INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU PROSTAZAN UROPLUS (PROSTAZAN UROPLUS)

Skład:

Substancje czynne: sylfenasynu bursztynian, tamsulozyny chlorowodorek;

1 tabletka zawiera sylfenasynu bursztynianu 6 mg oraz tamsulozyny chlorowodorku 0,4 mg; substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa 200, polietylenoglikol 7000000, stearynian magnezu, celuloza mikrokryształowa, wodorofosforan wapnia, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, sodowa sól kroskarboksymetylocelulozy, tlenek żelaza czerwony (E 172);

otoczka filmowa: Opadry czerwony 03f250016: hydroksypropyloceluloza, tlenek żelaza czerwony (E 172), makrogol, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletka o modyfikowanym uwalnianiu.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, pokryte czerwoną otoczką filmową, z wybitym oznaczeniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w urologii. Alfa-adrenoblokery. Kod ATC G04C A53.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Prostazan uroplus – lek kombinowany zawierający dwie substancje czynne – solifenacynę i tamsulozynę. Te substancje czynne mają niezależne i wzajemnie uzupełniające się mechanizmy działania w leczeniu objawów ze strony dolnych dróg moczowych (LUTS) przy łagodnym przeroście gruczołu krokowego (BPH), w przypadku występowania objawów napełnienia pęcherza moczowego. Solifenacyna – selektywny antagonistyczny antagonistą receptorów muskarynowych, nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, enzymów czy kanałów jonowych. Solifenacyna ma najwyższe powinowactwo do muskarynowych receptorów M3 i niższe powinowactwo do muskarynowych receptorów M1 i M2.

Tamsulozyna – bloker receptorów α1-adrenergicznych. Tamsulozyna selektywnie i konkurencyjnie wiąże się z postsynaptycznymi receptorami α1-adrenergicznymi, szczególnie z podtypami α1A i α1D, odpowiedzialnymi za rozluźnienie mięśni gładkich dolnych dróg moczowych.

Solifenacyna złagca objawy napełnienia pęcherza moczowego (objawy irytacyjne), związane z działaniem acetylocholiny, która aktywuje receptory cholinergiczne M3 w pęcherzu moczowym. Acetylocholina aktywuje funkcję kurczliwą ściany pęcherza moczowego, co objawia się nagłymi parcie na oddanie moczu lub nietrzymaniem moczu.

Tamsulozyna poprawia objawy opróżniania, zwiększając maksymalną prędkość przepływu moczu, zmniejsza objawy obturacji, rozluźniając mięśnie gładkie gruczołu krokowego, szyjki pęcherza moczowego i cewki moczowej. Poprawia również napełnianie pęcherza moczowego.

Farmakokinetyka.

Badania bioavailability po wielokrotnym podawaniu wykazały, że farmakokinetyka po podaniu leku jest porównywalna z farmakokinetyką po jednoczesnym podaniu solifenacyny i tamsulozyny.

Wchłanianie.

Po wielokrotnym podawaniu leku czas osiągnięcia maksymalnej stężenia tmax solifenacyny wahał się między 4,27 a 4,76 godz. w różnych badaniach, tamsulozyny – odpowiednio między 3,47 a 5,65 godz. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) solifenacyny wahało się między 26,5 ng/ml a 32,0 ng/ml, tamsulozyny – między 6,56 ng/ml a 13,3 ng/ml. Wartości pola pod krzywą „stężenie – czas” solifenacyny wahały się od 528 ng·godz./ml do 601 ng·godz./ml, a tamsulozyny – od 97,1 ng·godz./ml do 222 ng·godz./ml. Bezpośrednia biodostępność solifenacyny wynosiła około 90%, natomiast tamsulozyna wchłania się w 70–79% dawki podanej.

Przeprowadzono badania leku po podaniu dawki pojedynczej jednocześnie z posiłkiem, podczas posiłku o niskiej zawartości tłuszczu, podczas posiłku o niskiej kaloryczności oraz podczas posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności. Po przyjęciu posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności zauważono zwiększenie parametru Cmax dla tamsulozyny o 54% w porównaniu z podaniem leku na czczo, przy którym AUC wzrasta o 33%. Farmakokinetyka solifenacyny nie zmienia się przy przyjmowaniu posiłku o niskiej zawartości tłuszczu, podczas posiłku o niskiej kaloryczności oraz podczas przyjmowania posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności. Jednoczesne stosowanie solifenacyny i tamsulozyny prowadzi do zwiększenia Cmax tamsulozyny o 1,19 raza oraz zwiększenia AUC tamsulozyny o 1,24 raza w porównaniu z AUC tamsulozyny przy monoterapii. Brak danych dotyczących wpływu tamsulozyny na farmakokinetykę solifenacyny.

