Relenza

I N S T R U K C J A dla zastosowania leczniczego leku RELenza

Skład:

substancja czynna: zanamivir;

1 dawka leku zawiera zanamivir 5 mg;

substancja pomocnicza: laktoza monohydrat (zawierająca białko mleczne).

Postać farmaceutyczna. Proszek do inhalacji, dawkowany.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe do stosowania ogólnoustrojowego.

Kod ATC J05AH01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Zanamivir jest silnym i wysoce selektywnym inhibitorem neuraminidazy, enzymu powierzchniowego wirusa grypy. Neuraminidaza wirusowa sprzyja uwolnieniu nowo utworzonych cząstek wirusowych z zainfekowanej komórki i może ułatwiać przenikanie wirusa przez warstwę śluzu do nabłonka komórek epitelialnych, sprzyjając zakażeniu innych komórek. Hamowanie tego enzymu zarówno in vitro, jak i in vivo, prowadzi do zaburzenia replikacji wirusów grypy typu A i B, działając przy tym na wszystkie znane podtypy neuraminidazy wirusa grypy typu A.

Działanie zanamiviru jest pozakomórkowe. Ogranicza on rozprzestrzenianie się wirusów grypy typu A i B poprzez hamowanie uwalniania wirionów grypy z komórek nabłonka dróg oddechowych. Replikacja wirusów grypy ograniczona jest do powierzchni nabłonka dróg oddechowych. Skuteczność miejscowego stosowania zanamiviru dokładnie w tym obszarze potwierdzono w badaniach klinicznych. Dane badawcze wykazały, że leczenie ostrych objawów grypy zanamivirem zmniejsza rozprzestrzenianie się wirusów z dróg oddechowych w porównaniu do placebo, bez ryzyka rozwoju zmniejszonej wrażliwości wirusa na zanamivir.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników wykazały, że całkowita biodostępność doustna leku jest niska (średnio 2%). Podobne badania zanamiviru przy wdychaniu przez usta wykazały, że około 10–20% dawki ulega absorpcji systemowej, przy czym stężenie szczytowe w osoczu obserwuje się po 1–2 godzinach. Słabe wchłanianie leku prowadzi do niskich stężeń systemowych i w związku z tym zanamivir po inhalacji doustnej nie wywołuje istotnego działania systemowego. Nie stwierdzono zmian kinetyki po powtarzanych inhalacjach doustnych.

Rozkład.

Łączenie z białkami osocza jest bardzo niskie (<10%). Objętość rozkładu zanamiviru u dorosłych wynosi około 16 l, co odpowiada w przybliżeniu objętości płynu pozakomórkowego. Po inhalacji doustnej zanamivir osadza się szeroko w drogach oddechowych w wysokich stężeniach, osiągając w ten sposób miejsce zakażenia wirusem grypy. Dwa główne miejsca osiadania to gardło (średnio 77,6%) i płuca (średnio 13,2%).

Metabolizm.

Stwierdzono, że zanamivir wydzielany jest przez nerki w niezmienionej formie i nie ulega metabolizmowi.

Eliminacja.

Zanamivir jest całkowicie eliminowany z krążenia ogólnego w niezmienionej formie z moczem. Jego klirens po podaniu dożylnym jest zbliżony do wartości klirensu kreatyniny, co odpowiada szybkości filtracji kłębuszkowej. U dorosłych z prawidłową funkcją nerek okres półwyprowadzenia wynosi 2–3 godziny. U chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) okres półwyprowadzenia zanamiviru z osocza wynosi około 12–20 godzin. Zanamivir nie był badany u chorych w terminalnym stadium niewydolności nerek.

Chorzy z zaburzeniami funkcji nerek.

Przy terapeutycznej dawce dobowej 20 mg biodostępność jest niska (10–20%), dlatego zanamivir nie wywiera istotnego działania systemowego. Ze względu na szeroki zakres terapeutyczny zanamiviru, możliwe zwiększenie ekspozycji u chorych z ciężką niewydolnością nerek nie jest uważane za problem i nie jest wymagane zmniejszenie dawki.

Chorzy z zaburzeniami funkcji wątroby.

Zanamivir nie ulega metabolizmowi, dlatego nie jest wymagane zmniejszenie dawki u chorych z uszkodzeniem wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Żadne zmiany farmakokinetyczne związane z wiekiem nie będą miały konsekwencji klinicznych i nie zaleca się żadnych zmian dawki.

Dzieci.

