Rizoptan®

INSTRUKCJA stosowania leku Rizoptan®

Skład:

substancja czynna: ryzatryptan;

1 tabletka zawiera 14,53 mg benzonianu ryzatryptanu, co odpowiada 10 mg ryzatryptanu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, skrobia prażelatynizowana, stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, płasko-walcowate, z faską, z podziałką po jednej stronie, białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w migrenie. Selektywne agonisty receptorów 5-HT1 serotoniny. Ryzatryptan. Kod ATC N02C C04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Rizotryptan selektywnie i z wysokim powinowactwem wiąże się z ludzkimi receptorami 5-HT1B i 5-HT1D oraz nie wykazuje istotnego wpływu lub w ogóle nie wykazuje wpływu ani działania farmakologicznego na receptory 5-HT2, 5-HT3, adrenergiczne α1, α2 lub β, dopaminergiczne D1, D2, histaminowe H1, muszynowe ani receptory benzodiazepinowe.

Działanie terapeutyczne rizotryptanu w leczeniu bólu głowy migrenowego może wynikać z jego działania agonistycznego na receptory 5-HT1B i 5-HT1D naczyń krwionośnych ekstracerebralnych i wewnątrzczaszkowych, które według przypuszczeń rozszerzają się podczas napadu, oraz na nerwy czuciowe trójdzielne, które je unerwiają. Aktywacja receptorów 5-HT1B i 5-HT1D może prowadzić do zwężenia wewnątrzczaszkowych naczyń krwionośnych, które wywołują ból, oraz hamować uwalnianie neuropeptydów, co prowadzi do zmniejszenia stanu zapalnego w tkankach wrażliwych i osłabienia przekazywania centralnego bólu trójdzielnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po podaniu doustnym rizotryptan jest szybko i całkowicie wchłaniany. Średnia dostępność biologiczna tabletek po doustnym przyjęciu wynosi około 40–45%, a średnie stężenie maksymalne w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 1–1,5 godziny (Tmax). Przyjmowanie rizotryptanu doustnie podczas śniadania o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływało na stopień absorpcji rizotryptanu, jednak jego absorpcja była opóźniona o około jedną godzinę.

Wpływ pokarmu: Tmax opóźnia się o około 1 godzinę, gdy tabletki przyjmuje się w stanie nasycenia.

Rozkład

Rizotryptan w niewielkim stopniu (14%) wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu wynosi około 140 l u mężczyzn i 110 l u kobiet.

Biotransformacja

Główną drogą metabolizmu rizotryptanu jest desaminacja utleniająca przez monoaminooksydazę-A (MAO-A), w wyniku której powstaje metabolit kwasu indoliloctowego, który nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Tworzy się niewielka ilość N-monometylorizotryptanu, metabolitu o aktywności podobnej do substancji pierwotnej wobec receptorów 5-HT1B/1D, jednak nie wywiera on istotnego wpływu na działanie farmakodynamiczne rizotryptanu. Stężenie N-monometylorizotryptanu w osoczu wynosi około 14% stężenia substancji pierwotnej i jest wydalany z taką samą szybkością. Inne metabolity wtórne obejmują N-tlenek, związek 6-hydroksy oraz koniugat siarczanowy metabolitu 6-hydroksy. Żaden z tych metabolitów wtórnych nie wykazuje aktywności farmakologicznej.

Wydalanie

Po doustnym przyjęciu dawki powyżej zakresu dawek 2,5–10 mg pole pod krzywą (AUC) zwiększa się prawie proporcjonalnie. Okres półtrwania rizotryptanu w osoczu krwi u mężczyzn i kobiet wynosi średnio 2–3 godziny. Klirens rizotryptanu w osoczu krwi wynosi średnio około 1000–1500 ml/min u mężczyzn i około 900–1100 ml/min u kobiet; około 20–30% tej wartości stanowi klirens nerkowy. Po doustnym przyjęciu 14C-oznaczonego rizotryptanu około 80% radioaktywności wydala się z moczem, a około 10% dawki wydala się z kałem. Wskazuje to, że metabolity są wydalane głównie przez nerki.

Zgodnie z presystemowym metabolizmem rizotryptanu około 14% dawki doustnej wydala się z moczem w niezmienionej formie, podczas gdy 51% wydala się w postaci metabolitu kwasu indoliloctowego. Nie więcej niż 1% wydala się z moczem w postaci aktywnego metabolitu N-monometyloru.

Przy podawaniu rizotryptanu w dawkach maksymalnych nie występuje jego dzienne nagromadzenie w osoczu krwi.

