Refordes-Novofarm

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Refordes-Novofarm (REFORDEZ-NOVOFARM)

Skład:

substancja czynna: hydroksyetylobłonnik;

1 ml roztworu zawiera 60 mg hydroksyetylobłonnika;

substancje pomocnicze: chlorek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta ciecz bezbarwna lub lekko opalescencyjna; teoretyczna osmolarność około 308 mosmol/l.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki zastępcze krwi i roztwory do przetaczania. Preparaty hydroksyetylobłonnika. Kod ATC B05AA07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Refordez-Novofarm to koloidalny środek wziewający osocz, zawierający 6 % hydroksyetylokrzemienia (HEK) w izotonicznym (0,9 %) roztworze chlorku sodu. Średnia masa cząsteczkowa (MM) koloidu wynosi 200000 daltonów, a stopień substytucji molowej (SM) wynosi 0,5. Refordes-Novofarm jest roztworem izoonkotycznym, co oznacza, że zwiększenie objętości osocza krwi jest niemal równoważne objętości podanego środka leczniczego.

Czas trwania efektu zwiększenia objętości osocza krwi zależy przede wszystkim od wartości SM, a w mniejszym stopniu od MM. W wyniku wewnątrzżylnej hydrolizy polimerów HEK w sposób ciągły powstają mniejsze cząsteczki, które z kolei wykazują działanie onkotyczne, zanim zostaną wydalone przez nerki.

Podczas infuzji środka leczniczego obserwuje się obniżenie hematokrytu oraz lepkości osocza krwi. W przypadku podania środka leczniczego pacjentom z hipowolämią dochodzi do normalizacji objętości krwi krążącej, a także poprawy hemodynamiki i funkcji serca. Objętość krwi utrzymuje się przez co najmniej 6 godzin.

Farmakokinetyka.

Po podaniu dożylnej dostępność biologiczna składników środka leczniczego wynosi 100 %. Hydroksyetylokrzemienie nie zachowuje się jak typowa substancja o jednorodnej masie cząsteczkowej, lecz prawdopodobnie jak mieszanina kilku różnych substancji różniących się stopniem substytucji i masą cząsteczkową. W związku z tym ogólne zasady farmakokinetyki można stosować do hydroksyetylokrzemienia tylko z dużymi ograniczeniami, ponieważ zachowanie HEK ulega ciągłej zmianie w zależności od czasu.

Dla pacjentów stosujących ten środek leczniczy najważniejszym czynnikiem w ocenie uzupełnienia objętości krwi krążącej jest czas trwania efektów wypełnienia objętości krwi krążącej osiągniętych za pomocą hydroksyetylokrzemienia. Dlatego do porównywania środków leczniczych można stosować wskaźnik czasu utrzymywania się środka wziewającego osocz w organizmie, który matematycznie może być wyrażony jako „początkowy” czas półtrwania t½, pod warunkiem, że warunki przeprowadzania badań, tj. obieg krwi, dawki infuzji oraz przedziały pomiarowe, nie różnią się.

W zależności od szybkości podania oraz rodzaju infuzji początkowy czas półtrwania z osocza wynosi około 5–7 godzin.

Cząsteczki HEK o rozmiarze mniejszym niż próg wydalenia są szybko wydalane przez nerki w wyniku filtracji kłębuszkowej. Po jednorazowej dawce 500 ml około 50 % podanego środka leczniczego wykrywa się w moczu w ciągu 24 godzin.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie hipowolemii spowodowanej ostrą utratą krwi w przypadkach, gdy użycie wyłącznie roztworów krystaloidowych uznaje się za niewystarczające.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z innych składników leku;
• sepsa;
• oparzenia;
• niewydolność nerek lub leczenie nerkozastępcze;
• krwawienie wewnątrzczaszkowe lub mózgowe;
• stan krytyczny pacjenta;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• ciężka koagulopatia;
• niewydolność serca zastoinowa;
• hiperhydratacja, w tym obrzęk płuc;
• stany odwodnienia, w których konieczna jest korekta równowagi wodno-elektrolitowej;
• hipowolemia;
• hipokaliemia, ciężka hiperchloremia, ciężka hipernatremia;
• stan po przeszczepieniu narządów;
• wiek dziecięcy;
• I trymestr ciąży. W II i III trymestrze ciąży lek należy stosować wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych.