Ocena farmakokinetyki zanamiviru była przeprowadzana w trakcie otwartego badania z udziałem 24 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat, z wykorzystaniem nebulizatora (10 mg) oraz suchego proszku (10 mg) do inhalacji. Wpływ systemowy u dzieci był podobny do obserwowanego przy stosowaniu 10 mg proszku do inhalacji u dorosłych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie i zapobieganie grypie typów A i B u dorosłych oraz dzieci od 5. roku życia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na dowolny składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Zanamivir nie wiąże się z białkami osocza, nie ulega metabolizmowi i nie jest przekształcany w wątrobie. Interakcje klinicznie istotne z innymi lekami są mało prawdopodobne.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Ze względu na ograniczoną liczbę pacjentów z ciężką astmą oskrzelową lub innymi przewlekłymi chorobami układu oddechowego, u których przeprowadzono leczenie lekiem Relenza, nie było możliwe wykazanie skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku w tych grupach. Przed zastosowaniem leku u pacjentów z ciężką astmą oskrzelową należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka; leku nie należy stosować bez dokładnego nadzoru medycznego oraz braku odpowiedniego wyposażenia, które może okazać się konieczne w leczeniu obturacji oskrzeli. Skuteczność leku u pacjentów powyżej 65. roku życia również nie została potwierdzona.

Infekcja grypowa może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem nadreaktywności dróg oddechowych. Pojawiły się pojedyncze doniesienia o wystąpieniu skurczu oskrzeli i/lub pogorszeniu czynności płuc po stosowaniu Relenza u pacjentów leczonych z powodu grypy. Niektórzy z tych pacjentów nie mieli wcześniej żadnych chorób układu oddechowego. W takich przypadkach należy przerwać leczenie zanamivirem i skonsultować się z lekarzem. Pacjenci z chorobami układu oddechowego powinni mieć przy sobie szybko działające leki rozszerzające oskrzela (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Jeśli zanamivir zostanie uznany za odpowiedni do leczenia pacjentów z astmą oskrzelową lub przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, pacjenta należy poinformować o możliwym ryzyku skurczu oskrzeli podczas stosowania Relenza oraz o konieczności stale noszenia przy sobie szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela (patrz sekcja „Sposób stosowania i dazki”). Pacjentom otrzymującym leczenie wspierające w postaci inhalacyjnych leków rozszerzających oskrzela zaleca się stosowanie takiego leku przed inhalacją Relenza (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Proszku do inhalacji zawartego w leku Relenza nie wolno dodawać do roztworów stosowanych w nebulizacji ani do wentylacji mechanicznej. Były doniesienia o przypadkach stosowania hospitalizowanym pacjentom z grypą proszku do inhalacji z leku Relenza drogą nebulizacji lub wentylacji mechanicznej, co czasem kończyło się śmiercią. Laktuza zawarta w leku powodowała zatykanie aparatury, co zakłócało działanie urządzeń do inhalacji. Lek Relenza należy stosować wyłącznie za pomocą urządzenia Diskhaler – urządzenia, w którym lek jest dostarczany (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ten lek zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktazy Lapp’a lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy podawać tego leku.

Relenza nie zastępuje szczepień przeciwko grypie i stosowanie leku nie powinno wpływać na ocenę potrzeby corocznego szczepienia u danej osoby. Ochrona przed grypą trwa tylko przez okres stosowania leku Relenza. Relenza stosuje się w leczeniu i profilaktyce grypy wyłącznie wtedy, gdy wiarygodne dane epidemiologiczne wskazują na obecność wirusa grypy w populacji.

Lek Relenza jest skuteczny wyłącznie wobec chorób wywołanych wirusami grypy. Nie ma dowodów na skuteczność Relenza wobec chorób wywołanych innymi wirusami.

Lek należy stosować wyłącznie wtedy, gdy istnieją wiarygodne dane epidemiologiczne wskazujące na obecność wirusa grypy w populacji.

Choroba grypową może towarzyszyć różnym objawom neurologicznym i zaburzeniom zachowania. Dane z nadzoru farmakologicznego po rejestracji wykazały przypadki drgawek, urojenia, halucynacji i zaburzeń zachowania u pacjentów z grypą leczonych inhibitorami neuraminidazy, w tym zanamivirem (głównie z Japonii i podczas leczenia dzieci). Objawy te występowały głównie na początku choroby, pojawiały się nagle i szybko ustępowały. Rola zanamiviru w rozwoju tych objawów nie została ustalona. W przypadku wystąpienia objawów neuropozycznych należy indywidualnie ocenić ryzyko i korzyści związane z kontynuacją leczenia u każdego pacjenta.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania Relenza w czasie ciąży nie zostało ustalone.

Badania rozrodcze przeprowadzone na szczurach i królikach wykazały, że zanamivir przenika przez barierę łożyskową. Badania na szczurach nie wykazały teratogenności, zaburzeń płodności ani klinicznie istotnych zaburzeń rozwoju okołoporodowego i poporodowego potomstwa związanych z zanamivirem. Brakuje jednak informacji o przenikaniu zanamiviru przez łożysko u ludzi.

