Proxetin-Darnytsia

INSTRUKCJA stosowania leku Proxetin-Darnytsia

Skład:

substancja czynna: paroksetyna;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 20 mg paroksetyny (w postaci bezwodnego paroksetyny hydrochloranu 22,22 mg);

substancje pomocnicze: stearynian magnezu, skrobioglikolan sodu, manitol, celuloza mikrokryształowa;

powłoka filmowa: OPADRY® AMB White.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe, okrągłe, powlekane powłoką filmową, dwuwypukłe tabletki z rowkiem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdepresyjne. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Kod ATC N06A B05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Paroksetyna to silny, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu 5-hydroksytriptaminy (5-HT, serotoniny). Działanie przeciwdepresyjne oraz skuteczność w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, fobii społecznych/zaburzeń lęku społecznego, uogólnionych zaburzeń lęku, zaburzeń pourazowego stresu oraz zaburzeń paniki wynikają ze specyficznego hamowania wychwytu zwrotnego 5-HT przez neurony mózgu.

Pod względem struktury chemicznej paroksetyna różni się od trój- i czteropierścieniowych oraz innych znanych leków przeciwdepresyjnych.

Paroksetyna wykazuje słabe powinowactwo do muszynowych receptorów cholinergicznych, a badania na zwierzętach wykazały jedynie słabe działanie antycholinergiczne.

Zgodnie z selektywnym działaniem paroksetyny, badania in vitro wykazały, że w przeciwieństwie do trój pierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, ma ona słabe powinowactwo do receptorów α-1, α-2 i β-adrenergicznych, jak również do receptorów dopaminowych (D2), podobnych do 5-HT1, 5-HT2 oraz histaminowych (H1). Brak interakcji z receptorami postsynaptycznymi in vitro potwierdzają badania in vivo, które wykazały brak zdolności do obniżania ciśnienia oraz depresji OUN.

Skutki farmakodynamiczne.

Paroksetyna nie zaburza funkcji psychomotorycznych i nie nasila działania depresyjnego etanolu na OUN.

Podobnie jak inne selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), paroksetyna wywołuje objawy nadmiernej stymulacji receptorów 5-HT u zwierząt wcześniej leczonych inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) lub tryptofanem.

Badania zachowania i zmian EEG wykazały, że paroksetyna wywołuje słabe działanie aktywujące w dawkach przekraczających te, które są konieczne do hamowania zwrotnego wychwytu serotoniny. W swojej naturze jej właściwości aktywujące nie są „podobne do amfetamin”.

Badania na zwierzętach wykazały, że paroksetyna nie wpływa na układ sercowo-naczyniowy. U osób zdrowych paroksetyna nie powoduje klinicznie istotnych zmian ciśnienia tętniczego, częstości skurczów serca ani EKG.

Badania wykazały, że w przeciwieństwie do leków przeciwdepresyjnych hamujących zwrotny wychwyt noradrenaliny, paroksetyna ma znacznie mniejszą tendencję do hamowania działania przeciwciśnieniowego guanetydyny.

W leczeniu zaburzeń depresyjnych skuteczność paroksetyny można porównać do skuteczności standardowych leków przeciwdepresyjnych.

Istnieją dowody, że paroksetyna może mieć wartość terapeutyczną u pacjentów, u których standardowa terapia lekami przeciwdepresyjnymi okazała się nieskuteczna.

Podawanie paroksetyny rano nie wpływa na jakość i długość snu. Ponadto, w miarę pojawiania się efektu leczenia, sen może się poprawiać.

Analiza zachowań samobójczych u dorosłych.

Analiza badań kontrolowanych placebo u dorosłych z chorobami psychicznymi wskazuje na wyższą częstość zachowań samobójczych u młodych pacjentów (wiek 18–24 lata) przyjmujących paroksetynę w porównaniu z grupą placebo (2,19 % i 0,92 % odpowiednio). U pacjentów z wyższych grup wiekowych nie zaobserwowano zwiększenia częstości zachowań samobójczych. U dorosłych wszystkich grup wiekowych z dużym zaburzeniem depresyjnym zaobserwowano zwiększenie częstości zachowań samobójczych podczas leczenia paroksetyną w porównaniu z grupą placebo (0,32 % i 0,05 % odpowiednio); zawsze obserwowano próby samobójcze. Jednak większość przypadków pod wpływem paroksetyny (8 z 11) dotyczyła młodszych pacjentów.

Wpływ zależny od dawki.

W badaniach dawek ustalonych krzywa dawka-efekt była płaska, co wskazuje na brak korzyści w zakresie skuteczności przy stosowaniu dawek przekraczających zalecane. Jednak dostępne dane kliniczne sugerują, że dla niektórych pacjentów tycowanie dawki w kierunku zwiększenia może być korzystne.

Skuteczność długoterminowa.

Długoterminową skuteczność paroksetyny w leczeniu depresji wykazano w 52-tygodniowym badaniu z zastosowaniem dawki utrzymującej w celu zapobiegania nawrotom. Nawrót wystąpił u 12 % pacjentów przyjmujących paroksetynę (20–40 mg na dobę) w porównaniu z 28 % pacjentów przyjmujących placebo.

Długoterminową skuteczność paroksetyny w leczeniu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego badano w trzech 24-tygodniowych badaniach z zastosowaniem dawki utrzymującej w celu zapobiegania nawrotom. W jednym z tych badań zaobserwowano istotne różnice w odsetku pacjentów, u których wystąpił nawrót, przy podawaniu paroksetyny (38 %) i placebo (59 %).

