Panzyga/Panzyga®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Panzyga (Panzyga®)

Skład:

substancja czynna: ludzki immunoglobulina G normalna;

1 ml roztworu do wlewania zawiera 100 mg białka ogólnego, zawierającego ≥ 95 % ludzkiej immunoglobuliny G;

substancje pomocnicze: glicyna, woda do wstrzykiwań.

Rozkład podklas IgG (wartości przybliżone): IgG1 – 65 %, IgG2 – 28 %, IgG3 – 3 %, IgG4 – 4 %. Maksymalna zawartość IgA 300 μg/ml.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: roztwór przezroczysty lub lekko opalescencyjny, bezbarwny lub jasnożółty.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Surowica odpornościowa i immunoglobuliny. Immunoglobuliny. Ludzka immunoglobulina G normalna do wstrzykiwania dożylnego. Kod ATC J06BA02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Immunoglobulina ludzka normalna zawiera głównie immunoglobulinę G (IgG) z szerokim spektrum przeciwciał przeciw patogenom zakaźnym.

Immunoglobulina ludzka normalna zawiera przeciwciała IgG obecne w zdrowej populacji. Zwykle wytwarza się ją z puli osocza pochodzącego od co najmniej 1000 dawców. Rozkład podklas immunoglobuliny G jest prawie proporcjonalny do rozkładu występującego w naturalnej ludzkiej osoczu. Odpowiednie dawki tego leku mogą przywrócić patologicznie niskie wartości immunoglobuliny G do poziomu normalnego.

Mechanizm działania w wskazaniach innych niż terapia zastępcza nie został w pełni ustalony.

Badania kliniczne

Przeprowadzono prospektywne, otwarte, niekontrolowane badanie z udziałem 51 pacjentów z pierwotnym zespołem niedoboru odporności. Pacjenci zostali podzieleni na 3 grupy wiekowe (≥ 2 i < 12 lat, ≥ 12 i < 16 lat oraz ≥ 16 i < 75 lat). Głównym punktem końcowym badania była częstość poważnych infekcji bakteryjnych na pacjenta-rok leczenia. Pacjenci otrzymywali łącznie 17 lub 13 infuzji leku Panzyga w trakcie badania, w zależności od regularnych interwałów leczenia co 3 lub 4 tygodnie. Dawkowanie wynosiło 0,2–0,8 g/kg, podawane z zwiększającą się szybkością infuzji, maksymalnie do 0,08 ml/kg/min. Dwoje pacjentów doznało 4 poważnych infekcji bakteryjnych. Na podstawie ogólnej liczby 50,2 pacjenta-roku leczenia, wynikiem głównego punktu końcowego było 0,08 poważnych infekcji bakteryjnych na pacjenta-rok leczenia, z górną granicą 99% przedziału ufności wynoszącą 0,5. Również inne parametry skuteczności, obliczone na pacjenta-rok, takie jak inne infekcje, dni stosowania antybiotyków oraz hospitalizacje z powodu infekcji, odpowiadały opublikowanym danym dla innych wcześniej opracowanych leków immunoglobuliny ludzkiej normalnej (IVIg).

Kolejne badanie miało na celu ocenę tolerancji leku Panzyga przy dożylnej infuzji z wyższą szybkością (od 0,08 ml/kg/min do 0,14 ml/kg/min). W badanie włączono 21 pacjentów. Lek był dobrze tolerowany, a wszyscy pacjenci ukończyli badanie zgodnie z planem. Reakcje niepożądane związane z badanym lekiem odnotowano u 2 dzieci i 2 dorosłych; najczęściej zgłaszane reakcje to nudności i ból głowy.

Przeprowadzono dalsze prospektywne, otwarte, niekontrolowane badanie z udziałem 40 pacjentów z immunologiczną purpurą małopłytkową trwającą co najmniej 12 miesięcy. Pacjenci otrzymywali dawkę 1 g/kg na dobę przez 2 kolejne dni. Alternatywną odpowiedź zgodnie z zaleceniami Europejskiej Agencji Leków określano jako wzrost liczby płytek krwi do ≥ 30 × 10⁹/l i co najmniej dwukrotnie wyższy niż początkowy poziom płytek, potwierdzony nie mniej niż 2 niezależnymi pomiarami w odstępie co najmniej 7 dni oraz brak krwawienia. Alternatywną odpowiedź zaobserwowano u 24 pacjentów (66,7%).

