Rizostin

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Rizostin (RISOSTIN)

Skład:

substancja czynna: ryzedyronian sodu;

1 tabletka zawiera 35 mg ryzedyronianu sodu w postaci półpenta-hydratu ryzedyronianu sodu;

substancje pomocnicze: dwutlenek krzemu bezwodny koloidalny, maltodekstryna, mannit (E 421), powidon, skrobia prażelowana, skrobiów sodu glikolan (typ A), sodu stearylofumaran, etanol bezwodny;

otoczka tabletu: sacharoza, cytrynian trietylu, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172), talk, etanol bezwodny, kopolimer etylenowego alkoholu winylowego – poli(etylenoglikolu).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletka w kształcie zmodyfikowanej kapsułki z powłoką pomarańczową, po jednej stronie oznakowana „RS”, po drugiej – „35”.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki wpływające na strukturę i mineralizację kości. Bisfosfoniany. Kod ATC M05B A07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Rizostyn (ryzedronian sodu) jest inhibitorem resorpcji tkanki kostnej. Wykazuje wysoki stopień powinowactwa do kryształów hydroksyapatytu kości i wywiera wyraźne działanie antyrezorpcyjne. Na poziomie komórkowym lek hamuje aktywność osteoklastów. Dane uzyskane z badania histomorfometrii wskazują, że ryzedronian sodu zmniejsza częstość powstawania ognisk remodelingu oraz poziom resorpcji tkanki kostnej w tych ogniskach.

Osteoporoza stanowi proces zwyrodnieniowy w tkance kostnej, prowadzący do zmniejszenia jej masy i zwiększenia ryzyka złamania kręgosłupa, szyjki kości udowej i kości nadgarstka. Rozpoznanie osteoporozy potwierdza się poprzez stwierdzenie obniżenia masy tkanki kostnej, złamań widocznych w badaniu rentgenowskim, obecność złamań w wywiadzie, występowanie kifozy świadczącej o złamaniach kręgosłupa. Osteoporoza występuje zarówno u kobiet, jak i mężczyzn, jednak częściej u kobiet w okresie menopauzy.

W warunkach prawidłowych formowanie i resorpcja tkanki kostnej są ściśle powiązane: stara tkanka kostna ulega resorpcji i jest zastępowana nową. W osteoporozie pomenopauzalnej resorpcja tkanki kostnej przebiega intensywniej niż jej formowanie, co prowadzi do zmniejszenia masy tkanki kostnej i zwiększenia ryzyka złamań, szczególnie kręgosłupa i szyjki kości udowej. U około 40% kobiet w wieku powyżej 50 lat występuje znaczące ryzyko takich złamań. Po wystąpieniu pierwszego złamania związanego z osteoporozą ryzyko kolejnych złamań wzrasta około pięciokrotnie. U około jednej piątej mężczyzn w wieku powyżej 50 lat również występuje złamanie spowodowane osteoporozą.

Dzienna dawka ryzedronianu sodu w dawce 5 mg stosowana u kobiet w okresie pomenopauzalnym prowadzi do szybkiego obniżenia poziomu resorpcji tkanki kostnej bez istotnego hamowania procesu jej formowania. Już po dwóch tygodniach poziom remodelingu obniża się, a po 6 miesiącach osiąga maksimum. W ten sposób osiągana jest równowaga między procesami formowania i resorpcji, zbliżona do normy obserwowanej przed menopauzą.

Stosowanie ryzedronianu sodu w dawce 5 mg dziennie przez 3 lata zwiększało mineralną gęstość tkanki kostnej (MGTKT) odcinka lędźwiowego kręgosłupa, szyjki kości udowej, trzonu kości udowej i kości nadgarstka oraz utrzymywało niezmienioną gęstość tkanki kostnej w środkowej części kości promieniowej w porównaniu z grupą kontrolną.