Szczególne środki ostrożności.

Lek można stosować wyłącznie wtedy, gdy butelka nie jest uszkodzona. Używać wyłącznie przezroczystych, bezbarwnych lub lekko opalescencyjnych roztworów. Lek należy natychmiast wykorzystać po otwarciu butelki. W żadnym wypadku otwartej butelki z lekiem nie wolno przechowywać w celu późniejszego przeprowadzenia infuzji. Niewykorzystane resztki roztworu leku oraz inne używane materiały należy zutylizować zgodnie z obowiązującym prawem Ukrainy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Po zmieszaniu z roztworami do wlewu, stężonymi roztworami do przygotowania roztworów do wlewu, roztworami do wstrzykiwań oraz proszkami lub suchymi substancjami do przygotowania roztworów do wstrzykiwań należy każdorazowo dokładnie, przynajmniej wizualnie, sprawdzić zgodność/mieszalność leków. Jednak możliwe jest wystąpienie niewidocznej gołym okiem chemicznej lub terapeutycznej niezgodności.

Podczas jednoczesnego stosowania z antybiotykami z grupy aminoglikozydów hydroksyetylokrzemień może nasilać ich nefrotoksyczność.

Szczególne wskazówki dotyczące stosowania.

Ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych (anafilaktycznych) należy dokładnie monitorować stan pacjenta, a infuzję należy prowadzić wolno.

Operacje chirurgiczne i urazy.

Obecnie brak wiarygodnych danych dotyczących bezpieczeństwa długotrwałego stosowania HES u pacjentów po zabiegach chirurgicznych oraz u pacjentów z urazami. Przed zastosowaniem HES u takich pacjentów należy dokładnie ocenić oczekiwane korzyści i niepewność co do długoterminowego bezpieczeństwa, a także rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Należy dokładnie rozważyć wskazania do uzupełnienia objętości przy stosowaniu HES, a kontrola objętości i dawkowania wymaga monitorowania hemodynamicznego.

Należy zawsze unikać przeciążenia objętościowego spowodowanego przedawkowaniem lub zbyt szybką infuzją. Należy starannie dostosować dawkę u pacjentów z chorobami płuc oraz zaburzeniami krążenia. Wymagany jest dokładny monitoring stężenia elektrolitów w surowicy, bilansu płynów i funkcji nerek. Należy zapewnić adekwatne nawodnienie.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub poddawani terapii zastępczej nerek.

Preparaty HES są przeciwwskazane u pacjentów z niewydolnością nerek lub u tych, którzy są poddawani terapii zastępczej nerek. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów uszkodzenia nerek stosowanie HES należy natychmiast przerwać. Konieczność przeprowadzenia terapii zastępczej nerek pojawiała się w ciągu 90 dni od infuzji HES. Dlatego po zastosowaniu HES u pacjentów należy monitorować funkcję nerek przez co najmniej 90 dni.

Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi. Przy leczeniu pacjentów z hipowolemią należy również unikać silnego rozcieńczenia krwi, które może wystąpić przy wysokich dawkach roztworów HES.

Stosowanie HES należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach koagulopatii. W przypadku ponownego stosowania należy dokładnie monitorować parametry krzepnięcia krwi.

Nie zaleca się stosowania preparatów HES u pacjentów poddawanych operacjom na otwartym sercu w połączeniu z pozaustrojową cyrkulacją krwi ze względu na ryzyko nadmiernego krwawienia.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku, u których większe jest ryzyko niewydolności serca i zaburzeń czynności nerek, wymagany jest dokładny monitoring stanu podczas leczenia, a dawkowanie należy odpowiednio dostosować, aby uniknąć powikłań ze strony układu krążenia i nerek spowodowanych hipervolemia.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Po podaniu roztworów HES może wystąpić tymczasowy wzrost stężenia alfa-amylazy. Nie należy tego interpretować jako objaw uszkodzenia trzustki. Środek leczniczy może wpływać na wyniki następujących badań klinicznych i biochemicznych: poziom glukozy we krwi; poziom białka we krwi; szybkość osiadania erytrocytów; próba biuretowa; poziom kwasów tłuszczowych, cholesterolu i sorbito-dehydrogenazy we krwi; gęstość właściwą moczu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania HES w czasie ciąży nie zostało zbadane. Roztwór do wstrzykiwań jest przeciwwskazany w I trymestrze ciąży, natomiast w II i III trymestrze lek można stosować wyłącznie w przypadku wskazań życiowych, gdy według lekarza potencjalna korzyść z zastosowania leku dla matki przeważa nad potencjalnym ryzykiem dla płodu.