Pełną odpowiedź zgodnie z zaleceniami Europejskiej Agencji Leków określano jako osiągnięcie liczby płytek krwi ≥ 100 × 10⁹/l co najmniej podczas 2 niezależnych wizyt z minimalnym odstępem 7 dni, bez nowych przypadków krwawienia. Pełną odpowiedź zaobserwowano u 18 pacjentów (50,0%).

Utratę alternatywnej odpowiedzi/pełnej odpowiedzi określano, gdy spełnione były kryteria alternatywnej odpowiedzi/pełnej odpowiedzi, ale następnie liczba płytek krwi spadała poniżej < 30 × 10⁹/l (alternatywna odpowiedź) lub < 100 × 10⁹/l (pełna odpowiedź), lub liczba płytek zmniejszała się mniej niż dwukrotnie w porównaniu do poziomu początkowego, lub pojawiały się krwawienia. W odniesieniu do utraty alternatywnej odpowiedzi, 11 z 24 pacjentów (45,8%), którzy spełniali kryteria alternatywnej odpowiedzi, doświadczyło utraty odpowiedzi. Utratę pełnej odpowiedzi odnotowano u 14 z 18 pacjentów (77,8%), którzy spełniali kryterium pełnej odpowiedzi.

Dzieci

Nie zaobserwowano istotnych różnic w częstości reakcji niepożądanych u dzieci i dorosłych. Reakcje niepożądane sklasyfikowane jako „Infekcje i inwazje” były najbardziej powszechne. O nich zgłaszano we wszystkich grupach wiekowych, ale częściej u dzieci. Tę samą różnicę zaobserwowano również w przypadku reakcji niepożądanych sklasyfikowanych jako „Zaburzenia układu pokarmowego”. Zaobserwowano również wyższy odsetek pacjentów pediatrycznych z reakcjami niepożądanymi należącymi do grupy „Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej”.

Farmakokinetyka.

Immunoglobulina ludzka normalna po podaniu dożylnej staje się natychmiast i w pełni dostępna biologicznie we krwi pacjenta. Lek rozkłada się dość szybko między osoczem a płynem pozajelitowym, osiągając stężenie równowagi w komorze wewnątrznaczyniowej i pozanaczyniowej po około 3–5 dniach.

Okres półtrwania leku Panzyga wynosi 26–39 dni. U różnych pacjentów okres półtrwania może się różnić, szczególnie u pacjentów z pierwotnym niedoborem odporności.

Immunoglobuliny IgG i ich kompleksy są niszczone przez komórki układu siateczkowo-śródbłonkowego.

Dzieci

Wyniki badań farmakokinetycznych u różnych grup wiekowych dzieci w porównaniu z dorosłymi przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Przegląd charakterystyk farmakokinetycznych wszystkich IgG dla leku Panzyga w różnych grupach wiekowych (mediana)

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

IgG są normalnymi składnikami organizmu ludzkiego.

Bezpieczeństwo stosowania leku Panzyga zostało wykazane w kilku badaniach farmakologii bezpieczeństwa (działania na układ sercowo-naczyniowy, oddychanie i działanie oskrzelospastyczne, potencjał trombogenny) oraz badaniach toksykologicznych (toksyczność ostra, lokalna tolerancja). Badania przedkliniczne nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka na podstawie tradycyjnych badań farmakologii i toksyczności. Badania toksyczności wielokrotnych dawek, genotoksyczności i toksyczności rozrodczej u zwierząt nie mają praktycznego znaczenia ze względu na indukcję i interferencję podczas produkcji przeciwciał przeciw białkom heterologicznym. Ponieważ doświadczenia kliniczne nie dostarczają żadnych dowodów na potencjał kancerogenny immunoglobulin, nie przeprowadzono żadnych eksperymentalnych badań genotoksyczności/kanerogenności u gatunków heterogenicznych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Terapia zastępcza u dorosłych i dzieci (0–18 lat) w przypadku:

• pierwotnego zespołu niedoboru odporności (PID) z zaburzeniem produkcji przeciwciał,
• wtórnych niedoborów odporności (VID) u pacjentów z ciężkimi lub nawracającymi infekcjami, u których leczenie lekami przeciwbakteryjnymi nie przynosi efektu oraz u których stwierdzono niedostateczność specyficznych przeciwciał (VNA)* lub stężenie surowicznego IgG < 4 g/l.

*VNA – niemożność osiągnięcia co najmniej 2-krotnego wzrostu miana przeciwciał IgG przeciwko szczepionkom polisacharydowym przeciwko pneumokokom i antygenowi polipeptydowemu.

Immunomodulacja u dorosłych i dzieci (0–18 lat) w przypadku:

• pierwotnej immunologicznej trombocytopenii (PIT) u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia lub przed zabiegiem operacyjnym w celu skorygowania poziomu płytek krwi,
• zespołu Guillaina-Barré,
• choroby Kawasaki (w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym; patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”),
• przewlekłej zapalnej polineuropatii demielinizacyjnej (CIDP). Doświadczenie z zastosowania immunoglobulin dożylnych u dzieci z CIDP jest ograniczone,
• wielofocalnej neuropatii ruchowej (MMN).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną (immunoglobuliny ludzkie) lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

U pacjentów z izolowanym niedoborem IgA typu, u których rozwinęły się przeciwciała przeciwko IgA, może dojść do reakcji anafilaktycznych po podaniu leku zawierającego IgA.

Szczególne środki ostrożności.

Specjalne środki ostrożności dotyczące obchodzenia się z niewykorzystanym lekiem lub odpadami po leku

Przed zastosowaniem lek należy ogrzać do temperatury pokojowej lub temperatury ciała.

Roztwór powinien być przezroczysty lub lekko mętny, bezbarwny lub bladożółty.

Nie należy stosować mętnych roztworów lub roztworów z osadem.

Każdy niewykorzystany lek lub opakowanie należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Z powodu ryzyka zakażenia bakteryjnego, każdy niewykorzystany nadmiar leku należy zniszczyć.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Żywe osłabione szczepionki wirusowe

Podanie immunoglobuliny może osłabiać działanie żywych osłabionych szczepionek wirusowych, takich jak szczepionki przeciwko odrze, różyczce, śwince i ospie wietrznej, przez okres od 6 tygodni do 3 miesięcy. Przed szczepieniem żywymi osłabionymi szczepionkami wirusowymi powinien upłynąć okres 3 miesięcy po podaniu tego leku. W przypadku odrzy ta interakcja może trwać do jednego roku. Z tego powodu u pacjentów szczepionych przeciwko odrze należy kontrolować poziom przeciwciał.

Diuretyki pętlowe

Należy unikać jednoczesnego stosowania diuretyków pętlowych.

Dzieci

Wymienione interakcje dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Szczególne środki ostrożności.

Aby poprawić śledzenie produktów biologicznych, należy dokładnie zapisywać nazwę i numer serii stosowanego leku.

Środki ostrożności

Można uniknąć powikłań, jeśli:

• upewni się, że pacjent nie wykazuje reakcji alergicznych na ludzki immunoglobulinę normalną, stosując lek początkowo bardzo powoli (0,6–1,2 ml/kg/godz.);
• będzie się uważnie obserwować stan pacjenta podczas całego wstrzykiwania w celu wykrycia objawów niepożądanych działań. Szczególnie uważną obserwację należy prowadzić u pacjentów, którzy wcześniej nie otrzymywali ludzkiej immunoglobuliny normalnej, u pacjentów przesuniętych z alternatywnego preparatu IVIg lub u których ostatnie wlewanie było dawno temu, podczas pierwszego wlewania i przez pierwszą godzinę po nim w celu wykrycia możliwych działań niepożądanych. Wszystkich innych pacjentów należy obserwować przynajmniej przez 20 minut po podaniu.

