu (odpowiednio 3 % i 8 %).

W badaniu stosowania golimumabu u pacjentów z zapaleniem stawów osiowym bez potwierdzenia rentgenologicznego do 52. tygodnia przeciwciała wykryto u 7 % pacjentów.

Przeciwciała przeciwko golimumabowi wykryto u 3 % pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, którzy otrzymywali golimumab przez 54 tygodnie w trakcie badań II i III fazy. U pacjentów otrzymujących terapię współbieżną immunomodulatorami (azatiopryna, 6-merkaptopuryna i metotreksat) częstość powstawania przeciwciał przeciwko golimumabowi była niższa niż u pacjentów przyjmujących lek Simponi® bez immunomodulatorów (odpowiednio 1 % i 3 %).

Do identyfikacji przeciwciał przeciwko golimumabowi w trakcie badań poliarticularnego młodzieńczego zapalenia stawów idiopatycznego stosowano immunoenzymatyczny test ELISA specyficzny dla golimumabu. Ze względu na wyższą czułość i poprawioną specyficzność dla golimumabu oczekiwano, że przeciwciała przeciwko golimumabowi będą wykrywane częściej przy użyciu testu ELISA specyficznego dla golimumabu niż przy użyciu standardowego testu ELISA. W trakcie fazy III badania poliarticularnego młodzieńczego zapalenia stawów idiopatycznego (pJIA) przez 48 tygodni przeciwciała przeciwko golimumabowi wykryto metodą ELISA specyficzną dla golimumabu u 40 % pacjentów, którzy otrzymywali golimumab, przy czym u większości z nich miano niskie miana, poniżej 1:1000. Wpływ na stężenie golimumabu w surowicy krwi obserwowano przy mianach > 1:100, natomiast wpływ na skuteczność obserwowano przy mianach > 1:1000, choć liczba dzieci z mianami > 1:1000 była niewielka (n = 8). U 39 % dzieci, u których wykryto przeciwciała przeciwko golimumabowi, stwierdzono również przeciwciała neutralizujące. Wyższa częstość wykrywania przeciwciał przeciwko golimumabowi przy użyciu testu ELISA specyficznego dla golimumabu nie miała wyraźnego wpływu na stężenie substancji czynnej, skuteczność i bezpieczeństwo leku (głównie ze względu na niskie miana), dlatego nie stanowi nowego sygnału bezpieczeństwa.

Obecność przeciwciał przeciwko golimumabowi może zwiększać ryzyko wystąpienia reakcji w miejscu wstrzyknięcia. Niewielka liczba pacjentów z przeciwciałami przeciwko golimumabowi nie pozwala na dokładne oszacowanie związku między immunogennością a skutecznością kliniczną lub bezpieczeństwem.

Ponieważ analiza immunogenności jest specyficzna dla produktu i metody, porównywanie poziomu przeciwciał przy leczeniu innymi lekami nie jest poprawne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po jednorazowym podaniu podskórnych golimumabu zdrowym ochotnikom lub pacjentom z reumatoidalnym zapaleniem stawów średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) w surowicy krwi wynosił od 2 do 6 dni. Po podaniu podskórnemu 50 mg golimumabu zdrowym ochotnikom Cmax wynosiło 3,1 ± 1,4 μg/ml (średnia ± odchylenie standardowe).

Wchłanianie golimumabu było podobne po jednorazowym podaniu podskórnym w dawce 100 mg w okolicę ramienia, brzucha i uda, a średnia absolutna biodostępność wynosiła 51 %. Ze względu na praktycznie proporcjonalną dawce farmakokinetykę golimumabu po podaniu podskórnym, absolutna biodostępność golimumabu w dawkach 50 mg lub 200 mg będzie podobna.

Rozkład. Po jednorazowym wstrzyknięciu dożylnej średnie stężenie objętości rozkładu wynosiło 115 ± 19 ml/kg.

Eliminacja. Klirens systemowy golimumabu wynosił 6,9 ± 2,0 ml/dzień/kg. Ostateczny okres półtrwania u zdrowych ochotników oraz u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zapaleniem stawów w przebiegu łuszczycy, zesztywniającym zapaleniem stawów lub wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego był podobny i wynosił 12 ± 3 dni.

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zapaleniem stawów w przebiegu łuszczycy lub zesztywniającym zapaleniem stawów, którzy otrzymywali golimumab podskórnie w dawce 50 mg co 4 tygodnie, stężenia w surowicy osiągały stan równowagi do 12. tygodnia. Przy jednoczesnym stosowaniu metotreksatu z golimumabem podawanym podskórnie w dawce 50 mg co 4 tygodnie średnie minimalne stężenie resztkowe w stanie równowagi wynosiło 0,6 ± 0,4 μg/ml (± odchylenie standardowe) u pacjentów z aktywnym reumatoidalnym zapaleniem stawów, niezależnie od terapii metotreksatem, około 0,5 ± 0,4 μg/ml u pacjentów z aktywnym zapaleniem stawów w przebiegu łuszczycy i około 0,8 ± 0,4 μg/ml u pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów. Stężenie równowagowe w surowicy golimumabu u pacjentów z zapaleniem stawów osiowym bez potwierdzenia rentgenologicznego było porównywalne do stężenia u pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów po podaniu 50 mg podskórnie co 4 tygodnie.

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zapaleniem stawów w przebiegu łuszczycy lub zesztywniającym zapaleniem stawów, którzy nie otrzymywali terapii współbieżnej metotreksatem, minimalne stężenie resztkowe golimumabu w stanie równowagi było o około 30 % niższe niż u pacjentów otrzymujących golimumab z metotreksatem. W ograniczonej liczbie pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy otrzymywali leczenie golimumabem podskórnie przez 6-miesięczny okres, jednoczesne stosowanie metotreksatu obniżało pozorny klirens golimumabu o 36 %. Jednakże analiza populacyjna farmakokinetyczna wykazała, że jednoczesne stosowanie NLPZ, kortykosteroidów doustnych lub sulfasalazyny nie wpływa na pozorny klirens golimumabu.

Po podaniu dawek indukcyjnych 200 mg i 100 mg golimumabu w tygodniu 0 i 2 odpowiednio, a następnie dawek utrzymujących 50 mg i 100 mg podskórnie co 4 tygodnie pacjentom z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, stężenia golimumabu w surowicy osiągały stan równowagi około w 14. tygodniu od rozpoczęcia terapii. Po stosowaniu 50 mg lub 100 mg golimumabu podskórnie co 4 tygodnie stężenie równowagowe w surowicy krwi wynosiło odpowiednio 0,9 ± 0,5 μg/ml i 1,8 ± 1,1 μg/ml.

U pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, którym podawano dawki 50 mg i 100 mg golimumabu podskórnie co 4 tygodnie, jednoczesne stosowanie immunomodulatorów nie miało istotnego wpływu na stężenia równowagowe golimumabu.

Pojawienie się przeciwciał przeciwko golimumabowi zazwyczaj wiązało się ze spadkiem minimalnego stężenia resztkowego w stanie równowagi.

Linowość. U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów farmakokinetyka golimumabu była proporcjonalna do dawki w zakresie od 0,1 do 10,0 mg/kg po jednorazowym wstrzyknięciu dożylnej. Po jednorazowym podaniu podskórnym zdrowym ochotnikom dawek w zakresie od 50 mg do 400 mg obserwowano farmakokinetykę proporcjonalną do dawki.

Wpływ masy ciała na farmakokinetykę. W analizie populacyjnej farmakokinetycznej stwierdzono tendencję do wzrostu pozornego klirensu golimumabu przy zwiększaniu masy ciała.

Dzieci. Farmakokinetykę golimumabu oceniano u 173 dzieci chorych na poliarticularne młodzieńcze zapalenie stawów idiopatyczne w wieku od 2 do 17 lat. W badaniu pJIA u dzieci, które otrzymywały golimumab w dawce 30 mg/m² powierzchni ciała (maksymalnie 50 mg) podskórnie co 4 tygodnie, stężenia równowagowe golimumabu były porównywalne w różnych grupach wiekowych oraz były zbliżone lub nieco wyższe niż stężenia obserwowane u dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy otrzymywali golimumab w dawce 50 mg co 4 tygodnie.

