Sabril

INSTRUKCJA dot. stosowania leku SABRIL SABRIL

Skład:

substancja czynna: wirabatryn;

1 tabletka zawiera wirabatryn 500 mg;

substancje pomocnicze: jądro tabletki: powidonon K30 (E1201), celuloza mikrokryształowa (E460), skrobia sodu karboksymetylowa (typ A), stearyna magnezu; powłoka filmowa: Opadry biały OY-S-7298 (hydroksypropyloceluloza 15 mPas (E464), dwutlenek tytanu (E171), makrogol 8000).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, z ryflowaną linią na jednej stronie i grawerem „SABRIL” lub „SABRILEX” na drugiej.

Ryflowana linia przeznaczona jest wyłącznie w celu ułatwienia podziału tabletki w celu ułatwienia połknięcia, a nie do dzielenia na równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe.

Kod ATC N03AG04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Wigabatryn jest lekiem przeciwpadaczkowym o wyraźnie zdefiniowanym mechanizmie działania. Leczenie wigabatryną prowadzi do zwiększenia stężenia GABA (kwasu γ-aminomasłowego) – ważnego neuroprzekaźnika o działaniu hamującym w mózgu. Dzieje się tak, ponieważ wigabatryn został celowo opracowany jako selektywny, nieodwracalny inhibitor GABA-transaminazy – enzymu odpowiedzialnego za rozpad GABA.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Kontrolowane i długoterminowe badania kliniczne wykazały, że wigabatryn jest skutecznym lekiem przeciwpadaczkowym stosowanym jako terapia uzupełniająca u pacjentów z padaczką, której nie można skutecznie kontrolować standardową terapią. Skuteczność ta była szczególnie widoczna u pacjentów z napadami częściowymi.

Epidemiologia defektów pola widzenia (DPW) u pacjentów z oporną częściową padaczką była obserwowana w otwartym, obserwacyjnym, wieloośrodkowym badaniu porównawczym z etapu IV, obejmującym 734 pacjentów w wieku co najmniej 8 lat, z oporną częściową padaczką trwającą co najmniej rok.

Pacjentów podzielono na trzy grupy leczenia: pacjenci aktualnie leczeni wigabatryną (grupa I), pacjenci, którzy wcześniej przyjmowali wigabatryn (grupa II), oraz pacjenci, którzy nigdy nie przyjmowali wigabatryny (grupa III). W poniższej tabeli przedstawiono podstawowe wyniki w momencie włączenia oraz pierwsze i ostatnie oceny podsumowujące w populacji ocenianej (n = 524):

1 Średnia długość leczenia: 44,4 miesiąca, średnia dawka dzienna 1,48 g.

2 Średnia długość leczenia: 20,6 miesiąca, średnia dawka dzienna 1,39 g.

3 Średnia długość leczenia: 48,8 miesiąca, średnia dawka dzienna 2,10 g.

4 Średnia długość leczenia: 23,0 miesiąca, średnia dawka dzienna 2,18 g.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Wigabatryn to lek dobrze rozpuszczalny w wodzie, który jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Podanie pokarmu nie wpływa na stopień wchłaniania wigabatrynu. Czas osiągnięcia maksymalnych stężeń w osoczu (tmax) wynosi około 1 godziny.

Rozkład

Wigabatryn szeroko się rozkłada, a teoretyczna objętość rozkładu jest nieco większa niż całkowita objętość wody w organizmie. Stężenia w osoczu i płynie mózgowo-rdzeniowym są liniowo powiązane z dawką w zalecanym zakresie dawkowania.

Biotransformacja

Wigabatryn nie jest istotnie metabolizowany. W osoczu nie wykryto żadnych metabolitów.

Wydalanie

Wigabatryn jest wydalany z organizmu drogą nerkową, a okres półtrwania eliminacji wynosi 5–8 godzin. Klirens po podaniu doustnym (Cl/F) wynosi około 7 l/h (czyli 0,1 l/h/kg). Około 70 % pojedynczej doustnej dawki wykryto w postaci niezmienionej w moczu w ciągu pierwszych 24 godzin po podaniu.

Związki farmakokinetyka/farmakodynamika

Nie stwierdzono bezpośredniej korelacji między stężeniem w osoczu a skutecznością leku. Czas trwania działania zależy od szybkości resyntezy GABA-transaminazy.