W przypadku wystąpienia reakcji niepożądanej należy zmniejszyć szybkość podawania lub wstrzymać wlewanie. Leczenie zależy od rodzaju i ciężkości reakcji niepożądanych.

W przypadku wystąpienia wstrząsu należy postępować zgodnie z obowiązującymi zaleceniami dotyczącymi terapii przeciwwstrząsowej.

Wszystkim pacjentom podczas podawania IVIg należy zapewnić:

• odpowiednie nawodnienie przed rozpoczęciem wlewania IVIg;
• obserwację ilości wydalanego moczu;
• kontrolę stężenia kreatyniny w surowicy;
• zaprzestanie jednoczesnego stosowania diuretyków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Reakcje na wlewanie

Niektóre działania niepożądane (np. ból głowy, zawroty głowy, dreszcze, mięśniowe bóle, świsty w klatce piersiowej, tachykardię, ból w odcinku lędźwiowym, nudności i hipotensję) mogą być związane z szybkością wlewania. Należy ściśle przestrzegać zalecanej szybkości wlewania podanej w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Pacjentów należy dokładnie obserwować i kontrolować pod kątem pojawienia się jakichkolwiek objawów przez cały okres wlewania.

Działania niepożądane mogą występować częściej:

• u pacjentów, którzy po raz pierwszy otrzymują ludzką immunoglobulinę normalną, lub rzadziej u pacjentów przesuniętych z innego preparatu immunoglobuliny ludzkiej normalnej lub po długiej przerwie od ostatniego wlewania;
• u pacjentów z nieleczoną infekcją lub współistniejącym przewlekłym stanem zapalnym.

Podatność alergiczna

Reakcje nadwrażliwości występują rzadko.

Anafilaksja może się rozwinąć u pacjentów:

• z nieznanym IgA, którzy mają przeciwciała przeciwko IgA;
• którzy dobrze tolerowali poprzednie leczenie ludzką immunoglobuliną normalną.

W przypadku wstrząsu należy zastosować standardowe leczenie przeciw wstrząsowi.

Zakrzepica i zatorowość

Istnieją dane kliniczne wskazujące na związek między podawaniem IVIg a powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego, ostre zaburzenia krążenia mózgowego (w tym udar), zatorowość płucna i zakrzepica żył głębokich, które przypuszcza się, że są związane ze względnym wzrostem lepkości krwi spowodowanym dużym dopływem immunoglobuliny u pacjentów z grupy ryzyka. IVIg należy stosować z ostrożnością i podawać pacjentom z otyłością oraz pacjentom z istniejącymi czynnikami ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych (wiek powyżej 65 lat, nadciśnienie, cukrzyca, przebyte choroby naczyniowe lub powikłania zakrzepowe, nabyte lub dziedziczne stan zapadłego krzepnięcia krwi, długotrwała immobilizacja, ciężka hipowolemia oraz choroby zwiększające lepkość krwi).

Pacjentom z ryzykiem wystąpienia niepożądanych reakcji zakrzepowo-zatorowych leki IVIg należy podawać z minimalną szybkością wlewania i w minimalnej dawce.

Ostra niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki ostrej niewydolności nerek u pacjentów otrzymujących leczenie IVIg. W większości przypadków stwierdzono czynniki ryzyka, takie jak istniejąca wcześniej niewydolność nerek, cukrzyca, hipowolemia, nadmierna masa ciała, jednoczesne stosowanie leków nefrotoksycznych lub wiek powyżej 65 lat.

Należy ocenić parametry czynności nerek przed rozpoczęciem wlewania IVIg, szczególnie u pacjentów, u których istnieje możliwość zwiększenia ryzyka rozwoju ostrej niewydolności nerek. Pacjentom z ryzykiem ostrej niewydolności nerek leki IVIg należy podawać z minimalną szybkością wlewania i w minimalnej dawce. W przypadku niewydolności nerek należy rozważyć przerwanie stosowania IVIg.

