Pirazynamid-Darnycia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego PIRAZYNAMID-DARNYCIA (PYRAZINAMIDE-DARNITSA)

Skład:

substancja czynna: pyrazinamide;

1 tabletka zawiera 500 mg pirazynamidu;

substancje pomocnicze: skrobię prażelatynizowaną, skrobię kukurydzianą, wapnia wodorofosforan dwuwodan, krzemionkę dwutlenek koloidalny bezwodny, sodu laurylosiarczan, talk, magnezu stearyan.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub prawie białe, o kształcie cylindrycznym płaskim, z faską i ryflowaniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne przeciwbóbrzykowe. Kod ATC J04A K01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Pirazynamid-Darnycia należy do grupy farmakoterapeutycznej leków przeciwbakteryjnych II linii. Lek dobrze przenika do ognisk gruźliczego zapalenia. Jego aktywność nie zmniejsza się w kwaśnym środowisku masy kazeoznej, dlatego często stosuje się go w kazeoznych limfadenitach, gruźlicach i procesach kazeozowo-płucnych.

Podczas leczenia samym lekiem Pirazynamid-Darnycia możliwe jest szybkie rozwijanie się oporności przez prątki gruźlicy, dlatego zazwyczaj stosuje się go w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi.

Farmakokinetyka.

Pirazynamid jest prawie całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Po podaniu doustnym dawki 1 g stężenie w osoczu wynosi 45 μg/ml po 2 godzinach, 10 μg/ml – po 15 godzinach. Pirazynamid ulega hydrolizie do aktywnego metabolitu – kwasu pirazynowego, a następnie do nieaktywnego metabolitu. Okres półtrwania leku przy prawidłowej funkcji nerek wynosi 9–10 godzin. 70 % pirazynamidu wydzielane jest z moczem. Lek jest wydalany w ciągu 24 godzin, głównie w formie metabolitów.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie wszystkich form gruźlicy (w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na pirazynamid lub na inne składniki leku, a także na inne leki blisko spokrewnione pod względem struktury chemicznej (etionamid, izoniazyd, niacyna).

Ciężka niewydolność wątroby.

Ostra podagra, bezobjawowa hiperurykemia.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie pirazynamidu i etionamidu zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby, szczególnie u chorych na cukrzycę. Podczas leczenia kombinacją tych leków należy regularnie kontrolować funkcję wątroby. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać leczenie tą kombinacją leków.

Pirazynamid zmniejsza metabolizm cyklosporyny i tym samym obniża stężenie cyklosporyny w surowicy krwi. U pacjentów leczonych cyklosporyną należy kontrolować stężenie cyklosporyny w surowicy krwi od początku terapii pirazynamidem i po jej zakończeniu.

Pirazynamid może zmniejszać skuteczność leków stosowanych w leczeniu podagry oraz środków sprzyjających wydalaniu kwasu moczowego z organizmu (allopurinol, kolchicyna, probenecyd, sulfinpirazon). Może to zwiększyć stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi u pacjentów z podagrą leczonych pirazynamidem. W celu kontroli hiperurykemii może być konieczna zmiana dawki tych leków, jeśli leki stosowane w leczeniu podagry i środki sprzyjające wydalaniu kwasu moczowego były stosowane razem z pirazynamidem.

Stosowanie pirazynamidu w połączeniu z allopurinolem może zmniejszyć metabolizm metabolitów pirazynamidu. Metabolizm pirazynamidu przy tym nie ulega istotnym zmianom.

Zydowidyna może znacząco obniżyć stężenie pirazynamidu w surowicy krwi i zwiększyć ryzyko anemii.

Pirazynamid zakłóca wykonywanie testów Acetest® i Ketostix®, ponieważ nadaje próbkom barwę czerwonobrunatną.

Pirazynamid może zakłócać oznaczanie stężenia żelaza w surowicy krwi przy użyciu urządzenia Ferrochem® II.

Pirazynamid jest często stosowany w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi, np. z izoniazydem. W szczególności w przewlekłych formach destrukcyjnych zaleca się łączyć go z ryfampicyną (wyraźny efekt) lub etambutolem (lepsza tolerancja).

W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami blokującymi sekrecję kanalikową możliwe jest zmniejszenie ich wydalania i nasilenie reakcji toksycznych. Wspomaga działanie przeciwwirusowe ofloksacyny i lomefloksacyny.

Wspólne stosowanie pirazynamidu i izoniazydu może obniżyć stężenie izoniazydu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z opóźnionym metabolizmem izoniazydu.

Jednoczesne stosowanie pirazynamidu i fenytoiny może zwiększyć stężenie fenytoiny w surowicy krwi i w konsekwencji mogą wystąpić objawy zatrucia fenytoiną.

Jeśli podczas jednoczesnego przyjmowania pirazynamidu i fenytoiny wystąpią działania niepożądane ze strony OUN (np. ataksja, nadmierna refleksyjność, niystagmus, drżenie), należy odstawić leki, oznaczyć stężenie fenytoiny w surowicy krwi i odpowiednio skorygować dawkę fenytoiny.

Pirazynamid może nasilać działanie leków hipoglikemizujących.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Podczas leczenia lekiem należy kontrolować funkcję wątroby, przeprowadzając co 2–4 tygodnie oznaczenia biochemiczne (próba tymоловa, oznaczenie bilirubiny, oznaczenie aminotransferazy glutaminowo-oxalołogowej, ALAT i AST osocza krwi), a także oznaczenie kwasu moczowego we krwi. W przypadku zmian funkcji wątroby należy natychmiast przerwać stosowanie leku. W celu zmniejszenia toksycznego działania pirazynamidu stosuje się metioninę, lipokainę, glukozę, witaminę B12.

