Remestip

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU REMESTIP (REMESTYP)

Skład:

substancja czynna: terlipresyny octan;

1 ml roztworu zawiera 0,1 mg terlipresyny w postaci octanu terlipresyny;

substancje pomocnicze: chlorek sodu; kwas octowy; octan sodu, trihydrazyna; woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór, bez zawiesin.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Hormony tylnego płata przysadki. Wakopresyna i jej analogi.

Kod ATC H01B A04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Terlipresyna (N-tryglycyl-8-lysyno-wazopresyna) to syntetyczny analog wazopresyny, naturalnego hormonu tylnego płata przysadki mózgowej, który różni się od niej zastąpieniem argininy lizyną w pozycji 8 oraz przyłączeniem trzech reszt glicyny do terminalnej grupy aminowej cysteiny. Działanie farmakologiczne terlipresyny polega na połączeniu specyficznych efektów substancji powstających w wyniku jej enzymatycznego rozszczepienia. Znaczącymi efektami terlipresyny są wyraźne działanie wazokonstryktorowe i antyhemoragiczne. Najbardziej widocznym efektem w tym zakresie jest zmniejszenie przepływu krwi przez parenchymę narządów wewnętrznych, co prowadzi do obniżenia przepływu krwi przez wątrobę oraz ciśnienia w układzie żyły wrotnej.

Badania farmakodynamiczne wykazały, że terlipresyna, podobnie jak inne analogiczne peptydy, powoduje skurcz arterioł, żył i wenul, głównie w parenchymie narządów wewnętrznych, skurcz mięśni gładkich ściany przełyku oraz zwiększenie napięcia i perystaltyki przewodu pokarmowego ogólnie.

Oprócz wpływu na mięśnie gładkie naczyń, terlipresyna stymuluje mięśnie gładkie macicy, również w przypadku braku ciąży.

Wyniki badań działania leku u zwierząt i ludzi wykazały, że maksymalna aktywność występuje głównie w narządach wewnętrznych i skórze.

Nie zaobserwowano klinicznych objawów działania antydiuretycznego terlipresyny.

Farmakokinetyka.

Sam terlipresyna jest nieaktywny wobec mięśni gładkich, ale pełni rolę chemicznego depot dla substancji farmakologicznie aktywnych powstających w wyniku enzymatycznego rozszczepienia. Ten efekt rozwija się wolniej niż efekt lizyno-wazopresyny, ale trwa znacznie dłużej.

Lizyno-wazopresyna ulega zwykle biotransformacji w wątrobie, nerkach i innych tkankach.

Profil farmakokinetyczny po podaniu dożylnym najlepiej opisany jest za pomocą modelu dwuskładnikowego. Okres półtrwania wynosi około 40 minut, klirens metaboliczny – około 9 ml/kg na minutę, objętość dystrybucji – około 0,5 l/kg. Oczekiwane stężenie lizyno-wazopresyny zaczyna być wykrywalne w osoczu około 30 minut po podaniu terlipresyny. Maksymalne stężenie osiągane jest między 60. a 120. minutą.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Krwawienia przewodu pokarmowego i dróg moczowo-płciowych, np. krwawienia z poszerzonych w żylakach żył przełyku, z wrzodów żołądka i dwunastnicy; krwawienia maczne spowodowane zaburzeniami funkcjonalnymi lub innymi przyczynami, porodem, aborcją itp.; krwawienia związane z zabiegami chirurgicznymi, w szczególności na narządach jamy brzusznej i miednicy małej.

Lokalnie – podczas zabiegów ginekologicznych na szyjce macicy.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik pomocniczy preparatu. Szok septyczny u pacjentów z niskim minutowym wyrzutem serca. Ciąża.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Terlipresyna wzmacnia działanie nieselectywnych blokerów beta w zakresie obniżania nadciśnienia wrotnej.