Modelowanie i symulacja farmakokinetyczno-farmakodynamiczne populacyjne u dzieci z pJIA potwierdziły istnienie związku między stężeniem golimumabu w surowicy a skutecznością kliniczną oraz to, że stosowanie golimumabu w dawkowaniu 50 mg co 4 tygodnie dzieciom z pJIA o masie ciała nie mniejszej niż 40 kg zapewnia stężenia porównywalne do stężeń u dorosłych pacjentów i wykazało u nich skuteczność.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Reumatoidalne zapalenie stawów

Simponi® w połączeniu z metotreksatem wskazane jest do:

• leczenia aktywnej postaci reumatoidalnego zapalenia stawów o umiarkowanym do ciężkiego stopnia u dorosłych, u których stwierdzono niewystarczającą odpowiedź na terapię LZRZP (lekami modyfikującymi przebieg choroby reumatycznej), w tym metotreksatem;
• leczenia ciężkiego, aktywnego i postępującego reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych, którzy wcześniej nie otrzymywali terapii metotreksatem.

Wykazano, że Simponi® w połączeniu z metotreksatem zmniejsza częstość postępowania uszkodzenia stawów w badaniach rentgenologicznych oraz poprawia ich funkcjonowanie.

Idiopatyczny zapalenie stawów młodzieńcze

Idiopatyczne zapalenie stawów młodzieńcze wielostawowe

Simponi® w połączeniu z metotreksatem wskazane jest do leczenia wielostawowego idiopatycznego zapalenia stawów młodzieńczego u dzieci o masie ciała nie mniejszej niż 40 kg, u których stwierdzono niewystarczającą odpowiedź na wcześniejszą terapię metotreksatem.

Zapalenie stawów w przebiegu łuszczycy

Simponi®, jako monoterapia lub w połączeniu z metotreksatem, wskazane jest do leczenia aktywnej i postępującej postaci zapalenia stawów w przebiegu łuszczycy u dorosłych, u których wcześniej stwierdzono niewystarczającą odpowiedź na terapię LZRZP. Simponi® zmniejsza częstość postępowania patologii stawów obwodowych, co wykazano w badaniach rentgenologicznych u pacjentów z podtypami choroby z symetrycznym zaangażowaniem większości stawów, a także poprawia funkcjonowanie fizyczne.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa

Simponi® wskazane jest do leczenia ciężkiej aktywnej postaci zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa u dorosłych, u których wcześniej stwierdzono niewystarczającą odpowiedź na tradycyjną terapię.

Aksjalny spondylotrzewiatr – bez potwierdzenia rentgenologicznego

Simponi® wskazane jest do leczenia ciężkiej aktywnej postaci aksjalnego spondylotrzewiatru bez potwierdzenia rentgenologicznego u dorosłych z obiektywnymi oznakami stanu zapalnego, wskazującymi na podwyższony poziom białka C-reaktywnego i/lub wyniki badania metodą rezonansu magnetycznego (MRI), w przypadku niewystarczającej odpowiedzi na terapię niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub nietolerancji tej terapii u tych pacjentów.

Choroba Leśniowskiego-Crohna

Simponi® wskazane jest do leczenia aktywnej postaci choroby Leśniowskiego-Crohna o umiarkowanym lub ciężkim stopniu u dorosłych, u których stwierdzono niewystarczającą odpowiedź na tradycyjną terapię, w tym kortykosteroidy, 6-merkaptopurynę (6-MP) lub azatioprynę, lub występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do stosowania tych terapii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na golimumab lub inne składniki leku. Aktywna postać gruźlicy lub inne ciężkie infekcje, takie jak sepsa czy infekcje oportunistyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Umiarkowana lub ciężka niewydolność serca (klasa III/IV wg NYHA) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji nie były prowadzone.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami biologicznymi

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z innymi lekami biologicznymi stosowanymi w leczeniu tych samych chorób, dla których stosuje się Simponi®, w tym anakinrą i abataceptem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Szczepionki żywe / lecznicze środki infekcyjne

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania szczepionek żywych lub terapii innymi czynnikami zakaźnymi z Simponi® (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Metotreksat

Mimo że współlekowanie metotreksatem prowadzi do wyższych stężeniach równowagowych Simponi® u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zapaleniem stawów w przebiegu łuszczycy i zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa, dane te nie wskazują na potrzebę modyfikacji dawki Simponi® lub metotreksatu (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych należy dokładnie odnotować nazwę i numer serii podanego leku.

Infekcje

Pacjentów należy dokładnie badać pod kątem wystąpienia infekcji, w tym gruźlicy, przed, podczas i po leczeniu lekiem Simponi®. Ponieważ eliminacja golimumabu może trwać do 5 miesięcy, monitorowanie należy kontynuować przez ten okres. Dalsze leczenie lekiem Simponi® należy przerwać w przypadku rozwoju ciężkiej infekcji lub sepsy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie należy stosować terapii lekiem Simponi® u pacjentów z klinicznie istotnymi i aktywnymi postaciami infekcji. Należy zachować ostrożność przy decydowaniu o stosowaniu leku Simponi® u pacjentów z przewlekłymi infekcjami lub z wywiadem nawracających infekcji. Pacjentom należy zalecać, aby w miarę możliwości unikać czynników ryzyka rozwoju infekcji.

Pacjenci przyjmujący inhibitory TNF są bardziej narażeni na rozwój ciężkich infekcji. Zgłaszano przypadki infekcji bakteryjnych (w tym sepsa i zapalenia płuc), mikobakterialnych (w tym gruźlicy), inwazyjnych grzybiczych i oportunisticznych, w tym zakończonych śmiercią, u pacjentów leczonych lekiem Simponi®. Niektóre z tych ciężkich infekcji wystąpiły u pacjentów otrzymujących współistniejącą terapię immunosupresyjną, która w połączeniu z podstawową chorobą mogła zwiększyć podatność na infekcje. Stan pacjentów należy dokładnie kontrolować i przeprowadzić pełną diagnostykę w przypadku pojawienia się objawów nowej infekcji. Leczenie lekiem Simponi® należy przerwać w przypadku rozwoju u pacjenta nowej ciężkiej infekcji lub sepsy, rozpocząć odpowiednią terapię przeciwbakteryjną lub przeciwgrzybiczą i kontynuować ją do osiągnięcia kontroli choroby.

U pacjentów, którzy mieszkali lub podróżowali do regionów, w których występują endemiczne inwazyjne infekcje grzybicze (np. histoplazmoza, koksydioidoza lub blastomikoza), należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed rozpoczęciem terapii lekiem Simponi®. U pacjentów z grupy ryzyka, u których rozwija się ciężka choroba układu ogólnego, należy podejrzewać inwazyjną infekcję grzybiczą. Takim pacjentom należy przeprowadzić diagnostykę i zastosować empiryczną terapię przeciwgrzybiczą po konsultacji z ekspertem posiadającym doświadczenie w leczeniu inwazyjnych infekcji grzybiczych.

Gruźlica

Zgłaszano przypadki gruźlicy u pacjentów leczonych lekiem Simponi®. W większości przypadków gruźlica miała postać pozapłucną, lokalną lub uogólnioną.

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Simponi® należy przeprowadzić badania w celu wykluczenia aktywnej i nieaktywnej (uśpionej) postaci gruźlicy. Badania powinny obejmować szczegółowy wywiad, w tym informacje o chorobie gruźlicą, możliwych kontaktach z chorymi na gruźlicę oraz wcześniejszą i/lub współistniejącą terapię immunosupresyjną. Obowiązkowe jest wykonanie wszystkim pacjentom przed rozpoczęciem terapii próby tuberkulinowej i prześwietlenia klatki piersiowej. Należy pamiętać, że u ciężko chorych i pacjentów z obniżoną odpornością wynik próby tuberkulinowej może być fałszywie negatywny.

W przypadku rozpoznania aktywnej postaci gruźlicy nie można rozpoczynać terapii lekiem Simponi® (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W przypadku podejrzenia uśpionej postaci gruźlicy należy skonsultować się z ftyzjologiem. We wszystkich opisanych poniżej sytuacjach należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka terapii lekiem Simponi®.

Jeśli rozpoznano nieaktywną (uśpioną) postać gruźlicy, przed rozpoczęciem terapii lekiem Simponi® należy przeprowadzić specyficzną terapię przeciwbakteryjną.