Relenza nie powinno się stosować w czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, z wyjątkiem przypadków, gdy możliwa korzyść dla chorej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

U szczurów wykazano, że zanamivir wydzielany jest z mlekiem matki. Brakuje jednak informacji o wydzielaniu zanamiviru z mlekiem matki u ludzi.

Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu, zanamivir w okresie karmienia piersią należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla niemowlęcia.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie maszyn.

Brak danych. Należy jednak podczas oceny zdolności do prowadzenia samochodu i obsługiwanie maszyn brać pod uwagę stan kliniczny pacjenta oraz możliwość wystąpienia objawów neuropozycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Relenza należy stosować wyłącznie w postaci inhalacji doustnych za pomocą dołączanego do leku dyskhalera. Pacjentów, którzy muszą stosować jednocześnie inne leki do inhalacji, np. szybko działające broncholityki, należy poinstruować, że należy je stosować przed Relenzą.

Leczenie grypy.

Zalecana dawka Relenzy to 2 inhalacje (2 × 5 mg) dwa razy dziennie, dawka dzienna wynosi 20 mg. Leczenie trwa 5 dni.

Aby osiągnąć maksymalny efekt terapeutyczny, leczenie należy rozpocząć jak najszybciej (jeśli to możliwe – w ciągu dwóch dni) od pojawienia się objawów.

Profilaktyka.

Zalecana dawka Relenzy to 2 inhalacje (2 × 5 mg) 1 raz dziennie przez 10 dni (dawka dzienna – 10 mg). Okres stosowania może być wydłużony do 1 miesiąca w przypadku przedłużonego okresu ryzyka ponad 10 dni.

Dzieci.

Nie ma potrzeby zmiany dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby.

Nie ma potrzeby zmiany dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie ma potrzeby zmiany dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Instrukcje dla pacjentów dotyczące stosowania dyskhalera.

Dyskhaler to urządzenie stosowane razem z rotadyskiem do inhalacji leku.

Lek w postaci proszku wdychany jest do płuc przez usta. W tym celu do urządzenia dyskhalera wkłada się rotadysk zawierający lek w oddzielnych komórkach; komórki otwierane są w trakcie stosowania inhalatora. Rotadysk Relenzy może stale znajdować się w dyskhalerze, jednak komórkę należy przebić bezpośrednio przed inhalacją. Nieprzestrzeganie tej zasady spowoduje niewłaściwe działanie dyskhalera.

Składniki dyskhalera i ich przeznaczenie

Dyskhaler składa się z:

• zewnętrznej obudowy z odsuwaną pokrywą i igłą do przebijania. Odsunięcie pokrywy powoduje przebicie igłą komórek tarczodysku i przygotowuje lek do inhalacji;
• niebieskiej pokrywy chroniącej ustnik, gdy nie jest on używany.

Tarczodyski. Jeden tarczodysk zawiera 4 komórki, z których każda zawiera dokładną dawkę leku w postaci suchego proszku. Tarczodysk wkłada się do ciemnobrązowego koła zębatego. Ostrzeżenie: nie przebijać komórek tarczodysku przed włożeniem go do dyskhalera.

Koło zębate jest częścią białego wysuwanej szuflady z bocznymi zaciskami i ustnikiem.

Jak włożyć tarczodysk do dyskhalera:

1. Zdejmij niebieską pokrywę z ustnika i wyciągnij białą szufladę do oporu.
2. Naciśnij boczne zaciski na białej szufladzie pod kołem zębatym i ostrożnie wyjmij szufladę z obudowy dyskhalera.
3. Umieść nowy tarczodysk w kole zębatym, trzymając go tak, jak pokazano na rysunku, komórkami do dołu, i ostrożnie wsuń szufladę z powrotem do obudowy dyskhalera.
4. Jeśli nie trzeba przyjmować dawki w momencie, gdy załadowano lek, zamknij ustnik niebieską pokrywą i odłóż dyskhaler, aż będzie potrzebny.
5. Zastąp używany tarczodysk, gdy zostanie zużyta zawartość wszystkich czterech komórek.

Przygotowanie dyskhalera do użytku:

A) Zdejmij niebieską pokrywę i upewnij się, że ustnik jest czysty wewnątrz i na zewnątrz.

Sprawdź obecność nowego tarczodysku pod igłą.

B) Jeśli widoczne jest, że komórka pod igłą jest już przebita, wyciągnij białą szufladę z obudowy do oporu, a następnie wsuń ją z powrotem. Dzięki temu koło zębate automatycznie się obróci i poda nową komórkę pod igłę. W razie potrzeby powtórz czynność, aż pod igłą pojawi się nowa komórka.