Wydalanie.

Po jednorazowym podaniu leku okres półtrwania t1/2 solifenacyny wahał się od 49,5 godz. do 53 godz.; tamsulozyny – od 12,8 godz. do 14 godz. Wielokrotne stosowanie werapamilu w dawce 240 mg jednocześnie z lekiem prowadzi do zwiększenia Cmax i AUC solifenacyny odpowiednio o 60% i 63%, natomiast Cmax i AUC tamsulozyny wzrastają odpowiednio do 115% i 122%. Zmiany Cmax i AUC nie są klinicznie istotne.

Analiza danych farmakokinetycznych podczas przeprowadzania badań klinicznych w fazie 3 wykazuje zmienność farmakokinetyki tamsulozyny w zależności od wieku, wzrostu pacjenta oraz stężenia w osoczu α1-glikoproteiny kwasowej. Wzrost AUC wiąże się ze wzrostem stężenia α1-glikoproteiny kwasowej i zwiększeniem wieku, natomiast obniżenie AUC wiąże się z obniżeniem wzrostu. Ponadto wzrost poziomu gamma-glutamylotransferazy wiąże się z wysokimi wartościami AUC. Te zmiany parametrów AUC nie są klinicznie istotne. Informacja dotycząca farmakokinetyki substancji czynnych uzupełnia właściwości farmakokinetyczne leku Prostazan uroplus.

Solifenacyna.

Wchłanianie.

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia tmax nie zależy od dawki i wynosi od 3 do 8 godz. po przyjęciu kilku dawek. Wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie od 5 do 40 mg. Bezpośrednia biodostępność wynosi około 90%. Rozkład. Objętość rozkładu solifenacyny po wewnątrzżylonym podaniu leku wynosi około 600 l. Około 98% solifenacyny wiąże się z białkami osocza, przede wszystkim z α1-glikoproteiną kwasową.

Biokonwersja. Solifenacyna jest wolno metabolizowana, ma niski efekt pierwszego przejścia. Solifenacyna jest aktywnie metabolizowana w wątrobie, głównie za pomocą CYP3A4. Istnieją jednak alternatywne drogi metabolizmu, które mogą wpływać na metabolizm solifenacyny. Klirens systemowy solifenacyny wynosi około 9,5 l/godz. Po doustnym podaniu w osoczu stwierdzono (oprócz solifenacyny) jeden farmakologicznie aktywny metabolit (4R-hydroksysolifenacyna) i trzy nieaktywne metabolity (N-glukuronid, N-tlenek i 4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny). Wydalanie. Po jednorazowym podaniu dawki 10 mg 14C-oznaczonej solifenacyny około 70% radioaktywności wykryto w moczu i 23% w kale w ciągu 26 dni. W moczu około 11% radioaktywności wykryto w niezmienionej formie jako substancję czynną, około 18% – jako metabolit N-tlenkowy, 9% – jako metabolit 4R-hydroksy-N-tlenkowy i 8% – w postaci metabolitu 4R-hydroksy (aktywny metabolit).

Tamsulozyna.

Wchłanianie. Dla tamsulozyny tmax znajduje się w zakresie od 4 do 6 godz. po przyjęciu kilku dawek po 0,4 mg/dzień. Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie od 0,4 do 1,2 mg. Bezpośrednia biodostępność wynosi około 57%.

Rozkład. Objętość rozkładu tamsulozyny po wewnątrzżylowym podaniu wynosi około 16 l. Oколо 99% tamsulozyny wiąże się z białkami osocza, przede wszystkim z α1-glikoproteiną kwasową.