Doniesienia o zaburzeniach czynności nerek i ostrej niewydolności nerek były związane z wieloma zarejestrowanymi preparatami IVIg zawierającymi substancje pomocnicze, takie jak sacharoza, glukoza i maltoza. Zauważono, że w wielu przypadkach preparaty zawierające sacharozę jako stabilizator stanowiły nieproporcjonalnie dużą część ogólnej liczby leków. U pacjentów z grupy ryzyka można rozważyć stosowanie preparatów IVIg, które nie zawierają tych substancji pomocniczych. Panzyga nie zawiera sacharozy, maltozy ani glukozy.

Zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (ZAZOM)

Zgłaszano przypadki zespołu aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych związanych z leczeniem IVIg. Zespół zwykle pojawia się od kilku godzin do 2 dni po rozpoczęciu leczenia IVIg. Badania płynu mózgowo-rdzeniowego często wykazują pleocytozę z kilkoma tysiącami komórek na 1 mm³, głównie granulocytów, oraz podwyższone stężenie białka dochodzące do kilkuset miligramów na decylitr (mg/dl).

ZAZOM może występować częściej przy leczeniu wysokimi dawkami IVIg (2 g/kg).

Pacjenci, u których wystąpią objawy i oznaki ZAZOM, powinni przejść dokładne badanie neurologiczne, w tym badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR), aby wykluczyć inne przyczyny zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Przerwanie leczenia IVIg prowadziło do ustąpienia objawów ZAZOM w ciągu kilku dni bez następstw.

Anemia hemolityczna

Preparaty IVIg zawierają przeciwciała grupowe, które mogą działać jako hemolizyny i powodować in vivo aglutynację czerwonych krwinek immunoglobuliną, co prowadzi do pozytywnej reakcji antyglobulinowej (reakcja Coombsa) i rzadko do hemolizy. Anemia hemolityczna może się rozwinąć po terapii IVIg w wyniku nasilonej sekwestracji erytrocytów. Stan pacjentów otrzymujących IVIg należy kontrolować pod kątem objawów klinicznych hemolizy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Neutropenia/leukopenia

Zgłaszano o przejściowym zmniejszeniu liczby neutrofili i/lub przypadkach neutropenii, czasem ciężkiej, po leczeniu IVIg. Zjawisko to zazwyczaj pojawia się w ciągu kilku godzin lub dni po podaniu IVIg i ustępuje samoistnie w ciągu 7–14 dni.

Zespół ostrej uszkodzonej płuc po transfuzji (ZOUPT) związany z transfuzją

Czasem zgłaszano niekardiogenny obrzęk płuc [zespół ostrej uszkodzonej płuc po transfuzji (ZOUPT) związany z transfuzją] u pacjentów otrzymujących IVIg. ZOUPT charakteryzuje się ciężką hipoksją, trudnościami oddechowymi (dusznością), przyspieszonym oddechem, sinicą, gorączką i hipotensją. Objawy ZOUPT zazwyczaj rozwijają się podczas transfuzji lub w ciągu 6 godzin po niej, często w ciągu 1–2 godzin. Dlatego stan pacjentów z IVIg należy kontrolować, a wlewanie IVIg należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia reakcji płucnych niepożądanych. ZOUPT jest stanem potencjalnie zagrażającym życiu, wymagającym natychmiastowego leczenia w oddziale intensywnej terapii.

Zmiany wyników testów serologicznych

Po podaniu immunoglobuliny tymczasowy wzrost liczby różnych przeciwciał przeniesionych biernie do krwi pacjenta może prowadzić do fałszywie pozytywnych wyników testów serologicznych.

Bierny transfer przeciwciał przeciwko antygenom erytrocytów, np. A, B, D, może zakłócać niektóre serologiczne reakcje na przeciwciała antyerytrocytarne, np. przy wykonywaniu bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa).

