INSTRUKCJA dot. stosowania leku PYLOBACT NEO

Skład:

substancje czynne:

tabletki amoksycyliny – 1 tabletka powlekana zawiera amoksycyliny trihydrazan odpowiadający amoksycylinie 1000 mg;

tabletki klaritromycyny – 1 tabletka powlekana zawiera klaritromycyny 500 mg;

kapsułki omeprazolu – 1 kapsułka zawiera omeprazolu 20 mg;

dodatkowe substancje:

tabletki amoksycylyny: celuloza mikryształowa, skrobia glikolianu sodu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearynian magnezu; skład powłoki: hydroksypropyloceluloza metylowa, dwutlenek tytanu (E 171), Parmasil, barwnik żółty zachodni FCF (E 110), polietylenoglikol;

tabletki klaritromycyny: celuloza mikryształowa, powidon, stearynian magnezu, kwas stearynowy, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, sodowa skrobioglikolan; skład powłoki: hydroksypropyloceluloza metylowa, hydroksypropyloceluloza, glikol propylenowy, oleinian sorbitanu, dwutlenek tytanu (E 171), barwnik chinolinowy żółty (E 104), wanilina, Opakod (czarny) zawiera: lak, tlenek żelaza czarny, glikol propylenowy;

kapsułki omeprazolu: skrobia, dekstryna, cukier pudr, talk, cukier trzcinowy, karboksymetyloskrobia sodowa, karboksymetyloceluloza sodowa, fosforan dwusodowy wodorowy, siarczyn sodu bezwodny, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 4000, cytrynian sodu, emulsja gumy kwasu poliakrylowego, granulki Non-Pareil, pusta twarda kapsułka żelatynowa rozmiar „2” zawiera: błękit diamentowy, karmin, żelatyna, metyloparaben, propyloparaben.

Postać leku: 1. Amoksycylina – tabletki powlekane.

Klaritromycyna – tabletki powlekane.

3. Omeprazol – kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki amoksycyliny – tabletki powlekane, pomarańczowe, w kształcie kapsuły, dwuwypukłe;

tabletki klaritromycyny – tabletki powlekane, jasnożółte, owalne, dwuwypukłe, z oznaczeniem „CXT500” czarnym atramentem po jednej stronie;

kapsułki omeprazolu – twarde kapsułki żelatynowe samozamykające się, z niebieskim kapturkiem i przezroczystym korpuszem różowego koloru, rozmiar „2”, zawierające białe lub prawie białe kuliste granulki.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Kombinacje do eliminacji Helicobacter pylori. Kod ATC A02BD05.

Właściwości farmakologiczne.

Pilobact Neo to preparat kombinowany zawierający omeprazol, klaritromycynę i amoksycylinę. Pilobact Neo to dwutygodniowa terapia eliminacyjna pierwszego rzutu skierowana przeciwko Helicobacter pylori (H. pylori), zaprojektowana na 7 dni leczenia.

Farmakodynamika.

Omeprazol jest inhibitorem pompy protonowej. Omeprazol zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez hamowanie aktywności H⁺-K⁺-ATPazy, co prowadzi do blokady końcowego etapu sekrecji kwasu solnego. Skutkuje to obniżeniem wydzielania kwasu zarówno podstawowego, jak i stymulowanego, niezależnie od rodzaju czynnika pobudzającego. Czas trwania hamowania sekrecji kwasu żołądkowego przekracza 24 godziny. Omeprazol zwiększa wartość pH w żołądku, tworząc optymalne środowisko dla działania antybakteryjnego. Omeprazol znacząco zmniejsza objętość soku żołądkowego, zwiększając tym samym stężenia klaritromycyny i amoksycyliny w błonie śluzowej żołądka.

Klaritromycyna to antybiotyk z grupy makrolidów, który wykazuje działanie przeciwbakteryjne wobec wielu bakterii beztlenowych i tlenowych, Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym wobec H. pylori. Działanie przeciwbakteryjne klaritromycyny wynika z hamowania syntezy białek poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomów wrażliwych bakterii. Minimalne stężenie hamujące (MIC90) klaritromycyny oraz jej aktywnego metabolitu, 14-hydroksyklaritromycyny, wobec H. pylori wynosi odpowiednio 0,03 μg/ml i 0,06 μg/ml. Klaritromycyna jest odporna na działanie kwaśnego środowiska żołądka. Amoksycylina to antybiotyk z grupy półsyntetycznych penicylin o szerokim zakresie działania bakteriobójczego, związanego z hamowaniem syntezy ściany komórkowej bakterii. Jest aktywna wobec H. pylori; dotychczas nie wyizolowano szczepów H. pylori opornych na amoksycylinę.

Farmakokinetyka.

Wszystkie trzy składniki zestawu są dobrze wchłaniane po doustnym podaniu. Omeprazol jest szybko wchłaniany, a jego biodostępność całkowita wynosi około 40%. Okres półtrwania leku we krwi wynosi 0,5–1 godzinę. 90–95% omeprazolu wiąże się z białkami osocza. Omeprazol ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie. Prawie 80% omeprazolu wydzielane jest z moczem w formie metabolitów.

Klaritromycyna szeroko rozprowadza się w tkankach organizmu, w tym w błonach śluzowych żołądka i dwunastnicy. Stężenia klaritromycyny w tkankach i płynach ustrojowych są 10-krotnie wyższe niż w osoczu krwi. Podanie pokarmu nie wpływa na biodostępność leku. Około 20% klaritromycyny ulega metabolizmowi z powstaniem głównego metabolitu – 14-hydroksyklaritromycyny. Okres półtrwania klaritromycyny wynosi 5–7 godzin. Oколо 20% klaritromycyny wydzielane jest z moczem w niezmienionej formie, a 15% – w formie 14-hydroksyklaritromycyny. Udowodniono, że jednoczesne podawanie omeprazolu i klaritromycyny korzystnie wpływa na właściwości farmakokinetyczne klaritromycyny.

Amoksycylina po podaniu doustnym jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana w przewodzie pokarmowym; nie ulega zniszczeniu w kwaśnym środowisku żołądka. Pokarm nie wpływa na adsorpcję amoksycyliny. Maksymalne stężenie amoksycyliny w osoczu osiągane jest po 1–2 godzinach. Wiązanie z białkami osocza wynosi 20%. Amoksycylina szeroko rozprowadza się w tkankach, błonach śluzowych i płynach ustrojowych. Okres półtrwania amoksycyliny wynosi 1–1,5 godziny. 60% podanej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z moczem drogą sekrecji kanalikowej i filtracji kłębuszkowej.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Eradykacja Helicobacter pylori u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na omeprazol, klaritromycynę, inne makrolidy, amoksycylinę, inne antybiotyki beta-laktamowe, zastąpione benzimidazole lub inne składniki leku.

Omeprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej, nie powinien być stosowany razem z atazanawirem i nelfinawirem.

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie klaritromycyny z następującymi lekami:

cisapryd, astemizol, pimozyd, terfenadyna – może to prowadzić do wydłużenia przedziału QT i rozwoju arytmii serca, w tym tachyarytmii komorowej, migotania komór i tzw. torsades de pointes;
inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny), które w znacznym stopniu metabolizują się drogą CYP3A4 (lowastatyna lub symwastatyna) – ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy;
alkaloidy jagód żyta, np. ergotamina, dihydroergotamina – może to prowadzić do toksyczności ergotynowej;
doustny midazolam (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
kolchicyna – u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
tikagrelor, iwabradyna lub ranolazyna.

Przeciwwskazane jest stosowanie leku u pacjentów z wywiadem wydłużenia przedziału QT lub arytmii komorowych, w tym torsades de pointes (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Hipokaliemia (ryzyko wydłużenia przedziału QT).

Ciężka niewydolność wątroby i współistniejąca niewydolność nerek.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Amoksycylina

Fenylbutazon, oksyfenylbutazon, w mniejszym stopniu – kwas acetylosalicylowy i sulfinpirazon hamują sekrecję kanalikową leków z grupy penicylin, co prowadzi do wydłużenia okresu półwydalenia i zwiększenia stężenia amoksycyliny w osoczu krwi.