Wpływ ryzedronianu sodu na tkankę kostną (wzrost MGTKT i obniżenie zawartości markerów remodelingu tkanki kostnej) u mężczyzn i kobiet był podobny.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym lek szybko (Tmax ~ 1 godzina) wchłania się w górnych odcinkach przewodu pokarmowego, a stopień wchłaniania nie zależy od dawki. Średni poziom biodostępności po podaniu zarówno w postaci tabletek, jak i roztworu wynosi 0,63%. Stopień wchłaniania po przyjęciu leku 30 minut po posiłku jest o 55% niższy niż po przyjęciu na czczo. Stopień wchłaniania po przyjęciu 30 minut przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku jest taki sam. Biodostępność leku u mężczyzn i kobiet była podobna.

Rizostyn (ryzedronian sodu) nie ulega systemowemu metabolizmowi, nie oddziałuje na enzymy cytochromu P450 i słabo wiąże się z białkami (około 24%). Mniej więcej połowa dawki, która dostaje się do organizmu, wydala się z moczem w ciągu 24 godzin.

Po wchłonięciu ryzedronianu profil zależności „stężenie–czas” ma charakter wielofazowy: w początkowym okresie okres półtrwania wynosi około 1,5 godziny, a w końcowej fazie wykładniczej – 480 godzin. Choć szybkość wydalenia bisfosfonianów z tkanki kostnej nie jest znana, wartość okresu półtrwania wynosząca 480 godzin w końcowej fazie wykładniczej prawdopodobnie odzwierciedla dysocjację ryzedronianu z powierzchni kości.

Clearance nerkowy nie zależy od stężenia i stanowi liniową zależność między clearance nerkowym leku a clearance kreatyniny. Nieabsorbowany ryzedronian sodu wydala się w postaci niezmienionej z kałem.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie osteoporozy pomenopauzalnej: w celu zmniejszenia ryzyka złamania kręgów.
• Leczenie potwierdzonej osteoporozy pomenopauzalnej: w celu zmniejszenia ryzyka złamania kości udowej.
• Leczenie osteoporozy u mężczyzn z wysokim ryzykiem złamań.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku.
• Hipokalcemia.
• Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z poniższymi lekami: niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), blokery H2, inhibitory pompy protonowej, blokery kanałów wapniowych, leki beta-adrenolityczne, tiazydy, glikokortykosteroidy, leki przeciwkrzepliwe, leki przeciwpadaczkowe, glikozydy nasercowe, leki estrogenowe.

Leki przeciwwskazowe/Suplementy zawierające kationy wielowartościowe (wapń, magnez, glin, żelazo).

Może wystąpić zaburzenie wchłaniania ryzodronianu.

Interakcje z pokarmem.

Jedzenie, napoje (z wyjątkiem wody pitnej) oraz leki zawierające kationy wielowartościowe (takie jak wapń, magnez, żelazo i glin) mogą wpływać na wchłanianie ryzodronianu, dlatego nie należy ich przyjmować jednocześnie z lekiem Rizostin. W celu osiągnięcia przewidywanej skuteczności terapii należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania leku (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Ryzodronian nie ulega metabolizmowi systemowemu, nie indukuje enzymów grupy cytochromu P450 i w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza.

W badaniach fazy III oceniających stosowanie ryzodronianu sodu w osteoporozie, gdy lek podawano codziennie, kwas acetylosalicylowy lub NSAID przyjmowało odpowiednio 33 % i 45 % pacjentów. W badaniach fazy III, gdy lek podawano codziennie lub raz w tygodniu u kobiet w okresie pomenopauzalnym, kwas acetylosalicylowy lub NSAID przyjmowało odpowiednio 57 % i 40 % pacjentów. U pacjentów, którzy regularnie (3 lub więcej dni w tygodniu) przyjmowali jednocześnie kwas acetylosalicylowy lub NSAID, częstość występowania działań niepożądanych ze strony górnych odcinków przewodu pokarmowego w grupie przyjmujących ryzodronian sodu była podobna do tej w grupie kontrolnej.