C) Odsuń pokrywę do oporu w kierunku pionowym, aby przebić komórkę.

Należy przebić obie powierzchnie komórki. Podczas przebijania górnej, a szczególnie dolnej warstwy komórki, odczuwalny będzie pewien opór. Ostrzeżenie: nie próbuj podnosić pokrywy, dopóki szuflada nie zostanie całkowicie wsunięta do obudowy dyskhalera lub całkowicie z niej wysunięta.

D) Po przebiciu komórki trzymaj dyskhaler poziomo, aż wykonasz inhalację.

Zamknij pokrywę.

Dyskhaler jest teraz gotowy do inhalacji.

Technika inhalacji:

E) Wykonaj jak najgłębszy wydech. Trzymając dyskhaler na poziomie ust, umieść ustnik między zębami i wargami, ale nie ściskaj go zębami. Nie zasłaniaj otworów wentylacyjnych po bokach ustnika. Wykonaj powolny i jak najgłębszy wdech przez usta. Zatrzymaj oddech na kilka sekund i wyjmij dyskhaler z ust. Kontynuuj zatrzymanie oddechu tak długo, jak to możliwe.

Przygotowanie do następnej inhalacji:

aby przyjąć następną dawkę, powtórz kroki od B) do E).

Po użyciu należy zawsze przetrzeć ustnik czystą, miękką szmatką i zamknąć niebieską pokrywą. Ważne jest, aby utrzymywać dyskhaler w czystości.

Po zużyciu wszystkich czterech komórek tarczodysk należy zastąpić nowym, zgodnie z krokami 1–5.

Dzieci.

Leku nie stosuje się u dzieci poniżej 5. roku życia.

Przedawkowanie.

Przypadkowe przedawkowanie jest mało prawdopodobne ze względu na fizyczne ograniczenia formy leku, drogę podania oraz niską biodostępność doustną (2–3%) zanamiviru. Dawki badanego (bez laktozy) wodnego roztworu zanamiviru do 64 mg na dobę (około 3 razy wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna), podawane przez inhalację doustną (za pomocą nebulizera), nie powodowały działań niepożądanych. Ponadto podawanie systemowe w postaci wlewu dożylnego do 1200 mg na dobę przez 5 dni również nie wywołało działań niepożądanych.

Efekty uboczne.

Dane uzyskane w badaniach klinicznych.

Relenza jest dobrze tolerowana przy doustnym stosowaniu inhalacyjnym. W trakcie badań klinicznych, w tym badań z udziałem pacjentów z podwyższonym ryzykiem (osoby starsze oraz pacjenci z niektórymi chorobami przewlekłymi), efekty uboczne po podaniu Relenzy i placebo były podobne.

Dane z okresu po rejestracji.

Rzadko donoszono o rozwoju ostrego bronchospazmu i/lub poważnego pogorszenia funkcji oddechowej po zastosowaniu Relenzy u pacjentów z wywiadem chorób dróg oddechowych (astma, POChP), a bardzo rzadko — o podobnych przypadkach u pacjentów, którzy wcześniej nie chorowali na choroby układu oddechowego (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Efekty uboczne wywołane stosowaniem zanamiviru wymieniono poniżej i sklasyfikowano według narządów i układów oraz częstości występowania. Częstość określono jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

Zaburzenia układu immunologicznego

Bardzo rzadko: reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne, obrzęk gardła i twarzy.

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo rzadko: krótko po inhalacji Relenzy u chorych z objawami grypy donoszono o przypadkach wystąpienia reakcji wazowagotonicznych, takich jak gorączka i odwodnienie.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego

Bardzo rzadko: bronchospazm, trudności oddechowe, uczucie ucisku w gardle.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Bardzo rzadko: wysypka, pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, w tym erytremę mnogą, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizy epidermy.

Zaburzenia psychiczne: drgawki, zaburzenia psychiczne, takie jak osłabienie świadomości, niepokojące zachowanie, halucynacje, delirium. O tych objawach donoszono podczas leczenia Relenzą pacjentów z grypą, głównie dzieci i nastolatków. O wystąpieniu drgawek i objawów psychiatrycznych donoszono również u chorych na grypę, którzy nie byli leczeni Relenzą.

Okres ważności. 7 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Obrączka foliowa (rotadyski) z czterema równomiernie rozmieszczonymi komórkami, z których każda zawiera 5 mg zanamiviru, oraz urządzenie do inhalacji proszku – dyszkaler. 5 rotadysków w pudełku plastikowym oraz dyszkaler w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. GlaxoSmithKline Australia Pty Ltd, (Australia)/

GlaxoSmithKline Australia Pty Ltd, (Australia).