Leki działające bakteriostatycznie (antybiotyki z grupy tetracyklin, makrolidy, chloramfenikol) mogą niwelować działanie bakteriobójcze amoksycyliny. Jednoczesne stosowanie aminoglikozydów jest możliwe (efekt synergistyczny).

Niezalecane kombinacje

Probenecyd. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z probenecydem. Probenecyd zmniejsza wydzielanie kanalikowe amoksycyliny. Jednoczesne stosowanie probenecydu może prowadzić do długotrwałego podwyższenia stężenia amoksycyliny we krwi.

Allopurinol. Jednoczesne stosowanie z amoksycyliną sprzyja wystąpieniu alergiczych reakcji skórnych.

Dygoxyna. Zwiększa się wchłanianie dygoxyny, dlatego konieczna jest korekta jej dawki.

Antykoagulancy. Peroralne antykoagulancy i antybiotyki z grupy penicylin są powszechnie stosowane w praktyce klinicznej, a doniesienia o interakcjach nie napływają. Jednak w publikacjach naukowych opisano przypadki wzrostu międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) u pacjentów przyjmujących acenokumarol lub warfarynę podczas leczenia amoksycyliną. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie tych leków, należy dokładnie monitorować czas protrombinowy lub INR, a w razie potrzeby odstawić amoksycylinę. Może również być konieczna korekta dawki peroralnych antykoagulantów.

Metylotreksat. Amoksycylina może zmniejszać klirens metylotreksatu przez nerki, dlatego należy monitorować jego stężenie w surowicy krwi. Stosowanie amoksycyliny z metylotreksatem zwiększa ryzyko toksycznego działania tego ostatniego.

Amoksycylinę należy stosować ostrożnie razem z doustnymi hormonalnymi środками antykoncepcyjnymi , ponieważ stężenie estradiolu i progesteronu w osoczu może tymczasowo obniżyć się, co może zmniejszyć skuteczność środków antykoncepcyjnych. Dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych niehormonalnych środków antykoncepcyjnych.

Inne rodzaje interakcji

Wymuszone moczowanie prowadzi do zmniejszenia stężenia amoksycyliny w osoczu krwi poprzez zwiększenie jej eliminacji.

Wystąpienie biegunki może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania innych leków i negatywnie wpływać na ich skuteczność.

Wpływ na wyniki diagnostycznych badań laboratoryjnych: przy oznaczaniu glukozy w moczu zaleca się stosowanie enzymatycznej metody glukozo-oksydazowej. Przy stosowaniu metod chemicznych zazwyczaj obserwuje się wyniki fałszywie dodatnie.

Amoksycylina może obniżać ilość estriolu w moczu u ciężarnych kobiet.

Przy wysokich stężeniach amoksycylina może zmniejszać poziom glukozy we krwi. Amoksycylina może wpływać na oznaczanie białka metodą kolorymetryczną.

Klaritromycyna

Klaritromycyna nie oddziałuje z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Stosowanie poniższych leków z klaritromycyną jest ścisłym przeciwwskazaniem ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich skutków interakcji

Cisapryd, pimozyd, astemizol, terfenadyna. Zwiększenie stężenia cisaprydu w surowicy krwi obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i cisapryd. Może to prowadzić do wydłużenia przedziału QT i wystąpienia arytmii, w tym tachyarytmii komorowej, migotania komór i torsades de pointes. Podobne efekty obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i pimozyd.

Doniesiono o zdolności makrolidów do zmiany metabolizmu terfenadyny, prowadząc do zwiększenia stężenia terfenadyny w surowicy krwi, co czasem wiązało się z arytmiami, takimi jak wydłużenie przedziału QT, tachyarytmia komorowa, migotanie komór i torsades de pointes. W badaniach u wolontariuszy przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i terfenadyny obserwowano zwiększenie stężenia kwasowego metabolitu terfenadyny 2–3-krotnie i wydłużenie przedziału QT, co nie prowadziło do żadnych klinicznie widocznych skutków. Podobne efekty obserwowano również przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów.

Alkaloidy jagód żyta. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z ergotaminą lub dihydroergotaminą wiązano z wystąpieniem objawów ostrej ergotyzmu, charakteryzującego się wazospazmem, niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym układu nerwowego centralnego.

Doustny midazolam. Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) AUC (pole pod krzywą „stężenie – czas”) midazolamu zwiększało się 7-krotnie po doustnym podaniu midazolamu. Jednoczesne stosowanie doustnego midazolamu i klaritromycyny jest przeciwwskazane.

Inhibitory HMG-CoA-reduktazy. Stosowanie klaritromycyny jest również przeciwwskazane z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy, które metabolizują się głównie drogą CYP3A4 (np. lowastatyna i symwastatyna), kolchicyną, tikagrelorem, iwabradyną i ranolazyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Podobnie jak inne makrolidy, klaritromycyna powodowała zwiększenie stężenia inhibitorów HMG-CoA-reduktazy. Rzadko donoszono o rozwoju rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Konieczna jest obserwacja pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii.

Rzadko donoszono o rozwoju rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z atorwastatyną. W przypadku jednoczesnego stosowania dawkę atorwastatyny należy maksymalnie zmniejszyć. Należy podjąć odpowiednią decyzję dotyczącą korekty dawki statyny lub zastosowania statyny, która nie zależy od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyna lub prawastatyna).

Wpływ innych leków na farmakokinetykę klaritromycyny

Leki będące induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty z zioła św. Jana) mogą indukować metabolizm klaritromycyny. Może to prowadzić do subterapeutycznych stężeń klaritromycyny i zmniejszenia jej skuteczności. Ponadto może być konieczny monitoring stężeń induktora CYP3A w osoczu, które mogą być podwyższone z powodu hamowania CYP3A przez klaritromycynę. Jednoczesne stosowanie ryfabutyny i klaritromycyny prowadziło do podwyższenia stężeń ryfabutyny i obniżenia stężeń klaritromycyny w surowicy krwi, z jednoczesnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zapalenia błony naczyniowej oka (uwet).

Wpływ poniższych leków na stężenie klaritromycyny we krwi jest znany lub zakładany, dlatego może być konieczna zmiana dawki lub zastosowanie terapii alternatywnej

Efawiernc, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna. Silne induktory enzymów cytochromu P450, takie jak efawiernc, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna mogą przyspieszać metabolizm klaritromycyny, zmniejszając jej stężenie w osoczu krwi, ale zwiększając stężenie 14-OH-klaritromycyny – mikrobiologicznie aktywnego metabolitu. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klaritromycyny i 14-OH-klaritromycyny różni się w zależności od różnych bakterii, oczekiwany efekt terapeutyczny może nie zostać osiągnięty przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i induktorów enzymów cytochromu P450.

Etrawiryna. Działanie klaritromycyny było osłabiane przez etrawirynę, jednak stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny były podwyższone. Ponieważ 14-OH-klaritromycyna ma zmniejszoną aktywność przeciwko Mycobacterium avium complex (MAC), ogólna aktywność przeciwko temu patogenowi może być zmieniona. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć zastosowanie leków alternatywnych wobec klaritromycyny.

Flukenazol. Jednoczesne stosowanie flukenazolu 200 mg na dobę i klaritromycyny 500 mg 2 razy na dobę u zdrowych wolontariuszy prowadziło do zwiększenia stężenia równowagowego Cmin klaritromycyny o 33 % i AUC – o 18 %. Stężenia równowagowe aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny nie zmieniały się istotnie przy jednoczesnym stosowaniu z flukenazolem. Nie jest konieczna zmiana dawki klaritromycyny.

Rytonawir. Stosowanie rytonawiru i klaritromycyny prowadziło do znacznego hamowania metabolizmu klaritromycyny. Cmax klaritromycyny zwiększało się o 31 %, Cmin – o 182 % i AUC – o 77 %. Obserwowano całkowite hamowanie powstawania 14-OH-klaritromycyny. Ze względu na szerokie okno terapeutyczne nie jest konieczne zmniejszanie dawki klaritromycyny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Jednak u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki: u pacjentów z CLCR 30–60 ml/min dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50 %. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CLCR < 30 ml/min) dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 75 %. Dawek klaritromycyny przekraczających 1 g/dobę nie należy stosować razem z rytonawirem.