Biokonwersja. Tamsulozyna ma niski efekt pierwszego przejścia, jest wolno metabolizowana. Tamsulozyna jest aktywnie metabolizowana w wątrobie, głównie za pomocą CYP3A4 i CYP2D6. Klirens systemowy tamsulozyny wynosi około 2,9 l/godz. Większość podanej tamsulozyny występuje w osoczu w formie niezmienionej substancji czynnej. Żaden z metabolitów nie był bardziej aktywny niż substancja wyjściowa. Wydalanie. Po jednorazowym podaniu dawki 0,2 mg 14C-oznaczonej tamsulozyny po tygodniu leczenia około 76% radioaktywności wydala się z moczem i 21% – z kale. W moczu wykryto około 9% radioaktywności w postaci niezmienionej tamsulozyny, około 16% – w postaci siarczanu o-dietylowanej tamsulozyny i 8% – jako kwas o-etoksyfenoksyl-octowy.

Pacjenci starsi.

W badaniach farmakologii klinicznej i bioavailability wiek pacjentów wahał się od 19 do 79 lat. Po zastosowaniu leku najwyższe stężenia stwierdzano u pacjentów starszych, choć indywidualne wartości niemal całkowicie pokrywały się z wartościami u młodszych pacjentów. Lek można stosować również pacjentom starszym.

Niewydolność nerek.

Lek Prostazan uroplus stosuje się pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i średnim stopniu nasilenia, należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Farmakokinetyka leku Prostazan uroplus nie była badana u pacjentów z niewydolnością nerek. Poniższe dane odzwierciedlają informacje dotyczące niewydolności nerek charakterystyczne dla każdej z substancji czynnych leku.

Solifenacyna.

AUC i Cmax solifenacyny u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i średnim stopniu nasilenia nieznacznie różnią się od odpowiednich parametrów u zdrowych ochotników. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) ekspozycja na solifenacynę jest znacznie wyższa: wzrost Cmax wynosi około 30%, AUC – ponad 100% i t1/2 – ponad 60%. Zauważono statystycznie istotną zależność między klirens kreatyniny a klirens solifenacyny. Farmakokinetyka u pacjentów poddawanych hemodializie nie była badana.

Tamsulozyna.

Przeprowadzono porównanie farmakokinetyki tamsulozyny u 6 pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i średnim stopniu nasilenia (30 ml/min/1,73 m² ≥ klirens kreatyniny < 70 ml/min/1,73 m²) lub od średniego do ciężkiego stopnia niewydolności nerek (< 30 ml/min/1,73 m²) i u 6 zdrowych pacjentów (klirens kreatyniny > 90 ml/min/1,73 m²). Zauważono zmiany ogólnej stężenia tamsulozyny w osoczu krwi w wyniku zmiany wiązania z α1-glikoproteiną kwasową, stężenie aktywnej tamsulozyny hydrochloranu, a także wewnętrzny klirens pozostawały względnie stabilne. Farmakokinetyka tamsulozyny u pacjentów z końcową niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min/1,73 m²) nie była badana.

Niewydolność wątroby.

Lek Prostazan uroplus stosuje się pacjentom z niewydolnością wątroby o umiarkowanym i średnim stopniu nasilenia, ale jest przeciwwskazany pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby.

Farmakokinetyka leku Prostazan uroplus nie była badana u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Poniższe dane odzwierciedlają informacje dotyczące niewydolności wątroby charakterystyczne dla każdej z substancji czynnych leku.

Solifenacyna.

U pacjentów z niewydolnością wątroby o średnim stopniu nasilenia (7–9 punktów według skali Childa-Pugh) wartość Cmax nie zmienia się, AUC wzrasta o 60%, t1/2 wzrasta dwukrotnie.

Farmakokinetyka u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana. Tamsulozyna.