Jednoczesne stosowanie z lekami powodującymi bradykardię (takimi jak propofol, sufantanil) może prowadzić do obniżenia częstości skurczów serca i wyrzutu serca. Efekty te są spowodowane odruchowym hamowaniem czynności serca przez nerw błędny oraz wzrostem ciśnienia krwi.

Szczególne wskazówki dotyczące stosowania.

Podczas leczenia lekiem Remestip należy kontrolować ciśnienie tętnicze, częstość pulsowania oraz równowagę płynów. Aby uniknąć ogniskowych martwic w miejscu wstrzyknięcia, lek należy podawać dożylnie. Lek Remestip należy stosować ostrożnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i chorobami serca. Nie należy stosować leku Remestip u pacjentów z septycznym wstrząsem i niskim rzutem serca.

Należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia osób starszych, ponieważ doświadczenie w stosowaniu u tej grupy pacjentów jest ograniczone, a zalecenia dotyczące dawkowania dla tej grupy pacjentów nie istnieją.

Remestip nie jest środkiem zastępczym krwi dla pacjentów z niedoborem objętości krwi krążącej.

Ponieważ po podaniu terlipresyny okresowo obserwowano ogniskowe martwice, należy unikać podawania wewnątrzmięśniowego oraz stosować nierozcieńczony lek w dawkach 0,5 mg i wyższych wyłącznie dożylnie.

Ten lek zawiera sód.

Ilość sodu zależy od zastosowanej dawki.

1 ml roztworu zawiera 3,65 mg sodu, co stanowi mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę,

a zatem ten lek jest praktycznie pozbawiony sodu.

Jeśli podaje się więcej niż 1 mmol sodu w jednej dawce, należy to wziąć pod uwagę u pacjentów, którym wskazana jest dieta o niskiej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Remestip w okresie ciąży jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ustalono, że Remestip powoduje skurcze macicy i zwiększenie ciśnienia wewnątrzmacicznego we wczesnych stadiach ciąży oraz może obniżać przepływ krwi przez macicę. Stosowanie leku Remestip może negatywnie wpływać na ciążę i płód. U królików obserwowano samowolne poronienia i wady rozwojowe.

Nie wiadomo, czy lek wydzielany jest z mlekiem matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania terlipresyny z mlekiem matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowląt karmionych piersią. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu terapii lekiem Remestip należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii terlipresyną dla kobiety.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu terlipresyny na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Początkowo stosować wstrzyknięcie dożylnie 2 mg terlipresyny co 4 godziny. Leczenie należy kontynuować, aż upłynie 24 godziny od momentu zatrzymania krwawienia, jednak nie dłużej niż przez 48 godzin. Po podaniu dawki początkowej dawkę można skorygować do 1 mg dożylnie co 4 godziny u pacjentów o masie ciała < 50 kg lub w przypadku wystąpienia działań niepożądanych.

Krwawienia z poszerzonych żył przełyku u dorosłych: 1 mg (1000 µg) co 4–6 godzin przez 3–5 dni. W celu zapobiegania nawrotowi krwawienia leczenie należy kontynuować przez 24–48 godzin po jej ustaniu. Lek podaje się dożylnie bolusowo lub w postaci krótkotrwałej infuzji. Środek leczniczy stosuje się nierozcieńczony lub rozcieńczony roztworem chlorku sodu 0,9 %.

Inne rodzaje krwawień z przewodu pokarmowego u dorosłych: 1 mg (1000 µg) co 4–6 godzin. Lek można również stosować jako środek pierwszej pomocy niezależnie od interwencji chirurgicznej, jeśli podejrzewa się krwawienie z górnych odcinków przewodu pokarmowego.

Krwawienia z narządów wewnętrznych u dzieci: zwykle podaje się w dawce od 8 do 20 µg/kg masy ciała co 4–8 godzin. Lek należy podawać przez cały okres krwawienia; ogólną zalecaną praktyką jest kontynuowanie podawania w celu zapobiegania nawrotowi krwawienia, tak samo jak w przypadku krwawień u dorosłych. W przypadku obecności zesztywniałych węzłów wariackich przełyku stosuje się pojedyncze podanie w dawce 20 µg/kg masy ciała bolusowo.