Jeśli pacjent ma wiele istotnych czynników ryzyka rozwoju gruźlicy, mimo negatywnego wyniku testu na uśpioną postać gruźlicy, należy rozważyć wdrożenie terapii przeciwbakteryjnej przed rozpoczęciem leczenia lekiem Simponi®. Terapia przeciwbakteryjna może być również konieczna przed rozpoczęciem stosowania Simponi® u pacjentów, u których wcześniej występowała uśpiona lub aktywna postać gruźlicy i nie ma potwierdzenia o przeprowadzeniu pełnego i odpowiedniego cyklu leczenia przeciwbakteryjnego.

Zgłaszano przypadki rozwoju aktywnej postaci gruźlicy u pacjentów leczonych lekiem Simponi® podczas i po leczeniu uśpionej postaci gruźlicy. Pacjentów leczonych lekiem Simponi® należy dokładnie obserwować pod kątem objawów i objawów aktywnej postaci gruźlicy, w tym pacjentów, u których wyniki badań na uśpioną postać były negatywne, oraz pacjentów, którzy są leczeni uśpioną postacią gruźlicy lub wcześniej leczono przeciwbakteryjnie.

Wszystkich pacjentów należy poinformować o konieczności konsultacji lekarskiej w przypadku pojawienia się objawów przypominających gruźlicę (np. trwały kaszel, spadek masy ciała, subfebrilia) podczas lub po leczeniu lekiem Simponi®.

Reaktywacja wirusa żółtaczki typu B (HBV)

Istnieją doniesienia o reaktywacji żółtaczki typu B u pacjentów leczonych inhibitorami TNF, w tym lekiem Simponi®, którzy są nosicielami przewlekłymi wirusa (tzn. mają pozytywną reakcję na antygen powierzchniowy wirusa). Niektóre z tych przypadków zakończyły się śmiercią.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Simponi® należy przeprowadzić badania na obecność wirusa żółtaczki typu B. Pacjentom z pozytywnymi wynikami badań na wirusa żółtaczki typu B zaleca się skonsultować się z lekarzem posiadającym doświadczenie w leczeniu żółtaczki typu B.

U nosicieli wirusa żółtaczki typu B, którzy wymagają terapii z wykorzystaniem Simponi®, należy dokładnie monitorować objawy i objawy aktywnej żółtaczki typu B w okresie leczenia i kilka miesięcy po jego zakończeniu. Brak danych dotyczących leczenia pacjentów będących nosicielami wirusa żółtaczki typu B z wykorzystaniem terapii przeciwwirusowej w połączeniu z antagonistą TNF w celu zapobiegania reaktywacji wirusa żółtaczki typu B. Pacjentom, u których występuje reaktywacja wirusa żółtaczki typu B, należy przerwać stosowanie Simponi® i rozpocząć skuteczną terapię przeciwwirusową i wspierającą.

Nowotwory złośliwe i zaburzenia limfoproliferacyjne

Potencjalna rola terapii inhibitorami TNF w rozwoju nowotworów złośliwych jest nieznana. Na podstawie dostępnych danych nie można wykluczyć ryzyka rozwoju chłoniaków, białaczki lub innych nowotworów złośliwych u pacjentów leczonych inhibitorami TNF. Należy ostrożnie podejmować decyzje dotyczące stosowania terapii blokującej TNF u pacjentów z wywiadem nowotworu złośliwego lub kontynuować leczenie pacjentów, u których rozwinęły się nowotwory złośliwe.

Nowotwory złośliwe u dzieci

W okresie postmarketingowym, podczas obserwacji stosowania inhibitorów TNF, odnotowano przypadki nowotworów złośliwych, niektóre zakończone śmiercią, u dzieci, nastolatków i młodych dorosłych (do 22 roku życia), którzy przyjmowali inhibitory TNF (terapię rozpoczęto u dzieci w wieku ≤ 18 lat). Około połowa przypadków stanowiła chłoniaki. Inne przypadki dotyczyły różnych innych nowotworów złośliwych, w tym rzadkich nowotworów złośliwych związanych z immunosupresją. Rola inhibitorów TNF w rozwoju nowotworów złośliwych nie może być wykluczona.

Chłoniak i białaczka

W kontrolowanych fazach badań klinicznych wszystkich inhibitorów TNF, w tym Simponi®, przypadki chłoniaków obserwowano częściej u pacjentów leczonych inhibitorami TNF w porównaniu z grupą kontrolną. W badaniach klinicznych Simponi® faz IIb i III częstość występowania chłoniaków u pacjentów leczonych Simponi® była wyższa niż oczekiwana w populacji ogólnej. W okresie postmarketingowym odnotowano przypadki białaczki u pacjentów leczonych inhibitorami TNF. Istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia chłoniaka i białaczki u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy chorują na długotrwałe, silnie aktywne zapalenie, co utrudnia ocenę ryzyka.

W okresie postmarketingowym zgłaszano pojedyncze przypadki rzadkiego typu chłoniaka T wątrobowo-jelitowego u pacjentów leczonych inhibitorami TNF (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ten rzadki typ chłoniaka T jest zazwyczaj bardzo agresywny i kończy się śmiercią. Większość takich przypadków wystąpiła u nastolatków i młodych mężczyzn, którzy jednocześnie z Simponi® stosowali azatioprynę lub 6-merkaptopurynę (6-MP) w leczeniu chorób zapalnych jelita. Należy dokładnie rozważyć wszystkie ryzyka jednoczesnego stosowania azatiopryny i 6-MP z Simponi®. Nie można wykluczyć ryzyka rozwoju chłoniaka T wątrobowo-jelitowego u pacjentów leczonych inhibitorami TNF.

Inne nowotwory złośliwe

W kontrolowanych fazach badań klinicznych Simponi® z udziałem pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zapaleniem stawów psorytycznym, szpiczastym zapaleniem stawów i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego częstość występowania nowotworów złośliwych (poza chłoniakami i niemelanocytarnymi nowotworami skóry) była podobna w grupie leczonej Simponi® i w grupie kontrolnej.

Dysplazja/rak jelita grubego

Nie wiadomo, czy leczenie golimumabem wpływa na ryzyko rozwoju dysplazji lub raka jelita grubego. Wszyscy pacjenci z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, którzy mają zwiększone ryzyko dysplazji/raka jelita (np. pacjenci z długotrwałym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub pierwotnym zespolem zaciekania dróg żółciowych), oraz pacjenci z wywiadem dysplazji lub raka jelita grubego powinni regularnie poddawać się badaniom na obecność dysplazji przed rozpoczęciem i w trakcie terapii. Badania powinny obejmować kolonoskopię i biopsję. Należy dokładnie rozważyć wszystkie ryzyka i korzyści związane z leczeniem Simponi®, a także konieczność kontynuowania leczenia u pacjentów, u których w trakcie terapii po raz pierwszy rozpoznano dysplazję jelita grubego.

W badaniu klinicznym oceniającym stosowanie Simponi® u pacjentów z ciężką astmą trwałą, nowotwory złośliwe występowały częściej u pacjentów leczonych Simponi® niż u pacjentów z grupy kontrolnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Znaczenie tych danych jest nieznane.

W badaniu klinicznym oceniającym stosowanie innego inhibitora TNF – infliksymabu – u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi przewlekłymi chorobami płuc (POChP), nowotwory złośliwe (szczególnie nowotwory płuc, głowy i szyi) występowały częściej u pacjentów leczonych infliksymabem niż u pacjentów z grupy kontrolnej. Wszyscy pacjenci mieli w wywiadzie intensywne palenie tytoniu. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu jakiegokolwiek antagonisty TNF u pacjentów z POChP oraz u pacjentów z zwiększonym ryzykiem nowotworów złośliwych z powodu intensywnego palenia tytoniu.

Rak skóry

Zgłaszano przypadki melanomy i nowotworu Merkelera u pacjentów leczonych inhibitorami TNF, w tym Simponi® (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom zaleca się regularne badania skóry, szczególnie w przypadku istnienia czynników ryzyka rozwoju raka skóry.