Przeprowadzono porównanie farmakokinetyki tamsulozyny u 8 pacjentów z niewydolnością wątroby o średnim stopniu nasilenia (7–9 punktów według skali Childa-Pugh) i u 8 zdrowych pacjentów. Zauważono zmiany ogólnej stężenia tamsulozyny w osoczu krwi w wyniku zmiany wiązania z α1-glikoproteiną kwasową, stężenie aktywnej tamsulozyny hydrochloranu znacząco się nie zmieniało, a wewnętrzny klirens nieaktywnej tamsulozyny zmieniał się umiarkowanie (32%). Farmakokinetyka tamsulozyny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawów napełniania pęcherza moczowego (parcie na mocz, częstsze oddawanie moczu) od umiarkowanego do ciężkiego stopnia oraz objawów opróżniania pęcherza moczowego (objawy obturacyjne) związanych z łagodnym przerostem prostaty (LPP) u mężczyzn, u których monoterapia była nieskuteczna.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub dowolną z substancji pomocniczych.
• Hemodializa.
• Ciężka niewydolność wątroby.
• Ciężka niewydolność nerek, przy której stosuje się silne inhibitory cytochromu P450 (CYP) 3A4, np. ketokonazol.
• Umiarkowane zaburzenia funkcji wątroby, przy których stosuje się silne inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol.
• Ciężkie choroby przewodu pokarmowego (w tym toksyczny megakolon), miastenia gravis lub zamkniętokątowa jaskra oraz obecność czynników ryzyka rozwoju tych chorób.
• W wywiadzie obecność hipotensji ortostatycznej.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku Prostazan uroplus z innymi lekami o działaniu antycholinergicznym może prowadzić do nasilenia działania terapeutycznego i efektów niepożądanych. Odstęp czasowy między przyjmowaniem takich leków powinien wynosić około tygodnia. Działanie terapeutyczne solifenacyny może być osłabione podczas jednoczesnego stosowania agonistów receptora cholinergicznego.

Interakcje z inhibitorami CYP3A4 i CYP2D6.

Jednoczesne stosowanie solifenacyny z ketokonazolem (silny inhibitor CYP3A4) w dawce 200 mg/doba prowadziło do 1,4- i 2,0-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny, natomiast przyjmowanie ketokonazolu w dawce 400 mg/doba prowadziło do 1,5- i 2,8-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z ketokonazolem w dawce 400 mg/doba powodowało 2,2- i 2,8-krotny wzrost Cmax i AUC tamsulozyny odpowiednio. Ponieważ jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, rytonawir, nelfinawir i itrakonazol, może prowadzić do zwiększonej ekspozycji zarówno solifenacyny, jak i tamsulozyny, lek Prostazan uroplus należy stosować z ostrożnością z silnymi inhibitorami CYP3A4. Leku Prostazan uroplus nie należy stosować jednoczesnego z silnymi inhibitorami CYP3A4 u pacjentów o fenotypie charakteryzującym się niskim poziomem metabolizmu CYP2D6 lub u pacjentów, którzy już stosują silne inhibitory CYP2D6.

Jednoczesne stosowanie leku Prostazan uroplus z werapamilem (średni inhibitor CYP3A4) prowadziło do około 2,2-krotnego wzrostu Cmax i AUC tamsulozyny oraz około 1,6-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny. Lek Prostazan uroplus należy stosować z ostrożnością z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z cytydyną, słabym inhibitorem CYP3A4 (400 mg co 6 godzin), powodowało 1,44-krotny wzrost AUC tamsulozyny, natomiast Cmax nie zmieniało się istotnie. Lek Prostazan uroplus można stosować jednoczesno ze słabymi inhibitorami CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z paroksetyną, silnym inhibitorem CYP2D6 (20 mg/doba), prowadziło do 1,3- i 1,6-krotnego wzrostu Cmax i AUC tamsulozyny odpowiednio. Lek można stosować jednoczesno z inhibitorami CYP2D6. Wpływ indukcji enzymów na właściwości farmakokinetyczne solifenacyny i tamsulozyny nie był badany. Ponieważ solifenacyna i tamsulozyna są metabolizowane przy udziale CYP3A4, możliwe są interakcje farmakokinetyczne z induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyną), które mogą obniżać stężenie solifenacyny i tamsulozyny we krwi. Inne interakcje.

Solifenacyna.

Solifenacyna może osłabiać działanie leków stymulujących motorykę przewodu pokarmowego, takich jak metoklopramid i cyzapryd. W badaniach in vitro stwierdzono, że solifenacyna w stężeniach terapeutycznych nie hamuje CYP1A1/2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4, dlatego nie należy się spodziewać interakcji między solifenacyną a lekami metabolizowanymi przez te enzymy CYP. Stosowanie solifenacyny nie zmienia farmakokinetyki R-warfaryny ani S-warfaryny oraz ich wpływu na czas protrombinowy. Wykazano, że przyjmowanie solifenacyny praktycznie nie wpływa na farmakokinetykę deryklozyny.