Długoterminową skuteczność paroksetyny w leczeniu zaburzenia paniki wykazano w 24-tygodniowym badaniu z zastosowaniem dawki utrzymującej w celu zapobiegania nawrotom. Nawrót wystąpił u 5 % pacjentów przyjmujących paroksetynę (10–40 mg na dobę) i u 30 % pacjentów przyjmujących placebo. Wyniki te potwierdzono w 36-tygodniowym badaniu z zastosowaniem dawki utrzymującej. Długoterminowa skuteczność paroksetyny w leczeniu zaburzenia lęku społecznego, uogólnionego zaburzenia lęku oraz zaburzenia pourazowego stresu nie została wystarczająco wykazana.

Reakcje niepożądane w badaniach klinicznych pediatrycznych.

W krótkoterminowych badaniach (trwających do 10–12 tygodni) stosowania paroksetyny u dzieci i młodzieży obserwowano następujące reakcje niepożądane u co najmniej 2 % pacjentów i z częstością co najmniej dwukrotnie wyższą niż przy stosowaniu placebo: nasilenie zachowań samobójczych (w tym próby samobójcze i myśli samobójcze), krzywdzenie samego siebie oraz zwiększona wrogość. Myśli i próby samobójcze obserwowano głównie w badaniach klinicznych u nastolatków z dużym zaburzeniem depresyjnym. Zwiększona wrogość występowała szczególnie u dzieci z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym, zwłaszcza u dzieci poniżej 12. roku życia. Dodatkowe reakcje niepożądane, które występowały częściej w grupie paroksetyny niż w grupie placebo, obejmowały: zmniejszenie apetytu, drżenie, potliwość, hiperkinezę, niepokój oraz niestabilność emocjonalną (w tym skłonność do płaczu i wahania nastroju).

W badaniach z stopniowym odstawianiem leku objawy obserwowane podczas zmniejszania dawki lub po odstawieniu u co najmniej 2 % pacjentów i z częstością co najmniej dwukrotnie wyższą niż przy stosowaniu placebo obejmowały: niestabilność emocjonalną (w tym skłonność do płaczu, zmiany nastroju, krzywdzenie samego siebie, myśli samobójcze i próby samobójcze), niepokój, zawroty głowy, nudności i ból brzucha.

W pięciu badaniach grupowych równoległych o długości od 8 tygodni do 8 miesięcy leczenia, objawy związane z krwawieniami, głównie skóry i błon śluzowych, obserwowano u pacjentów przyjmujących paroksetynę z częstością 1,74 % w porównaniu z 0,74 % u pacjentów przyjmujących placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po podaniu doustnym paroksetyna jest dobrze wchłaniana i podlega metabolizmowi pierwszego przesłuchu.

W wyniku presystemowego metabolizmu do krwiogu systemowego trafia mniejsza ilość paroksetyny niż ta, która została zaabsorbowana z przewodu pokarmowego. W miarę wzrostu ilości paroksetyny w organizmie po jednorazowym podaniu dużych dawek lub przy dawkowaniu wielokrotnym dochodzi do częściowego nasycenia szlaku metabolicznego pierwszego przesłuchu i zmniejszenia klirensu paroksetyny z osocza. Powoduje to nieliniowy wzrost stężeń paroksetyny w osoczu i niestabilność parametrów farmakokinetycznych, co prowadzi do kinetyki nieliniowej. Należy jednak zaznaczyć, że nieliniowość ta jest zazwyczaj słabo wyrażona i obserwuje się ją jedynie u tych pacjentów, u których przy stosowaniu niskich dawek leku osiąga się niskie stężenia paroksetyny w osoczu.

Stężenia równowagowe w osoczu osiąga się po 7–14 dniach od rozpoczęcia leczenia paroksetyną, a parametry farmakokinetyczne nie zmieniają się w trakcie długotrwałej terapii.

Rozkład.

Paroksetyna szeroko rozkłada się w tkankach, a obliczenia farmakokinetyczne wskazują, że w osoczu pozostaje jedynie 1 % całej ilości paroksetyny obecnej w organizmie. W stężeniach terapeutycznych około 95 % paroksetyny znajdującej się w osoczu jest związane z białkami osocza.

Nie wykazano korelacji między stężeniami paroksetyny w osoczu a jej efektem klinicznym (w tym reakcjami niepożądanymi i skutecznością).

Metabolizm.

Główne metabolity paroksetyny to polarne i skoniugowane produkty oksydacji i metylacji, które są łatwo usuwane z organizmu. Ze względu na względnie słabe działanie farmakologiczne tych metabolitów bardzo mało prawdopodobne jest, że wpływają one na efekty terapeutyczne paroksetyny.

Metabolizm nie osłabia zdolności paroksetyny do selektywnego hamowania zwrotnego wychwytu serotoniny.

Eliminacja.

Mniej niż 2 % przyjętej dawki paroksetyny wydala się w niezmienionej formie z moczem, natomiast wydalanie metabolitów osiąga 64 % dawki. Około 36 % dawki wydala się z kałem, prawdopodobnie z żółcią; wydalanie paroksetyny z kałem w niezmienionej formie stanowi mniej niż 1 % dawki. Paroksetyna jest więc eliminowana niemal całkowicie poprzez metabolizm.

Wydalanie metabolitów ma charakter dwufazowy: początkowo wynika z presystemowego metabolizmu, a następnie jest kontrolowane przez systemową eliminację paroksetyny.

Okres półtrwania paroksetyny jest zmienny, ale zazwyczaj wynosi około 1 doby.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci starsi oraz pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek/wątroby.

U pacjentów starszych, pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby stężenia paroksetyny w osoczu mogą być podwyższone, jednak zakres stężeń w osoczu pokrywa się z takim u zdrowych pacjentów.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zaburzenia depresyjnego większego.

Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzenia obsessyjno-kompulsyjnego.

Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzenia paniki z towarzyszącą agorafobią lub bez niej.

Leczenie fobii społecznych/stanów lękowych społecznych.

Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom uogólnionego zaburzenia lękowego.

Leczenie zaburzenia stresowego pourazowego.

Przeciwwskazania.

• Wysoka wrażliwość na paroksetynę lub którykolwiek inny składnik leku.
• Kombinacja paroksetyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). W wyjątkowych przypadkach lek liniozolid (antybiotyk będący odwracalnym, nieselectywnym inhibitorem MAO) może być stosowany w połączeniu z paroksetyną pod warunkiem zapewnienia środków do dokładnego monitorowania objawów zespołu serotoniny oraz ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leczenie paroksetyną można rozpocząć:

• po dwóch tygodniach od przerwania stosowania nieodwracalnych inhibitorów MAO lub
• co najmniej po 24 godzinach od przerwania stosowania odwracalnych inhibitorów MAO, np. moklobemidu, liniozolidu, chlorku metylotioninium (niebieskiego metylenowego).

Przerwa między przerwaniem stosowania paroksetyny a rozpoczęciem terapii dowolnym IMAO powinna wynosić co najmniej jeden tydzień.

• Leku nie należy stosować w połączeniu z tiorydazyną, ponieważ, podobnie jak inne leki hamujące wątrobowy enzym CYP450 2D6, paroksetyna może zwiększać stężenia tiorydazyny (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Stosowanie tiorydazyny może powodować wydłużenie odcinka QT z towarzyszącą ciężką arytmią komorową (np. torsades de pointes) oraz nagłą śmierć.
• Paroksetyny nie wolno stosować w połączeniu z pimozydem (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki serotonergiczne.

Tak jak w przypadku stosowania innych SSRI, jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi może prowadzić do efektu związanego z 5-HT (zespół serotoniny).

Lek Proxetin-Darnytsia należy stosować z ostrożnością razem z takimi lekami serotonergicznymi jak L-tryptofan, tryptany, buprenorfina, tramadol i petydyna, liniozolid, chlorek metylotioninium (niebieski metylenowy), inne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, lit i preparaty z zioła dziurawca Hypericum perforatum, koniecznie pod ścisłą kontrolą stanu klinicznego pacjenta. Zaleca się ostrożne stosowanie fentanylu podczas znieczulenia ogólnego lub w leczeniu bólu przewlekłego. Jednoczesne stosowanie paroksetyny i inhibitorów MAO jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pimozyd.

W badaniu wykazano, że jednoczesne stosowanie 60 mg paroksetyny z niską dawką pimozydu (2 mg) podawaną jednorazowo zwiększa średnio stężenie pimozydu 2,5-krotnie. Zjawisko to wyjaśniono znanymi właściwościami hamującymi paroksetyny wobec CYPD26. Ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu oraz jego zdolność do wydłużania odcinka QT jednoczesne stosowanie pimozydu i paroksetyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Leki wydłużające odcinek QT.

Jednoczesne stosowanie paroksetyny i leków wydłużających odcinek QTc (np. niektóre leki przeciwpsychotyczne) wiąże się z podwyższonym ryzykiem wydłużenia odcinka QTc i/lub arytmii komorowych (np. TdP). Jednoczesne stosowanie tiorydazyny i paroksetyny jest przeciwwskazane, ponieważ paroksetyna, podobnie jak inne leki hamujące wątrobowy enzym CYP450 2D6, może zwiększać stężenia tiorydazyny w osoczu, co może prowadzić do wydłużenia odcinka QT (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Enzymy biorące udział w metabolizmie leków.

Metabolizm i parametry farmakokinetyczne paroksetyny mogą ulec zmianie pod wpływem indukcji lub inhibicji enzymów biorących udział w metabolizmie leków.

W przypadku jednoczesnego stosowania paroksetyny z lekami hamującymi enzymy zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek. Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami indukującymi enzymy (np. karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenylobarbital) lub z fosfamprenewirem/rytonawirem nie ma potrzeby zmiany dawki początkowej paroksetyny. Dawkę należy dostosować w trakcie dalszego leczenia zgodnie z efektem klinicznym (przenoszeniem i skutecznością).

Miorelaksanty.

SSRI mogą obniżać aktywność cholinesterazy osocza krwi, co prowadzi do wydłużenia blokady nerwowo-mięśniowej miwakurium i sukcesynocholiny.

Fosfamprenewir/rytonawir.

Jednoczesne stosowanie fosfamprenewiru/rytonawiru 700 mg/100 mg dwa razy dziennie z paroksetyną 20 mg na dobę u zdrowych ochotników przez 10 dni istotnie obniża stężenie paroksetyny w osoczu krwi o około 55%. Stężenie fosfamprenewiru/rytonawiru w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu paroksetyny było podobne do wartości kontrolnych, co wskazuje, że paroksetyna nie miała istotnego wpływu na metabolizm fosfamprenewiru/rytonawiru. Brak danych dotyczących skutków długotrwałego jednoczesnego stosowania paroksetyny i fosfamprenewiru/rytonawiru ponad 10 dni.

Procyklidyna.

Codzienne stosowanie paroksetyny istotnie zwiększa stężenie procyklidyny w surowicy krwi. W przypadku wystąpienia efektów antycholinergicznych dawkę procyklidyny należy zmniejszyć.

Leki przeciwpadaczkowe.

Karbamazepina, fenytoina, walepinian sodu. Jednoczesne stosowanie z tymi lekami nie wpływa na farmakokinetykę/farmakodynamikę leku u pacjentów z padaczką.

Zdolność paroksetyny do hamowania enzymu CYP2D6.