Te same korekty dawki należy stosować u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek przy stosowaniu rytonawiru jako wzmacniacza farmakokinetycznego razem z innymi inhibitorami proteazy HIV, w tym atazanawirem i sakwinawirem.

Wpływ klaritromycyny na farmakokinetykę innych leków

Leki przeciwarytmiczne. Istnieją doniesienia po marketingu o rozwoju tzw. tachyarytmii komorowej torsades de pointes pojawiającej się przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z chinidyną lub dysopyramidą. Zaleca się monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia wydłużenia przedziału QT. Podczas leczenia klaritromycyną należy monitorować stężenia tych leków w surowicy krwi.

Hydroksychlorochina i chlorochina. Klaritromycynę należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki wydłużające przedział QT, ze względu na potencjalną możliwość wywołania arytmii serca i poważnych działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Kortykosteroidy. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z kortykosteroidami do stosowania ogólnoustrojowego lub do inhalacji, które głównie metabolizują się drogą CYP3A, ze względu na potencjalne zwiększenie wpływu ogólnoustrojowego kortykosteroidów. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków stan pacjentów powinien być dokładnie monitorowany pod kątem działań niepożądanych związanych z zastosowaniem kortykosteroidów ogólnoustrojowych.

CYR3A. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny, inhibitora enzymu CYP3A, i leku, który głównie metabolizuje się drogą CYP3A, może prowadzić do zwiększenia stężenia tego ostatniego w osoczu krwi, co z kolei może nasilić lub wydłużyć jego działanie terapeutyczne i zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu klaritromycyny u pacjentów przyjmujących leki będące substratami CYP3A, szczególnie jeśli substrat CYP3A ma wąski zakres terapeutyczny (np. karbamazepina) i/lub jest intensywnie metabolizowany przez ten enzym.

Może być konieczna zmiana dawki i, jeśli to możliwe, dokładne monitorowanie stężeń leku w surowicy krwi metabolizującego się drogą CYP3A u pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę.

Wiadomo (lub zakłada się), że następujące leki lub grupy leków metabolizują się tym samym izoenzymem CYP3A: alprazolam, astemizol, karbamazepina, cyklostazol, cisapryd, cyklosporyna, dysopyramida, alkaloidy jagód żyta, lowastatyna, metylprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne antykoagulancy (np. warfaryna), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, symwastatyna, tacroli mus, terfenadyna, triazolam i winblastyna, ale ta lista nie jest kompletna. Podobny mechanizm interakcji zaobserwowano przy stosowaniu fenytoiny, teofiliny i walproinu, które metabolizują się innym izoenzymem układu cytochromu P450.

Omeprazol. Stosowanie klaritromycyny w połączeniu z omeprazolem prowadziło do zwiększenia stężeń równowagowych omeprazolu. Przy stosowaniu tylko omeprazolu średnia wartość pH soku żołądkowego w pomiarze przez 24 godziny wynosiła 5,2, przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z klaritromycyną – 5,7.

Syldenafil, tadalafil i wardenafil. Istnieje możliwość zwiększenia stężeń w osoczu inhibitorów fosfodiesterazy (syldenafila, tadalafila i wardenafila) przy ich jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną, co może wymagać zmniejszenia dawki inhibitorów fosfodiesterazy.

Teofilina, karbamazepina. Wiadomo o nieznacznym, ale statystycznie istotnym zwiększeniu stężenia teofiliny lub karbamazepiny w osoczu krwi przy ich jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną.

Tolterodyna. Tolterodyna metabolizuje się głównie drogą CYP2D6. Jednak w populacji pacjentów bez CYP2D6 metabolizm zachodzi drogą CYP3A4. W tej populacji hamowanie CYP3A4 prowadzi do istotnego zwiększenia stężeń tolterodyny w osoczu krwi. U takich pacjentów może być konieczne zmniejszenie dawki tolterodyny przy jej stosowaniu z klaritromycyną.

Triazolobenzodiazepiny (np. alprazolam, midazolam, triazolam). Należy unikać jednoczesnego stosowania doustnego midazolamu i klaritromycyny. Przy wewnątrzżylnej aplikacji midazolamu z klaritromycyną należy dokładnie monitorować stan pacjenta w celu wczesnej korekty dawki.

Należy zachować te same środki ostrożności przy stosowaniu innych benzodiazepin, które metabolizują się drogą CYP3A, w tym triazolamu i alprazolamu. W przypadku stosowania benzodiazepin, których eliminacja nie zależy od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), rozwój klinicznie istotnej interakcji z klaritromycyną jest mało prawdopodobny.

Istnieją dane o interakcji lekowej i rozwoju działań niepożądanych ze strony układu nerwowego centralnego (CNS) (takich jak senność i dezorientacja) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i triazolamu. Należy obserwować pacjenta, biorąc pod uwagę możliwość nasilenia efektów farmakologicznych ze strony CNS.

Inne rodzaje interakcji

Kolchicyna. Kolchicyna jest substratem CYP3A i białka transportowego P (P-gp). Wiadomo, że klaritromycyna i inne makrolidy są w stanie hamować CYP3A i P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolchicyny hamowanie P-gp i CYP3A przez klaritromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na kolchicynę. Należy obserwować stan pacjentów pod kątem klinicznych objawów toksyczności kolchicyny. Dawkę kolchicyny należy zmniejszyć przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną u pacjentów z prawidłową funkcją nerek i wątroby. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z kolchicyną u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby jest przeciwwskazane.

Dygoxyna. Dygoxyna jest uważana za substrat P-gp. Wiadomo, że klaritromycyna jest w stanie hamować P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu hamowanie P-gp może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na dygoxynę. Doniesiono o zwiększeniu stężenia dygoxyny w surowicy krwi u pacjentów przyjmujących klaritromycynę razem z dygoxyną. U niektórych pacjentów rozwijały się objawy toksyczności digoxynowej, w tym potencjalnie śmiertelne arytmie. Należy dokładnie monitorować stężenia dygoxyny w surowicy krwi u pacjentów przyjmujących ją razem z klaritromycyną.

Zydowudyna. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i zydowudyny u pacjentów zakażonych HIV może prowadzić do zmniejszenia stężeń równowagowych zydowudyny w surowicy krwi. Ponieważ klaritromycyna może przeszkadzać w wchłanianiu doustnej zydowudyny przy jednoczesnym przyjmowaniu, należy zachować 4-godzinny odstęp między podawaniem klaritromycyny i zydowudyny. O takiej interakcji przy stosowaniu zawiesiny klaritromycyny i zydowudyny lub didanowiryny u dzieci nie powiadomiono.

Fenytoina i walproin. Były doniesienia o interakcji inhibitorów CYP3A, w tym klaritromycyny, z lekami, które nie są uważane za metabolizowane drogą CYP3A (np. fenytoina i walproin). Zaleca się oznaczanie stężeń tych leków w surowicy krwi przy jednoczesnym przepisywaniu ich z klaritromycyną. Doniesiono o zwiększeniu ich stężeń w surowicy krwi.

Dwukierunkowy wpływ leków

Atazanawir. Stosowanie klaritromycyny (500 mg dwa razy dziennie) z atazanawirem (400 mg raz dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do dwukrotnego zwiększenia ekspozycji na klaritromycynę i zmniejszenia ekspozycji na 14-OH-klaritromycynę o 70 % przy jednoczesnym zwiększeniu AUC atazanawiru o 28 %. Ponieważ klaritromycyna ma szeroki zakres terapeutyczny, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50 % u pacjentów z CLCR 30–60 ml/min i o 75 % u pacjentów z CLCR <30 ml/min. Dawek klaritromycyny przekraczających 1000 mg na dobę nie należy stosować razem z inhibitorami proteazy.