Tamsulozyna.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z innymi blokerami alfa1-adrenoreceptorów może prowadzić do działania hipotensyjnego. W badaniach in vitro stwierdzono, że ilość wolnej frakcji tamsulozyny w osoczu ludzkim nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu takich leków, jak diazepam, propranolol, trichlormetiazid, chloromadinon, amitryptylina, diklofenak, glibenklamid, symwastatyna lub warfaryna. Tamsulozyna nie zmienia ilości wolnej frakcji diazepamu, propranololu, trichlormetiazidu ani chloromadinonu. Choć diklofenak i warfaryna mogą zwiększać szybkość wydalania tamsulozyny. Jednoczesne stosowanie z furosemidem prowadzi do obniżenia stężenia tamsulozyny w osoczu, jednak ponieważ poziom tamsulozyny pozostaje w granicach zakresu terapeutycznego, dopuszczalne jest jednoczesne stosowanie tamsulozyny i furosemidu. Badania tamsulozyny in vitro wykazały, że w stężeniach terapeutycznych tamsulozyna praktycznie nie hamuje CYP1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4. Dlatego nie należy się spodziewać żadnych interakcji między tamsulozyną a lekami metabolizowanymi przez wymienione enzymy CYP. Nie odnotowano przypadków interakcji tamsulozyny przy jednoczesnym stosowaniu z atenololem, enalaprylem lub teofiliną.

Szczególne środki ostrożności.

Lek Prostazan uroplus należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, ryzykiem wystąpienia zatrzymania moczu, obturacyjnymi zaburzeniami przewodu pokarmowego, ryzykiem wystąpienia obniżenia motoryki przewodu pokarmowego, z przepukliną rozworu przepony przełyku/chorobą refluksową przełyku oraz/lub w przypadku jednoczesnego przyjmowania leków mogących spowodować lub nasilić rozwój przełykowatego zapalenia przełyku (np. bisfosfonatów), przy neuropatii autonomicznej. Przed rozpoczęciem terapii lekiem Prostazan uroplus należy ocenić inne możliwe przyczyny częstomoczu (niewydolność serca lub choroby nerek). W przypadku obecności infekcji dróg moczowych należy zastosować odpowiednie leczenie antybakteryjne.

U pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak wcześniej rozpoznany zespół wydłużonego QT i hipokaliemia, podczas leczenia solumfenacyną sukcytanem obserwowano wydłużenie odcinka QT oraz trzepotanie/migotanie komór serca (torsade de pointes).

U niektórych pacjentów stosujących solumfenacynę sukcytan i tamsulozynę zgłaszano obrzęk Quinckego z obturacją dróg oddechowych. W przypadku wystąpienia obrzęku Quinckego należy natychmiast przerwać stosowanie leku Prostazan uroplus i nie przyjmować go ponownie. Należy podjąć odpowiednie działania i zastosować niezbędną terapię.

U niektórych pacjentów przyjmujących solumfenacynę sukcytan zgłaszano reakcje anafilaktyczne. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznych należy przerwać przyjmowanie leku Prostazan uroplus, podjąć odpowiednie działania oraz zastosować niezbędną terapię.

Tak jak przy stosowaniu innych blokerów α1-adrenoreceptorów, w pojedynczych przypadkach leczenie tamsulozyną może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego, co rzadko może prowadzić do omdlenia. Pacjentów, którzy rozpoczęli leczenie lekiem Prostazan uroplus, należy uprzedzić, że w przypadku wystąpienia pierwszych objawów hipotensji ortostatycznej (zawroty głowy, osłabienie) powinni usiąść lub położyć się do ustąpienia objawów. U niektórych pacjentów przyjmujących tamsulozyny chlorowodorek podczas operacji zaćmy lub jaskry lub u pacjentów, którzy wcześniej leczono tamsulozyny chlorowodorkiem, obserwowano zespół atonicznej źrenicy (IFIS, wariant zespołu zwężonej źrenicy). Zespół IFIS może zwiększać ryzyko wystąpienia powikłań okulistycznych podczas i po operacji. W związku z tym nie zaleca się rozpoczynania leczenia lekiem Prostazan uroplus u pacjentów, u których planowana jest operacja zaćmy lub jaskry. Teoretycznie przerwanie stosowania leku Prostazan uroplus 2 tygodnie przed operacją zaćmy lub jaskry może być korzystne, jednak rzeczywista korzyść z przerwania leczenia nie została jednoznacznie potwierdzona. W okresie przedoperacyjnym chirurdzy i okulisci planujący operację zaćmy lub jaskry powinni zapytać pacjentów, czy aktualnie stosują lub wcześniej przyjmowali lek Prostazan uroplus, aby zapewnić odpowiednie środki zaradcze w przypadku wystąpienia IFIS podczas operacji. Lek Prostazan uroplus należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przyjmowaniu umiarkowanych i silnych inhibitorów CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”), a nie należy go stosować w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, np. ketokonazolem, u pacjentów z fenotypem obniżonego poziomu CYP2D6 lub u pacjentów przyjmujących silne inhibitory CYP2D6, np. paroksetynę.