Paroksetyna, podobnie jak inne leki przeciwdepresyjne, w tym inne SSRI, spowalnia aktywność enzymu CYP2D6 układu cytochromu P450. Hamowanie CYP2D6 może prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu krwi leków podawanych jednocześnie, które są metabolizowane przez ten enzym. Do takich leków należą niektóre trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (np. klozaprymina, amitryptylina, nortryptylina i dezypramina), fenotiazynowe neuroleptyki (np. perfenazyna i tiorydazyna), rysperydon, atomoksetyna, niektóre leki przeciwarytmiczne typu 1c (np. propafenon i flekainid) oraz metoprolol. Nie zaleca się stosowania paroksetyny w połączeniu z metoprololem w leczeniu niewydolności serca ze względu na wąski zakres terapeutyczny metoprololu przy tym wskazaniu.

Z danych literaturowych wiadomo o interakcji farmakokinetycznej między inhibitorami enzymu CYP2D6 a tamoksyfenem, która objawiała się obniżeniem o 65–75% stężenia w osoczu krwi jednego z aktywnych metabolitów tamoksyfenu – endoksifenu. Zaobserwowano obniżenie skuteczności tamoksyfenu przy jednoczesnym stosowaniu niektórych leków przeciwdepresyjnych z grupy SSRI. Ponieważ nie można wykluczyć zmniejszenia efektu tamoksyfenu, należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP2D6 (w tym paroksetyną), jeśli to możliwe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Alkohol

Tak jak w przypadku stosowania innych leków psychotropowych, pacjentom należy zalecić nie spożywać napojów alkoholowych podczas leczenia paroksetyną.

Leki przeciwzakrzepowe doustne

Jednoczesne stosowanie leków przeciwzakrzepowych doustnych i paroksetyny może prowadzić do interakcji farmakodynamicznej, która może powodować zwiększenie aktywności przeciwzakrzepowej i ryzyko krwawień, dlatego należy z ostrożnością przepisywać paroksetynę pacjentom leczonym lekami przeciwzakrzepowymi doustnymi.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne, kwas acetylosalicylowy i leki przeciwzakrzepowe płytek.

Jednoczesne stosowanie leków niesteroidowych przeciwzapalnych/kwasu acetylosalicylowego i paroksetyny może prowadzić do interakcji farmakodynamicznej, która może zwiększać ryzyko krwawień.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu SSRI i leków przeciwzakrzepowych doustnych, leków wpływających na funkcję płytek krwi lub zwiększających ryzyko krwawień (np. atypowe neuroleptyki, takie jak klozapina, fenotiazyny, większość trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, leki niesteroidowe przeciwzapalne, inhibitory cyklooksygenazy-2), a także u pacjentów z wywiadem krwawień lub zaburzeniami krzepnięcia krwi, co może prowadzić do krwawień.

Pravastatyna.

Obserwowana w badaniach interakcja między paroksetyną a pravastatyną wskazuje, że jednoczesne stosowanie paroksetyny i pravastatyny może prowadzić do zwiększenia stężenia glukozy we krwi. Pacjentom z cukrzycą, którzy otrzymują zarówno paroksetynę, jak i pravastatynę, może być potrzebna korekta dawek doustnych środków hipoglikemizujących i/lub insuliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Szczególności stosowania.

Leczenie paroksetyną należy rozpoczynać ostrożnie, dwa tygodnie po zakończeniu leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO lub 24 godziny po zakończeniu leczenia odwracalnym inhibitorem MAO. Dawkę paroksetyny należy stopniowo zwiększać aż do osiągnięcia optymalnej odpowiedzi (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci i młodzież.

Lek Proxetin-Darnytsia nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży do 18. roku życia.

Zachowania związane ze samobójstwem (próby samobójstwa i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) obserwowano częściej w badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli z konieczności klinicznej podjęto jednak decyzję o leczeniu, należy dokładnie monitorować pacjenta pod kątem pojawienia się objawów samobójczych. Ponadto brakuje danych z długoterminowych badań dotyczących bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży w zakresie wzrostu, dojrzewania płciowego, rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego.

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw. Ryzyko to utrzymuje się aż do znaczącej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić w pierwszych tygodniach leczenia lub nawet później, należy kontynuować dokładne monitorowanie aż do poprawy stanu. Z dotychczasowego doświadczenia klinicznego wynika, że na wczesnym etapie poprawy ryzyko samobójstwa może wzrosnąć.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się paroksetynę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zjawisk samobójczych. Ponadto mogą one współwystępować z dużym zaburzeniem depresyjnym. Dlatego przy leczeniu tych chorób należy stosować te same środki ostrożności, co przy leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego.

Z obserwacji statystycznych wiadomo, że ryzyko myśli samobójczych lub prób samobójstwa jest zwiększone u pacjentów z takimi objawami w wywiadzie lub z myślami samobójczymi przed rozpoczęciem leczenia, dlatego w okresie stosowania leku powinni oni przebywać pod ścisłą obserwacją. Zgodnie z danymi metaanalizy badań klinicznych kontrolowanych placebo, stosowanie antydepresantów u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych w porównaniu z placebo u pacjentów do 25. roku życia (patrz również sekcja „Farmakodynamika”).

Należy dokładnie monitorować pacjentów na początku leczenia i przy zmianie dawki leku, szczególnie tych, którzy znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz osoby, które o nich opiekują) należy poinformować o konieczności obserwowania dynamiki objawów, aby w porę wykryć pogorszenie stanu klinicznego, zachowania samobójcze lub myśli samobójcze, nietypowe zmiany w zachowaniu i natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia takich objawów.

Akathyzja/niespokój psychomotoryczny.

Stosowanie paroksetyny wiązało się z rozwojem akathyzji – stanu charakteryzującego się uczuciem wewnętrznego niepokoju i pobudzeniem psychomotorycznym, takim jak niemożność spokojnego siedzenia lub stania, w połączeniu z subiektywnym uczuciem dyskomfortu. Prawdopodobieństwo wystąpienia tego stanu jest największe w pierwszych tygodniach leczenia. U pacjentów, u których pojawiają się takie objawy, zwiększenie dawki może zaszkodzić.