Pirazynamid należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz u osób, u których istnieje zwiększony ryzyko uszkodzenia wątroby związane z przyjmowaniem leków hepatotoksycznych i alkoholu. Pirazynamid może nasilić działanie toksyczne alkoholu.

Pirazynamid opóźnia wydalanie moczanów przez nerki, co może objawiać się hiperurykemią, zazwyczaj bez objawów dny. Pirazynamid należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem dna.

Pirazynamid należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z nadwrażliwością na etionamid, izoniazyd, niazyd lub inne leki o podobnej strukturze chemicznej, ponieważ u takich pacjentów może występować zwiększona wrażliwość również na pirazynamid.

Pirazynamid należy stosować ostrożnie u chorych na cukrzycę ze względu na trudności w utrzymaniu pożądanych stężeń glukozy we krwi.

U chorych na porfirię pirazynamid może wywołać ostre napady porfirii.

U pacjentów z niewydolnością nerek może dochodzić do gromadzenia się pirazynamidu w organizmie.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W okresie ciąży lub karmienia piersią lek jest przeciwwskazany.

Sposobność wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów samochodowych lub innych urządzeń.

Podczas leczenia lekiem mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu nerwowego, dlatego w tym okresie należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów samochodowych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki przyjmuje się całe, popijając wodą, jako pojedynczą dawkę po posiłku. Do obliczania dawki dobowej zawsze stosuje się idealną masę ciała.

Dawka dobową dla dorosłych oraz dzieci w wieku od 15 lat wynosi 20–30 mg/kg masy ciała na dawkę. Lek przyjmuje się 1–3 razy dziennie, w zależności od tolerancji. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 1,5 g.

Ze względu na możliwą obniżoną funkcję nerek i wątroby, u pacjentów w podeszłym wieku stosuje się zazwyczaj pirazynamid w dawkach zbliżonych do dolnej granicy zwykłej dawki dla dorosłych – 15 mg/kg masy ciała na dobę.

Zwykła dawka pirazynamidu u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek wynosi od 12 do 20 mg/kg masy ciała dziennie. Należy unikać stosowania pirazynamidu u pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 50 ml/min.

Pacjentom poddawanym hemodializie lub dializie otrzewnowej przepisuje się zwykłą dawkę dla dorosłych. Należy stosować ją 24 godziny przed rozpoczęciem dializy.

Gdy pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby stosuje się zwykłe dawki, pirazynamid gromadzi się w organizmie, dlatego u takich pacjentów należy stosować niższe dawki – 15 mg/kg masy ciała na dobę. Przed rozpoczęciem terapii pirazynamidem oraz co 2–4 tygodnie w czasie stosowania leku należy wykonywać badania czynności wątroby.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby, tolerancji leku przez pacjenta i jest określany przez lekarza (zazwyczaj 6–8 miesięcy).

Dzieci.

Leku nie stosuje się dzieciom poniżej 15 roku życia.

Przedawkowanie.

W pojedynczych przypadkach – zaburzenia funkcji wątroby i podwyższenie poziomu transaminaz. Te zaburzenia wracały do normy po odstawieniu leku.

Obserwowano również pobudzenie, objawy dyspeptyczne, zaburzenia funkcji wątroby, hiperurykemię, nasilenie objawów działań niepożądanych.

Leczenie. Należy przepłukać żołądek, podać węgiel aktywowany, prowadzić monitorowanie funkcji wątroby oraz oznaczać poziom uranów w surowicy krwi. Leczenie jest objawowe. Ważne jest, aby pacjent spożywał dużo płynów. Hemodializa jest skuteczna.

Działania niepożądane.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: trudności oddechowe, duszność, suchy kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: zaburzenia trawienne, ból nadbrzusza, żołądka, brak apetytu, nudności, wymioty, biegunka, wrzód peptyczny, metaliczny smak w ustach.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych, bilirubiny, próby tymolowej; hepatomegalia; w pojedynczych przypadkach – wystąpienie ostrej atrofii wątroby zależnej od dawki; żółtaczka.

Ze strony nerek i układu moczowego: nefryt śródmiąższowy; w pojedynczych przypadkach – niewydolność nerek z mioglobinurią w wyniku rabdomiolizy, dysuria, ból podczas oddawania moczu.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia snu, podwyższona pobudliwość, depresja; w pojedynczych przypadkach – halucynacje, drgawki, dezorientacja, neuropatia obwodowa, parestezje.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: obniżenie ciśnienia tętniczego, nieprzyjemne uczucia w okolicy serca, uczucie gorąca, zaczerwienienie twarzy.

Ze strony krwi i układu chłonnego: trombocytopenia, eozynofilia, anemia, anemia sidersztalna, wakuolizacja erytrocytów, porfiria, podwyższenie stężenia żelaza surowicy, hiperkoagulacja, skłonność do powstawania zakrzepów, splenomegalia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, gorączka; w pojedynczych przypadkach – szok anafilaktyczny.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: zaczerwienienie, wysypka skórna, świąd, pokrzywka, fotosensybilizacja, trądzik, toksyko-alergiczne zapalenie skóry.

Ze strony układu kostkowo-stawowego i tkanki łącznej: artralgia, obrzęk stawów, sztywność stawów, mialgia, rabdomioliza, napady podagryczne.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: ogólne osłabienie, niedowaga, hiperurykemia, pelagra, zespół hipertermiczny.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; po 5 blisterów w kartonie; po 1000 tabletów w pojemnikach.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Darница” Sp. z o.o.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.