Lek zawiera manitol, dlatego może wywoływać łagodne działanie przeczyszczające.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek Prostazan uroplus nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Niepłodność.

Nie oceniano wpływu leku Prostazan uroplus na płodność. Badania solumfenacyny lub tamsulozyny na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na płodność i wczesny rozwój embrionalny.

Zaburzenia ejakulacji obserwowano w krótkotrwałych i długotrwałych badaniach klinicznych tamsulozyny. W okresie pogabinetowym zgłaszano zaburzenia ejakulacji, ejakulację wsteczną oraz niedostateczność ejakulacji.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono żadnych badań wpływu leku Prostazan uroplus na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie innych maszyn. Pacjentów należy jednak poinformować o możliwości wystąpienia takich reakcji, jak zawroty głowy, zamazanie widzenia, zmęczenie oraz (rzadko) nasilona senność, które mogą negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie innych maszyn (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Odmiana dla dorosłych mężczyzn, w tym osób starszych.

Dawkować doustnie 1 tabletę leku Prostazan uroplus (6 mg/0,4 mg) 1 raz dziennie niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Maksymalna dawka dobowa leku Prostazan uroplus wynosi 1 tabletę (6 mg/0,4 mg).

Tabletki należy połykać całkowicie, nie żuć ani nie rozdrabniać.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę leku Prostazan uroplus nie był badany. Jednakże wpływ na farmakokinetykę poszczególnych substancji czynnych leku jest dobrze poznany (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”). Lek Prostazan uroplus można stosować u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min). Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) lek należy stosować ostrożnie i nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby. Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę leku Prostazan uroplus nie był badany. Jednakże wpływ na farmakokinetykę poszczególnych substancji czynnych leku jest dobrze poznany (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”). Prostazan uroplus można stosować u pacjentów z łagodnym uszkodzeniem wątroby (klasyfikacja wg skali Childa-Pugha ≤ 7). Pacjentom z umiarkowanym uszkodzeniem wątroby (klasyfikacja wg skali Childa-Pugha 7–9) lek należy stosować ostrożnie i nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej. Stosowanie leku Prostazan uroplus jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby (klasyfikacja wg skali Childa-Pugha > 9). Średnie i silne inhibitory cytochromu P450 3A4. Lek Prostazan uroplus należy stosować ostrożnie u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymują leczenie środkami będącymi średnimi lub silnymi inhibitorami CYP3A4 (takimi jak werapamil, ketoconazol, rytonawir, nelfinawir, itrakonazol).

Dzieci.

Lek nie jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy.

Przedawkowanie w przypadku stosowania kombinacji solifenacyny i tamsulozyny może potencjalnie prowadzić do ciężkiego działania antycholinergicznego z rozwojem ostrej hipotensji tętniczej. Najwyższe dawki przyjęte przypadkowo w trakcie badań klinicznych odpowiadały 126 mg solifenacyny succynianu i 5,6 mg tamsulozyny hydrochlorowodoru. Te dawki były dobrze tolerowane, przy stosowaniu przez 16 dni obserwowano łagodne uczucie suchości w ustach.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania należy podać pacjentowi węgiel aktywny. Przesukanie żołądka może być pomocne w ciągu pierwszej godziny po przyjęciu leku, jednak nie należy wywoływać wymiotów.