Ryzodronian sodu można stosować jednocześnie z lekami estrogenowymi, jeśli taka kombinacja jest uznawana za wskazaną.

Szczególne środki ostrożności.

Produkty spożywcze, napoje (z wyjątkiem zwykłej wody) oraz leki zawierające wielowartościowe kationy (takie jak wapń, magnez, żelazo i glin) wpływają na wchłanianie bisfosfonianów, dlatego nie można ich przyjmować jednocześnie z lekiem.

W celu osiągnięcia przewidywanej skuteczności leczenia należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania leku.

Skuteczność bisfosfonianów w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej została potwierdzona u pacjentów z niską gęstością tkanki kostnej i/lub częstymi złamaniami. Wiek starszy lub obecność klinicznych czynników ryzyka złamania same w sobie nie stanowią wystarczającego powodu do rozpoczęcia leczenia osteoporozy bisfosfonianami. Dane potwierdzające skuteczność bisfosfonianów, w tym ryzedronianu, u osób starszych (powyżej 80 roku życia) są obecnie ograniczone.

Stosowanie niektórych bisfosfonianów wiązało się z wystąpieniem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka, owrzodzeń przewodu pokarmowego oraz owrzodzeń przełyku. Z tego powodu pacjenci powinni zwracać szczególną uwagę na instrukcje dotyczące dawkowania leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Szczególna ostrożność podczas leczenia tym lekiem jest wskazana w następujących przypadkach:

• u pacjentów z chorobami przełyku w wywiadzie, które opóźniają przejście pokarmu przez przełyk lub jego opróżnienie, np. z przewężeniem lub achalazją;
• u pacjentów, którzy nie mogą pozostawać w pozycji pionowej przez co najmniej 30 minut po zażyciu tabletki;
• w przypadku stosowania ryzedronianu u pacjentów z aktywnymi lub niedawno przebytymi uszkodzeniami przełyku lub górnych odcinków przewodu pokarmowego.

Lekarz przepisujący lek powinien podkreślić pacjentom konieczność dokładnego przestrzegania instrukcji dotyczących dawkowania leku oraz monitorowania wszelkich objawów lub objawów możliwych reakcji ze strony przełyku. Pacjentów należy poinstruować o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów podrażnienia przełyku, takich jak dysfagia, ból podczas połykania, ból za mostkiem lub pojawienie się/wzmaganie się nadkwaśności.

Podczas przyjmowania ryzostynu konieczne jest odpowiednie dostarczanie wapnia i witaminy D z pożywieniem, szczególnie

w przypadku choroby Pageta, gdy poziom remodelowania tkanki kostnej jest znacznie podwyższony.

Hipokalcemię należy wyleczyć przed rozpoczęciem terapii. Inne zaburzenia tkanki kostnej i metabolizmu substancji mineralnych (np. dysfunkcja przytarczyc, niedobór witaminy D) należy leczyć równocześnie z rozpoczęciem terapii lekiem.

U pacjentów onkologicznych, którzy otrzymywali leczenie obejmujące głównie wstrzykiwanie dożylnie bisfosfonianów, obserwowano przypadki martwicy kości żuchwy, zazwyczaj związane z ekstrakcją zębów i/lub zakażeniem miejscowym (w tym osteomielitą). Wiele z tych pacjentów otrzymywało również chemioterapię i kortykosteroidy. Przypadki martwicy kości żuchwy odnotowano również u pacjentów z osteoporozą, którzy przyjmowali bisfosfoniany doustnie.

Przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami u pacjentów z współistniejącymi czynnikami ryzyka (np. nowotwory, chemioterapia, radioterapia obszaru głowy i szyi, niewystarczająca higiena jamy ustnej) należy przeprowadzić badanie stomatologiczne i leczenie profilaktyczne. Podczas leczenia tych pacjentów należy, o ile to możliwe, unikać inwazyjnych zabiegów stomatologicznych.