Niewydolność serca

W trakcie terapii inhibitorami TNF (w tym Simponi®) obserwowano przypadki dekompensacji niewydolności serca oraz nowe przypadki niewydolności serca. Niektóre przypadki zakończyły się śmiercią. W badaniu klinicznym innego antagonisty TNF odnotowano przypadki dekompensacji niewydolności serca i zwiększonej śmiertelności z powodu niewydolności serca. Stosowanie Simponi® u pacjentów z niewydolnością serca nie było badane. Simponi® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodną niewydolnością serca (klasa I/II NYHA). Należy dokładnie obserwować stan pacjentów i przerwać terapię Simponi® w przypadku nasilania się objawów niewydolności serca lub ich pierwszego wystąpienia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Objawy neurologiczne

Stosowanie inhibitorów TNF, w tym Simponi®, wiązano z pojawieniem się lub nasileniem objawów klinicznych i/lub objawów radiograficznych chorób demielinizacyjnych ośrodkowego układu nerwowego, w tym stwardnienia rozsianego i obwodowych zaburzeń demielinizacyjnych. U pacjentów z zaburzeniami demielinizacyjnymi, w tym w wywiadzie, należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka terapii inhibitorami TNF. W przypadku pojawienia się objawów takich zaburzeń należy rozważyć przerwanie terapii Simponi® (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zabiegi chirurgiczne

Istnieje pewne doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym, w tym artroplastyce. Należy wziąć pod uwagę długi okres półtrwania golimumabu przy planowaniu jakichkolwiek zabiegów chirurgicznych. Pacjentów wymagających operacji chirurgicznej w trakcie leczenia lekiem należy obserwować pod kątem możliwego wystąpienia infekcji.

Immunosupresja
Nie można wykluczyć roli inhibitorów TNF, w tym Simponi®, w wpływaniu na mechanizmy immunologiczne chroniące przed infekcjami i nowotworami złośliwymi, ponieważ TNF jest mediatorem stanu zapalnego i modulatorem komórkowej odpowiedzi immunologicznej.

Procesy autoimmunologiczne

Względny niedobór TNF-α spowodowany terapią anty-TNF może prowadzić do rozwoju procesu autoimmunologicznego. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przypominające zespół toczeń, a także wykryje się przeciwciała przeciwko dwuniciowej DNA, leczenie należy przerwać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje hematologiczne

Zgłaszano przypadki pancytopenii, leukopenii, neutropenii, agranulocytozy, anemii aplastycznej i trombocytopenii u pacjentów leczonych inhibitorami TNF, w tym Simponi®. Wszyscy pacjenci powinni natychmiast skonsultować się z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów wskazujących na dyskrazję krwi (takich jak trwała gorączka, powstawanie siniaków, krwawienia, bladość). Należy przerwać stosowanie Simponi® pacjentom z potwierdzonymi istotnymi zaburzeniami hematologicznymi.

Jednoczesne stosowanie inhibitora TNF i anakinry

W trakcie badań klinicznych obserwowano ciężkie infekcje i neutropenię przy jednoczesnym stosowaniu anakinry i etanerceptu (inhibitora TNF), co nie dawało korzyści terapeutycznych w porównaniu z monoterapią etanerceptem. Ze względu na charakter niepożądanych działań obserwowanych podczas tej terapii skojarzonej, podobne toksyczne efekty mogą wystąpić przy stosowaniu anakinry w połączeniu z innymi inhibitorami TNF. Dlatego nie zaleca się stosowania Simponi® w połączeniu z anakinrą.

Jednoczesne stosowanie inhibitora TNF i abataceptu

W trakcie badań klinicznych jednoczesne stosowanie leków blokujących TNF i abataceptu wiązano ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia infekcji, w tym ciężkich infekcji, w porównaniu z monoterapią lekami blokującymi TNF, bez zwiększenia korzyści klinicznej. Nie zaleca się stosowania Simponi® w połączeniu z abataceptem.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami biologicznymi

Brakuje informacji dotyczących jednoczesnego stosowania golimumabu z innymi lekami biologicznymi stosowanymi w leczeniu tych samych stanów, co golimumab. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania Simponi® z lekami terapeutycznymi biologicznymi ze względu na możliwość zwiększenia ryzyka infekcji i innych potencjalnych interakcji farmakologicznych.

Przejście z jednego biologicznego leku modyfikującego przebieg choroby na inny

Podczas zmiany z jednego leku biologicznego na inny należy dokładnie obserwować stan kliniczny pacjenta, ponieważ krzyżowa aktywność biologiczna zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym infekcji.

Szczepienia/terapia patogenami infekcyjnymi

Pacjenci leczeni lekiem Simponi® mogą poddawać się szczepieniom, z wyjątkiem szczepień żywymi szczepionkami (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji”). Dostępne są ograniczone dane dotyczące szczepień lub wtórnego zakażenia żywymi szczepionkami u pacjentów otrzymujących terapię anty-TNF. Stosowanie żywych szczepionek może prowadzić do objawów klinicznych infekcji, w tym uogólnionych.

Stosowanie terapii innymi patogenami infekcyjnymi, takimi jak osłabione bakterie (np. instylacje pęcherza moczowego BCG w leczeniu raka), może prowadzić do objawów klinicznych infekcji, w tym uogólnionych. Nie zaleca się przepisywania terapii patogenami infekcyjnymi jednoczesnej z Simponi®.

Reakcje alergiczne

W doświadczeniu po rejestracji po podaniu Simponi® odnotowano przypadki ciężkich ogólnoustrojowych reakcji nadwrażliwości (w tym reakcji anafilaktycznych). Niektóre z tych reakcji wystąpiły po pierwszym podaniu Simponi®. W przypadku rozwoju reakcji anafilaktycznej lub innych ciężkich reakcji alergicznych należy natychmiast przerwać terapię Simponi® i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Czułość na lateks

Czasza igły strzykawki do wstrzykiwań wykonana jest z suchego naturalnego kauczuku zawierającego lateks, który może powodować reakcje alergiczne u osób wrażliwych na lateks.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania u niektórych grup pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym (≥ 65 lat)

W badaniach fazy III z udziałem pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zapaleniem stawów psorytycznym, szpiczastym zapaleniem stawów i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego nie stwierdzono różnic w działaniach niepożądanych, ciężkich działaniach niepożądanych i ciężkich infekcjach między pacjentami w wieku 65 lat leczonymi lekiem Simponi® a młodszych pacjentach. Należy jednak zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów w wieku podeszłym, szczególnie ze względu na możliwe rozwinięcie się infekcji. W badaniach stosowania golimumabu u chorych na zapalenie stawów osiowe bez potwierdzenia rentgenologicznego nie było pacjentów w wieku powyżej 45 lat.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby

Nie przeprowadzono specyficznych badań Simponi® z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby należy stosować Simponi® z ostrożnością (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Szczepienia

Pacjentom w wieku dziecięcym przed rozpoczęciem stosowania leku Simponi® zaleca się wykonanie wszystkich szczepień zgodnie z kalendarzem szczepień obowiązującym w danym kraju, jeśli to możliwe.

Substancje pomocnicze

Simponi® zawiera sorbitol (E 420). Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy nie powinni przyjmować Simponi®.

Wybór leku

Zarejestrowano dwie dawki Simponi® do podania podskórnie – 50 mg i 100 mg. Przed podaniem leku ważne jest upewnienie się, że wybrano właściwą dawkę, zgodnie z sekcją „Sposób stosowania i dawki”. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć przedawkowania lub podania niewystarczającej dawki.

Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji.

Kobiety w wieku rozrodczym.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednie metody antykoncepcji przed, podczas leczenia i przez 6 miesięcy po zakończeniu leczenia golimumabem.

<Ciąża.

Brakuje danych dotyczących stosowania golimumabu w czasie ciąży. Ze względu na hamowanie TNF podanie golimumabu w czasie ciąży może wpływać na odpowiedź immunologiczną u noworodka. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich objawów wpływu na ciążę, rozwój embrionu/płodu, poród lub rozwój poporodowy. Stosowanie golimumabu w czasie ciąży nie jest zalecane. Golimumab może być stosowany tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Golimumab przenika przez łożysko. Po leczeniu kobiety inhibitorami TNF w czasie ciąży przeciwciała wykrywano w surowicy krwi noworodków do 6 miesięcy życia. Dlatego noworodki te mają zwiększone ryzyko rozwoju infekcji. Szczepienia żywymi szczepionkami noworodków, które były narażone na działanie golimumabu wewnątrzmacicznie, nie zaleca się przez 6 miesięcy po ostatniej infuzji golimumabu podanej matce w czasie ciąży (patrz sekcje „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

<Laktacja.