Dzieci

Właściwości farmakokinetyczne wigabatrynu badano w grupach składających się z sześciu noworodków (w wieku 15–26 dni), sześciu niemowląt (w wieku 5–22 miesiące) i sześciu dzieci (w wieku 4,6–14,2 roku) z oporną padaczką. Po podaniu pojedynczej dawki 37–50 mg/kg roztworu doustnego wigabatrynu, wartość tmax wynosiła około 2,5 godziny u noworodków, 5,7 godziny u niemowląt i 5,5 godziny u dzieci. Średnie wartości Cl/F aktywnego enancjomeru S wigabatrynu u niemowląt i dzieci wynosiły odpowiednio 0,591 l/h/kg i 0,446 l/h/kg.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Badania bezpieczeństwa przeprowadzone na szczurach, myszach, psach i małpach wykazały, że wigabatryn nie wywiera istotnego negatywnego wpływu na wątrobę, nerki, płuca, serce i przewód pokarmowy.

W mózgu szczurów, myszy i psów obserwowano mikrowakuolizację substancji białej przy zastosowaniu dawek od 30 do 50 mg/kg/dobę. U małp zmiany te były minimalne lub wątpliwe. Zjawisko to spowodowane jest odwarstwieniem się zewnętrznej warstwy lamelarnych osłonek włókien mielinowych, co jest charakterystyczną zmianą odpowiadającą obrzękowi wewnątrzmielinowemu. U szczurów i psów obrzęk wewnątrzmielinowy był odwracalny po zakończeniu leczenia wigabatrynem, a nawet podczas kontynuacji terapii obserwowano regresję histologiczną.

Jednak u gryzoniów obserwowano niewielkie zmiany resztkowe, takie jak obrzęk aksonów (eozynofilne sferoidy) lub mineralizacja peroksysomów. Wyniki badań elektrofizjologicznych u psów wskazują, że obrzęk wewnątrzmielinowy wiąże się ze zwiększeniem czasu utajonego wywołanego potencjału czuciowego, co jest odwracalne po zakończeniu leczenia.

Retinotoksyczność związaną z wigabatrynem obserwowano wyłącznie u albinotycznych szczurów, a nie u szczurów pigmentowanych, psów ani małp. Zmiany siatkówki u albinotycznych szczurów charakteryzowały się ogniskowym lub wieloośrodkowym uszkodzeniem zewnętrznego warstwowego jądra z przesunięciem jąder w strefie komórek czopkowych i pręcikowych. Inne warstwy siatkówki nie były dotknięte. Zmiany te obserwowano u 80–100 % zwierząt po podaniu doustnej dawki 300 mg/kg/dobę.

Stwierdzono, że obraz histologiczny tych zmian jest porównywalny z uszkodzeniami stwierdzanymi u albinotycznych szczurów po nadmiernym narażeniu na światło. Jednak zmiany siatkówki mogą również być wynikiem bezpośredniego działania leku.

Badania na zwierzętach wykazały, że wigabatryn nie wywiera szkodliwego wpływu na płodność ani rozwój potomstwa. U szczurów otrzymujących dawki do 150 mg/kg (3 razy wyższe niż dawka u ludzi) oraz u królików otrzymujących dawki do 100 mg/kg nie zaobserwowano żadnych efektów teratogennych. Jednak u królików stwierdzono niewielkie zwiększenie częstości rozszczepienia podniebienia przy dawkach od 150 do 200 mg/kg.

Badania z udziałem wigabatrynu nie wykazały żadnych dowodów wpływu mutagennego ani kancerogennego.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi w leczeniu pacjentów z oporną padaczką częściową, z wtórną uogólnieniem lub bez niej, gdy inne odpowiednie kombinacje leków są nieskuteczne lub źle tolerowane.

Stosować jako monoterapię w drgawkach niemowlęcych (zespoł Westa).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na wirgabatrynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ wirgabatryna nie jest metabolizowana, nie wiąże się z białkami i nie jest induktorem cytochromu P450, interakcje z innymi lekami są mało prawdopodobne. Jednak w trakcie kontrolowanych badań klinicznych obserwowano stopniowe zmniejszenie stężenia fenytoiny w osoczu o 16–33%. Dokładny charakter tej interakcji nie jest obecnie znany, jednak w większości przypadków jej znaczenie terapeutyczne jest mało prawdopodobne.