Krwawienia z dróg moczowo-płciowych: ze względu na różnicę aktywności endopeptydaz w osoczu i tkankach zakres dawkowania jest wystarczająco szeroki – od 0,2 do 1 mg, podawanych co 4–6 godzin.

W przypadku krwawień macicznych młodzieńczych zalecane dawki to od 5 do 20 µg/kg masy ciała. Lek należy stosować dożylnie.

Zastosowanie miejscowe w zabiegach ginekologicznych na szyjce macicy: 0,4 mg (400 µg) rozcieńcza się roztworem chlorku sodu 0,9 % do objętości 10 ml, stosuje się wewnątrzmacicznie i/lub okołomacicznie. W tym przypadku działanie leku rozwija się w ciągu 5–10 minut. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć lub podać ponownie.

Dzieci. Lek stosuje się u dzieci zgodnie z zalecanym schematem.

Przedawkowanie.

Nie należy przekraczać zalecanej dawki (2 mg w ciągu 4 godzin) ze względu na to, że ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego zależy od dawki.

W celu kontrolowania nadciśnienia tętniczego, które może się rozwinąć podczas leczenia lekiem Remestip, można podać dożylnie 150 mg klonidyny.

W celu wygaszania bradykardii podaje się atropinę.

Efekty uboczne.

Najczęściej obserwowane efekty uboczne w trakcie badań klinicznych (częstość 1–10 %): bladość, podwyższone ciśnienie tętnicze, ból brzucha, nudności, biegunka oraz ból głowy.

Lek Remestip może wywoływać działanie antydiuretyczne, co może prowadzić do hiponatremii, jeśli nie kontroluje się bilansu cieczy.

Częstość występowania działań niepożądanych sklasyfikowano według klas układów narządów MedDRA w następujący sposób: często (10−1 %); rzadko (1−0,1 %); bardzo rzadko (0,1−0,01 %).

Zaburzenia ze strony serca: często – bradykardia; rzadko − migotanie przedsionków, ekstrasystolia komorowa, tachykardia, ból w klatce piersiowej, zawał mięśnia sercowego, przeciążenie płynem z obrzękiem płuc, tachykardia typu „pistoletowy obrót” (torsade de pointes), niewydolność serca.

Zaburzenia ze strony naczyń krwionośnych: często − zwężenie naczyń obwodowych, niedokrwienie obwodowe, bladość skóry twarzy, nadciśnienie tętnicze; rzadko − niedokrwienie jelita, sinica obwodowa, napady gorąca.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej: rzadko – niewydolność oddechowa, zespół ostrej niewydolności oddechowej; bardzo rzadko – duszność.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: często – przejściowa biegunka, przejściowy ból spastyczny brzucha; rzadko – przejściowe nudności, przejściowe wymioty.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – ból głowy.

Zaburzenia przemiany materii i przemiany metabolicznej: rzadko – hiponatremia, jeśli nie kontroluje się bilansu cieczy.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – martwica lokalna skóry.

Ciąża, poród i stan noworodkowy: rzadko – zaburzenia czynności kurczliwej macicy, zmniejszenie przepływu krwi przez macicę.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: rzadko – martwica w miejscu iniekcji.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce (w temperaturze od +2 do +8 °C) w oryginalnym opakowaniu.

Nie zamrażać.

Przez okres 1 miesiąca lek może być przechowywany w temperaturze do 25 °C (np. w ambulansie).

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi produktami leczniczymi.

Stosować wyłącznie zalecane rozpuszczalniki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie.

Po 2 ml lub po 10 ml w ampułce; po 5 ampułek w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Ferring-Lekarstva a.s.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

K Rybníku 475, 252 42 Jesenice w Pradze, Republika Czeska.