Nie wiadomo, czy golimumab wydzielany jest w mleku matki lub czy jest wchłaniany po przyjęciu doustnym. Kobiety powinny powstrzymać się od karmienia piersią podczas i przez 6 miesięcy po zakończeniu leczenia golimumabem.

<Fertylność.

Nie przeprowadzono badań dotyczących płodności u zwierząt podczas podawania golimumabu. Badania z wykorzystaniem analogicznych przeciwciał, które selektywnie hamują funkcjonalną aktywność TNF u myszy, nie wykazały wpływu na płodność.

Zdolność wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Simponi® może mieć nieznaczny wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Po zastosowaniu Simponi® może wystąpić zawroty głowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Leczenie lekiem Simponi® należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem wykwalifikowanych lekarzy, którzy mają doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, wielostawowego młodzieńczego zapalenia stawów idiopatycznego, zapalenia stawów w przebiegu łuszczycy, choroby Bechteraewa, osiowego zapalenia stawów bez potwierdzenia rentgenologicznego lub wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Pacjenci leczeni lekiem Simponi® powinni otrzymać kartę przypominającą dla pacjenta.

Dawkowanie

Reumatoidalne zapalenie stawów. Lek stosuje się w dawce 50 mg raz w miesiącu przez podskórne wstrzyknięcie w ten sam dzień miesiąca. Simponi® należy stosować w połączeniu z metotreksatem.

Zapalenie stawów w przebiegu łuszczycy, choroba Bechteraewa lub osiowe zapalenie stawów bez potwierdzenia rentgenologicznego. Stosuje się dawkę 50 mg raz w miesiącu przez podskórne wstrzyknięcie w ten sam dzień miesiąca.

W przypadku wszystkich wskazań wymienionych powyżej odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12–14 tygodni od rozpoczęcia leczenia (po podaniu 3–4 dawek leku). Należy ponownie rozważyć celowość kontynuowania terapii u pacjentów, u których nie wystąpił efekt terapeutyczny w tym okresie leczenia.

Pacjenci z masą ciała większą niż 100 kg

We wszystkich powyższych wskazaniach, u pacjentów z masą ciała większą niż 100 kg, u których po podaniu 3–4 dawek leku nie osiągnięto pozytywnej odpowiedzi klinicznej, możliwe jest zwiększenie dawki golimumabu do 100 mg raz w miesiącu. Należy jednak wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji na lek przy dawce 100 mg w porównaniu z dawką 50 mg. Jeśli po podaniu 3–4 dodatkowych dawek leku (po 100 mg) nie odnotowano pozytywnego efektu terapeutycznego, należy rozważyć celowość kontynuowania terapii u tych pacjentów.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

Pacjenci z masą ciała mniejszą niż 80 kg

Przepisuje się dawkę początkową Simponi® 200 mg, następnie 100 mg w 2. tygodniu. Pacjentom, u których obserwuje się odpowiednią odpowiedź, przepisuje się 50 mg w 6. tygodniu i następnie co 4 tygodnie. U pacjentów, którzy mają nieadekwatną odpowiedź, możliwe jest zwiększenie dawki do 100 mg w 6. tygodniu i następnie co 4 tygodnie.

Pacjenci z masą ciała 80 kg lub więcej

Przepisuje się dawkę początkową 200 mg, następnie 100 mg w 2. tygodniu, a następnie 100 mg co 4 tygodnie.

W trakcie leczenia utrzymującego można stopniowo zmniejszać dawkę kortykosteroidów zgodnie z zaleceniami klinicznymi.

Dostępne dane wskazują, że odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w 12–14. tygodniu leczenia (po podaniu 4 dawek). W przypadku braku efektu terapeutycznego należy rozważyć kontynuację terapii Simponi® do tego czasu.

Pominięcie wstrzyknięcia.

Jeśli pacjent pominął zaplanowane wstrzyknięcie Simponi® w wyznaczonym dniu, pominiętą dawkę należy podać natychmiast po przypomnieniu sobie o tym. Nie należy podawać podwójnej dawki leku, aby nadrobić pominiętą dawkę. Podanie następnej dawki powinno być przeprowadzone zgodnie z poniższymi wskazówkami:

• jeśli od pominięcia wstrzyknięcia minęło mniej niż 2 tygodnie, pacjent powinien podać pominiętą dawkę leku i nadal przestrzegać poprzedniego harmonogramu wstrzykiwań;
• jeśli od pominięcia wstrzyknięcia minęło więcej niż 2 tygodnie, pacjent powinien podać pominiętą dawkę leku i nadal przestrzegać nowego miesięcznego harmonogramu, zaczynając od daty tej iniekcji.

Pacjenci w wieku podeszłym (≥ 65 lat).

Korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby.

Badania stosowania leku u pacjentów z tej grupy nie były prowadzone. Brak zaleceń dotyczących dawkowania leku.

Wielostawowe młodzieńcze zapalenie stawów idiopatyczne. Dzieciom o masie ciała nie mniejszej niż 40 kg przepisuje się 50 mg raz w miesiącu przez podskórne wstrzyknięcie w ten sam dzień miesiąca.

Dostępne dane wskazują, że odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12–14 tygodni od rozpoczęcia leczenia (po podaniu 3–4 dawek leku). Należy ponownie rozważyć celowość kontynuowania terapii u pacjentów, u których nie wystąpił efekt terapeutyczny w tym okresie leczenia.

Sposób stosowania

Do podania podskórnie. Na decyzję lekarza i po przeszkoleniu w technice podawania iniekcji podskórnych pacjenci mogą samodzielnie podawać Simponi® z dalszą kontrolą lekarza w razie potrzeby. Pacjentów należy poinstruować o konieczności podania leku w pełnej objętości i zgodnie z szczegółową instrukcją dotyczącą techniki podania.

Instrukcja samodzielnego podawania Simponi®.

Jeśli pacjent chce samodzielnie wykonywać iniekcje, personel medyczny powinien przeprowadzić z nim szkolenie dotyczące przygotowania i wykonania iniekcji. Jeśli szkolenie nie zostało przeprowadzone, należy skontaktować się z lekarzem.

Wypełniona rurka z autoiniekcyjnym długopisem.

1. Przygotowanie długopisu do użytku.

• Nie wstrząsaj długopisu do iniekcji.
• Nie zdejmuj osłony ochronnej długopisu, dopóki nie będzie to konieczne zgodnie z instrukcją.

Sprawdź termin ważności , podany na długopisie (lub pudełku). Podany termin interpretuje się jako ostatni dzień wskazanego miesiąca i roku. Jeśli termin ważności minął, nie wolno używać długopisu do iniekcji.

Sprawdź osłonę ochronną długopisu . Nie należy stosować leku, jeśli naklejka kontroli pierwszego otwarcia jest uszkodzona.

Zaczekaj 30 minut, aby długopis ogrzał się do temperatury pokojowej.

Przed zastosowaniem leku należy wyjąć go z lodówki i pudełka oraz pozostawić długopis do iniekcji na 30 minut w temperaturze pokojowej w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie należy ogrzewać długopisu w żaden sposób (w piekarniku mikrofalowym, w gorącej wodzie). Osłony nie zdejmować.

Przygotowanie innego sprzętu.

Podczas oczekiwania na ogrzanie długopisu przygotuj wszystkie inne środki, które mogą być potrzebne do wykonania iniekcji (wacik, środek odkażający).

Sprawdzenie roztworu do iniekcji.

Obejrzyj roztwór przez okienko obserwacyjne. Upewnij się, że roztwór jest przezroczysty lub lekko opalescencyjny (ma perłowy połysk), bezbarwny lub jasnożółty. Płyn może zawierać niewielką ilość przezroczystych lub białych cząstek białkowych, co jest dopuszczalne dla roztworów zawierających białko. Możesz również zauważyć pęcherzyk powietrza wewnątrz pojemnika. Nie należy stosować leku, jeśli płyn zawiera osad lub inne stałe wtrącenia. W takim przypadku skontaktuj się z lekarzem.