• Martwica kości przewodu słuchowego zewnętrznego

Zarejestrowano przypadki martwicy kości przewodu słuchowego zewnętrznego na tle stosowania bisfosfonianów, głównie przy długotrwałym leczeniu. Możliwe czynniki ryzyka rozwoju martwicy kości przewodu słuchowego zewnętrznego obejmują stosowanie steroidów i chemioterapii oraz/lub lokalne czynniki ryzyka, takie jak infekcja lub uraz. Należy rozważyć możliwość rozwoju martwicy kości przewodu słuchowego zewnętrznego u pacjentów przyjmujących bisfosfoniany, u których pojawiają się objawy ze strony ucha, w tym przewlekłe infekcje ucha.

• Atypowe złamania kości udowej

Na tle terapii bisfosfonianami mogą występować atypowe złamania podtroczkowe i dystalne kości udowej, głównie u pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu z powodu osteoporozy. Te złamania poprzeczne lub ukośne mogą występować w dowolnym odcinku kości udowej – od miejsca bezpośrednio poniżej małego trochanteru po miejsce bezpośrednio nad guzowatością nadkłykciową. Takie złamania pojawiają się po minimalnym urazie lub nawet bez urazu, u niektórych pacjentów występuje ból w udzie lub w okolicy pachwinowej, często towarzyszą mu objawy złamania stresowego w badaniach obrazowych, które pojawiają się kilka tygodni lub miesięcy przed całkowitym złamaniem kości udowej. Te złamania są często obustronne, dlatego u pacjentów przyjmujących bisfosfoniany, u których wystąpił złamanie dystalne kości udowej, należy również przebadać przeciwległą kość udową. Również zgłaszano złe gojenie się tych złamań. Należy rozważyć celowość odstawienia terapii bisfosfonianami u pacjentów, u których podejrzewa się atypowe złamanie kości udowej, biorąc pod uwagę stosunek „korzyści/ryzyko” u danego pacjenta.

Podczas leczenia bisfosfonianami pacjentom należy przypominać o konieczności zgłaszania wszelkich przypadków bólu w udzie lub okolicy pachwinowej, a każdego takiego pacjenta należy przebadać pod kątem niepełnego złamania kości udowej.

• Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Rizostin nie powinien być stosowany w okresie ciąży ani karmienia piersią.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nie stwierdzono wpływu na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami, jednak należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony narządu wzroku, które mogą towarzyszyć pogorszeniu ostrości widzenia i światłowstrętowi.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecana dawka to 35 mg 1 raz w tygodniu, doustnie.

W celu osiągnięcia odpowiedniego efektu należy ściśle przestrzegać instrukcji dotyczącej przyjmowania leku. Lek należy przyjmować na czczo, co najmniej 30 minut przed spożyciem pokarmu, napojów (z wyjątkiem wody pitnej) lub innych leków. Tabletkę należy przyjmować w pozycji stojącej, połknąć całą, nie żując, i wypić dostateczną ilość wody (nie mniej niż 120 ml), aby tabletkę przemieścić do żołądka.

Przez co najmniej 30 minut po przyjęciu tabletki pacjent powinien pozostawać w pozycji pionowej.

W przypadku pominięcia dawki, tabletkę należy przyjąć w dniu, w którym o niej wspomniano. Następnie pacjent powinien kontynuować przyjmowanie jednej tabletki co tydzień w dniu, w którym zwykle przyjmuje tabletki. Nie wolno przyjmować dwóch tabletek w tym samym dniu.

Należy rozważyć konieczność dodatkowego przyjmowania wapnia i witaminy D, jeśli ich spożycie z pożywieniem jest niewystarczające:

Pacjenci w podeszłym wieku.