Zespół serotonergiczny/zespół neuroleptyczny złego użycia.

W pojedynczych przypadkach przyjmowania paroksetyny, szczególnie w połączeniu z innymi lekami serotonergicznymi i/lub neuroleptykami lub buprenorfiną (jako monoterapią lub w połączeniu z naltreksonem), może rozwinąć się zespół serotonergiczny lub objawy przypominające zespół neuroleptyczny złego użycia. Ponieważ te zespoły mogą prowadzić do stanu potencjalnie zagrażającego życiu, leczenie paroksetyną należy przerwać przy pojawieniu się takich grup objawów jak hipertermia, sztywność mięśni, mioklonus, niestabilność wegetatywna z szybkimi zmianami znaków życiowych, zmiany stanu psychicznego, w szczególności dezorientacja, drażliwość, silna pobudzenie przechodzące w deliryj i śpiączkę, i rozpocząć wspierające leczenie objawowe.

Nie należy stosować paroksetyny w połączeniu z prekursorami serotoniny (np. L-tryptofan, oksytryptan) ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Mania.

Jak i inne antydepresanty, lek Proxetin-Darnytsia należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii. W przypadku wejścia pacjenta w fazę maniakalną należy przerwać leczenie paroksetyną.

Upośledzenie funkcji nerek/wątroby.

Przy przepisywaniu paroksetyny pacjentom z uszkodzeniem nerek i wątroby wymagana jest szczególna ostrożność.

Cukrzyca.

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może zmieniać profil glikemiczny, dlatego dawkę insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących należy dostosować. Ponadto badania kliniczne wskazują, że podwyższenie poziomu glukozy we krwi może występować przy jednoczesnym leczeniu paroksetyną i prawastatyną.

Epilepsja.

Lek Proxetin-Darnytsia, jak i inne antydepresanty, należy stosować z ostrożnością przy leczeniu pacjentów z epilepsją.

Udary drgawkowe.

U pacjentów przyjmujących paroksetynę napady drgawkowe występują z częstością mniejszą niż 0,1%. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać leczenie paroksetyną.

Elektrowstrząsowa terapia (ECT).

Doświadczenie jednoczesnego stosowania paroksetyny i ECT jest ograniczone.

Glaukoma.

Paroksetyna, tak jak i inne SSRI, może powodować midriazę, dlatego należy stosować lek ostrożnie u pacjentów z glaukomą wąskokątową lub z wywiadem glaukomatycznym.

Choroby kardiologiczne.

Przy leczeniu pacjentów z chorobami kardiologicznymi wymagane są standardowe środki ostrożności.

Wydlęganie się odcinka QT.

W okresie postmarketingowym stosowania paroksetyny zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT. Dlatego lek Proxetin-Darnytsia należy stosować ostrożnie u pacjentów z wywiadem wydłużenia odcinka QT w rodzinie, jednoczesnym stosowaniem leków przeciwarytmicznych lub innych leków, które mogą potencjalnie wydłużać odcinek QT, istniejącymi chorobami serca, takimi jak niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, blokada serca lub arytmie komorowe, bradykardią, hipokaliemią lub hipomagnezemią.

Hiponatremia.

Hiponatremia rzadko występuje podczas leczenia paroksetyną, głównie u pacjentów starszych. Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom z ryzykiem rozwoju hiponatremii, np. w wyniku stosowania leków współistniejących lub przy obecności marskości wątroby. Po odstawieniu paroksetyny hiponatremia zwykle ustępuje.

Krwawienia.

Po leczeniu paroksetyną obserwowano krwotoki do skóry (ekchymozy i purpura) oraz błon śluzowych (w tym przewodu pokarmowego i krwawienia ginekologiczne). SSRI/SSNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”, „Działania niepożądane”). Pacjentom przyjmującym SSRI jednocześnie z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi lub z innymi lekami, które mogą zwiększać ryzyko krwawień (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, fenotiazyny, większość trójcyklicznych antydepresantów (TCA), kwas acetylosalicylowy, NSAID, inhibitory COX-2), a także pacjentom z częstymi zaburzeniami krzepliwości w wywiadzie lub chorobami, które mogą prowadzić do krwawień. Pacjenci starsi mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień niezwiązanych z miesiączkowaniem.

Interakcja z tamoksyfenem.

Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, może prowadzić do obniżenia stężenia endoksyfenu, jednego z najważniejszych aktywnych metabolitów tamoksyfenu. Dlatego podczas leczenia tamoksyfenem należy unikać stosowania paroksetyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Objawy pojawiające się po odstawieniu paroksetyny.

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia są częste, szczególnie jeśli lek został odstawiony nagle. Według danych z badań klinicznych, objawy niepożądane po odstawieniu paroksetyny występowały u 30% pacjentów w porównaniu z 20% chorych przyjmujących placebo. Pojawienie się objawów po odstawieniu leku nie jest równoznaczne z sytuacją, w której pojawia się uzależnienie lub uzależnienie od leku w przypadku jego nadużywania.

Ryzyko rozwoju objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości terapii, dawki i tempa jej zmniejszania.

Zgłaszano takie objawy jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie prądu elektrycznego i szum w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), pobudzenie lub niepokój, nudności, drżenie, dezorientacja, podwyższona potliwość, ból głowy, biegunka, przyspieszone tętno, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane, choć u niektórych pacjentów mogą być bardzo intensywne. Pojawiają się zazwyczaj w ciągu pierwszych kilku dni po odstawieniu leku, ale pojedyncze przypadki wystąpienia tych objawów zgłaszano również u pacjentów, którzy przypadkowo pominięli jedną dawkę. Zazwyczaj objawy ustępują samorzutnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów proces ten może trwać dłużej (2–3 miesiące). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki paroksetyny w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od indywidualnych cech pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dysfunkcja seksualna.