1. Wybór miejsca iniekcji.

• Zalecanym miejscem iniekcji przy samodzielnym podaniu jest przednia środkowa część uda.
• Alternatywnym miejscem podania leku jest dolna część brzucha poniżej pępka, ale nie bliżej niż 5 cm od pępka.
• Nie należy podawać leku w miejscach, gdzie skóra jest delikatna, ma siniaki, zaczerwienienie, łuszczenie, zgrubienie, blizny lub rozstępy.

Wybór miejsca iniekcji z pomocą asystenta.

Jeśli iniekcję wykonuje asystent, można również użyć zewnętrznej powierzchni górnej części ramienia.

Wszystkie wskazane obszary mogą być używane do iniekcji niezależnie od typu i rozmiaru ciała.

Przygotowanie miejsca podania.

• Dokładnie umyj ręce ciepłą wodą z mydłem.
• Przed wykonaniem iniekcji zdezynfekuj ręce i przetrzyj miejsce iniekcji wacikiem nasączonym środkiem odkażającym (np. alkoholem).
• Pozostaw miejsce iniekcji do wyschnięcia przed podaniem. Nie dmuchaj i nie dotykaj odkażonego obszaru skóry.

1. Podanie leku.

Nie należy zdejmować osłony ochronnej, dopóki nie będziesz gotowy do wykonania iniekcji leku. Iniekcję należy wykonać nie później niż w ciągu 5 minut po zdjęciu osłony.

Zdjęcie osłony ochronnej.

Gdy jesteś gotowy do wykonania iniekcji, delikatnie obróć pokrywkę, aby usunąć naklejkę kontroli pierwszego otwarcia. Zdejmij kaptur i wyrzuć go.

Nie należy ponownie zakładać pokrywki, ponieważ może to uszkodzić igłę wewnątrz długopisu. Nie należy używać długopisu, jeśli upadł po zdjęciu pokrywki.

Przyłóż długopis do wybranego miejsca podania.

Wygodnie chwyć długopis w rękę. Nie naciskaj w tym momencie na przycisk. Wybierz jedną z dwóch metod podania: zalecaną metodę bez zaciskania skóry (rys. 1) lub, jeśli chcesz, z zaciskiem skóry w celu stworzenia twardszej powierzchni do iniekcji (rys. 2). Nie naciskając na przycisk, delikatnie przyciśnij otwarty koniec długopisu do skóry pod kątem prostym (rys. 3).

Rysunek 1 Rysunek 2

Rysunek 3

Naciśnij przycisk, aby podać lek (rys. 4).

Kontynuując odpowiednie trzymanie długopisu, naciśnij wystający fragment przycisku. Nie będziesz mógł nacisnąć przycisku, jeśli długopis jest niepoprawnie ustawiony względem powierzchni skóry i dopóki tuleja bezpieczeństwa nie zostanie przesunięta.

Po naciśnięciu przycisk pozostanie w tej pozycji, dalsze naciskanie przycisku można przerwać. Pierwsze słyszalne „kliknięcie” („klak”) wskazuje, że igła została wprowadzona i rozpoczęto iniekcję. Ukołania igły możesz nie odczuć.

Nie należy podnosić długopisu nad skórę. Jeśli podniesiesz długopis, możesz nie otrzymać pełnej dawki leku.

Rysunek 4

Kontynuuj trzymanie długopisu na skórze, aż usłyszysz drugie „kliknięcie” („klak”).

Kontynuuj odpowiednie trzymanie długopisu, aż usłyszysz drugie „kliknięcie”. Zazwyczaj podanie dawki leku trwa 3–6 sekund, ale może potrwać do 15 sekund. Drugie „kliknięcie” („klak”) oznacza, że iniekcja została zakończona i igła wróciła do długopisu. Usuń długopis z miejsca iniekcji.

Uwaga: Jeśli masz zaburzenia słuchu, odlicz 15 sekund od momentu naciśnięcia przycisku, a następnie usuń długopis z miejsca iniekcji.

1. Po iniekcji.

Użyj wacika lub tamponu. Osusz miejsce iniekcji za pomocą wacika lub tamponu w przypadku pojawienia się niewielkiej ilości krwi lub płynu i przyklej plaster. Nie tarcz skóry w miejscu iniekcji.

Sprawdź okienko obserwacyjne. Po iniekcji sprawdź okienko obserwacyjne i upewnij się, że pojawił się żółty wskaźnik. Jeśli żółty wskaźnik się nie pojawił lub uważasz, że nie otrzymałeś iniekcji leku, skontaktuj się o pomoc z lekarzem. Nie podawaj drugiej dawki bez konsultacji z lekarzem.

Bezpośrednio po użyciu należy wyrzucić długopis do kosza.

Wyrzuć długopis do kosza bezpośrednio po wykonaniu iniekcji.

Jeśli uważasz, że coś poszło nie tak z systemem podania, lub jeśli nie jesteś pewien, czy poprawnie wykonałeś iniekcję, skontaktuj się z lekarzem.

Wypełniona strzykawka z urządzeniem UltraSafe.

1. Przygotowanie strzykawki do użytku.

Trzymaj wypełnioną strzykawkę WYŁĄCZNIE za korpus.

Nie należy:

• trzymać strzykawki za jakiejkolwiek inne części poza korpus;
• ciągnąć tłoka do tyłu;
• wstrząsać wypełnioną strzykawką;
• zdejmować wcześniej osłony ochronnej z igły;
• dotykać zacisku aktywacji zabezpieczenia igły (oznaczonego * na schematycznym obrazie strzykawki) w celu zapobiegania przedwczesnemu zamknięciu igły zabezpieczeniem.

Sprawdź termin ważności , podany na strzykawce, patrząc przez okienko obserwacyjne. Jeśli nie widzisz terminu ważności, weź strzykawkę za korpus i obróć kaptur igły, aż termin ważności pojawi się w okienku obserwacyjnym. Termin ważności podany jest również na zewnętrznej tekturowej skrzynce. Podany termin interpretuje się jako ostatni dzień wskazanego miesiąca i roku. Jeśli termin ważności minął, nie wolno używać strzykawki do iniekcji.

Zaczekaj 30 minut, aby strzykawka ogrzała się do temperatury pokojowej.

Przed zastosowaniem leku należy wyjąć go z lodówki i pudełka oraz pozostawić strzykawkę do iniekcji na 30 minut w temperaturze pokojowej w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie należy ogrzewać strzykawki w żaden sposób (w piekarniku mikrofalowym, w gorącej wodzie). Osłony ochronnej nie zdejmować.

Przygotowanie innego sprzętu.

Podczas oczekiwania na ogrzanie strzykawki przygotuj wszystkie inne środki, które mogą być potrzebne do wykonania iniekcji (wacik, środek odkażający).

Sprawdzenie roztworu do iniekcji.

Obejrzyj roztwór przez okienko obserwacyjne. Upewnij się, że roztwór jest przezroczysty lub lekko opalescencyjny (ma perłowy połysk), bezbarwny lub jasnożółty. Płyn może zawierać niewielką ilość przezroczystych lub białych cząstek białkowych, co jest dopuszczalne dla roztworów zawierających białko. Nie należy stosować leku, jeśli płyn zawiera osad lub inne stałe wtrącenia. W takim przypadku skontaktuj się z lekarzem.

1. Wybór miejsca iniekcji.

• Zalecanym miejscem iniekcji przy samodzielnym podaniu jest przednia środkowa część uda.
• Alternatywnym miejscem podania leku jest dolna część brzucha poniżej pępka, ale nie bliżej niż 5 cm od pępka.
• Nie należy podawać leku w miejscach, gdzie skóra jest delikatna, ma siniaki, zaczerwienienie, łuszczenie, zgrubienie, blizny lub rozstępy.

Wybór miejsca iniekcji z pomocą asystenta.

Jeśli iniekcję wykonuje asystent, można również użyć zewnętrznej powierzchni górnej części ramienia.

Wszystkie wskazane obszary mogą być używane do iniekcji niezależnie od typu i rozmiaru ciała.

Przygotowanie miejsca podania.

• Dokładnie umyj ręce ciepłą wodą z mydłem.
• Przed wykonaniem iniekcji zdezynfekuj ręce i przetrzyj miejsce iniekcji wacikiem nasączonym środkiem odkażającym (np. alkoholem).
• Pozostaw miejsce iniekcji do wyschnięcia przed podaniem. Nie dmuchaj i nie dotykaj odkażonego obszaru skóry.