Patogeny zakaźne

Standardowe środki zapobiegania infekcjom wynikającym ze stosowania leków pochodzących z krwi lub osocza ludzkiego obejmują selekcję dawców, badania krwi i osocza dawców pod kątem specyficznych markerów infekcji oraz stosowanie skutecznych procedur produkcyjnych w celu inaktywacji/usunięcia wirusów. Pomimo tych środków nie można całkowicie wyeliminować ryzyka przeniesienia infekcji przy stosowaniu leków pochodzących z krwi lub osocza ludzkiego. Dotyczy to nieznanych lub rozwijających się wirusów lub innych patogenów.

Przyjęte środki uważane są za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak HIV, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu C, oraz wirusów nieotoczkowych, takich jak wirus zapalenia wątroby typu A i parwowirus B19.

Istnieje doświadczenie kliniczne potwierdzające brak przeniesienia zapalenia wątroby typu A lub parwowirusa B19 z immunoglobulinami, a także potwierdza się, że zawartość przeciwciał ma istotny wpływ na bezpieczeństwo wirusowe.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Panzyga

Ten lek zawiera 69 mg sodu w fiolce 100 ml, co odpowiada 3,45% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu – 2 g dla dorosłego.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Dzieci

Wymienione środki ostrożności dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania tego leku w czasie ciąży nie zostało potwierdzone w kontrolowanych badaniach klinicznych, dlatego należy przepisywać ten lek z ostrożnością kobietom w ciąży i karmiącym piersią.

Stwierdzono, że preparaty IVIg przenikają barierę łożyskową, szczególnie intensywnie w trzecim trymestrze ciąży. Doświadczenie kliniczne ze stosowania immunoglobulin wskazuje, że nie należy oczekiwać szkodliwego wpływu na przebieg ciąży ani na płód lub noworodka.

Karmienie piersią

Immunoglobuliny wydzielają się w mleku matki. Nie przewiduje się negatywnego wpływu na noworodków/niemowlęta.

Plodność

Doświadczenie kliniczne ze stosowania immunoglobulin wskazuje, że nie należy oczekiwać szkodliwego wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Panzyga nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Pacjenci, u których wystąpią działania niepożądane podczas leczenia, powinni jednak odczekać, aż objawy ustąpią, zanim będą prowadzić pojazdy lub obsługiwać maszyny.

Sposób stosowania i dawki

Terapię zastępczą należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu immunodeficytów.

Dawki

Może być konieczne indywidualne dobranie dawki dla każdego pacjenta w zależności od odpowiedzi klinicznej. Dawka oparta na masie ciała może wymagać korekty u pacjentów z niedowagą lub nadwagą. U pacjentów z nadwagą dawkowanie powinno opierać się na fizjologicznej standardowej masie ciała.

Terapia zastępcza w pierwotnych zespołach immunodeficytowych

Schemat dawkowania powinien zapewnić osiągnięcie stabilnego stężenia IgG (pomierzonego przed każdym kolejnym wlewniem) nie mniejszego niż 6 g/l lub w zakresie wartości referencyjnych odpowiednich dla wieku pacjenta. Aby osiągnąć stan równowagi (równoważne stężenia IgG), leczenie należy kontynuować przez trzy do sześciu miesięcy od momentu jego rozpoczęcia. Zalecana dawka początkowa wynosi 0,4–0,8 g/kg masy ciała w zależności od sytuacji klinicznej, a następnie co najmniej 0,2 g/kg co trzy–cztery tygodnie.

Dawka niezbędną do osiągnięcia równoważnego stężenia immunoglobuliny 6 g/l wynosi 0,2–0,8 g/kg miesięcznie. Odstępy między dawkami po osiągnięciu stabilnego poziomu wahają się od 3 do 4 tygodni.

Stężenia IgG należy mierzyć i oceniać w odniesieniu do częstości występowania infekcji. W celu spowolnienia rozprzestrzeniania się infekcji bakteryjnej może być konieczne zwiększenie dawki i osiągnięcie wyższych stabilnych stężeń.