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

GlaxoSmithKline Australia Pty Ltd, 1061 Mountain Highway, Boronia, Victoria 3155, Australia/

GlaxoSmithKline Australia Pty Ltd, 1061 Mountain Highway, Boronia, Victoria 3155, Australia.

I N S T R U K C J A

do stosowania leku w medycynie

RELLENZA

(RELENZA)

Skład:

substancja czynna: zanamivir;

1 dawka leku zawiera zanamiviru 5 mg;

substancja pomocnicza: laktoza monohydrat (zawierająca białko mleczne).

Postać farmaceutyczna. Proszek do inhalacji, dawkowany.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe do stosowania systemowego.

Kod ATC J05AH01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Zanamivir jest silnym i wysoce selektywnym inhibitorem neuraminidazy, enzymu powierzchniowego wirusa grypy. Neuraminidaza wirusowa sprzyja uwalnianiu nowo utworzonych cząstek wirusowych z zainfekowanej komórki i może ułatwiać przenikanie wirusa przez warstwę śluzu do nabłonka komórek epitelialnych, wspomagając zakażenie innych komórek. Hamowanie tego enzymu zarówno in vitro, jak i in vivo, prowadzi do zaburzenia replikacji wirusów grypy typu A i B, działając przy tym na wszystkie znane podtypy neuraminidazy wirusa grypy typu A.

Działanie zanamiviru jest pozakomórkowe. Ogranicza on rozprzestrzenianie się wirusów grypy typu A i B poprzez hamowanie uwalniania wirionów grypy z komórek nabłonka dróg oddechowych. Replikacja wirusów grypy ograniczona jest do powierzchni nabłonka dróg oddechowych. Skuteczność miejscowego stosowania zanamiviru dokładnie w tym obszarze została potwierdzona badaniami klinicznymi. Dane badawcze wykazały, że leczenie ostrych zachorowań na grypę zanamivirem zmniejsza rozprzestrzenianie się wirusów z dróg oddechowych w porównaniu z placebo, bez ryzyka rozwoju zmniejszonej wrażliwości wirusa na zanamivir.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone na zdrowych ochotnikach wykazały, że całkowita biodostępność doustna leku jest niska (średnio 2%). Badania zanamiviru przy wdychaniu drogą jamy ustnej wykazały, że około 10–20% dawki ulega wchłonnięciu systemowemu, przy czym maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 1–2 godzinach. Słabe wchłanianie leku prowadzi do niskich stężeń systemowych, a tym samym zanamivir po inhalacji doustnej nie wywołuje istotnego działania systemowego. Nie stwierdzono zmian kinetyki po powtarzanych inhalacjach doustnych.

Rozkład.

Łączenie się z białkami osocza jest bardzo niskie (< 10%). Objętość rozkładu zanamiviru u dorosłych wynosi około 16 l, co odpowiada w przybliżeniu objętości płynu zewnątrzkomórkowego. Po inhalacji doustnej zanamivir szeroko osadza się w drogach oddechowych w wysokich stężeniach, osiągając w ten sposób miejsce zakażenia wirusem grypy. Dwa główne miejsca osadzania to gardło (średnio 77,6%) i płuca (średnio 13,2%).

Metabolizm.

Stwierdzono, że zanamivir wydzielany jest przez nerki w niezmienionej formie i nie ulega metabolizmowi.

Eliminacja.

Zanamivir jest całkowicie eliminowany z krążenia ogólnego w niezmienionej formie z moczem. Jego klirens po podaniu dożylnym jest zbliżony do wartości filtracji kłębuszkowej, określonej na podstawie klirensu kreatyniny. U dorosłych z prawidłową funkcją nerek okres półwylęgu wynosi 2–3 godziny. U chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) okres półwylęgu zanamiviru we krwi wynosi około 12–20 godzin. Zanamivir nie był badany u chorych w końcowym stadium niewydolności nerek.

Chorzy z zaburzeniami funkcji nerek.

Przy terapeutycznej dawce dobowej 20 mg biodostępność jest niska (10–20%), dlatego zanamivir nie wywiera istotnego działania systemowego. Ze względu na szeroki zakres terapeutyczny zanamiviru, możliwa zwiększone narażenie u chorych z ciężką niewydolnością nerek nie jest uważane za problem i nie jest wymagana redukcja dawki.

Chorzy z zaburzeniami funkcji wątroby.

Zanamivir nie ulega metabolizmowi, dlatego nie jest wymagana redukcja dawki u chorych z uszkodzeniem wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Żadne zmiany farmakokinetyki związane z wiekiem nie będą miały konsekwencji klinicznych, dlatego nie zaleca się żadnych zmian dawki.

Dzieci.