Charakterystyka u różnych pacjentów

Pacjenci z napadem migreny. Napad migreny nie wpływa na farmakokinetykę rizotryptanu.

Płeć. U mężczyzn AUC rizotryptanu (10 mg doustnie) była o około 25% mniejsza niż u kobiet, Cmax – o 11% mniejsze, natomiast Tmax był podobny. Ta widoczna różnica farmakokinetyczna nie ma znaczenia klinicznego.

Pacjenci starsi. Stężenia rizotryptanu w osoczu krwi są analogiczne jak u młodszych pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby (ciężkość niewydolności wątroby wg skali Childa-Puga – 5–6 punktów). Wiadomo, że po podaniu doustnym u pacjentów z niewydolnością wątroby stężenia rizotryptanu w osoczu krwi były podobne do stężeń u młodych mężczyzn i kobiet uczestniczących w badaniu. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (ciężkość niewydolności wątroby wg skali Childa-Puga – 7 punktów) obserwowano istotne zwiększenie AUC (o 50%) i Cmax (o 25%). Farmakokinetyki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (wg skali Childa-Puga >7 punktów) nie badano.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Wiadomo, że u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 10–60 ml/min/1,73 m²) AUC rizotryptanu nie różniła się istotnie od AUC u zdrowych ochotników. U pacjentów poddawanych hemodializie (klirens kreatyniny <10 ml/min/1,73 m²) AUC rizotryptanu była o około 44% większa niż u pacjentów z normalną funkcją nerek. Cmax rizotryptanu w osoczu krwi u pacjentów z niewydolnością nerek dowolnego stopnia była taka sama jak u zdrowych ochotników.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie nagłego napadu migreny, z aurą lub bez, w fazie bólu głowy.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na ryzatryptan lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) lub w ciągu dwóch tygodni od zakończenia leczenia inhibitorami MAO.

Ciężka niewydolność wątroby lub ciężka niewydolność nerek.

Przebyte zaburzenia krążenia mózgowego lub przejściowy atak niedokrwienny.

Umiarkowana lub ciężka nadciśnienie tętnicze, a także nieleczona łagodna nadciśnienie tętnicze.

Stwierdzone choroby tętnic wieńcowych, w tym choroba wieńcowa serca (angina pectoris, zawał mięśnia sercowy w wywiadzie lub stwierdzona bezobjawowa ischemia), objawy i znaki choroby wieńcowej serca lub angina Prinzmetala.

Choroby obwodowych naczyń krwionośnych.

Jednoczesne stosowanie ryzatryptanu z ergotaminą, pochodnymi alkaloidów sporyszu (w tym metisergidem) lub innymi agonistami receptorów 5-HT1B/1D.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ergotamina, pochodne alkaloidów sporyszu (w tym metisergid), inne agonisty receptorów 5-HT1B/1D. Ze względu na efekt addytywny jednoczesne stosowanie ryzatryptanu i ergotaminy, pochodnych alkaloidów sporyszu (w tym metisergidu) lub innych agonistów receptorów 5-HT1B/1D (np. sumatryptanu, zolmitryptanu, naratriptanu) zwiększa ryzyko wazokonstrykcji tętnic wieńcowych i działania hipertensyjnego. Taka kombinacja jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inhibitory MAO. Ryzatryptan jest głównie metabolizowany przez podtyp A monoaminooksydazy (MAO-A). Stężenie ryzatryptanu i jego aktywnego metabolitu N-monodesmetylowego we krwi osoczu wzrasta w wyniku jednoczesnego stosowania selektywnego odwracalnego inhibitora MAO-A. Przy stosowaniu nieselektywnych, odwracalnych inhibitorów MAO (np. linezolidu) oczekuje się podobnego lub większego efektu. Ze względu na ryzyko wystąpienia skurczu tętnic wieńcowych i nadciśnienia tętniczego podawanie ryzatryptanu pacjentom przyjmującym inhibitory MAO jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Blokery β-adrenergiczne. Stężenie ryzatryptanu we krwi osoczu może wzrosnąć w wyniku jednoczesnego przyjmowania propranololu. To zwiększenie najprawdopodobniej wynika z interakcji pierwszego etapu metabolizmu obu leków, ponieważ MAO-A odgrywa pewną rolę w metabolizmie zarówno ryzatryptanu, jak i propranololu. Taka interakcja prowadzi do średniego wzrostu AUC i Cmax o 70–80%. Pacjentom przyjmującym propranolol należy podawać ryzatryptan w dawce 5 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Leki nadolol i metoprolol nie wpływają na stężenie ryzatryptanu we krwi osoczu.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny/inhibitory zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny oraz zespół serotoniowy. Pojawiały się doniesienia o pacjentach z objawami przypominającymi zespół serotoniowy (w tym zmiany stanu psychicznego, zaburzenia układu autonomicznego i zaburzenia nerwowo-mięśniowe), które wystąpiły po zastosowaniu inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny/inhibitorów zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny oraz triptanów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Badania in vitro wskazują, że ryzatryptan hamuje cytochrom P450 2D6 (CYP2D6). Brak danych klinicznych dotyczących ich interakcji. Przy przepisywaniu ryzatryptanu pacjentom przyjmującym substraty CYP2D6 należy wziąć pod uwagę potencjalną interakcję.