SSRI/inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SSNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano długotrwałą dysfunkcję seksualną, gdy objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/SSNRI.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Proxetin-Darnytsia zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Warto zaznaczyć, że lek ten zawiera manitol, który może wywoływać łagodne działanie przeczyszczające.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Niektóre badania epidemiologiczne wykazały zwiększone ryzyko wad wrodzonych, w szczególności układu sercowo-naczyniowego (np. wady przegrody międzykomorowej i międzyprzedsionkowej), związane z przyjmowaniem paroksetyny w pierwszym trymestrze ciąży. Mechanizm nie jest znany. Według danych, częstość występowania wad układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu paroksetyny w okresie ciąży wynosi mniej niż 2/100, podczas gdy oczekiwana częstość takich wad w populacji ogólnej wynosi około 1/100 urodzeń.

Lek Proxetin-Darnytsia należy stosować w okresie ciąży tylko w przypadku ścisłych wskazań. Lekarz powinien rozważyć możliwość leczenia alternatywnego u ciężarnych lub kobiet planujących ciążę. W okresie ciąży należy unikać nagłego odstawienia paroksetyny.

Należy obserwować noworodki, jeśli matka kontynuowała stosowanie paroksetyny w późnych stadiach ciąży, szczególnie w III trymestrze.

Przyjmowanie paroksetyny przez matki w późnych stadiach ciąży może powodować u noworodków następujące objawy: zespół ciasnoty oddechowej, sinica, apneę, napady drgawkowe, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemię, nadciśnienie, niedociśnienie, nadreaktywność, budzą, letargię, ciągły płacz, senność i problemy ze snem. Objawy mogą być spowodowane działaniem serotonergicznym lub być przejawem objawów odstawienia. W większości przypadków opisane powikłania pojawiały się bezpośrednio po porodzie lub wkrótce (< 24 godziny) po nich.

Z danych badań epidemiologicznych wynika, że przyjmowanie leków z grupy SSRI w okresie ciąży, w szczególności w późnych stadiach ciąży, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju u noworodków trwałej nadciśnienia płucnego. Obserwowane ryzyko wynosi około 5 przypadków na 1000 ciąż. W populacji ogólnej ryzyko wynosi 1–2 przypadki na 1000 ciąż.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną paroksetyny, jednak nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny/fetalny, poród lub rozwój poporodowy.

Okres karmienia piersią.

Niewielkie ilości paroksetyny przenikają do mleka matki. W opublikowanych badaniach stężenia w osoczu u niemowląt karmionych piersią były nieokreślone (< 2 ng/ml) lub bardzo niskie (< 4 ng/ml), a u tych niemowląt nie obserwowano żadnych objawów działania leku. Ponieważ nie oczekuje się skutków, można rozważyć możliwość karmienia piersią.

Niepłodność.

Badania na zwierzętach wykazały, że paroksetyna może wpływać na jakość nasienia. Dane badań in vitro z ludzkim materiałem wskazują na możliwy wpływ na jakość nasienia, jednak doniesienia po stosowaniu różnych SSRI (w tym paroksetyny) wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny.

Wpływ na płodność u ludzi nie został dotychczas zaobserwowany.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Doświadczenie kliniczne ze stosowania paroksetyny wskazuje, że lek ten nie wpływa na funkcje poznawcze ani reakcje psychomotoryczne.

Jednakże, tak jak przy stosowaniu innych leków psychoaktywnych, pacjentów należy ostrzec o możliwym zaburzeniu zdolności prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami podczas leczenia. Lek Proxetin-Darnytsia nie nasila zaburzeń reakcji umysłowych i motorycznych spowodowanych alkoholem, jednak jednoczesne stosowanie paroksetyny i alkoholu nie jest zalecane.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Lek Proxetin-Darnytsia zaleca się przyjmować raz dziennie – rano podczas jedzenia.

Tabletkę należy połykać nie żując.

Dawkowanie

Zaburzenie depresyjne duże. Zalecana dawka dzienna to 20 mg. Poprawa stanu zwykle zaczyna się po tygodniu, jednak czasem poprawa pojawia się dopiero w drugim tygodniu leczenia.

Tak jak w przypadku wszystkich innych leków przeciwdepresyjnych, dawkę należy starannie dobrać indywidualnie w ciągu pierwszych 3–4 tygodni leczenia, a następnie dostosować ją w zależności od objawów klinicznych.

U niektórych pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na dawkę 20 mg może być konieczne zwiększenie dawki. Należy to robić stopniowo, zwiększając dawkę o 10 mg (maksymalnie do 50 mg dziennie) w zależności od skuteczności klinicznej leczenia. Leczenie pacjentów z depresją powinno trwać wystarczająco długo – co najmniej 6 miesięcy – aby zagwarantować ustąpienie objawów.

Zaburzenie obsessyjno-kompulsywne. Zalecana dawka dzienna wynosi 40 mg. Leczenie należy rozpoczynać od dawki 20 mg dziennie, a następnie stopniowo zwiększać ją o 10 mg dziennie do dawki zalecanej. U niektórych pacjentów poprawa stanu pojawia się dopiero po zastosowaniu maksymalnej dawki 60 mg dziennie. Leczenie zaburzenia obsessyjno-kompulsyjnego powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić ustąpienie objawów. Okres ten może trwać kilka miesięcy lub dłużej.