Inhibitory kanałów wapniowych. Z powodu ryzyka hipotensji tętniczej należy stosować klaritromycynę ostrożnie jednocześnie z inhibitorami kanałów wapniowych, które metabolizują się drogą CYP3A4 (np. werapamil, amlodypina, dyltiazem). Przy interakcji mogą wzrastać stężenia w osoczu zarówno klaritromycyny, jak i inhibitorów kanałów wapniowych. Obserwowano hipotensję tętniczą, bradyarytmię i kwasocętność mleczanową przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i werapamilu.

Doustne środki hipoglikemiczne / insulina. Połączone stosowanie klaritromycyny i doustnych środków hipoglikemicznych i/lub insuliny może prowadzić do wyraźnej hipoglikemii. Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami hipoglikemicznymi, takimi jak naglitynid, pioglitazon, repaglinid i roziglitazon, klaritromycyna może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy.

Itakonazol. Klaritromycyna i itakonazol są substratami i inhibitorami CYP3A, w związku z czym klaritromycyna może zwiększać stężenia itakonazolu we krwi i odwrotnie. Przy stosowaniu itakonazolu razem z klaritromycyną pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem w celu wykrycia objawów lub objawów nasilonego lub przedłużonego działania farmakologicznego.

Sakwinawir. Stosowanie klaritromycyny (500 mg dwa razy dziennie) z sakwinawirem (miękkie żelatynowe kapsułki, 1200 mg trzy razy dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do zwiększenia AUC stanu równowagi o 177 % i Cmax o 187 % w porównaniu z samym stosowaniem sakwinawiru. W tym czasie AUC i Cmax klaritromycyny zwiększały się o około 40 % w porównaniu z samym stosowaniem klaritromycyny. Nie ma potrzeby korekty dawek, jeśli oba leki są stosowane jednocześnie przez ograniczony czas i w powyższych dawkach i formach leku. Wyniki badania interakcji leków z zastosowaniem miękkich żelatynowych kapsułek mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy stosowaniu sakwinawiru w formie twardych żelatynowych kapsułek. Wyniki badania interakcji leków z zastosowaniem tylko sakwinawiru mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy terapii sakwinawirem i rytonawirem. Gdy sakwinawir stosuje się razem z rytonawirem, należy wziąć pod uwagę możliwe efekty rytonawiru na klaritromycynę (patrz wyżej).

Doustne antykoagulancy. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z warfaryną istnieje ryzyko wystąpienia poważnego krwawienia, istotnego wzrostu wskaźnika INR (międzynarodowego znormalizowanego stosunku) i czasu protrombinowego. Dopóki pacjenci otrzymują jednocześnie klaritromycynę i doustne antykoagulancy, należy często kontrolować wskaźnik INR i czas protrombinowy.

Doustne bezpośrednie antykoagulancy (DOAK). Doustne DOAK, takie jak dabigatran i edoksaban, są substratami białka transportowego P-glikoproteiny (Pgp). Rywaroksaban i apiksaban metabolizują się drogą CYP3A4 i są również substratami Pgp.

Stosowanie doustnych antykoagulantów bezpośrednich, takich jak dabigatran, rywaroksaban i apiksaban, w połączeniu z klaritromycyną wymaga ostrożności, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Omeprazol

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Wchłanianie. Obniżona kwasowość żołądka w okresie leczenia omeprazolem może zwiększać lub zmniejszać wchłanianie leków, których wchłanianie zależy od pH soku żołądkowego.

Ketonokonazol, itakonazol, posakonazol, erlotynib. Podobnie jak przy stosowaniu innych leków hamujących kwasowość żołądka, wchłanianie, a tym samym skuteczność kliniczna takich leków, jak posakonazol, erlotynib, ketonokonazol, itakonazol, może być obniżona w okresie stosowania omeprazolu. Należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu z posakonazolem i erlotynibem.

Dygoxyna. Jednoczesne leczenie omeprazolem (20 mg na dobę) i dygoxyną zwiększa biodostępność dygoxyny o 10 %. Rzadko rejestrowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem dygoxyny. Jednak należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek omeprazolu pacjentom starszym. Należy wzmocnić terapeutyczny monitoring lekowy dygoxyny.

Klopidogrel. Dane dotyczące jednoczesnego stosowania klopidogrelu i omeprazolu są sprzeczne co do obniżenia stężenia aktywnego metabolitu klopidogrelu i klinicznych aspektów tej farmakokinetycznej/farmakodynamicznej interakcji w odniesieniu do głównych chorób układu sercowo-naczyniowego. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu. Przy jednoczesnym stosowaniu średniego agregacji płytek krwi zmniejsza się o 47 % (po 24 godzinach) i o 30 % (w 5. dniu).

Metronidazol, amoksycylina. Interakcja z metronidazolem i amoksycyliną nie została ustalona. Te leki przeciwbakteryjne stosuje się w połączeniu z omeprazolem w celu eradykacji H. pylori. Zwiększenie stężenia omeprazolu przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną uważa się za korzystną interakcję w czasie eradykacji H. pylori.

Interakcja z lekami bez recepty (paracetamol, niesteroidowe leki przeciwzapalne, środki przeciwwskrzepowe) nie ma znaczenia klinicznego.

Wchłanianie omeprazolu może być spowolnione po spożyciu pokarmu, dlatego lek należy stosować na czczo.

Metabolizm. Omeprazol hamuje CYP2C19 – główny enzym metabolizujący omeprazol.

W ten sposób metabolizm współistniejących leków, które również metabolizują się drogą CYP2C19, takich jak diazepan, fenytoina, warfaryna (R-warfaryna) lub inne antagoniści witaminy K i cyklostazol, może być spowolniony.

Zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi w ciągu pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia leczenia omeprazolem; a w przypadku, gdy była korekta dawki fenytoiny, monitorowanie i dalszą korektę dawki leku należy prowadzić po zakończeniu leczenia omeprazolem.

Zaleca się monitorowanie INR u pacjentów przyjmujących warfarynę lub inne antagoniści witaminy K; może być konieczne zmniejszenie dawki warfaryny (lub innego antagonisty witaminy K).

Jednoczesne stosowanie 20 mg omeprazolu na dobę jednak nie zmienia czasu krzepnięcia u pacjentów, którzy długotrwałe przyjmowali warfarynę.

Istnieją dane, że stosowanie 40 mg omeprazolu zwiększa Cmax i AUC cyklostazolu odpowiednio o 18 % i 26 %, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29 % i 69 %.

Omeprazol jest częściowo metabolizowany również drogą CYP3A4, ale nie hamuje tego enzymu.

W ten sposób omeprazol nie wpływa na metabolizm leków metabolizujących się drogą CYP3A4, takich jak cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, erytromycyna i budezonid.

Omeprazol w dawce 20–40 mg na dobę nie wpływa istotnie na żadne inne enzymy CYP.

Nieznany mechanizm interakcji

Takrolimus. Istnieją dane, że jednoczesne stosowanie omeprazolu zwiększa poziom takrolimusu w surowicy krwi. Należy przeprowadzać wzmocniony monitoring poziomu takrolimusu, a także funkcji nerek (klirens kreatyniny) i w razie potrzeby – skorygować dawkowanie takrolimusu.

Metylotreksat. Istnieją dane o zwiększeniu poziomu metylotreksatu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym przyjmowaniu z inhibitorami pompy protonowej. W razie potrzeby stosowania metylotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Atazanawir i nelfinawir. Zaobserwowano, że omeprazol oddziałuje z niektórymi lekami przeciwwirusowymi. Kliniczne znaczenie i mechanizm takiej interakcji nie są zawsze znane. Podwyższenie pH soku żołądkowego w czasie stosowania omeprazolu może zmieniać wchłanianie leków przeciwwirusowych. Inny mechanizm interakcji możliwy jest poprzez CYP 2C19. W przypadku stosowania niektórych leków przeciwwirusowych, takich jak atazanawir i nelfinawir, obserwowano obniżone stężenia tych ostatnich w surowicy krwi przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem. Dlatego jednoczesne stosowanie omeprazolu i takich leków, jak atazanawir i nelfinawir, jest przeciwwskazane.

