Palsét

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Palsét

SkÅ ad:

substancja czynna: palonosetronu hydrochlorid;

1 ml roztworu zawiera palonosetronu hydrochloridu 56,2 ľg, co odpowiada 50 ľg palonosetronu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421); dinatrium edetyan; cytrynian sodu; kwas cytrynowy, monohydrat; wodorotlenek sodu (NaHO) 1N; kwas chlorowodorowy stğony (HCl) 1N; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwaĹ„.

GÅ ówne wÅ aĹściwoĹści fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwĂłr, praktycznie wolny od czÄ stek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwymiotne i przeciw nudnoĹści. AntagoniĹści receptorĂłw serotoniny (5-HT3). Kod ATX A04A A05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Palsét – selektywny, wysokiego powinowactwa antagonist receptorów 5-HT3. Mechanizm działania wiąże się z hamowaniem odruchu wymiotnego poprzez blokadę serotonergicznych receptorów 5-HT3 na poziomie neuronów układu nerwowego centralnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Średnia wartość okresu półwykrzania po podaniu dożylnym wynosi około 40 godzin. Średnie wartości maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) oraz pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC0-∞) są ogólnie proporcjonalne do dawki w zakresie dawek 0,3–90 μg/kg u zdrowych ochotników oraz u pacjentów z chorobami onkologicznymi.

Po dożylnej aplikacji 0,75 mg palonosetronu jednorazowo, raz na dobę, u 11 pacjentów z rakiem jąder, średnie (± odchylenie standardowe (SD)) zwiększenie stężeń w osoczu z 1. do 5. dnia wyniosło 42 ± 34%. Po dożylnej aplikacji 0,25 mg palonosetronu raz na dobę codziennie przez 3 dni u 12 zdrowych ochotników, średnie (± SD) zwiększenie stężeń w osoczu palonosetronu z 1. do 3. dnia wyniosło 110 ± 45%.

W trakcie badań wykazano, że całkowite narażenie (AUC0-∞) po dożylnej aplikacji dawki 0,25 mg palonosetronu raz na dobę przez 3 kolejne dni jest porównywalne do całkowitego narażenia po dożylnej jednorazowej aplikacji dawki 0,75 mg, jednak wartości Cmax po jednorazowym podaniu dawki 0,75 mg są wyższe.

Rozkład.

Po podaniu w dawkach zalecanych palonosetron szeroko rozprowadza się w organizmie, a objętość rozkładu wynosi około 6,9–7,9 l/kg. Oколо 62% dawki palonosetronu wiąże się z białkami osocza.

Biotransformacja.

Eliminacja palonosetronu zachodzi dwiema drogami: około 40% dawki wydala się z moczem, a około 50% ulega metabolizmowi z powstaniem dwóch głównych metabolitów, które wykazują mniej niż 1% antagonistycznej aktywności palonosetronu wobec receptorów 5-HT3. W badaniach in vitro dotyczących metabolizmu wykazano, że w metabolizmie palonosetronu zaangażowane są izoenzymy CYP2D6 oraz w mniejszym stopniu izoenzymy CYP3A4 i CYP1A2. Jednakże nie stwierdzono klinicznych różnic farmakokinetycznych u pacjentów o szybkim i wolnym metabolizmie substratów izoenzymu CYP2D6. Palonosetron w klinicznie istotnych stężeniach nie hamuje ani nie indukuje izoenzymów układu cytochromu P450. Eliminacja

Po jednorazowym dożylnej aplikacji dawki 10 μg/kg [14C]-palonosetronu około 80% dawki wykryto w moczu w ciągu 144 godzin, przy czym udział niezmienionej substancji czynnej palonosetronu wynosił około 40% dawki. Po jednorazowym dożylnej bolusowej aplikacji dawki u zdrowych ochotników całkowity klirens palonosetronu z organizmu wynosił 173 ± 73 ml/min, a klirens nerkowy – 53 ± 29 ml/min. Niska szybkość całkowitego klirensu z organizmu oraz duża objętość rozkładu powodują długi okres półwykrzania wynoszący około 40 godzin. U 10% pacjentów średnia wartość końcowego okresu półwykrzania przekracza 100 godzin.

Farmakokinetyka w określonych populacjach.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Wiek pacjenta nie wpływa na farmakokinetykę palonosetronu. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Płeć.

Płeć pacjenta nie wpływa na farmakokinetykę palonosetronu. Korekta dawki w zależności od płci pacjenta nie jest wymagana.

Populacja pediatryczna.