Ponieważ brak informacji, czy HES przenika do mleka matki, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu tego leku kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Brak danych.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecenia dotyczące dawkowania w profilaktyce i leczeniu hipowolemii oraz szoku hipowolemicznego.

HEK należy stosować w najniższych skutecznych dawkach przez najkrótszy możliwy czas. Leczenie powinno odbywać się pod kontrolą monitorowania hemodynamiki i powinno zostać natychmiast przerwane po osiągnięciu odpowiednich wskaźników hemodynamicznych.

Jeśli nie zalecono inaczej, lek należy podawać w formie infuzji kroplowej zgodnie z objętością krwi wymaganą do uzupełnienia. Ze względu na możliwość wystąpienia reakcji anafilaktycznych pierwsze 10–20 ml leku Refordes-Novofarm należy podawać powoli, uważnie obserwując stan pacjenta. Należy wziąć pod uwagę ryzyko przeciążenia układu krążenia przy zbyt szybkim podawaniu i zbyt dużej dawce. Dawkę dobową i szybkość infuzji dobiera się w zależności od wielkości utraty krwi i wartości hematokrytu. U młodych pacjentów bez ryzyka wystąpienia powikłań kardiowaskularnych lub płucnych za wartość progową wskazującą na konieczność zastosowania koloidalnego środka zastępczego osocza uważa się hematokryt na poziomie 30%.

Maksymalna dawka dobowa.

Terapeutyczny limit ustala się na podstawie efektu rozcieńczenia.

Wartość orientacyjna: maksymalnie około 2 g hydroksyetylokrzemachu/1 kg masy ciała (co odpowiada około 33 ml/1 kg masy ciała). Zazwyczaj podaje się od 500 do 1000 ml na dobę.

Maksymalna szybkość infuzji.

W zależności od stanu hemodynamiki do 20 ml/kg masy ciała na godzinę.

Zalecenia dotyczące dawkowania przy leczniczym rozcieńczeniu krwi (hemodylucja). Hemodylucję można przeprowadzać w warunkach izowolemii (w połączeniu z flebotomią) lub hipowolemii (bez flebotomii).

Dawka dobowa i szybkość infuzji.

Niska dawka: 1 × 250 ml/doba przez 0,5–2 godziny.

Średnia dawka: 1 × 500 ml/doba przez 4–6 godzin.

Wysoka dawka: 2 × 500 ml/doba przez 8–24 godziny.

Sposób i długość stosowania.

Sposób stosowania – infuzja dożylna. Czas trwania leczenia zależy od stanu pacjenta i nasilenia hipowolemii.

Podczas leczenia lekiem Refordes-Novofarm należy zwrócić uwagę na zapewnienie organizmowi pacjenta odpowiedniej ilości płynów.

Uwaga: opisano związek między dawką a częstością występowania świądu przy chorobach otoneurologicznych, takich jak nagła głuchota, szumy w uszach. W przypadku tych chorób, aby zmniejszyć częstość występowania świądu, zaleca się ograniczenie dawki do 500 ml/na dobę.

Dzieci. Leku nie należy stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Ostre przedawkowanie może prowadzić do hipowolemii. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać infuzję i, jeśli lekarz uzna to za konieczne, zastosować lek moczopędny. Przy przedawkowaniu nie wyklucza się zwiększonego ryzyka krwawienia.

Działania niepożądane.

Częstość występowania działań niepożądanych określono następująco:

bardzo często: ≥ 1/10;

często: od ≥ 1/100 do < 1/10;

rzadko: od ≥ 1/1000 do < 1/100;

wskazane: od ≥ 1/10000 do < 1/1000;

bardzo rzadko: < 1/10000;

nieznana: na podstawie dostępnych danych ocena jest niemożliwa.

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Bardzo często: obniżenie hematokrytu i stężenia białka osocza spowodowane rozcieńczeniem krwi.