1. Podanie leku.

Nie należy zdejmować osłony ochronnej, dopóki nie będziesz gotowy do wykonania iniekcji leku. Iniekcję należy wykonać nie później niż w ciągu 5 minut po zdjęciu osłony.

Zdjęcie osłony ochronnej.

Jeśli jesteś gotowy do wykonania iniekcji, weź strzykawkę za korpus jedną ręką. Pociągnij za kaptur drugą ręką i zdejmij go. Nie dotykaj tłoka igły podczas zdejmowania pokrywki.

Możesz zauważyć pęcherzyk powietrza wewnątrz pojemnika i kroplę płynu na końcu igły, których nie należy usuwać.

Natychmiast po zdjęciu osłony ochronnej podaj lek.

Nie dotykaj igły i nie dopuszczaj do jej kontaktu z jakąkolwiek inną powierzchnią.

Nie należy używać wypełnionej strzykawki, jeśli upadła po zdjęciu kaptura.

Rozmieszczenie strzykawki do wykonania iniekcji. Weź wypełnioną strzykawkę za korpus jedną ręką między palcem środkowym a wskazującym i umieść kciuk na wierzchołku głowicy tłoka. Drugą ręką delikatnie zaciskaj wcześniej odkażoną powierzchnię skóry w wybranym miejscu podania. Trzymaj strzykawkę ostrożnie i nie odciągaj tłoka do siebie.

Podanie leku. Ustaw igłę pod kątem około 45 stopni do skóry. Jednym szybkim ruchem wprowadź igłę w skórę na pełną jej długość.

Naciskając na tłok, podaj roztwór leku, aż głowica tłoka całkowicie znajdzie się między skrzydłami zabezpieczenia igły. Kontynuując naciskanie na głowicę tłoka, wyjmij igłę i puść skórę.

Powoli usuń kciuk z głowicy tłoka; pusta strzykawka zacznie się poruszać, aż cała igła zostanie zamknięta przez zabezpieczenie.

1. Po iniekcji.

Użyj wacika lub tamponu.

Osusz miejsce iniekcji za pomocą wacika lub tamponu w przypadku pojawienia się niewielkiej ilości krwi lub płynu i przyklej plaster. Nie tarcz skóry w miejscu iniekcji.

Bezpośrednio po użyciu należy wyrzucić strzykawkę do kosza. Wyrzuć strzykawkę do kosza bezpośrednio po wykonaniu iniekcji. Nie próbuj ponownie zakładać na nią osłony.

W żadnym wypadku nie należy ponownie używać strzykawki. Jeśli uważasz, że coś poszło nie tak podczas podania, lub jeśli nie jesteś pewien, czy poprawnie wykonałeś iniekcję, skontaktuj się z lekarzem.

Dzieci.

Simponi® stosuje się dzieciom o masie ciała nie mniejszej niż 40 kg w leczeniu wielostawowego młodzieńczego zapalenia stawów idiopatycznego. W przypadku wszystkich innych wskazań bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Simponi® u dzieci nie są ustalone.

Przedawkowanie.

W jednym z badań klinicznych podawano jednorazowe dawki do 10 mg/kg dożylnie, przy czym nie zaobserwowano toksyczności ograniczającej dawkę. W przypadku przedawkowania zaleca się kontrolę stanu pacjenta w celu wykrycia możliwych działań niepożądanych oraz przeprowadzenie natychmiastowej odpowiedniej terapii objawowej.

Niepożądane działania.

Podczas badań klinicznych najczęściej zgłaszanym niepożądaniem była infekcja dróg oddechowych górnych. Najpoważniejsze zgłaszane działania niepożądane obejmowały ciężkie infekcje (w tym sepsę, zapalenie płuc, gruźlicę, inwazyjne grzybice i infekcje oportunisticzne), zaburzenia demielinizacyjne, reaktywację wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV), niewydolność serca, procesy autoimmunologiczne (zespoły typu tocznego), reakcje hematologiczne, poważne układowe reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne), zapalenie naczyń, chłoniaka oraz białaczkę (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Niepożądane działania obserwowane podczas badań klinicznych oraz zgłaszane po rejestracji leku golimumab wymieniono poniżej. W ramach poszczególnych klas narządów i układów działania niepożądane zostały podzielone według częstości występowania następująco: bardzo często (powyżej 10%), często (1–10%), rzadko (0,1–1%), pojedyncze przypadki (0,01–0,1%), rzadkie (mniej niż 0,01%) oraz nieznane (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej klasy częstości działania niepożądane są wymienione według malejącej ciężkości.

* Obserwowano w przebiegu stosowania innych blokerów TNF.

W tej sekcji średnia długość okresu obserwacji (około 4 lat) została ogólnie przedstawiona dla całkowitego okresu stosowania golimumabu. Tam, gdzie dawkowanie golimumabu jest precyzyjnie określone, średnia długość okresu obserwacji może się różnić (około 2 lat dla dawki 50 mg, około 3 lat dla dawki 100 mg), ponieważ pacjenci mogli przejść z jednej dawki na inną.

Opis wybranych działań niepożądanych

Infekcje

W przebiegu badań klinicznych infekcje dróg oddechowych górnych były najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądany, o których informowano u 12,6 % pacjentów w grupie otrzymującej golimumab w porównaniu do 11,0 % w grupie kontrolnej. W badaniach z okresem obserwacji trwającym 4 lata częstość występowania infekcji dróg oddechowych górnych wyniosła 34,9 przypadków na 100 pacjentów-roku. Infekcje obserwowano u 23,0 % pacjentów otrzymujących golimumab w porównaniu do 20,2 % pacjentów w grupie kontrolnej, poważne infekcje obserwowano u 1,2 % pacjentów leczonych golimumabem oraz u 1,2 % pacjentów w grupie kontrolnej. W przebiegu badań indukcji remisji wrzodziejącego zapalenia jelita grubego poważne infekcje obserwowano u 0,8 % pacjentów otrzymujących golimumab w porównaniu do 1,5 % pacjentów otrzymujących placebo. Ciężkie infekcje u pacjentów otrzymujących golimumab obejmowały gruźlicę, infekcje bakteryjne, w tym z sepsą i zapaleniem płuc, infekcje grzybicze inwazyjne oraz inne infekcje oportunistyczne. Niektóre przypadki miały charakter śmiertelny. W badaniach z okresem obserwacji do 3 lat u pacjentów otrzymujących golimumab w dawce 100 mg obserwowano wyższą częstość występowania ciężkich infekcji, w tym infekcji oportunistycznych i gruźlicy, niż u pacjentów otrzymujących golimumab w dawce 50 mg.

Nowotwory złośliwe

Chłoniak. Częstość występowania chłoniaków u pacjentów leczonych golimumabem w badaniach klinicznych była wyższa niż oczekiwana częstość w populacji ogólnej. W badaniu z dalszą obserwacją do 3 lat częstość występowania chłoniaków była wyższa u pacjentów otrzymujących golimumab w dawce 100 mg niż u pacjentów otrzymujących 50 mg golimumabu. Chłoniak zdiagnozowano u 11 pacjentów (u 1 pacjenta w grupie 50 mg golimumabu oraz u 10 pacjentów w grupie 100 mg golimumabu). Większość chłoniaków wystąpiła w przebiegu badania z udziałem pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali leczenie inhibitorami TNF-α, z dłuższym czasem trwania choroby oraz z chorobą oporną na leczenie (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Inne nowotwory złośliwe. W kontrolowanych fazach badań klinicznych oraz w trakcie dalszej obserwacji przez 4 lata częstość występowania nowotworów złośliwych (z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowych nowotworów skóry) była podobna w grupie leczonej Simponi® i w grupie kontrolnej. Według wyników dalszej obserwacji przez 4 lata częstość występowania nowotworów złośliwych (z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowych nowotworów skóry) była podobna do częstości w populacji ogólnej. W badaniach z okresem obserwacji do 3 lat niemelanomowy nowotwór skóry zdiagnozowano u 5 pacjentów otrzymujących placebo, 10 pacjentów otrzymujących golimumab w dawce 50 mg oraz 31 pacjentów otrzymujących golimumab w dawce 100 mg. W podstawowych badaniach z okresem obserwacji do 3 lat nowotwory złośliwe, z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowych nowotworów skóry, zdiagnozowano u 5 pacjentów otrzymujących placebo, 21 pacjentów otrzymujących golimumab w dawce 50 mg oraz 34 pacjentów otrzymujących golimumab w dawce 100 mg (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Działania niepożądane podczas badań klinicznych u pacjentów z astmą

W badaniu poszukiwania klinicznego pacjenci z ciężką astmą przewlekłą otrzymywali dawkę nasycenia golimumabu (150 % standardowej dawki terapeutycznej) podskórnie w tygodniu 0, a następnie 200 mg, 100 mg lub 50 mg golimumabu co 4 tygodnie przez 52 tygodnie terapii. Zgłoszono 8 przypadków nowotworów złośliwych w grupie golimumabu i brak przypadków w grupie placebo. Chłoniak zdiagnozowano u 1 pacjenta, niemelanomowy nowotwór skóry – u 2 pacjentów, inne nowotwory złośliwe – u 5 pacjentów. Nie zaobserwowano specyficznego grupowania według typów nowotworów złośliwych.