Stężenia karbamazepiny, fenylobarbitalu oraz wapranianu sodu w osoczu były również monitorowane podczas kontrolowanych badań klinicznych i nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji.

Wirgabatryna może powodować zmniejszenie mierzonej aktywności alaninotransaminazy (ALT) w osoczu i w mniejszym stopniu asparaginianotransaminazy (AST). Wielkość supresji ALT, jak donoszono, wahała się od 30% do 100%. W związku z tym parametry wątrobowe u pacjentów przyjmujących wirgabatrynę mogą być fałszywie obniżone (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wirgabatryna może zwiększać ilość aminokwasów w moczu, co może prowadzić do fałszywie pozytywnego wyniku testu na niektóre rzadkie zaburzenia metaboliczne (np. alfa-aminoadypianowy acydozuria).

Jednoczesne stosowanie wirgabatryny i klonazepamu może nasilać działanie uspokajające (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

* * *

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Z wyjątkiem leczenia napadów niemowlęcych, Sabril nie może być stosowany jako monoterapia.

Wady pola widzenia (WPW)

Dostępne dane wskazują, że wady pola widzenia są zazwyczaj dwustronnym zwężeniem koncentrycznym pola widzenia, które jest zazwyczaj bardziej nasilone po stronie nosowej niż skroniowej. Często obserwuje się pierścieniowaty defekt w centralnym polu widzenia (w zakresie 30 stopni ekscentryczności). WPW u pacjentów leczonych wirabatryną występowały w różnym stopniu nasilenia — od łagodnego do ciężkiego. Ciężkie przypadki mogą charakteryzować się widzeniem tunelowym. W przypadku ciężkich zaburzeń donoszono również o przypadkach ślepoty.

Większość pacjentów z odchyleniami potwierdzonymi podczas perymetrii wcześniej nie zauważała żadnych objawów, w tym przypadkach, w których perymetria wykrywała poważne odchylenia. Dostępne dane wskazują, że WPW są nieodwracalne, również po zakończeniu leczenia wirabatryną. Nie można wykluczyć nasilenia wad pola widzenia po zakończeniu leczenia.

Podsumowanie danych badawczych wskazuje, że jedna trzecia pacjentów leczonych wirabatryną cierpi na WPW. Mężczyźni są bardziej narażeni na WPW niż kobiety. Częstość występowania WPW określona w otwartym badaniu klinicznym podana jest w sekcji „Farmakodynamika”. W tym badaniu wykazano możliwy związek pomiędzy ryzykiem WPW a nasileniem wpływu wirabatryny w zależności od dawki dobowej (od 1 g do ponad 3 g) oraz długości trwania leczenia (maksymalnie w pierwszych 3 latach).

Przed rozpoczęciem leczenia wirabatryną wszyscy pacjenci powinni skonsultować się z okulistą w celu badania pola widzenia.

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać odpowiednie badanie pola widzenia (perymetrię) za pomocą standardowej metody statycznej (Humphrey lub „Ośminóg”) lub kinetycznej (standard Goldmanna), a następnie powtarzać badanie co sześć miesięcy przez cały okres leczenia. Perymetria statyczna jest metodą wykrywania odchyleń pola widzenia związanych z zastosowaniem wirabatryny.

Elektroretynografia może być metodą pomocniczą, ale powinna być przeprowadzana wyłącznie u dorosłych, którzy nie mogą współpracować podczas perymetrii. Dostępne dane wskazują, że pierwszy potencjał oscylacyjny oraz odpowiedź na migotanie 30 Hz widoczne na elektroretynogramie korelują z WPW wywołanym stosowaniem wirabatryny. Te odpowiedzi są opóźnione i mają mniejszą amplitudę niż normalnie. Takich zmian nie zaobserwowano u pacjentów przyjmujących wirabatrynę, którzy nie mieli WPW.

Pacjent i/lub osoba opiekujący się nim powinien być w pełni poinformowany o częstości i skutkach rozwoju WPW podczas leczenia wirabatryną. Pacjenci powinni być informowani o konieczności zgłoszenia wszelkich nowych problemów ze wzrokiem lub objawów, które mogą być związane ze zwężeniem pola widzenia. W przypadku wystąpienia objawów ze strony wzroku pacjenta należy skierować do okulisty.