Często (zależne od dawki podanej leku): stosunkowo wysokie dawki hydroksyetylocelulozy powodują rozcieńczenie stężenia czynników krzepnięcia i w ten sposób mogą wpływać na krzepnięcie krwi. Może dojść do wydłużenia czasu krwawienia. Jednak nie stwierdzono wpływu na funkcję płytek krwi, a klinicznie istotne krwawienie nie występuje. W przypadku szybkiego podania lub podania dużej dawki leku możliwe jest szybkie zwiększenie objętości krwi krążącej.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Częstość nieznana: uszkodzenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej tłuszczowej.

Rzadko: długotrwałe stosowanie hydroksyetylocelulozy może powodować świąd, który może pojawić się po zakończeniu leczenia, trwać przez kilka miesięcy i prowadzić do bardzo nieprzyjemnych uczuć.

Dodatkowe metody badań.

Bardzo często: po przetoczeniu leku znacznie wzrasta stężenie amylazy we krwi. Nie należy tego uznawać za objaw uszkodzenia trzustki. Hiperamilazemia jest spowodowana powstawaniem kompleksu hydroksyetyloceluloza-amylaza, który jest powoli wydalany z moczem.

Ze strony nerek i dróg moczowych.

Wskazane: zgłaszano przypadki wystąpienia bólu w okolicy nerek. W takich przypadkach należy przerwać przetaczanie, zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu pacjenta oraz dokładnie kontrolować stężenie kreatyniny we krwi.

Częstość nieznana: uszkodzenie nerek.

Ze strony układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne różnego stopnia ciężkości. Szczegółowe informacje podano poniżej.

Reakcje anafilaktyczne. Zgłaszano pojedyncze przypadki reakcji anafilaktycznych na hydroksyetylocelulozę. W większości przypadków reakcje te objawiają się wymiotami, niewielkim wzrostem temperatury, uczuciem zimna, świądem i pokrzywką. Obserwuje się zwiększenie ślinianek podżuchwowych i przyusznych, łagodne objawy grypopodobne, takie jak ból głowy, ból mięśni, ból stawów oraz obrzęki obwodowe kończyn dolnych. Ciężkie reakcje nietolerancji, towarzyszące szokowi i objawom zagrażającym życiu (zatrzymanie akcji serca i oddychania), są wyjątkowo rzadkie. W przypadku wystąpienia reakcji nietolerancji należy natychmiast przerwać przetaczanie i równocześnie rozpocząć stosowanie ogólnie przyjętych środków pomocy doraźnej.

Objawy anafilaksji. Objawy anafilaksji mogą pojawić się w ciągu kilku minut. Objawami, które powinny wywołać niepokój, są silny świąd i zaczerwienienie skóry (nagły napływ). Czasem pacjent odczuwa duszność i uczucie guza w gardle. Dla kolejnego etapu charakterystyczne są nudności i skurcze brzucha, tachykardia oraz gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego, co może prowadzić do utraty przytomności, zatrzymania akcji serca i oddychania.

Leczenie szoku anafilaktycznego. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów (reakcje skórne, nudności) zaleca się przerwanie przetaczania, ale pozostawienie kaniuli w żyłach lub zapewnienie odpowiedniego dostępu do żyły, ułożenie pacjenta w pozycji poziomej z opuszczoną częścią głową oraz uwolnienie dróg oddechowych. Natychmiast podać w/ż adrenalina (1 ml roztworu adrenaliny 1 : 1000 rozcieńczyć do 10 ml). Wprowadzić najpierw 1 ml otrzymanego roztworu, co odpowiada 0,1 mg adrenaliny, kontrolując tętno i ciśnienie tętnicze. W celu zwiększenia objętości zaleca się podanie w/ż 5 % albuminy ludzkiej. Zaleca się również podanie w/ż 250–1000 mg prednizolonu lub odpowiedniej ilości innego glikokortykosteroidu. Podawanie prednizolonu można powtarzać kilkukrotnie. Dawkowanie adrenaliny i prednizolonu u dzieci należy zmniejszyć odpowiednio do wieku i masy ciała. Zaleca się stosowanie innych środków, takich jak sztuczna wentylacja płuc, podawanie tlenu, podawanie leków przeciwhistaminowych. Leczenie takich pacjentów należy prowadzić w warunkach oddziału intensywnej terapii.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 200 ml lub 250 ml, lub 400 ml, lub 500 ml w butelkach szklanych.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością firma „Novofarm-Biosynteza”.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 11700, obwód żytomierski, miasto Nowohrad-Wołyński, ul. Żytomierska, nr 38.