Immunodeficyty wtórne

Zalecana dawka wynosi 0,2–0,4 g/kg masy ciała co 3–4 tygodnie.

Minimalne stężenia IgG należy mierzyć i oceniać łącznie z częstością występowania infekcji. Dawka powinna być korygowana w razie potrzeby w celu osiągnięcia optymalnej ochrony przed infekcjami: może być konieczne zwiększenie dawki u pacjentów z trwającą infekcją; zmniejszenie dawki można rozważyć, gdy u pacjenta nie występują infekcje.

Idiopatyczna trombocytopenia małopłytkowa (ITP)

Istnieją dwa alternatywne schematy leczenia:

• 0,8–1 g/kg w pierwszym dniu, z możliwością ponownego jednorazowego podania w ciągu następnych trzech dni;
• 0,4 g/kg dziennie przez 2–5 dni.

Leczenie można powtórzyć w przypadku nawrotu.

Zespół Guillaina-Barré

0,4 g/kg na dobę przez 5 dni (można powtórzyć stosowanie leku w przypadku nawrotu).

Choroba Kawasaki

2,0 g/kg należy podać jako dawkę jednorazową. Pacjenci powinni jednocześnie przyjmować kwas acetylosalicylowy.

Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna (PZPD)

Dawka początkowa wynosi 2 g/kg, podawaną w ciągu 2–5 kolejnych dni.

Dawkę utrzymującą 1 g/kg podaje się co 2–4 tygodnie lub 2 g/kg – co 4–8 tygodni.

Efekt leczenia należy oceniać po każdym cyklu; jeśli po 6 miesiącach nie obserwuje się poprawy, leczenie należy przerwać.

Jeśli leczenie jest skuteczne, długotrwałą terapię należy kontynuować według uznania lekarza prowadzącego, na podstawie odpowiedzi pacjenta na dawki utrzymujące. Dawki oraz odstępy między dawkami można dostosować zgodnie z indywidualnym przebiegiem choroby.

Wielofocalna neuropatia ruchowa (MMN)

Dawka początkowa – 2 g/kg, podawana w ciągu 2–5 kolejnych dni.

Dawkę utrzymującą 1 g/kg podaje się co 2–4 tygodnie lub 2 g/kg – co 4–8 tygodni.

Efekt leczenia należy oceniać po każdym cyklu; jeśli po 6 miesiącach nie obserwuje się poprawy, leczenie należy przerwać.

Jeśli leczenie jest skuteczne, długotrwałą terapię należy kontynuować według uznania lekarza prowadzącego, na podstawie odpowiedzi pacjenta na dawki utrzymujące. Dawki oraz odstępy między dawkami można dostosować zgodnie z indywidualnym przebiegiem choroby.

Zalecenia dotyczące dawkowania przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

Sposób stosowania

Do wstrzykiwania dożylnego.

Immunoglobulina normalna człowieka podawana jest dożylnie z początkową szybkością przepływu 0,6 ml/kg masy ciała/godz. przez 30 minut (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W przypadku wystąpienia niepożądanej reakcji należy zmniejszyć szybkość wlewu lub przerwać infuzję. Przy dobrej tolerancji szybkość podawania można stopniowo zwiększać do maksymalnej wartości 4,8 ml/kg/godz.

U pacjentów z zespołem pierwotnego niedoboru odporności dobrze tolerujących szybkość podawania 4,8 ml/kg/godz., szybkość infuzji można dalej stopniowo zwiększać do maksimum 8,4 ml/kg/godz.

W przypadku stosowania dowolnego leku, który może pozostać w zestawie do infuzji na końcu wlewu, zestaw można przemyć 0,9 % roztworem soli fizjologicznej lub 5 % roztworem dekstrozy.

Dzieci

Dawkowanie u dzieci (0–18 lat) nie różni się od dawkowania u dorosłych, ponieważ dawkowanie wskazane przy poszczególnych wskazaniach dostosowuje się do masy ciała i koryguje w zależności od efektu klinicznego w wymienionych wyżej stanach.

Zaburzenia funkcji wątroby

Nie ma dowodów wymagających korekty dawki.