Sakwinawir

W wyniku jednoczesnego przyjmowania omeprazolu z sakwinawirem/rytonawirem stężenia sakwinawiru w osoczu krwi zwiększały się o około 70 %, co wiązało się z dobrą tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę omeprazolu

Inhibitory CYP2C19 i CYP3A4. Ponieważ omeprazol metabolizuje się drogą CYP2C19 i CYP3A4, leki hamujące CYP2C19, CYP3A4 lub oba enzymy (takie jak klaritromycyna i worykonazol), mogą prowadzić do wzrostu stężeń omeprazolu w surowicy krwi poprzez spowolnienie jego metabolizmu. Jednoczesne stosowanie worykonazolu może prowadzić do więcej niż dwukrotnego wzrostu stężenia omeprazolu. Ponieważ duże dawki omeprazolu są dobrze tolerowane, korekta dawki nie jest konieczna w czasie krótkotrwałego jednoczesnego stosowania. Jednak należy rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i w przypadku, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Induktory CYP2C19, CYP3A4. Leki indukujące CYP2C19, CYP3A4 lub oba enzymy (takie jak ryfampicyna, ziele św. Jana) mogą prowadzić do obniżenia stężeń omeprazolu w surowicy krwi poprzez przyspieszenie jego metabolizmu.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Amoksycylina

Wrażliwość nadmierna. Przed rozpoczęciem terapii amoksycyliną należy upewnić się, że pacjent nie ma w wywiadzie reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny ani inne antybakteryjne leki beta-laktamowe.

Może występować nadwrażliwość krzyżowa oraz oporność krzyżowa (10–15%) między penicylinami a cefalosporynami.

Obserwowano poważne, a czasem śmiertelne przypadki nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne i ciężkie reakcje skórne) u pacjentów leczonych penicylinami. Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Takie reakcje występują częściej u pacjentów z ciężkimi reakcjami alergicznymi w wywiadzie oraz u pacjentów z atopią. Leczenie należy przerwać i zastąpić odpowiednim leczeniem. Może być konieczne leczenie objawów reakcji anafilaktycznej, np. natychmiastowe podanie adrenaliny, steroidów (dożylnie) oraz pilne leczenie niewydolności oddechowej.

Zgłaszano zespół enterokolitu lekowego (ZEL), głównie u dzieci przyjmujących amoksycylinę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). ZEL to reakcja alergiczna, której głównym objawem jest długotrwałe wymioty (1–4 godziny po podaniu amoksycyliny) bez objawów alergicznych skóry lub układu oddechowego. Dodatkowe objawy mogą obejmować ból brzucha, biegunkę, hipotensję lub leukocytozę z neutrofilią. Były przypadki ciężkie, w tym z postępem do szoku.

Nie należy stosować leku pacjentom z ciężkimi zaburzeniami przewodu pokarmowego towarzyszącymi biegunką i wymiotami ze względu na ryzyko zmniejszenia wchłaniania.

Niewydolność nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek wydalanie amoksycyliny jest opóźnione, dlatego w zależności od stopnia zaburzenia należy albo przerwać leczenie amoksycyliną, albo zmniejszyć całkowitą dawkę dobową leku.

Zwiększanie się liczby mikroorganizmów opornych. Długotrwałe stosowanie może czasem prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroflory opornej na lek. Zgłaszano występowanie kolitu związanego z antybiotykami, którego ciężkość może wahać się od łagodnego do zagrożonego życia, przy stosowaniu prawie wszystkich leków antybakteryjnych.

W przypadku wystąpienia ciężkiej biegunki charakterystycznej dla kolitu pseudomembranaceus (w większości przypadków spowodowanego przez Clostridium difficile) zaleca się przerwanie stosowania leku, skontaktowanie się z lekarzem i rozpoczęcie odpowiedniego leczenia. Stosowanie środków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane w takiej sytuacji.

Długotrwała terapia. Podczas leczenia przez dłuższy czas zaleca się okresowe ocenianie funkcji układów organizmu, w tym nerek, wątroby i układu krwiotwórczego. Zgłaszano podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych oraz przypadki zmiany parametrów krwi.

Krystaluria. U pacjentów z obniżoną wydzielaną ilością moczu bardzo rzadko obserwowano krystalurię (w tym ostre uszkodzenie nerek), głównie przy leczeniu parenteralnym. Przy stosowaniu wysokich dawek leku należy przyjmować wystarczającą ilość płynów w celu zapobiegania krystalurii, która może być spowodowana przez amoksycylinę. Wysoka stężenie amoksycyliny w moczu może prowadzić do wytrącania się osadu leku w cewniku moczowym, dlatego należy go okresowo kontrolować wizualnie.

Reakcje skórne. Pojawienie się na początku leczenia uogólnionej rumienia z gorączką, skojarzonej z pęcherzykami, może wskazywać na rozwój ostrzego uogólnionego pustularnego egzematu, co wymaga odstawienia terapii amoksycyliną.

Amoksycylinę nie zaleca się stosować w leczeniu pacjentów z infekcjami wirusowymi, ostrym białaczkiem limfoblastycznym lub mononukleozą zakaźną ze względu na zwiększony ryzyko rumienia na skórze. Należy unikać stosowania amoksycyliny przy podejrzeniu mononukleozy zakaźnej, ponieważ pojawienie się wysypki przypominającej ospę wodnistą może być związane z nadwrażliwością na amoksycylinę.

Drżenie mięśni. Drżenie mięśni może występować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, a także u tych, którzy otrzymują wysokie dawki leku lub mają skłonność do drgawek (np. obecność drgawek w wywiadzie, leczoną epilepsję, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych).

Antykoagulanty. Bardzo rzadko zgłaszano wydłużenie czasu protrombinowego u pacjentów stosujących amoksycylinę. Przy jednoczesnym przepisywaniu leku z antykoagulantami należy stosować odpowiedni nadzór i dostosować dawkę tych ostatnich, jeśli to konieczne.

Wpływ na testy diagnostyczne. Podwyższony poziom amoksycyliny we krwi i w moczu może wpływać na niektóre badania laboratoryjne. Ze względu na wysokie stężenia amoksycyliny w moczu możliwe są fałszywie pozytywne wyniki ogólnych badań chemicznych. Zaleca się stosowanie enzymatycznych metod glukozooksydazy podczas testowania obecności glukozy w moczu podczas leczenia amoksycyliną. Obecność amoksycyliny może zafałszować wyniki badania estryolu u ciężarnych kobiet.

Klaritromycyna

Długotrwałe lub powtarzane stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernego wzrostu bakterii i grzybów opornych. W przypadku wystąpienia nadinfekcji należy przerwać stosowanie klaritromycyny i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Lek jest wydalany przez wątrobę i nerki. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, ze średnim lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek. Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Podczas stosowania klaritromycyny zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, oraz zapalenie wątroby hepatocelularne i/lub cholestazy z żółtaczką lub bez niej. Te zaburzenia funkcji wątroby mogą być ciężkie i są zazwyczaj odwracalne. W niektórych przypadkach zgłaszano niewydolność wątroby z końcem śmiertelnym, która była głównie związana z poważnymi chorobami podstawowymi i/lub współistniejącą terapią lekową. Należy natychmiast przerwać stosowanie klaritromycyny w przypadku wystąpienia takich objawów i symptomów zapalenia wątroby, jak anoreksja, żółtaczka, ciemnienie moczu, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zgłaszano rozwój biegunki od łagodnego stopnia do kolitu pseudomembranaceus z końcem śmiertelnym, spowodowanego przez Clostridium difficile, przy stosowaniu praktycznie wszystkich leków antybakteryjnych, w tym klaritromycyny. Należy zawsze pamiętać o możliwości rozwoju biegunki spowodowanej przez C. difficile u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Ponadto należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ o rozwoju biegunki spowodowanej przez C. difficile zgłaszano nawet 2 miesiące po zastosowaniu leków antybakteryjnych. Zgłaszano nasilenie objawów miastenia gravis u pacjentów stosujących klaritromycynę.

Kolchicyna. Zgłaszano rozwój toksyczności kolchicyny (w tym z końcem śmiertelnym) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolchicyny, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, w tym na tle niewydolności nerek. Jeśli jednoczesne stosowanie kolchicyny i klaritromycyny jest konieczne, należy obserwować stan pacjentów w celu wykrycia możliwych objawów klinicznych toksyczności kolchicyny. Dawkę kolchicyny należy zmniejszyć u wszystkich pacjentów otrzymujących jednocześnie kolchicynę i klaritromycynę. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z kolchicyną u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby jest przeciwwskazane.