Szczególne środki ostrożności.

Rizatriptan należy stosować wyłącznie u pacjentów, u których rozpoznano jednoznacznie migrenę. Rizatriptanu nie należy stosować u pacjentów z migreną bazalarną ani migreną hemiplegiczną.

Rizatriptanu nie należy stosować do leczenia nietypowego bólu głowy, który może być związany z potencjalnie poważnymi chorobami (np. udar, pęknięcie aneurysmy), w przypadku których zwężenie naczyń mózgowych może być niebezpieczne.

Stosowanie rizatriptanu może wiązać się z objawami przejściowymi, w tym bólem w klatce piersiowej i uczuciem ucisku w klatce piersiowej, które mogą mieć intensywny charakter i obejmować gardło. Jeśli takie objawy budzą podejrzenie choroby niedokrwiennej serca, stosowanie leku należy przerwać i przeprowadzić odpowiednie badania.

Tak jak w przypadku innych agonistów receptorów 5-HT1B/1D, rizatriptanu nie należy stosować bez wcześniejszego badania pacjentów z podejrzeniem choroby serca oraz pacjentów z ryzykiem rozwoju choroby naczyń wieńcowych (np. pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, palaczy lub osób stosujących zastępczą terapię nikotynową; mężczyzn powyżej 40 roku życia, kobiet w okresie menopauzy, pacjentów z blokadą międzypęczkową lub z wywiadem rodzinnym poważnych chorób naczyń wieńcowych). Badania kardiologiczne mogą nie wykryć wszystkich pacjentów z chorobą serca; w bardzo rzadkich przypadkach poważne powikłania sercowe pojawiały się u pacjentów stosujących agonisty receptorów 5-HT1 bez istniejącej choroby sercowo-naczyniowej. Pacjentom z rozpoznaną miażdżycą wieńcową nie należy przepisywać rizatriptanu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Agonisty receptora 5-HT1B/1D są związane z koronospazmem. W niektórych przypadkach stosowania agonistów receptora 5-HT1B/1D opisywano rozwój ischemii lub zawału mięśnia sercowego.

Innych agonistów receptora 5-HT1B/1D (np. sumatriptanu) nie można stosować jednocześnie z rizatriptanem.

Zaleca się odczekać co najmniej 6 godzin po przyjęciu rizatriptanu przed podaniem leków ergotynowych (np. ergotaminu, dihydroergotaminu lub metisergidu). Przed przyjęciem rizatriptanu należy upewnić się, że od ostatniego przyjęcia leków zawierających ergotamin minęło co najmniej 24 godziny.

Po jednoczesnym stosowaniu triptanów i selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny lub inhibitorów wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny opisywano zespół serotoniowy (w tym zmiany stanu psychicznego, zaburzenia układu wegetatywnego i zaburzenia neuro-mięśniowe). Te reakcje mogą być poważne. Jeśli jednoczesne przepisanie rizatriptanu i selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny lub inhibitorów wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny jest uzasadnione klinicznie, zaleca się odpowiednią obserwację pacjenta, szczególnie na początku leczenia, podczas zwiększania dawki lub dodawania innego środka serotonergicznego.

Niepożądane efekty pojawiają się częściej podczas jednoczesnego stosowania triptanów (agonistów 5-HT1B/1D) i leków roślinnych zawierających dziurawiec *(Hypericum perforatum)*.

U pacjentów przyjmujących triptany, w tym rizatriptan, może wystąpić obrzęk Quinckego (np. obrzęk twarzy, języka i krtani). Jeśli wystąpi obrzęk naczynioruchowy języka lub gardła, pacjent powinien pozostawać pod opieką medyczną aż do ustąpienia objawów. Leczenie triptanami należy natychmiast przerwać i zastąpić lekiem z innej klasy.

Lek zawiera laktozę, dlatego pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktazy Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie powinni go przyjmować.