Jeśli podczas obserwacji stwierdzono zwężenie pola widzenia, należy rozważyć możliwość stopniowego zakończenia leczenia wirabatryną. Jeśli konieczne jest kontynuowanie leczenia, może być wymagane częstsze badanie (perymetria) w celu wykrycia postępującego zwężenia lub pojawienia się wady widzenia.

Wirabatrynę nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami retinotoksycznymi.

Dzieci

Perymetria nie jest zalecana u dzieci poniżej 9 roku życia. Należy bardzo starannie ocenić ryzyko związane z leczeniem u dzieci i oczekiwaną korzyść. Obecnie nie istnieje zatwierdzona metoda diagnostyki lub wykluczenia wad pola widzenia u dzieci, u których nie można przeprowadzić standardowej perymetrii.

Obecność widzenia peryferyjnego nie wyklucza jednak możliwości wystąpienia WPW.

Elektroretynografia może być metodą pomocniczą, ale powinna być przeprowadzana wyłącznie u dzieci poniżej 3 roku życia.

Ostrość widzenia

Częstość występowania obniżonej ostrości widzenia u pacjentów leczonych wirabatryną jest nieznana.

Choroby siatkówki, zamglenie widzenia, atrofia nerwu wzrokowego lub zapalenie nerwu wzrokowego mogą prowadzić do obniżenia ostrości widzenia (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Ostrość widzenia należy oceniać podczas konsultacji okulistycznych przed rozpoczęciem leczenia wirabatryną, a następnie co 6 miesięcy podczas leczenia.

Zaburzenia neurologiczne i psychiczne

Ze względu na wyniki badań bezpieczeństwa przeprowadzonych na zwierzętach, należy dokładnie monitorować możliwe neurologiczne reakcje niepożądane u pacjentów przyjmujących wirabatrynę.

Rzadko obserwowano objawy encefalopatii, takie jak nasilona sedykacja, stupor lub dezorientacja, związane z niespecyficzną obecnością fal powolnych w zapisie EEG, krótko po rozpoczęciu leczenia wirabatryną. Czynnikami ryzyka rozwoju tych reakcji są m.in. dawka początkowa przekraczająca zalecaną dawkę, szybsze zwiększanie dawki i/lub zwiększanie dawki o krok większy niż zalecany, lub obecność niewydolności nerek. Opisane reakcje były odwracalne po zmniejszeniu dawki lub zakończeniu przyjmowania wirabatryny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zgłaszano przypadki zmian w mózgu w badaniu MRI, szczególnie u niemowląt / dzieci w młodszym wieku, leczonych na drgawki niemowlęce wysokimi dawkami wirabatryny. Kliniczne znaczenie tych zmian nie jest jeszcze znane. Ponadto znane są przypadki obrzęku wewnątrzmielinowego (OWM), szczególnie u niemowląt / małych dzieci leczonych na drgawki niemowlęce (patrz sekcje „Reakcje niepożądane” i „Dane dокliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). OWM był odwracalny po zakończeniu leczenia, dlatego zaleca się stopniowe zakończenie stosowania wirabatryny w przypadku wykrycia OWM.

Zgłaszano przypadki niepłynnych ruchów, w tym dystonii, dyskinezy i hipertonusu, u pacjentów leczonych na drgawki niemowlęce. Należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka stosowania wirabatryny indywidualnie dla każdego pacjenta. W przypadku pojawienia się nowych niepłynnych ruchów podczas leczenia wirabatryną należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub stopniowego zakończenia leczenia.

U niektórych pacjentów przyjmujących wirabatrynę może występować zwiększenie częstości napadów drgawkowych lub rozwój nowych typów drgawek (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Zjawiska te mogą również wynikać z przedawkowania, zmniejszenia stężenia współpodawanych leków przeciwdrgawkowych we krwi lub efektu paradoksalnego.

Jak przy zastosowaniu każdego leku przeciwdrgawkowego, nagłe zakończenie leczenia wirabatryną może prowadzić do wystąpienia napadów drgawkowych. Jeśli konieczne jest zakończenie leczenia wirabatryną, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez okres 2–4 tygodni.

Wirabatrynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem psychotycznych zaburzeń, depresji lub zaburzeń zachowania. Podczas leczenia wirabatryną zgłaszano reakcje psychiatryczne (np. pobudzenie, depresja, zaburzenia myślenia, reakcje paranoiczne). Zjawiska te występowały zarówno u pacjentów z wywiadem psychiatrycznym, jak i bez niego. Zazwyczaj były odwracalne po zmniejszeniu dawki wirabatryny lub stopniowym zakończeniu leczenia.

Pomysły i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących leki przeciwdrgawkowe z różnych wskazań. Metaanaliza randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwdrgawkowych wykazała również nieco zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych. Przyczyny tego ryzyka są nieznane, a dostępne dane nie wykluczają zwiększonego ryzyka przy stosowaniu wirabatryny. Dlatego należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem objawów myśli i zachowań samobójczych oraz stosować odpowiednie leczenie. Pacjentom (i ich opiekunom) należy zalecić kontakt z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów myśli i zachowań samobójczych.

Osoby starsze i pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ wirabatrynę wydala się nerki, należy zachować szczególną ostrożność przy leczeniu pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 60 ml/min oraz u osób starszych. U takich pacjentów należy dokładnie monitorować występowanie takich skutków niepożądanych, jak sedykacja lub dezorientacja (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Jednoczesne stosowanie wirabatryny i klonazepamu

Jednoczesne stosowanie wirabatryny i klonazepamu może nasilić działanie sedykacyjne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Konieczność takiego jednoczesnego stosowania należy ocenić z uwzględnieniem wszystkich ryzyk.

Lek Sabril, tabletki powlekane, 500 mg, zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną tabletkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ryzyko związane z padaczką i lekami przeciwpadaczkowymi ogólnie

U dzieci urodzonych u kobiet leczonych lekami przeciwpadaczkowymi częstość wad rozwojowych jest 2–3 razy wyższa niż w populacji ogólnej. Najczęściej zgłaszano wargę wilczą, wady układu sercowo-naczyniowego i defekty rurki nerwowej. Leczenie wielolekowe może wiązać się z wyższym ryzykiem wad wrodzonych niż monoterapia, dlatego należy, jeśli to możliwe, stosować monoterapię.

Wszystkim pacjentkom w wieku rozrodczym zaleca się konsultację z fachowcem. Konieczność leczenia przeciwpadaczkowego należy przeanalizować, gdy pacjentka planuje ciążę.

W przypadku zajścia w ciążę u kobiet leczonych na padaczkę, należy unikać nagłego zakończenia terapii przeciwpadaczkowej, ponieważ może to prowadzić do nasilenia napadów i może negatywnie wpłynąć zarówno na matkę, jak i na płód.

Ryzyko związane z wirabatryną

Z doniesień spontanicznych dotyczących stosowania wirabatryny w czasie ciąży wiadomo o przypadkach wad wrodzonych u dzieci i poronień samoistnych. Nie można wyciągnąć ostatecznych wniosków, czy wirabatrynę powoduje zwiększone ryzyko wad rozwojowych podczas stosowania w czasie ciąży, ze względu na ograniczoną liczbę danych i jednoczesne stosowanie innych leków przeciwpadaczkowych podczas tych ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Dane dокliniczne dotyczące bezpieczeństwa”).

Sabril nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga leczenia wirabatryną.

Zakres informacji dotyczących możliwego wystąpienia wady pola widzenia u dzieci narażonych na działanie wirabatryny in utero jest ograniczony.

Karmienie piersią

Wirabatryna wydzielana jest z mlekiem matki. Informacje dotyczące wpływu wirabatryny na noworodki i niemowlęta są ograniczone. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy zakończyć terapię lekiem Sabril, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Funkcja rozrodcza

Badania funkcji rozrodczej przeprowadzone na szczurach nie wykazały wpływu na męską i żeńską funkcję rozrodczą (patrz sekcja „Dane dокliniczne dotyczące bezpieczeństwa”).

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Zazwyczaj pacjentom z niekontrolowaną padaczką nie wolno prowadzić pojazdów ani innych potencjalnie niebezpiecznych maszyn. Ze względu na fakt, że w trakcie badań klinicznych z lekiem Sabril obserwowano senność, pacjentów należy ostrzec o takiej możliwości na początku leczenia.