Objawy przedawkowania solifenacyny, podobnie jak innych leków antycholinergiczych, można leczyć następująco:

• ciężkie działanie antycholinergicznego na ośrodkowy układ nerwowy, halucynacje lub inne wyraźne zaburzenia: leczenie z zastosowaniem fizostygminy lub karbokolu;
• drgawki lub wyraźne pobudzenie: leczenie z zastosowaniem benzodiazepin;
• niewydolność oddechowa: leczenie z zastosowaniem sztucznego oddychania;
• tachykardia: leczenie objawowe, jeśli jest to konieczne. Beta-blokery należy stosować ostrożnie, ponieważ jednoczesne przedawkowanie tamsulozyny może potencjalnie spowodować ciężką hipotensję tętniczą;
• zatrzymanie moczu: cewnikowanie.

Tak jak w przypadku innych środków antymuskarynowych, w przypadku przedawkowania należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z rozpoznanym ryzykiem wydłużenia interwału QT (np. z hipokaliemią, bradykardią oraz jednoczesnym stosowaniem leków, które mogą wydłużać interwał QT) oraz z wcześniejszymi chorobami serca (np. zawał mięśnia sercowego, arytmia, niewydolność serca). Ostrej hipotensji, która może wystąpić przy przedawkowaniu tamsulozyny, należy leczyć objawowo. Ponieważ tamsulozyna bardzo silnie wiąże się z białkami osocza, skuteczność hemodializy jest mało prawdopodobna.

Niepożądane działania.

Lekarstwo może powodować skutki niepożądane o charakterze antycholinergicznym o lekkim i średnim nasileniu.

Najczęstszymi niepożądanymi działaniami były suchość w ustach (9,5%), zaparcia (3,2%) oraz dyspepsja (w tym ból brzucha, 2,4%). Często obserwowano również inne niepożądane działania, takie jak zawroty głowy (1,4%), zamazanie widzenia (1,2%), zmęczenie (1,2%) oraz zaburzenia ejakulacji (w tym ejakulację wsteczną, 1,5%).

Najpoważniejszym niepożądaniem działaniem obserwowanym podczas leczenia bursztyynianem solifenacyny/chlorowodorem tamsulozyny w badaniach klinicznych była ostra zatrzymka oddawania moczu (0,3%, rzadko).

Częstość występowania niepożądanych działań określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W tabelę włączono typowe dla solifenacyny i tamsulozyny reakcje niepożądane wymienione w charakterystykach tych leków.

* Dane z okresu po rejestracji. Ponieważ o tych zjawiskach zgłaszano spontanicznie w okresie po rejestracji, częstość występowania zjawisk oraz związek przyczynowo-skutkowy nie mogą być wiarygodnie ustalone.

** Dane z okresu po rejestracji; obserwowano podczas operacji z powodu zaćmy i jaskry.

*** Zob. punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Bezpieczeństwo terapii solifenacyny succynianem/tamsulozyny hydrochloridem przy długotrwałym stosowaniu.

Profil reakcji niepożądanych obserwowanych podczas leczenia trwającego do 1 roku był zbliżony do zarejestrowanych reakcji obserwowanych podczas 12-tygodniowego badania.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Lek Prostazan uroplus wskazany jest w leczeniu objawów napełniania pęcherza moczowego (parcie na mocz, częste oddawanie moczu) od umiarkowanego do ciężkiego stopnia oraz objawów opróżniania pęcherza moczowego (objawów obturacyjnych) związanych z łagodnym przerośnięciem prostaty (LPP), występujących u pacjentów w wieku podeszłym. Badania kliniczne przeprowadzono u pacjentów w wieku od 45 do 91 roku życia, średnia wieku wynosiła 65 lat. Reakcje niepożądane u pacjentów w wieku podeszłym były podobne do reakcji w populacji młodszej.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym postępowaniem. Umożliwia ono kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane reakcje niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blistrze. Po 3 lub 9 blisterów w puszce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sínton Hiszpania S.L./ Synthon Hispania S.L.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

C/Castello, nr 1, Sant Boi de Llobregat, Barcelona, 08830, Hiszpania / C/Castello, nr 1, Sant Boi de Llobregat, Barcelona, 08830, Spain