Ocena farmakokinetyki zanamiviru została przeprowadzona w trakcie otwartego badania z udziałem 24 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat, z wykorzystaniem nebulizera (10 mg) oraz suchego proszku do inhalacji (10 mg). Wpływ systemowy u dzieci był podobny do obserwowanego przy stosowaniu 10 mg proszku do inhalacji u dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie i profilaktyka grypy typów A i B u dorosłych i dzieci od 5. roku życia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Zanamivir nie wiąże się z białkami, nie jest metabolizowany i nie ulega przemianom w wątrobie. Interakcje klinicznie istotne z innymi lekami są mało prawdopodobne.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Z uwagi na ograniczoną liczbę pacjentów z ciężką astmą oskrzelową lub innymi przewlekłymi chorobami układu oddechowego, którzy zostali leczeni lekiem Relenza, nie było możliwe wykazanie skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku w tych grupach. Przed zastosowaniem leku Relenza u pacjentów z ciężką astmą oskrzelową należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka. Leku nie należy stosować bez odpowiedniego nadzoru medycznego oraz braku odpowiedniego wyposażenia, które może być konieczne do leczenia obturacji oskrzeli. Skuteczność stosowania leku u pacjentów powyżej 65 roku życia również nie została ustalona.

Infekcja grypowa może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem nadreaktywności dróg oddechowych. Pojawiły się pojedyncze doniesienia o wystąpieniu skurczu oskrzeli i/lub pogorszeniu czynności płuc po stosowaniu Relenza u pacjentów leczonych z powodu grypy. Niektórzy z tych pacjentów nie mieli w wywiadzie żadnych chorób dróg oddechowych. W takich przypadkach należy przerwać leczenie zanamivirem i skonsultować się z lekarzem. Pacjenci z chorobami dróg oddechowych powinni mieć przy sobie szybko działające leki rozszerzające oskrzela (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Jeśli zanamivir zostanie uznany za odpowiedni do leczenia pacjentów z astmą lub przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, pacjenta należy poinformować o możliwym ryzyku skurczu oskrzeli podczas stosowania Relenza oraz o konieczności stale posiadania przy sobie szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Pacjentom otrzymującym поддерживающую terapię lekami rozszerzającymi oskrzela w formie inhalacji zaleca się stosowanie leku rozszerzającego oskrzela przed inhalacją Relenza (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Proszek do inhalacji zawarty w leku Relenza nie może być dodawany do roztworów stosowanych w nebulizacji ani do wentylacji mechanicznej. Były doniesienia o przypadkach stosowania hospitalizowanym pacjentom z grypą proszku do inhalacji z leku Relenza za pomocą nebulizacji lub wentylacji mechanicznej, co czasem kończyło się śmiercią. Laktoza zawarta w leku powodowała zatkanie urządzeń, co zakłócało działanie aparatury do inhalacji. Lek Relenza należy stosować wyłącznie za pomocą dyskhalera – urządzenia, w którym lek jest dostarczany (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ten lek zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp’a lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy podawać tego leku.

Relenza nie zastępuje szczepień przeciwko grypie i stosowanie leku nie powinno wpływać na ocenę potrzeby corocznej szczepionki u poszczególnych osób. Ochrona przed grypą trwa tylko przez okres stosowania leku Relenza. Relenza stosuje się do leczenia i zapobiegania grypie tylko wtedy, gdy wiarygodne dane epidemiologiczne wskazują na obecność wirusa grypy w populacji.

Lek Relenza jest skuteczny wyłącznie wobec chorób wywołanych wirusami grypy. Nie ma dowodów na skuteczność Relenza wobec chorób wywołanych wirusami innych typów.

Lek należy stosować wyłącznie w przypadku, gdy istnieją wiarygodne dane epidemiologiczne wskazujące na obecność wirusa grypy w populacji.

Choroba grypową może towarzyszyć różnorodna symptomatologia neurologiczna i zaburzenia zachowania. Dane z nadzoru farmakologicznego po rejestracji dostarczyły informacji (głównie z Japonii i dotyczących leczenia dzieci) o przypadkach drgawek, urojeń, halucynacji i zaburzeń zachowania u pacjentów z grypą leczonych inhibitorem neuraminidazy, w tym zanamivirem. Objawy te występowały głównie na początku choroby, pojawiały się nagle i szybko mijały. Rola zanamiviru w rozwoju tych objawów nie została ustalona. W przypadku wystąpienia objawów neuropatycznych należy indywidualnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści z kontynuacji leczenia u każdego pacjenta.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania Relenza w czasie ciąży nie zostało ustalone.

Badania rozrodcze przeprowadzone na szczurach i królikach wykazały, że zanamivir przenika przez barierę łożyskową. Badania na szczurach nie wykazały teratogenności, zaburzeń płodności ani klinicznie istotnych zaburzeń rozwoju okołoporodowego i poporodowego potomstwa związanych z zanamivirem. Jednak nie ma informacji o przenikaniu zanamiviru przez łożysko u ludzi.