Przy przepisywaniu rizatriptanu pacjentom przyjmującym substancje będące substratami CYP2D6 należy wziąć pod uwagę potencjalne oddziaływanie wzajemne.

Ból głowy spowodowany nadmiernym stosowaniem leku

Długotrwałe stosowanie dowolnego leku przeciwbólowego na ból głowy może nasilać ból głowy. W przypadku wystąpienia takiej sytuacji (lub podejrzenia jej wystąpienia) należy skonsultować się z lekarzem i przerwać leczenie. Ból głowy spowodowany nadmiernym stosowaniem leku może być podejrzewany u pacjentów, u których ból głowy występuje często lub codziennie mimo regularnego przyjmowania leków przeciwbólowych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Funkcja rozrodcza

Wpływ na funkcję rozrodczą człowieka nie był badany. Wiadomo, że badania na zwierzętach wykazały minimalny wpływ na funkcję rozrodczą przy stężeniach we krwi znacznie przekraczających stężenia terapeutyczne dla ludzi (ponad 500 razy wyższe).

Stosowanie w czasie ciąży

Umiarkowana liczba danych dotyczących ciężarnych kobiet (od 300 do 1000 przypadków ciąży) wskazuje na brak toksyczności malfomacyjnej po stosowaniu rizatriptanu w pierwszym trymestrze ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na toksyczność rozrodczą.

Dane dotyczące stosowania rizatriptanu w drugim i trzecim trymestrze ciąży są ograniczone. Stosowanie rizatriptanu w czasie ciąży może być rozważane, jeśli jest klinicznie uzasadnione.

Stosowanie w czasie laktacji

Rizatriptan wydzielany jest w mleku matki w niskich stężeniach, przy średnim względnym dawce dla niemowlęcia < 1% (mniej niż 6% w najgorszym przypadku, według Cmax w mleku matki). Kobiety karmiące piersią powinny przyjmować rizatriptan z ostrożnością. Narażenie niemowlęcia należy minimalizować poprzez odstawienie karmienia piersią na 12 godzin po przyjęciu rizatriptanu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

U niektórych pacjentów migrena lub przyjmowanie rizatriptanu może powodować senność. Opisywano również zawroty głowy u niektórych pacjentów przyjmujących rizatriptan. Dlatego w czasie napadów migreny i po przyjęciu rizatriptanu pacjenci powinni ocenić swoje zdolności do wykonywania złożonych zadań.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować doustnie. Nie stosować leku Rizoptan® w celach profilaktycznych.

Tabletki należy połykać całkowicie, popijając płynem.

Wpływ pokarmu: jednoczesne przyjmowanie z posiłkiem opóźnia wchłanianie ryzatryptanu o około 1 godzinę. Dlatego początek działania leku może być opóźniony, jeśli przyjmuje się go w stanie sytości (zobacz również sekcję „Właściwości farmakologiczne”).

Zalecana dawka to 10 mg.

Powtórne przyjmowanie: następną dawkę można przyjąć nie wcześniej niż po upływie 2 godzin; w ciągu 24 godzin można przyjąć nie więcej niż dwie dawki.

• Przy nawracającym bólu głowy w ciągu następnych 24 godzin: jeśli ból głowy powróci po złagodzeniu pierwszego napadu, można przyjąć kolejną dawkę. Należy przestrzegać powyższych wytycznych dotyczących dawkowania.
• Brak skuteczności: skuteczność powtórnej dawki w leczeniu tego samego napadu, gdy pierwsza dawka nie wykazała działania, nie była badana w badaniach klinicznych ryzatryptanu. W związku z tym, jeśli po przyjęciu pierwszej dawki u pacjenta nie wystąpił efekt terapeutyczny, nie należy przyjmować drugiej dawki w celu leczenia tego samego napadu.

Badania ryzatryptanu wykazały, że nawet przy braku efektu terapeutycznego podczas jednego napadu, istnieje nadal szansa na wystąpienie efektu terapeutycznego w kolejnych napadach.

Niektórym pacjentom należy przepisać lek Rizoptan® w niższej dawce (5 mg), szczególnie następującym grupom pacjentów:

• pacjenci przyjmujący propranolol (ryzatryptan należy przyjmować nie wcześniej niż 2 godziny po przyjęciu propranololu);
• pacjenci z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek;
• pacjenci z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby.

Odstęp między przyjęciem dwóch dawek powinien wynosić co najmniej 2 godziny; w ciągu 24 godzin można przyjąć nie więcej niż 2 dawki.