Z ostrożnością należy stosować jednoczesne klaritromycynę i triazolobenzodiazepiny, np. triazolam, midazolam dożylne.

Antykoagulanty doustne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z doustnymi antykoagulantami działającymi bezpośrednio, takimi jak dabigatran, rywaroksaban, apiksaban i edoksaban, szczególnie w odniesieniu do pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Powikłania sercowo-naczyniowe. Obserwowano wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, co wskazuje na ryzyko rozwoju arytmii serca i torsades de pointes, podczas leczenia makrolidami, w tym klaritromycyną (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ze względu na ryzyko arytmii komorowych (w tym torsades de pointes) klaritromycynę należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów:

Pacjenci z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub klinicznie istotną bradykardią (<50 uderzeń/min).
Pacjenci z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, takimi jak hipomagnezemia. Klaritromycynę nie można stosować pacjentom z hipokaliemią.
Pacjenci, którzy jednocześnie przyjmują inne leki związane z wydłużeniem odcinka QT.

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z astemizolem, cizaprydem, pimozydem i terfenadyną jest przeciwwskazane.

Klaritromycynę nie można stosować pacjentom z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odcinka QT lub z arytmiami komorowymi w wywiadzie.

Badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka niekorzystnych skutków sercowo-naczyniowych przy stosowaniu makrolidów nie dały jednoznacznych wyników. W trakcie badań stwierdzono niewielkie krótkoterminowe ryzyko arytmii, zawału mięśnia sercowego i śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych związane z stosowaniem makrolidów, w tym klaritromycyny. Wyniki te należy porównać z korzyściami związanymi z przepisaniem klaritromycyny.

Zapalenie płuc. Ponieważ możliwe jest występowanie oporności Streptococcus pneumoniae na makrolidy, ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości przy przepisywaniu klaritromycyny w leczeniu zapalenia płuc pozaszpitalnego. W przypadku zapalenia płuc szpitalnego klaritromycynę należy stosować w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Infekcje skóry i tkanek miękkich o łagodnym do umiarkowanego nasilenia. Te infekcje są najczęściej spowodowane przez mikroorganizmy Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, które mogą być oporne na makrolidy. Dlatego ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości. W przypadkach, gdy nie można zastosować antybiotyków beta-laktamowych (np. alergia), jako leki pierwszego wyboru można stosować inne antybiotyki, np. klinidamycynę. Obecnie makrolidy odgrywają rolę tylko w leczeniu niektórych infekcji skóry i tkanek miękkich (np. infekcje spowodowane przez Corynebacterium minutissimum (erytrazma), acne vulgaris, zapalenie bejszowe) oraz w sytuacjach, gdy nie można stosować leczenia penicylinami.

W przypadku rozwoju ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwości, takich jak anafilaksja, ostry pustularny egzemat, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, wysypka lekowa towarzysząca eozynofilii i pojawienie się objawów systemowych (DRESS), choroba Schönleina-Henocha, leczenie klaritromycyną należy natychmiast przerwać i bez zwłoki rozpocząć odpowiednie leczenie.

Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przepisywaniu z induktorami enzymu CYP3A4.

Należy zwrócić uwagę na możliwość oporności krzyżowej między klaritromycyną a innymi makrolidami, a także lincomycyną i klinidamycyną.

Stosowanie jakiejkolwiek terapii przeciwbakteryjnej, w tym klaritromycyny, w leczeniu infekcji H. pylori może prowadzić do rozwoju oporności mikrobiologicznej. U niewielkiej liczby pacjentów może rozwinąć się oporność mikroorganizmów H. pylori na klaritromycynę.

Omeprazol

W przypadku występowania jakichkolwiek niepokojących objawów (np. wyraźna utrata masy ciała, okresowo powtarzające się wymioty, dysfagia, krwawe wymioty lub melena), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć procesy złośliwe, ponieważ leczenie może zmniejszyć nasilenie objawów i opóźnić postawienie diagnozy.

Jednoczesne stosowanie atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej nie jest zalecane. Jeśli nie można uniknąć połączenia atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg z 100 mg rytonawiru; dawka omeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Omeprazol, jak i wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu solnego w soku żołądkowym, może zmniejszyć wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) poprzez hipochlorhydrię lub achlorhydrię. Należy to uwzględnić u pacjentów z kachemią lub czynnikami ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 przy długotrwałym leczeniu.

Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub przy kończeniu leczenia omeprazolem należy rozważyć możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP2C19. Obserwuje się interakcję między klopidogrelem a omeprazolem. Kliniczna istotność tej interakcji nie jest ustalona. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Leczenie inhibitorami pompy protonowej nieco zwiększa ryzyko rozwoju infekcji przewodu pokarmowego spowodowanych przez Salmonella i Campylobacter.

Jak przy każdej długotrwałej terapii, szczególnie jeśli okres przekracza 1 rok, należy kontrolować stan pacjenta.

Dane dotyczące istnienia związku przyczynowo-skutkowego między przyjmowaniem inhibitorów pompy protonowej (IPP) a zwiększeniem ryzyka złamania związanego z osteoporozą są sprzeczne. Dlatego pacjentom z postępującą osteoporozą i ryzykiem złamania osteoporotycznego zaleca się odpowiednią opiekę kliniczną.

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w osoczu krwi wzrasta w wyniku zmniejszenia wydzielania kwasu solnego. W wyniku zmniejszenia wydzielania kwasu solnego wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Zwiększenie stężenia CgA może wpływać na wyniki badań wykrywania guzów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, należy przerwać przyjmowanie IPP 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA. Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do zakresu wartości odniesienia po wstępnych pomiarach, pomiar tych parametrów należy powtórzyć po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

U pacjentów przyjmujących IPP, w tym omeprazol, przez co najmniej 3 miesiące może wystąpić istotna hipomagnezemia (w większości przypadków hipomagnezemia występowała u pacjentów stosujących lek przez około 1 rok). Hipomagnezemię można podejrzewać na podstawie takich poważnych objawów, jak zmęczenie, skurcze mięśni, drgawki, delirium, zawroty głowy, arytmia komorowa. Jednak należy pamiętać, że w niektórych przypadkach objawy mogą być maskowane, co utrudnia wczesne rozpoznanie takiego powikłania. U większości chorych objawy hipomagnezemii ustępują i stan normalizuje się po podaniu związków magnezu i odstawieniu IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałego stosowania IPP oraz u pacjentów stosujących jednocześnie doustnie digoksynę lub inne leki, które mogą spowodować hipomagnezemię (np. diuretyki), należy sprawdzić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia i okresowo – podczas leczenia.

Stosowanie IPP może czasem prowadzić do pojawienia się podostrego skórnego toczenia rumieniowatego. Przy wystąpieniu objawów skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie promieni słonecznych, i jeśli towarzyszą im bóle stawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i rozważyć możliwość odstawienia omeprazolu. Obecność przypadków podostrego skórnego toczenia rumieniowatego w wywiadzie, które rozwijały się po stosowaniu IPP, zwiększa ryzyko pojawienia się podostrego skórnego toczenia rumieniowatego przy stosowaniu innych IPP.

Zaburzenia funkcji nerek

Ostre zapalenie nerek typu kanalikowo-zatoropowe (TIN) obserwowano u pacjentów przyjmujących omeprazol. Może ono wystąpić w dowolnym momencie terapii omeprazolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ostre zapalenie nerek typu kanalikowo-zatoropowe może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia TIN należy przerwać stosowanie omeprazolu i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Preparat zawiera barwnik „Żółty zachód” (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Pilobact Neo jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn.

Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak drgawki, zawroty głowy, zawroty głowy, halucynacje, dezorientacja, dezorientacja.

Sposób stosowania i dawki.

Pilobact Neo to zestaw kombinowany zawierający omeprazol, klaritromycynę i amoksycylinę. Pilobact Neo to trypleterapia pierwszego rzutu w leczeniu eradykacji H. pylori, zaplanowana na 7 dni leczenia.