Zaburzenie paniki. Zalecaną dawką jest 40 mg dziennie. Pacjentom należy rozpocząć leczenie od dawki 10 mg/dobę i stopniowo zwiększać dawkę o 10 mg, kierując się odpowiedzią kliniczną pacjenta. U niektórych pacjentów poprawa stanu pojawia się dopiero po zastosowaniu maksymalnej dawki 60 mg dziennie.

Aby zmniejszyć ryzyko nasilenia objawów zaburzenia paniki, które często występuje na początku leczenia tej choroby, zaleca się rozpoczęcie terapii od niskiej dawki leku. Leczenie zaburzenia paniki powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić ustąpienie objawów. Okres ten może trwać od kilku miesięcy.

Zaburzenia lękowe społeczne/fobie społeczne. Zalecaną dawką jest 20 mg dziennie. U niektórych pacjentów dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg dziennie – w zależności od efektu klinicznego – aż do 50 mg dziennie. Odstęp między zwiększeniem dawki nie powinien być krótszy niż 1 tydzień. Długotrwałe stosowanie leku należy okresowo przeglądać.

Zaburzenie lękowe uogólnione. Zalecaną dawką jest 20 mg dziennie. W przypadku niewystarczającej skuteczności przy dawce 20 mg, dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg dziennie, w zależności od efektu klinicznego, aż do 50 mg dziennie. Długotrwałe stosowanie leku należy okresowo przeglądać.

Zaburzenie stresowe pourazowe. Zalecaną dawką jest 20 mg dziennie. W przypadku niewystarczającej skuteczności przy dawce 20 mg, dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg dziennie, w zależności od efektu klinicznego, aż do 50 mg dziennie. Długotrwałe stosowanie leku należy okresowo przeglądać.

Przerywanie leczenia lekiem Proxetin-Darnytsia.

Tak jak przy stosowaniu innych leków w leczeniu chorób psychicznych, należy unikać nagłego przerywania terapii. W badaniach klinicznych stosowano schemat stopniowego zmniejszania dawki leku, obejmujący zmniejszanie dawki dziennej o 10 mg dziennie z odstępem jednego tygodnia. Po osiągnięciu dawki 20 mg dziennie pacjenci przyjmowali lek w tej dawce jeszcze przez tydzień przed całkowitym odstawieniem. W przypadku pojawienia się silnie wyrażonych objawów podczas zmniejszania dawki lub po odstawieniu leczenia, należy rozważyć wznowienie terapii w dawce poprzedniej. Później można kontynuować zmniejszanie dawki, ale w wolniejszym tempie.

Grupy specjalne.

Pacjenci w podeszłym wieku. Leczenie należy rozpocząć od zwykłej początkowej dawki dla dorosłych, którą następnie można stopniowo zwiększyć do 40 mg dziennie. Zaobserwowano przypadki podwyższenia stężenia paroksetyny w osoczu u pacjentów w podeszłym wieku, jednak zakres stężeń w tej grupie pacjentów pokrywa się z odpowiednim zakresem u pacjentów młodszych.

Niewydolność nerek i wątroby. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) lub niewydolnością wątroby obserwuje się podwyższenie stężenia paroksetyny w osoczu. Dlatego u takich chorych dawkę należy zmniejszyć do dolnej granicy zakresu dawkowania.

Dzieci. Paroksetyna nie jest wskazana w leczeniu dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadku przedawkowania paroksetyną, oprócz objawów wymienionych w sekcji „Reakcje niepożądane”, obserwowano podwyższenie temperatury ciała, zmiany ciśnienia tętniczego, mimowolne skurcze mięśni, niepokój i tachykardię. Wszystkie te skutki u pacjentów najczęściej ustępują bez powikłań, nawet po przyjęciu dawki 2000 mg. Czasem obserwowano śpiączkę lub zmiany parametrów EKG, bardzo rzadko odnotowano skutki śmiertelne, jednak zazwyczaj w takich przypadkach paroksetynę stosowano razem z innymi lekami psychotropowymi lub alkoholem.

Leczenie. Leczenie przedawkowania powinno obejmować ogólne środki terapeutyczne, takie jak w przypadku przedawkowania innych leków przeciwdepresyjnych. W ciągu kilku godzin po przedawkowaniu, w celu zmniejszenia absorpcji paroksetyny, można rozważyć zastosowanie 20–30 g węgla aktywowanego. Wskazane jest prowadzenie leczenia wspomagającego przy częstym monitorowaniu wskaźników życiowych i starannym obserwowaniu stanu pacjenta. Leczenie należy dobrać w zależności od stanu klinicznego.

Nieznany jest specyficzny antydot.

Działania niepożądane.

Wszystkie działania niepożądane są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadziej (≥ 1/1 000 – < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony narządów wzroku:
częste: nieostre widzenie.
rzadziej: midryaza (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).
bardzo rzadko: ostra jaskra.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i narządu równowagi:
częstość nieznana – dzwonienie w uszach.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia:
częste – ziewanie.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:
bardzo często – nudności;
często – zaparcia, biegunka, wymioty, suchość w ustach;
bardzo rzadko – krwawienie z przewodu pokarmowego;
częstość nieznana – mikroskopowy kolit.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych:
pojedyncze przypadki – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych;
bardzo rzadko – zaburzenia ze strony wątroby (takie jak zapalenie wątroby, czasem z towarzyszącym żółtaczem i/lub niewydolnością wątroby).

Istnieją doniesienia o podwyższeniu poziomu enzymów wątrobowych. Ponadto bardzo rzadko w okresie postmarketingowym zgłaszano działania niepożądane ze strony wątroby (takie jak zapalenia wątroby, czasem związane z żółtaczką i/lub niewydolnością wątroby). Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia paroksetyną, jeśli podwyższenie próbek wątrobowych utrzymuje się.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego:
rzadziej – zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu.

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego:
bardzo rzadko – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSAH).