Często w związku z przyjmowaniem leku Sabril zgłaszano wady pola widzenia, które mogą znacząco wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i innych maszyn. Pacjentów należy ocenić pod kątem obecności wady pola widzenia, zwracając szczególną uwagę na pacjentów prowadzących pojazdy, inne maszyny lub wykonujących inne niebezpieczne zadania (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób stosowania i dawki

Terapia lekiem Sabril może być rozpoczynana wyłącznie przez specjalistę w dziedzinie epileptologii, neurologii lub neurologii pediatrycznej. Dalsze leczenie musi być uzgodnione i prowadzone pod nadzorem specjalisty w dziedzinie epileptologii, neurologii lub neurologii pediatrycznej.

Sabril przeznaczony jest do doustnego stosowania jeden lub dwa razy na dobę i może być przyjmowany przed lub po posiłku.

Jeśli po przeprowadzeniu próby leczenia w migabatryną nie uzyskuje się klinicznie istotnej poprawy objawów epilepsji, leczenie to nie powinno być kontynuowane. Stosowanie migabatryny należy stopniowo zakończyć pod stałym nadzorem medycznym.

Postać tabletkowa nie powinna być stosowana u dzieci poniżej 6. roku życia ze względu na ryzyko przedostania się do dróg oddechowych.

Dorośli

Maksymalna skuteczność jest zazwyczaj obserwowana przy dawkach w zakresie 2–3 g/dobę. Dawka początkowa wynosząca 1 g na dobę powinna być dodana do aktualnego schematu przyjmowania leków przeciwpadaczkowych przez pacjenta. Następnie dawkę dzienną należy tycować krokami po 0,5 g w odstępach tygodniowych, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Najwyższa zalecana dawka to 3 g/dobę.

Nie istnieje bezpośrednia korelacja między stężeniem w osoczu a skutecznością. Długość działania leku zależy od szybkości ponownej syntezy transaminazy GABA, a nie od stężenia leku w osoczu (zobacz również sekcje „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Dzieci

Oporne napady częściowe

Zalecana dawka początkowa migabatryny u dzieci to 40 mg/kg/mc.

Zalecane dawki dla terapii podtrzymującej w zależności od masy ciała:

Nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki w każdej z tych kategorii.

Monoterapia drgawek niemowlęcych (zespołu Westa)

Zalecana dawka początkowa to 50 mg/kg/dobę, czyli 1 tabletka 1 raz dziennie. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać w ciągu jednego tygodnia. Zaobserwowano odpowiednią tolerancję przy dawkach do 150 mg/kg/dobę.

Jeśli dziecko ma trudności z przełknięciem tabletu, lek Sabril można stosować w postaci granulek do przyjmowania doustnego.

Jeśli nie można uzyskać odpowiednich dawek leku Sabril zgodnie z masą ciała, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych leków w monoterapii drgawek niemowlęcych (zespołu Westa).

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Ze względu na to, że wirabatryn wydzielany jest z moczem, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku osobom w podeszłym wieku, a zwłaszcza pacjentom z klirensem kreatyniny mniejszym niż 60 ml/min. Może być konieczna korekta dawki lub częstotliwości podawania. Pacjenci tacy mogą reagować na niższą dawkę leku. Należy monitorować stan pacjentów pod kątem działań niepożądanych, takich jak osłabienie lub dezorientacja (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem” oraz „Działania niepożądane”).

Dzieci

Lek stosuje się dzieciom zgodnie z wskazaniami, uwzględniając masę ciała, zgodnie z punktem „Sposób stosowania i dawki”.

Tabletkowej formy leku zawierającej wirabatryn nie należy stosować dzieciom poniżej 6. roku życia ze względu na ryzyko aspiracji do dróg oddechowych.

Przedawkowanie

Objawy

Zgłaszano przypadki przedawkowania wirabatrynu. W opisanych przypadkach dawki najczęściej wynosiły od 7,5 do 30 g; zgłoszono jednak również przyjęcie dawki do 90 g. W około połowie przypadków miało miejsce przyjęcie kilku leków. Najczęstsze objawy obejmowały senność lub śpiączkę. Inne rzadziej zgłaszane objawy obejmowały zawroty głowy, ból głowy, psychozę, osłabienie oddychania lub apneę, bradykardię, hipotensję, pobudzenie, drażliwość, dezorientację, nietypowe zachowanie oraz zaburzenia mowy. Żaden przypadek przedawkowania nie skończył się śmiercią.