W trakcie badania kontrolowanego placebo częstość występowania nowotworów złośliwych wszystkich typów wyniosła 3,19 na 100 pacjentów-roku w grupie golimumabu. W tym badaniu częstość występowania chłoniaków wyniosła 0,40, niemelanomowego nowotworu skóry – 0,79 oraz innych nowotworów złośliwych – 1,99 na 100 pacjentów-roku w grupie golimumabu. W grupie placebo częstość nowotworów złośliwych wyniosła 0,00 na 100 pacjentów-roku. Znaczenie tych danych jest nieznane.

Skutki neurologiczne

W badaniach klinicznych z dalszym okresem obserwacji do 3 lat zaobserwowano zwiększenie częstości przypadków demielinizacji u pacjentów otrzymujących golimumab w dawce 100 mg w porównaniu z pacjentami otrzymującymi 50 mg golimumabu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Zwiększenie poziomu enzymów wątrobowych

W badaniach klinicznych reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów psorytycznego niewielkie zwiększenie poziomu alaninotransaminazy (ALT) (do 3-krotności górnej granicy normy) występowało podobnie często u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów i zapaleniem stawów psorytycznym (22,1 % do 27,4 %). W badaniu ankylozującego zapalenia stawów kręgosłupa i zapalenia stawów osiowych bez potwierdzenia rentgenologicznego niewielkie zwiększenie ALT obserwowano u większej liczby pacjentów w grupie golimumabu (26,9 %) niż w grupie placebo (10,6 %). W trakcie badań reumatoidalnego i zapalenia stawów psorytycznego oraz dalszego okresu obserwacji przez 5 lat częstość zwiększenia poziomu ALT była podobna w grupach golimumabu w obu badaniach. W badaniu indukcji remisji wrzodziejącego zapalenia jelita grubego niewielkie zwiększenie poziomu ALT (do 3-krotności górnej granicy) obserwowano u niemal tej samej liczby pacjentów w grupie golimumabu i grupie kontrolnej (8,0 % i 6,9 % odpowiednio). W badaniu terapii podtrzymującej wrzodziejącego zapalenia jelita grubego z dalszym okresem obserwacji przez 2 lata częstość niewielkiego zwiększenia poziomu ALT u pacjentów otrzymujących golimumab wyniosła 24,7 %.

W badaniach reumatoidalnego zapalenia stawów i ankylozującego zapalenia stawów kręgosłupa zwiększenie poziomu ALT więcej niż 5-krotnie w stosunku do górnej granicy normy obserwowano rzadko, głównie u pacjentów otrzymujących golimumab (0,4 % do 0,9 %) w porównaniu z pacjentami z grupy kontrolnej (0,0 %). Takiej zależności nie zaobserwowano u pacjentów z zapaleniem stawów psorytycznym. W trakcie badań reumatoidalnego zapalenia stawów, zapalenia stawów psorytycznego i ankylozującego zapalenia stawów kręgosłupa z dalszym okresem obserwacji 5 lat częstość zwiększenia poziomu ALT więcej niż 5-krotnie w stosunku do górnej granicy normy była podobna w grupie golimumabu i w grupie kontrolnej. Ogólnie rzecz biorąc, takie zwiększenia poziomu ALT były bezobjawowe i zmniejszały się lub normalizowały w trakcie leczenia lub po zakończeniu leczenia golimumabem lub po zmianie leków stosowanych równolegle. W badaniach stosowania golimumabu pacjentom z zapaleniem stawów osiowych bez potwierdzenia rentgenologicznego nie zgłaszano takich przypadków (okres obserwacji do 1 roku). W kontrolowanym badaniu indukcji remisji wrzodziejącego zapalenia jelita grubego zwiększenie poziomu ALT więcej niż 5-krotnie w stosunku do górnej granicy normy obserwowano u niemal tej samej liczby pacjentów w grupie golimumabu i grupie kontrolnej (0,3 % i 1,0 % odpowiednio). W badaniu terapii podtrzymującej wrzodziejącego zapalenia jelita grubego z okresem obserwacji 2 lata zwiększenie poziomu ALT więcej niż 5-krotnie w stosunku do górnej granicy obserwowano u 0,8 % pacjentów otrzymujących golimumab.

W podstawowych badaniach reumatoidalnego zapalenia stawów, zapalenia stawów psorytycznego, ankylozującego zapalenia stawów kręgosłupa i zapalenia stawów osiowych bez potwierdzenia rentgenologicznego u jednego pacjenta z istniejącymi zaburzeniami funkcji wątroby, który otrzymywał golimumab przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, rozwinął się niezakaźny zapalenie wątroby z żółtaczką, które miało śmiertelny przebieg. Rola golimumabu jako czynnika sprzyjającego lub nasilającego nie może być wykluczona.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia

W kontrolowanych badaniach klinicznych w grupie pacjentów otrzymujących golimumab częstość występowania niepożądanych reakcji w miejscu wstrzyknięcia wyniosła 5,4 % w porównaniu do 2,0 % w grupie kontrolnej. Obecność przeciwciał przeciwko golimumabowi może zwiększać ryzyko występowania niepożądanych reakcji w miejscu wstrzyknięcia. Większość takich reakcji była od lekkiego do umiarkowanego nasilenia, najczęściej zgłaszano zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia zazwyczaj nie prowadziły do odstawienia leku.

W badaniach klinicznych u żadnego z pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zapaleniem stawów psorytycznym, ankylozującym zapaleniem stawów kręgosłupa, zapaleniem stawów osiowych bez potwierdzenia rentgenologicznego, ciężką astmą przewlekłą i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego nie wystąpiły reakcje anafilaktyczne.

Autoimmunologiczne przeciwciała

W kontrolowanych badaniach klinicznych oraz w wynikach obserwacji po marketingu po roku ustalono, że 3,5 % pacjentów otrzymujących golimumab oraz 2,3 % pacjentów z grupy kontrolnej stało się pozytywnych w teście na antyciała przeciwko jądrom komórkowym (ANA-pozatywne) i miało miano 1:160 lub wyższe. Częstość pojawienia się przeciwciał przeciwko dwuniciowej DNA po roku wyniosła 1,1 %.

Dzieci

Poliartryczny młodzieńczy zapalenie stawów idiopatyczne

Bezpieczeństwo stosowania golimumabu badano w badaniach III fazy z udziałem 173 pacjentów w wieku od 2 do 17 lat z poliartrycznym młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym. Średnia długość okresu obserwacji wyniosła 2 lata. W trakcie tego badania typ i częstość zgłaszanych działań niepożądanych były porównywalne z takimi u dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wstrząsać. Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Przechowywać w lodówce w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 0,5 ml lub 1,0 ml roztworu w strzykawce wstępnie napełnionej ze szkła typu 1 z gumowym końcówką i igłą pokrytą nakrywką, z urządzeniem do wstrzykiwania UltraSafe; po 1 strzykawce w tekturowym pudełku.

Po 0,5 ml lub 1,0 ml roztworu w strzykawce wstępnie napełnionej ze szkła typu 1 z gumowym końcówką i igłą pokrytą nakrywką, w rękojeści z autoinjektorem; po 1 rękojeści w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Cilag AG.

Miejsce położenia producenta oraz jego adres miejsca prowadzenia działalności.

Hochstrasse 201, 8200 Schaffhausen, Szwajcaria /
Hochstrasse 201, 8200 Schaffhausen, Switzerland.