Relenza nie należy stosować w czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, z wyjątkiem przypadków, gdy możliwa korzyść dla chorej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

U szczurów wykazano, że zanamivir wydzielany jest z mlekiem matki. Nie ma jednak informacji o wydzielaniu zanamiviru z mlekiem matki u ludzi.

Ponieważ doświadczenie kliniczne jest ograniczone, zanamivir w czasie karmienia piersią należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla noworodka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Brak danych. Należy jednak podczas oceny zdolności do prowadzenia samochodu i obsługiwanie maszyn brać pod uwagę stan kliniczny pacjenta oraz możliwość wystąpienia objawów neuropatycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Relenza należy stosować wyłącznie w postaci inhalacji doustnych za pomocą dołączanego do inhalatora Dyskhaler. Pacjentów, którzy muszą stosować jednocześnie inne leki w formie inhalacji, np. szybko działające broncholityki, należy poinstruwać, że należy je stosować przed Relenzą.

Leczenie grypy.

Zalecana dawka Relenzy to 2 inhalacje (2 x 5 mg) dwa razy dziennie, dawka dzienna wynosi 20 mg. Leczenie trwa 5 dni.

Aby osiągnąć maksymalny efekt terapeutyczny, leczenie należy rozpocząć jak najszybciej (jeśli to możliwe – w ciągu dwóch dni) od pojawienia się objawów.

Profilaktyka.

Zalecana dawka Relenzy to 2 inhalacje (2 x 5 mg) jeden raz dziennie przez 10 dni (dawka dzienna – 10 mg). Okres stosowania może być wydłużony do 1 miesiąca w przypadku przedłużonego okresu ryzyka ponad 10 dni.

Dzieci.

Nie ma potrzeby zmiany dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Upośledzenie funkcji nerek i wątroby.

Nie ma potrzeby zmiany dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie ma potrzeby zmiany dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Instrukcje dla pacjentów dotyczące stosowania Dyskhalera.

Dyskhaler to urządzenie stosowane razem z Rotadyskiem do inhalacji leku.

Lek w postaci proszku wdycha się do płuc przez usta. W tym celu do urządzenia Dyskhaler wkłada się Rotadysk zawierający lek w oddzielnych komórkach; komórki otwierają się podczas stosowania inhalatora. Rotadysk Relenzy może stale znajdować się w Dyskhalerze, jednakże komórkę należy przebić bezpośrednio przed inhalacją. Nieprzestrzeganie tej zasady spowoduje uszkodzenie Dyskhalera.

Składniki Dyskhalera i ich przeznaczenie

Dyskhaler składa się z:

• zewnętrznej obudowy z odsuwanym pokryciem i igłą do przebijania. Odsunięcie pokrycia powoduje przebicie igłą komórek rotadysku i przygotowanie leku do inhalacji;
• niebieskiego pokrycia chroniącego ustnik, gdy nie jest używany.

Rotadyski. 1 rotadysk zawiera 4 komórki, z których każda zawiera dokładną dawkę leku w postaci suchego proszku. Rotadysk wkłada się do ciemnobrązowego kołczastego koła. Ostrzeżenie: nie przebijać komórek rotadysku przed jego włożeniem do dyskhalera.

Koło kołczaste jest częścią białej wysuwanej szuflady z bocznymi zaciskami i ustnikiem.

Jak włożyć rotadysk do dyskhalera:

1. Zdejmij niebieskie pokrycie z ustnika i wyciągnij białą szufladę do oporu.
2. Naciśnij boczne zaciski na białej szufladzie pod kołem kołczastym i ostrożnie wyjmij szufladę z obudowy dyskhalera.
3. Umieść nowy rotadysk w kole kołczastym, trzymając go tak, jak pokazano na rysunku, komórkami do dołu, i ostrożnie wsuń szufladę z powrotem do obudowy dyskhalera.
4. Jeśli nie trzeba przyjmować dawki w momencie, gdy lek został załadowany, zamknij ustnik niebieskim pokryciem i odłóż dyskhaler, aż będzie potrzebny.
5. Wymień używany rotadysk, gdy lek zostanie zużyty ze wszystkich czterech komórek.

Przygotowanie dyskhalera do użytku:

A) Zdejmij niebieskie pokrycie i upewnij się, że ustnik jest czysty wewnątrz i na zewnątrz.

Sprawdź obecność nowego rotadysku pod igłą.

B) Jeśli widoczna jest przebita komórka pod igłą, wyciągnij białą szufladę z obudowy do oporu, a następnie wsuń ją z powrotem. Dzięki temu koło kołczaste automatycznie obróci się i poda nową komórkę pod igłę. W razie potrzeby powtórz, aż pod igłą pojawi się nowa komórka.