1 stryp, zawierający 2 kapsułki omeprazolu, 2 tabletki klaritromycyny i 2 tabletki amoksycyliny, przeznaczony jest na 1 dzień leczenia dorosłych. Rano przyjmować 1 kapsułkę omeprazolu oraz po 1 tabletce klaritromycyny i amoksycyliny, wieczorem powtórzyć przyjmowanie wskazanych leków.

Całkowity czas trwania terapii wynosi 7 dni.

Dzieci.

Przeciwwskazane u dzieci w wieku do 16 lat.

Przedawkowanie.

Omeprazol

Dane dotyczące przypadków przedawkowania omeprazolu u ludzi są ograniczone; nie prowadziło to do rozwoju objawów zagrażających życiu i nie wymagało terapii specyficznej.

Opisano pojedyncze przypadki przyjęcia jednorazowej dawki 560 mg omeprazolu, a także zastosowanie jednorazowej dawki doustnej do 2400 mg omeprazolu, czyli 120-krotnie wyższej niż standardowa zalecana dawka.

Objawy. Przedawkowanie występuje przy istotnym przekroczeniu zalecanej jednorazowej dawki i objawia się: nudnościami, wymiotami, zawrotami głowy, bólem brzucha, bólem głowy, biegunką. Pojedyncze przypadki przedawkowania towarzyszyły apatia, depresja i dezorientacja. Wszystkie objawy związane z przedawkowaniem omeprazolu mają charakter odwracalny, nie zgłoszono poważnych następstw.

Leczenie. Szybkość wydalania leku z organizmu pozostaje niezmieniona mimo zwiększenia dawki, dlatego nie ma potrzeby stosowania specjalnego leczenia w przypadku przedawkowania.

Nie istnieje specyficzny antydotum. Znaczna część omeprazolu wiąże się z białkami osocza krwi, dlatego hemodializa jest nieskuteczna. Zalecane jest leczenie objawowe.

Amoksycylina

Objawy: nudności, wymioty, biegunka; konsekwencją wymiotów i biegunki może być zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej. Obserwowano krystalurię spowodowaną przyjmowaniem amoksycyliny, która w pojedynczych przypadkach prowadziła do niewydolności nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leczenie: należy wywołać wymioty lub przeprowadzić przemywanie żołądka, a następnie podać węgiel aktywowany oraz środek przeczyszczający o działaniu osmotycznym. Należy utrzymać równowagę wodno-elektrolitową.

Amoksycylina nie jest usuwana za pomocą hemodializy. Nieznany jest specyficzny antydotum.

Klaritromycyna

Objawy. Dostępne doniesienia wskazują, że przedawkowanie klaritromycyny może powodować objawy ze strony przewodu pokarmowego. U jednego pacjenta z wywiadem psychotycznego zaburzenia dwubiegunowego, który przyjął 8 gramów klaritromycyny, wystąpiły zaburzenia stanu psychicznego, zachowanie paranoiczne, hipokaliemia i hipoksemia.

Leczenie. Reakcje niepożądane towarzyszące przedawkowaniu należy leczyć poprzez przemywanie żołądka i leczenie objawowe.

Tak jak w przypadku innych makrolidów, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa lub dializa opłucnowa istotnie wpływały na stężenie klaritromycyny w osoczu.

Efekty uboczne.

Leki wchodzące w skład zestawu kombinowanego są dobrze tolerowane, a niepożądane reakcje mają zazwyczaj lekki przebieg i są odwracalne.

Kryteria oceny częstości występowania efektów ubocznych: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Amoksycylina

Najczęściej zgłaszane efekty uboczne to: biegunka, nudności i wysypka skórna.

Z udziału układu nerwowego środkowego i obwodowego: bardzo rzadko – hiperkineza, zawroty głowy i drgawki. Drgawki mogą występować u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek lub u osób przyjmujących wysokie dawki amoksycyliny; częstość nieznana — aseptyczny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Z udziału układu sercowo-naczyniowego: częstość nieznana — zespół Kuniša.

Z udziału układu pokarmowego: często – biegunka, nudności, wzdęcia, miękkie stolce, świąd w okolicy odbytu; rzadko – wymioty; bardzo rzadko – kolit związany z antybiotykiem (w tym kolit pseudobłoniasty i krwotoczny), entema (szczególnie na błonie śluzowej jamy ustnej), suchość w ustach, zaburzenia smaku, kandydoza jelit, przebarwienie języka na czarno (te efekty uboczne są zazwyczaj łagodne i ustępują podczas leczenia lub natychmiast po jego zakończeniu. Można im zapobiegać, przyjmując amoksycylinę podczas posiłku); częstość nieznana — zespół lekowego enterokolitu (SMK).

Z udziału układu wątrobowo-żółciowego: bardzo rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, umiarkowane i krótkotrwałe zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych [aspartaminotransferazy (AST), alaninotransferazy (ALT)].

Z udziału skóry i tkanki podskórnej: często — wysypka skórna, głównie w postaci charakterystycznej wysypki makularno-płaskiej; rzadko – pokrzywka i świąd; bardzo rzadko — wielopostaciowa rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, odłuszczeniowe zapalenie skóry pęcherzowe oraz reakcja lekowa towarzysząca eozynofilii i objawom ogólnym (zespoł DRESS), ostra ogólnoustrojowa pustulopatia egzantematyczna.

Z udziału nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – rozwój zapalenia wątrobowego; częstość nieznana — krystaluria (w tym ostre niewydolność nerek).

Z udziału układu krwionośnego i limfatycznego: bardzo rzadko – odwracalna leukopenia (w tym ciężka neutropenia lub agranulocytoza), odwracalna trombocytopenia i anemia hemolityczna, eozynofilia, pancytopenia, mielosupresja, granulocytopenia, wydłużenie czasu krwawienia i czasu protrombinowego.

Infekcje i inwazje: często: kandydoza skóry i błon śluzowych; częstość nieznana — nadmierne rozmnażanie mikroorganizmów niewrażliwych na lek.

Z udziału układu odpornościowego: bardzo rzadko — ciężkie reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny i obrzęk naczynioruchowy, choroba surowicza, alergiczny zapalenie naczyń, obrzęk krtani; częstość nieznana – reakcja Jarischa-Herxheimera. Nagłe wystąpienie pokrzywki wskazuje na reakcję alergiczną na amoksycylinę i wymaga natychmiastowego przerwania terapii.

Klaritromycyna

Najczęstsze i najpowszechniejsze efekty uboczne podczas leczenia klaritromycyną u dorosłych i dzieci to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty i zaburzenia smaku. Te efekty uboczne są zazwyczaj łagodne i zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa makrolidowych antybiotyków.

Z udziału układu nerwowego środkowego: często – dysgezja (zaburzenia wrażliwości smakowej), ból głowy; rzadko – utrata przytomności\1, dyskinezja\1, zaburzenia smaku, zawroty głowy, senność, drżenie; częstość nieznana – drgawki, agewzja (utrata wrażliwości smakowej), parosmia, anosmia, parestezja.

Z udziału psychiki: często – bezsenność; rzadko – niepokój, pobudzenie\3; częstość nieznana – psychozy, zamroczenie, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, halucynacje, koszmarne sny, mania.

Z udziału narządów słuchu i labiryntu: rzadko — zawroty głowy, pogorszenie słuchu, szumy w uszach; częstość nieznana — utrata słuchu (zazwyczaj odwracalna po odstawieniu leku).

Z udziału układu pokarmowego: często — biegunka, nudności, ból brzucha, niestrawność, wymioty; rzadko — zapalenie przełyku\1, choroba refluksowa przełyku\2, zapalenie żołądka, ból odbytu\2, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, wzdęcia\4, zaparcia, suchość w ustach, odbijanie, wzdęcia; częstość nieznana – ostra zapalenie trzustki, zmiana koloru języka, zmiana koloru zębów (zmiany koloru zębów można zazwyczaj usunąć poprzez profesjonalne czyszczenie stomatologiczne).