Zaburzenia ze strony przemiany materii i metabolizmu:
często – podwyższenie stężenia cholesterolu, zmniejszenie apetytu;
rzadziej – zaburzenia kontroli glikemii zaobserwowane u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);
pojedyncze przypadki – hiponatremia.

O hiponatremii zgłaszano głównie u pacjentów starszych, czasem spowodowana przez ZNSAH.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:
często – zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zaburzenia koncentracji;
rzadziej – zaburzenia ekstrapiramidowe;
pojedyncze przypadki – drgawki, zespół niespokojnych nóg;
bardzo rzadko – zespół serotonynowy (możliwe objawy: niepokój, dezorientacja, nasilone pocenie się, halucynacje, nadmierna odruchowość, mioklonus, dreszcze, tachykardia i drżenie).

Zgłaszano zaburzenia ekstrapiramidowe, w tym dystonię oro-facjalną, u pacjentów z zaburzeniami ruchowymi lub u tych przyjmujących neuroleptyki.

Zaburzenia psychiczne:
często – senność, bezsenność, niepokój, nietypowe sny (w tym koszmary nocne);
rzadziej – dezorientacja, halucynacje;
pojedyncze przypadki – reakcje maniakalne, niepokój, depersonalizacja, ataki paniki, akatyzja (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);
częstość nieznana – myśli samobójcze, zachowania samobójcze, agresja*, bruksizm.

*Przypadki agresji odnotowano w okresie postmarketingowym.

Zgłaszano przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych podczas leczenia paroksetyną lub krótko po jego przerwaniu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Objawy te mogą również wynikać z podstawowego schorzenia.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego:
rzadziej – tachykardia zatokowa, przejściowe podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, hipotensja ortostatyczna;
pojedyncze przypadki – bradykardia.

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego:
rzadziej – leukopenia, nietypowe krwawienia, głównie skóry i tkanek podskórnych (w tym siniaki i krwawienia ginekologiczne). Zgłaszano przejściowe podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego po leczeniu paroksetyną, zazwyczaj u pacjentów z wcześniejszą nadciśnieniem tętniczym lub lękiem. Bardzo rzadko – trombocytopenia.

Zaburzenia ze strony układu immunologicznego:
bardzo rzadko – ciężkie i potencjalnie śmiertelne reakcje alergiczne (w tym reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:
często – pocenie się;
rzadziej – wysypka skórna, swędzenie;
bardzo rzadko – ciężkie reakcje skórne (w tym zespół wielopostaciowej rumieniowicy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy), pokrzywka, reakcje fotouczulenia.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:
pojedyncze przypadki – artralgia, mialgia. Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat wskazują na zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących SSRI i TCA. Mechanizm prowadzący do tego ryzyka jest nieznany.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i funkcji gruczołów mlekowych:
bardzo często – zaburzenia seksualne;
pojedyncze przypadki – hiperprolaktynemia/galaktoreja, zaburzenia menstruacyjne (w tym menorygia, metroragia, amenoreja, opóźnione i nieregularne miesiączki);
bardzo rzadko – zaburzenia erekcji;
częstość nieznana – krwawienia poporodowe. Ten objaw został zarejestrowany dla klasy terapeutycznej SSRI/IZZSN (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania:
często – osłabienie, przyrost masy ciała;
bardzo rzadko – obrzęki obwodowe.

Objawy odstawienia po zakończeniu przyjmowania leku.

Częste: zawroty głowy, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, niepokój, ból głowy.

Rzadziej: niepokój, nudności, drżenie, dezorientacja, nasilone pocenie się, niestabilność emocjonalna, zaburzenia wzroku, uczucie kołatania serca, biegunka, drażliwość.

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych, nagłe odstawienie paroksetyny (szczególnie nagłe) może prowadzić do wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucia podobne do uderzenia prądem elektrycznym i dzwonienie w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), niepokój lub lęk, nudności, drżenie, dezorientacja, nasilone pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, pobudzenie, zaburzenia wzroku. U większości pacjentów te objawy są łagodne lub umiarkowane i ustępują bez leczenia, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub długotrwałe. Nie ma określonej grupy ryzyka wystąpienia tych objawów, dlatego w przypadku konieczności odstawienia leczenia paroksetyną dawkę należy stopniowo zmniejszać (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Działania niepożądane zaobserwowane w badaniach klinicznych dotyczących stosowania leku u dzieci.

Zarejestrowano następujące działania niepożądane: nasilenie zachowań samobójczych (w tym próby samobójstwa i myśli samobójcze), samookaleczenia i zwiększona wrogość. Myśli samobójcze i próby samobójstwa obserwowano głównie w badaniach klinicznych leczenia młodzieży z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Zwiększona wrogość występowała głównie u dzieci z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi, szczególnie u dzieci poniżej 12 roku życia. Dodatkowe działania niepożądane: zmniejszenie apetytu, drżenie, nasilone pocenie się, hiperkineza, niepokój, niestabilność emocjonalna (w tym płacz i zmiany nastroju), krwawienia, głównie na skórze i błonach śluzowych.

Podczas zmniejszania dawki lub po odstawieniu leku obserwowano następujące objawy: niestabilność emocjonalna (w tym płacz, zmiany nastroju, samookaleczenia, myśli samobójcze i próby samobójstwa), nerwowość, zawroty głowy, nudności i ból brzucha (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Błufarma Industrja Farmaseutika S.A./
Bluepharma Industria Farmaceutica S.A.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Sao Martinho Do Bispo, Coimbra, 3045-016, Portugalia /
São Martinho Do Bispo, Coimbra, 3045-016, Portugal.

Wnioskodawca.

Spółka Akcyjna „Firma Farmaceutyczna „Darnica”.

Adres siedziby wnioskodawcy.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.