Pacjenci powyżej 65. roku życia

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ryzatryptanu u pacjentów powyżej 65. roku życia nie były systematycznie badane.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Rizoptan® u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Ryzatryptan w dawce 40 mg (przyjmowany jako jedna dawka lub dwie dawki z 2-godzinnym odstępem między dawkami) był zazwyczaj dobrze tolerowany; najczęściej występującymi efektami ubocznymi po przyjęciu leku były zawroty głowy i senność.

W badaniu farmakologii klinicznej, w którym 12 dorosłych osób przyjmowało ryzatryptan w całkowitej skumulowanej dawce 80 mg (w ciągu 4 godzin), u dwóch osób zaobserwowano utratę przytomności i/lub bradykardię. U jednej osoby, kobiety w wieku 29 lat, 3 godziny po przyjęciu łącznie 80 mg ryzatryptanu (w ciągu 2 godzin) odnotowano wymioty, bradykardię i zawroty głowy. Po wystąpieniu tych objawów rozwinęła się blokada przedsionkowo-komorowa III stopnia, wrażliwa na działanie atropiny. U drugiej osoby, mężczyzny w wieku 25 lat, bezpośrednio po bolesnej punkcji żyły wystąpiły tymczasowe zawroty głowy, utrata przytomności, nietrzymanie moczu oraz 5-sekundowa pauza skurczowa (na monitorze EKG). Punktę żyły wykonano 2 godziny po tym, jak pacjent przyjął całkowitą dawkę 80 mg ryzatryptanu (dawkę przyjmował w ciągu 4 godzin).

Po przedawkowaniu mogą wystąpić nadciśnienie tętnicze lub inne poważniejsze objawy sercowo-naczyniowe. Pacjentom, u których podejrzewa się przedawkowanie ryzatryptanu, należy przeprowadzić oczyszczanie przewodu pokarmowego (np. przemywanie żołądka, a następnie zastosowanie węgla aktywowanego). Następnie przez co najmniej 12 godzin należy prowadzić monitorowanie kliniczne i elektrokardiograficzne, nawet jeśli nie obserwuje się objawów klinicznych.

Nieznany jest wpływ hemodializy i dializy otrzewnowej na stężenie ryzatryptanu w osoczu krwi.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy, senność i osłabienie/uczucie zmęczenia. Częstotliwość działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), niezwykle rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (≤1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje alergiczne, anafilaksja/reakcja anafilaktyczna.

Ze strony psychiki: często – bezsenność; rzadko – dezorientacja, drażliwość.

Ze strony układu nerwowego: często – zawroty głowy, senność, parestezje, ból głowy, hipestezja, obniżona aktywność umysłowa; rzadko – ataksja, drżenie, zawroty głowy, dysgezja/nieprzyjemny smak, omdlenie; częstotliwość nieznana – drgawki, zespół serotonergiczny.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – nieostre widzenie.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: często – uczucie przyspieszonego bicie serca, napoty; rzadko – zaburzenia rytmu serca, tachykardia, zmiany na EKG, nadciśnienie; niezwykle rzadko – zaburzenia krążenia mózgowego (według doniesień większość tych działań niepożądanych wystąpiła u pacjentów z czynnikami ryzyka choroby niedokrwiennej tętnic wieńcowych), bradykardia; częstotliwość nieznana – niedokrwienie lub zawał mięśnia sercowego (według doniesień większość tych działań niepożądanych wystąpiła u pacjentów z czynnikami ryzyka choroby niedokrwiennej tętnic wieńcowych), niedokrwienie naczyń obwodowych.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej: często – dyskomfort w gardle; rzadko – duszność; niezwykle rzadko – świsty w klatce piersiowej.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, suchość w ustach, wymioty, biegunka, dyspepsja; rzadko – uczucie pragnienia; częstotliwość nieznana – zapalenie jelita krwawiącego.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: często – zaczerwienienie; rzadko – świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy (np. obrzęk twarzy, języka i gardła), wysypka, nadmierne pocenie się; częstotliwość nieznana – toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka.

Ze strony mięśni szkieletowych i tkanki łącznej: często – uczucie ciężkości, sztywność, ból w szyi; rzadko – sztywność, osłabienie mięśni, ból w okolicy twarzy, mialgia.

Stany ogólne: często – osłabienie/zmęczenie, ból brzucha lub klatki piersiowej.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie. Po 3 tabletki w blistrze; po 1, 2 lub 3 blisterach w pudełku kartonowym; po 10 tabletek w blistrze; po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Farma Start”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby przedsiębiorstwa. Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Gavela, 8.