Z udziału układu wątrobowo-żółciowego: często – odchylenia od normy badań czynności wątroby; rzadko – cholestaza\4, zapalenie wątroby\4, podwyższenie poziomu ALT, AST, γ-glutamylotranspeptydazy (GGT); częstość nieznana – niewydolność wątroby, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka hepatocelularna.

Z udziału skóry: często – wysypka, nadpotliwość; rzadko – pęcherzowe zapalenie skóry\1, świąd, pokrzywka, wysypki makularno-płaskie\3; częstość nieznana – ciężkie skórne efekty uboczne [np. ostra ogólnoustrojowa pustulopatia egzantematyczna, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, reakcja skórna lekowa towarzysząca eozynofilii i objawom ogólnym (DRESS)], trądzik, choroba Schönleina-Henocha, erytrema, choroba IgA liniowego.

Z udziału układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko — skurcze mięśni\3, sztywność mięśniowo-szkieletowa\1, mialgia\2; częstość nieznana – rabdomioliza**, miopatia.

Z udziału układu moczowego: rzadko – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi\1, podwyższenie stężenia mocznika we krwi\1; częstość nieznana – niewydolność nerek, zapalenie wątrobowe.

Z udziału układu krwi i limfatycznego: rzadko – leukopenia, neutropenia\4, trombocytoza\3, eozynofilia\4; częstość nieznana – agranulocytoza, trombocytopenia.

Z udziału układu odpornościowego: rzadko – reakcje anafilaktyczne\1, nadwrażliwość; częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy.

Z udziału metabolizmu: rzadko – anoreksja, spadek apetytu; częstość nieznana – hipoglikemia.

Z udziału układu sercowo-naczyniowego: często – rozszerzenie naczyń\1; rzadko – zatrzymanie serca\1, migotanie przedsionków\1, wydłużenie odcinka QT, ekstrasystolie\1, uczucie przyspieszonego serca; częstość nieznana – tachykardia komorowa typu torsades de pointes, tachykardia komorowa, krwotok, migotanie komór.

Z udziału układu oddechowego: rzadko – astma\1, krwawienie z nosa\2, zakrzepica płucna\1.

Infekcje i inwazje: rzadko – cellulitis\1, kandydoza, zapalenie żołądka i jelit\2, infekcja\3, infekcja pochwy; częstość nieznana – kolit pseudobłoniasty, zapalenie beczkowate.

Ogólne zaburzenia: rzadko – niedobór sił\4, gorączka\3, osłabienie, ból w klatce piersiowej\4, dreszcze\4, zwiększona zmęczliwość\4.

Badania laboratoryjne: rzadko – zmiana stosunku albuminy do globuliny\1, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi\4, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi\4; częstość nieznana – podwyższenie międzynarodowego znormalizowanego stosunku, wydłużenie czasu protrombinowego, zmiana koloru moczu.

* Częstość nieznana, ponieważ o tych reakcjach zgłaszano dobrowolnie, a rozmiar populacji pacjentów nie jest znany. Nie zawsze można dokładnie określić ich częstość lub związek przyczynowy z przyjmowaniem leku. Ogólne doświadczenie stosowania klaritromycyny obejmuje ponad 1 miliard pacjentów-dni.

** W niektórych przypadkach rabdomiolizy klaritromycyna była stosowana jednocześnie z innymi lekami związanymi z rabdomiolizą (takimi jak statyny, fibraty, kolchicyna lub allopurinol).

1,2,3,4 O tych efektach ubocznych zgłaszano tylko przy stosowaniu leku w postaci: 1 – proszku liofilizowanego do sporządzenia roztworu do wlewu, 2 – tabletek o przedłużonym działaniu, 3 – zawiesiny, 4 – tabletek o natychmiastowym uwalnianiu.

Były bardzo rzadkie doniesienia o zapaleniu tęczówki, głównie u pacjentów przyjmujących jednocześnie ryfabutynę. Większość reakcji była odwracalna.

Zgłaszano rozwój toksyczności kolchicyny (w tym zakończonej śmiercią) przy współczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolchicyny, szczególnie u pacjentów starszych, w tym na tle niewydolności nerek.

Oczekuje się, że częstość, typ i nasilenie efektów ubocznych u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

Pacjenci z zaburzeniami układu odpornościowego.

U chorych na AIDS i innych pacjentów z zaburzeniami układu odpornościowego, którzy przyjmowali wysokie dawki klaritromycyny dłużej niż zalecane do leczenia infekcji mykobakterialnych, nie zawsze można odróżnić efekty uboczne związane z lekiem od objawów choroby podstawowej lub współistniejących chorób.

U dorosłych chorych, którzy otrzymywali klaritromycynę w dawce dobowej 1000 mg, najczęstszymi efektami ubocznymi były nudności, wymioty, zaburzenia smaku, ból brzucha, biegunka, wysypka, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu, podwyższenie poziomu ALT i AST. Rzadko występują duszność, bezsenność i suchość w ustach. U 2–3 % pacjentów obserwowano istotne podwyższenie poziomu ALT i AST oraz istotne obniżenie liczby leukocytów i płytek krwi we krwi. U kilku pacjentów obserwowano podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Omeprazol

Najczęstsze efekty uboczne to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności/wymioty. Żadne z tych zjawisk nie było uznane za zależne od dawki.

Z udziału układu nerwowego środkowego i obwodowego: ból głowy; zawroty głowy, parestezje, senność, bezsenność, zawroty głowy, zmęczenie, osłabienie, zaburzenia snu; w pojedynczych przypadkach – odwracalne zamroczenie, niepokój, depresja lub halucynacje, niewielka dezorientacja, agresja, pobudzenie, zaburzenia widzenia, głównie u ciężko chorych pacjentów. Drgawki mogą występować u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.

Z udziału układu pokarmowego: biegunka, nudności, wymioty, zaparcia, ból brzucha, wzdęcia; w pojedynczych przypadkach – suchość w ustach, zapalenie jamy ustnej i kandydoza przewodu pokarmowego, kolit mikroskopowy, polipy z gruczołów podstawnych (łagodne).

Z udziału układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; w pojedynczych przypadkach – encefalopatia przy ciężkich chorobach wątroby, zapalenie wątroby z towarzyszącą lub bez żółtaczki, niewydolność wątroby.

Zaburzenia endokrynologiczne: w pojedynczych przypadkach – ginekomastia.

Z udziału układu krwionośnego i limfatycznego: leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza i pancytopenia.

Zaburzenia odżywiania i przemiany materii: hiponatremia, hipomagnezemia. Ciężka hipomagnezemia może prowadzić do hipokalcemii; hipomagnezemia może również powodować hipokaliemię.

Z udziału skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, zapalenie skóry podostre rumieniowate, łysienie, nadwrażliwość na światło, zapalenie skóry, zaczerwienienie, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, podostre zapalne rumieniowate.

Z udziału układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: objawy zapalenia stawów i mialgie, osłabienie mięśni, ból stawów i mięśni, artrealgia, złamanie kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa.

Inne: rzadko – ogólne osłabienie, reakcje nadwrażliwości, w tym reakcja anafilaktyczna, wysypka pokrzywkowa, obrzęk Quincke, gorączka, skurcz oskrzeli, zapalenie nerek z udziałem kanalików i tkanki międzykomórkowej (z możliwością postępu do niewydolności nerek), szok anafilaktyczny; w pojedynczych przypadkach – zwiększona potliwość, obrzęki obwodowe, nieostre widzenie, zaburzenia wrażliwości smakowej, obniżenie stężenia sodu we krwi, impotencja, niedomaganie.

Profil efektów ubocznych obserwowanych u dzieci jest zgodny z profilem u dorosłych zarówno przy krótkotrwałym, jak i długotrwałym leczeniu. Nie ma danych dotyczących długotrwałych lub odległych skutków leczenia omeprazolem na dojrzewanie płciowe i wzrost.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1 stryp zawiera: 2 tabletki amoksycyliny, 2 tabletki klaritromycyny i 2 kapsułki omeprazolu;

7 strypów w tekturowej puszce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

San Pharmaceutical Industries Limited / Sun Pharmaceutical Industries Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Industrial Area 3, Dewas – 455001, Indie / Industrial Area 3, Dewas, 455001, India.