Zaburzenia funkcji nerek

Nie ma potrzeby korekty dawki, o ile nie ma na to klinicznych wskazań, zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma potrzeby korekty dawki, o ile nie ma na to klinicznych wskazań, zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może powodować hiperwolmię i zwiększenie lepkości krwi, szczególnie u pacjentów z grupy ryzyka, w tym u osób w podeszłym wieku lub u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Efekty uboczne

Krótki przegląd profilu bezpieczeństwa

Następujące działania niepożądane mogą występować po podaniu ludzkich immunoglobulin normalnych (w kolejności malejącej częstości występowania) (zob. także sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”):

• dreszcze, ból głowy, zawroty głowy, gorączka, wymioty, reakcje alergiczne, nudności, artralgia (ból stawów), niskie ciśnienie krwi oraz umiarkowany ból w lędźwiach;
• odwracalne reakcje hemolityczne, szczególnie u pacjentów z grupami krwi A, B i AB, oraz (rzadko) anemia hemolityczna wymagająca transfuzji;
• (rzadko) nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego i w pojedynczych przypadkach wstrząs anafilaktyczny, nawet u pacjentów, u których wcześniej nie stwierdzono podwyższonej wrażliwości na lek;
• (rzadko) przemijające reakcje skórne (w tym czerwony wilczek skóry (częstość nieznana));
• (bardzo rzadko) reakcje zakrzepowo-emboliczne, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zakrzepica tętnicy płucnej, zakrzepica żył głębokich;
• przypadki odwracalnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych o charakterze septycznym;
• przypadki podwyższonego stężenia kreatyniny w surowicy i/lub ostrej niewydolności nerek;
• przypadki ostrej posttransfuzyjnej choroby płuc (TRALI).

Wykaz działań niepożądanych w postaci tabeli

Poniższa tabela została sporządzona zgodnie z klasyfikacją układów narządów (SOC) i preferowanymi terminami (PT) słownika MedDRA stosowanego w działalności regulacyjnej.

Częstość występowania u jednego pacjenta szacowano według następujących umownych oznaczeń: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej klasy układu narządów działania niepożądane są wymienione w kolejności malejącej ich nasilenia.

Tabela 3

Działania niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych leku Panzyga

Tabela 4

Efekty uboczne zgłaszane podczas stosowania leku Panzyga po rejestracji (częstotliwość zgłaszanych reakcji po rejestracji nie może być oszacowana na podstawie istniejących danych)

Tabela 5

Efekty uboczne występujące podczas leczenia immunoglobuliną dożylną (IVIg), które mogą pojawić się po podaniu leku Panzyga

Opis wybranych działań niepożądanych

Odrębne działania niepożądane (reakcje nadwrażliwości, zakrzepica zatorowa, ostra niewydolność nerek, zespół opon mózgowych bezprątkowych i anemia hemolityczna) opisano w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Dzieci

Częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u dzieci są takie same jak u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze od 2 do 8 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać fiolkę w opakowaniu kartonowym zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Preparat można przechowywać w temperaturze powyżej +8 °C i poniżej +25 °C przez okres do 12 miesięcy bez konieczności ponownego schłodzenia w tym okresie, po upływie którego niewykorzystany preparat należy zutylizować zgodnie z wymogami przepisów.

Niezgodność.

Ze względu na brak badań dotyczących zgodności nie należy mieszać tego preparatu z innymi produktami leczniczymi, a także z żadnymi innymi preparatami IVIg.

Opakowanie.

10 ml lub 25 ml roztworu do wlewu w fiolce, 50 ml lub 100 ml roztworu do wlewu w butelce. Po 1 fiolce lub 1 butelce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producenci.

1. Octapharma Pharma GmbH.
2. Octapharma.

Miejsce położenia producentów oraz adresy miejsc prowadzenia ich działalności.

1. Oberlaaer Straße 235, 1100 Wiedeń, Austria.
2. 72 rue du Maréchal Foch, 67380 Lingolsheim, Francja.