Nie stwierdzono różnic w skuteczności ani bezpieczeństwie ryzedronianu sodu w zależności od wieku pacjenta. W związku z tym pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki. To samo dotyczy osób powyżej 75. roku życia.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z niewydolnością nerek łagodną lub umiarkowaną nie ma potrzeby korekty dawki. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Optymalny czas leczenia osteoporozy bisfosfonanami nie został jeszcze ustalony. Należy okresowo ponownie oceniać potrzebę kontynuacji leczenia lekiem Rizostin, biorąc pod uwagę korzyści i potencjalne ryzyko takiego leczenia u danego pacjenta, szczególnie po leczeniu trwającym 5 lat lub dłużej.

Osoby przyjmujące kwas acetylosalicylowy/NSAID-y.

U pacjentów przyjmujących regularnie kwas acetylosalicylowy lub leki przeciwbólowe niesteroidowe (3 lub więcej dni w tygodniu), częstość występowania działań niepożądanych ze strony górnych odcinków przewodu pokarmowego w grupie przyjmującej ryzedronian sodu była podobna do częstości w grupie kontrolnej

(patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci.

Ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania ryzedronianu sodu u dzieci (do 18. roku życia), lek nie jest stosowany u tych pacjentów.

Przedawkowanie.

Obecnie brak informacji na temat specyficznego leczenia ostrego przedawkowania ryzedronianu sodu.

W przypadku znacznego przedawkowania możliwe jest obniżenie stężenia wapnia w surowicy krwi i rozwój objawów hipokalcemii.

Leczenie. Należy podać pacjentowi mleko lub leki przeciwwskazowe zawierające magnez, wapń lub glin, w celu związania ryzedronianu sodu i zmniejszenia jego wchłaniania.

W przypadku znacznego przedawkowania (jeśli minęło nie więcej niż 30 minut od przyjęcia leku) można rozważyć przepłukanie żołądka. Można również stosować ogólnie przyjęte środki łagodzące objawy hipokalcemii, w tym dożylne podawanie leków zawierających wapń.

Działania niepożądane.

Większość działań niepożądanych obserwowanych podczas badań klinicznych była łagodna lub umiarkowana i nie wymagała odstawienia leku.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy.

Ze strony przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, zaparcia, biegunka, ból brzucha, duodenit, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, dysfagia, owrzodzenie przełyku, zapalenie języka, zwężenie przełyku.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból mięśni, stawów i kości.

Wyniki badań laboratoryjnych: rzadko – zmiany wskaźników czynności wątroby.

U niektórych pacjentów obserwowano wczesne, przejściowe, bezobjawowe, lekkie obniżenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy.

Ze strony narządu wzroku: zapalenie tęczówki, zapalenie uweowaszkulki, zapalenie spojówek, zapalenie nadtwardówki, zapalenie tęczówki, zapalenie twardówki.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: nietypowe złamania podwzdłużne i diafizy stawu udowego, martwica kości żuchwy.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: reakcje nadwrażliwości i reakcje skórne, w tym obrzęk naczynioruchowy, wysypka uogólniona, pokrzywka, a także pęcherzykowe reakcje skórne i zapalenie naczyń leukocyto-klastyczne (czasem obserwowano ciężkie reakcje, w tym pojedyncze przypadki zespołu Stevensa–Johsona i toksycznego nekrolyzu epidermy); wypadanie włosów.

Ze strony układu odpornościowego: reakcja anafilaktyczna.

Zaburzenia hepatobilinarne: poważne zaburzenia ze strony wątroby. W większości zarejestrowanych przypadków pacjenci otrzymywali również leczenie innymi lekami o znanej zdolności wywoływania zaburzeń ze strony wątroby.

Bardzo rzadko: martwica kości przewodu słuchowego zewnętrznego (niepożądane działanie z grupy bisfosfonianów).

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 4 tabletki w folii aluminiowej, 1 folia w pudełku tekturowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Pharmascience Inc.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Canada.