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydotum. Należy podjąć standardowe działania wspierające. Można zastosować środki mające na celu usunięcie niezaabsorbowanego leku. W badaniu in vitro węgiel aktywowany wykazał niewielką zdolność do adsorpcji wirabatrynu. Skuteczność hemodializy w leczeniu przedawkowania wirabatrynu jest nieznana. W pojedynczych przypadkach u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki terapeutyczne wirabatrynu, hemodializa obniżała stężenie wirabatrynu w osoczu o 40–60%.

Efekty uboczne

U pacjentów przyjmujących wirabatryn często obserwowano zarówno łagodne, jak i ciężkie zaburzenia pola widzenia. Ciężkie zaburzenia mogą prowadzić do utraty sprawności. Te defekty zazwyczaj pojawiają się po kilku miesiącach lub nawet latach leczenia wirabatrynowym. Podsumowanie danych z badań wskazuje, że u jednej trzeciej pacjentów przyjmujących wirabatryn występują defekty pola widzenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

W kontrolowanych badaniach klinicznych około 50 % pacjentów doświadczało efektów ubocznych podczas leczenia wirabatrynem. U dorosłych większość efektów ubocznych wiązana była z układem nerwowym środkowym, w tym osłabienie, senność, zmęczenie i zaburzenia koncentracji uwagi. U dzieci natomiast obserwowano częste przypadki pobudzenia lub niepokoju. Częstość tych efektów ubocznych jest zazwyczaj wyższa na początku leczenia, a następnie stopniowo maleje.

Tak jak w przypadku przyjmowania każdego leku przeciwpadaczkowego, u niektórych pacjentów przyjmujących wirabatryn może występować zwiększenie częstości napadów padaczkowych lub nawet stan padaczkowy. Pacjenci, u których występują napady miokloniczne, są szczególnie narażeni na wystąpienie takich efektów. Nowe wystąpienie mioklonii lub nasilenie już istniejącej mioklonii obserwowano w rzadkich przypadkach.

W poniższej tabeli przedstawiono efekty uboczne związane z zastosowaniem wirabatrynu, sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 — < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 — < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 — < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

*Podczas leczenia wirgabatryną występowały reakcje psychiczne. Obejmowały one zarówno pacjentów z wywiadem psychiatrycznym, jak i bez niego. Zazwyczaj były odwracalne po zmniejszeniu dawki lub stopniowym zakończeniu leczenia (patrz punkt «Szczególne środki ostrożności»). Depresja jest reakcją psychiczną, która często występowała w badaniach klinicznych, ale rzadko wymagała zakończenia leczenia wirgabatryną.

** Rzadkie przypadki objawów encefalopatii, takich jak nasilone osłabienie, stupor lub dezorientacja, związane z nieswoistą obecnością fal powolnych w zapisie EEG, obserwowano krótko po rozpoczęciu leczenia wirgabatryną. Te reakcje są odwracalne po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu przyjmowania wirgabatryny (patrz punkt «Szczególne środki ostrożności»).

*** Wyniki badań laboratoryjnych wskazują, że leczenie wirgabatryną nie powoduje nefrotoksyczności. Obserwowano obniżenie stężenia ALAT i ASPAT, co według przypuszczeń jest wynikiem hamowania tych aminotransferaz przez wirgabatrynę.

Reakcje niepożądane obserwowane u dzieci

U dzieci stosowanie wirgabatryny wiązało się z bardzo częstym występowaniem zaburzeń psychicznych, a mianowicie: niepokoju i pobudzenia.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych leku ma duże znaczenie. Pozwala to na kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Nr 100 (10 × 10): po 10 tabletek powlekanych, w blisterze; po 10 blisterów w pudełku kartonowym.

Nr 100 (10 × 10): po 10 tabletek powlekanych, w blisterze; po 10 blisterów w pudełku kartonowym ze stikerem w języku ukraińskim.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

PATEON FRANCJA, Francja / PATHEON FRANCE, France.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

40, boulevard de Champaret, BOURGOIN JALLIEU, 38300, Francja / 40 boulevard de Champaret, BOURGOIN JALLIEU, 38300, France.