C) Odsuń pokrycie do oporu w pionie, aby przebić komórkę.

Należy przebić obie powierzchnie komórki. Podczas przebijania górnej, a szczególnie dolnej powierzchni komórki, będzie odczuwalny pewien opór. Ostrzeżenie: nie próbuj podnosić pokrycia, dopóki szuflada nie będzie całkowicie włożona do obudowy dyskhalera lub całkowicie z niej wyciągnięta.

D) Po przebiciu komórki trzymaj dyskhaler poziomo, aż wykonasz inhalację.

Zamknij pokrycie.

Teraz dyskhaler jest gotowy do inhalacji.

Technika inhalacji:

E) Wykonaj jak najgłębszy wydech. Trzymając dyskhaler na poziomie ust, umieść ustnik między zębami i wargami, ale nie zaciskaj go zębami. Nie zasłaniaj otworów wentylacyjnych po bokach ustnika. Wykonaj powolny i jak najgłębszy wdech przez usta. Zatrzymaj oddech na kilka sekund i wyjmij dyskhaler z ust. Kontynuuj zatrzymanie oddechu tak długo, jak to możliwe.

Przygotowanie do następnej inhalacji:

aby przyjąć następną dawkę, powtórz punkty B)–E).

Po użyciu należy zawsze przetrzeć ustnik czystą, miękką szmatką i zamknąć niebieskim pokryciem. Ważne jest, aby zachować dyskhaler w czystości.

Po zużyciu leku ze wszystkich czterech komórek rotadysk należy wymienić na nowy, zgodnie z punktami 1–5.

Dzieci.

Leku nie stosuje się u dzieci w wieku poniżej 5 lat.

Przedawkowanie.

Przypadkowe przedawkowanie jest mało prawdopodobne ze względu na ograniczenia fizyczne związane z formą leku, drogą podania oraz niską biodostępność doustną (2–3%) zanamiviru. Dawki badanego (bez laktozy) roztworu wodnego zanamiviru do 64 mg na dobę (około 3 razy wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna), podawane przez inhalację doustną (za pomocą nebulizera), nie powodowały działań niepożądanych. Ponadto podawanie systemowe w postaci wlewu dożylnego do 1200 mg na dobę przez 5 dni również nie powodowało działań niepożądanych.

Efekty uboczne.

Dane uzyskane w badaniach klinicznych.

Relenza jest dobrze tolerowana przy doustnym zastosowaniu inhalacyjnym. W trakcie badań klinicznych, w tym badań z udziałem pacjentów z podwyższonym ryzykiem (osoby starsze oraz pacjenci z niektórymi chorobami przewlekłymi), efekty uboczne po podawaniu Relenzy i placebo były podobne.

Dane z okresu po rejestracji.

Rzadko zgłaszano rozwój ostrego skurczu oskrzeli i/lub poważnego obniżenia funkcji oddechowej po zastosowaniu Relenzy u pacjentów z wywiadem chorób dróg oddechowych (astma, POChP), a bardzo rzadko zgłaszano podobne przypadki wśród pacjentów, którzy wcześniej nie chorowali na choroby układu oddechowego (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Efekty uboczne wywołane stosowaniem zanamiviru podano poniżej i sklasyfikowano według narządów i układów oraz częstości występowania. Częstość określono jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

Zaburzenia układu odpornościowego

Bardzo rzadko: reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne, obrzęk gardła i twarzy.

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo rzadko: szybko po inhalacji Relenzy u chorych z objawami grypy zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji wazowagotonicznych, takich jak gorączka i odwodnienie.

Zaburzenia układu oddechowego

Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli, trudności w oddychaniu, uczucie ucisku w gardle.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Bardzo rzadko: wysypka, pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizis epidermy.

Zaburzenia psychiczne: drgawki, zaburzenia psychiczne, takie jak osłabienie świadomości, niepokojące zachowanie, halucynacje, deliryj. O tych objawach zgłaszano podczas leczenia Relenzą pacjentów z grypą, głównie dzieci i nastolatków. O wystąpieniu drgawek i objawów psychiatrycznych zgłaszano również u pacjentów z grypą, którzy nie byli leczeni Relenzą.

Okres ważności. 7 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Obrączkowe opakowanie foliowe (rotadyski) z czterema równomiernie rozmieszczonymi komórkami, z których każda zawiera 5 mg zanamiviru oraz urządzenie do wdychania proszku do inhalacji – dyskhaler. 5 rotadysków w pudełku plastikowym oraz dyskhaler w pudełku tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Glaxo Wellcome Production (Francja)/
Glaxo Wellcome Production (France).

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.
Glaxo Wellcome Production, Zone Industrielle №2, 23, rue Lavoisier, 27000 Evreux, France.