Dane farmakokinetyczne po jednorazowym dożylnej podaniu palonosetronu chlorowodorku uzyskano w podgrupie pacjentów pediatrycznych z nowotworem (n = 280), którzy otrzymywali lek w dawkach 10 μg/kg lub 20 μg/kg. Przy zwiększeniu dawki z 10 μg/kg do 20 μg/kg obserwowano proporcjonalny wzrost średniej wartości AUC. Po jednorazowej dożylnej infuzji leku w dawce 20 μg/kg, szczytowe stężenia w osoczu (CT), określone na końcu 15-minutowej infuzji, charakteryzowały się dużą zmiennością we wszystkich grupach wiekowych, z tendencją do obniżenia u pacjentów w wieku do 6 lat w porównaniu z starszymi pacjentami pediatrycznymi. Średni okres półrozpadu wynosił 29,5 godziny we wszystkich grupach wiekowych (zakres około 20–30 godzin) po podaniu leku w dawce 20 μg/kg. Całkowity klirens (l/h/kg) u pacjentów w wieku 12–17 lat był podobny do wartości uzyskanej u zdrowych dorosłych ochotników. Nie stwierdzono wyraźnych różnic w objętości rozkładu wyrażonej w l/kg.

Niewydolność nerek.

U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawki palonosetronu. Brak danych dotyczących farmakokinetyki u pacjentów poddawanych hemodializie.

Niewydolność wątroby.

Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby nie wymagają korekty dawki palonosetronu.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka ostra nudności i wymiotów towarzyszących silnie emetogennemu lub umiarkowanie emetogennemu leczeniu przeciwnowotworowemu w onkologii.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Palonosetron metabolizowany jest głównie przez izoenzym CYP2D6; mniejszą rolę w jego metabolizmie odgrywają izoenzymy CYP3A4 i CYP1A2. Według danych badań in vitro, palonosetron w stężeniach klinicznie istotnych nie hamuje ani nie indukuje izoenzymów cytochromu P450.

Leki przeciwnowotworowe.

W badaniach przedklinicznych stwierdzono, że palonosetron nie hamuje działania przeciwnowotworowego pięciu badanych leków przeciwnowotworowych (cisplatyna, cyklofosfamid, cytarabina, doksorubicyna i mitomycyna C).

Metyloklapryd.

W badaniu klinicznym nie zaobserwowano istotnego związku farmakokinetycznego między jednorazowym dożylonym podaniem palonosetronu a ustalonym stężeniem metyloklaprydu (inhibitorem CYP2D6) podawanym doustnie.

Induktory i inhibitory CYP2D6.

W analizie farmakokinetyki populacyjnej wykazano brak istotnego wpływu na klirens palonosetronu przy jednoczesnym stosowaniu induktorów CYP2D6 (dexametazon i ryfampicyna) oraz inhibitorów CYP2D6 (w tym amiodaron, celekoksyb, chloropromazyna, cyklotydyna, doksorubicyna, fluoksetyna, haloperydol, paroksetyna, chinidyna, ranitydyna, rytonawir, sertalina lub terbinafina). Kortykosteroidy.

Palonosetron stosowano bezpiecznie jednoczenie z kortykosteroidami. Leki serotonergiczne (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) oraz inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI)).

Zgłaszano przypadki wystąpienia zespołu serotonergicznego przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów 5-HT3 oraz innych leków serotonergicznych (w tym SSRI i SNRI).

Inne leki.

Palonosetron stosowano bezpiecznie z analgetykami, lekami przeciwwymiotnymi/przeciwko nudnościom, lekami przeciwbólowymi i lekami antycholinergicznymi.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Ponieważ palonosetron może wydłużać czas przejścia treści przez jelito grube, po podaniu leku należy obserwować pacjentów z zaparciem w wywiadzie lub z objawami podostrej obturacji jelita. Opisano dwa przypadki wystąpienia zaparcia z kałowym kamieniem, które wymagały hospitalizacji podczas stosowania palonosetronu w dawce 750 µg.

Wszystkie badane dawki palonosetronu nie powodowały klinicznie istotnego wydłużenia odstępu QT skorygowanego względem częstości rytmu serca (QTc).

Jednakże, podobnie jak inne antagoniści 5-hydroksytryptaminy 3 (5-HT3), ten lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT lub z predyspozycją do jego rozwoju. Do takich pacjentów należą osoby z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie osobistym lub rodzinnym, zaburzeniami równowagi elektrolitowej, niewydolnością serca, bradyarytmiami, zaburzeniami układu przewodzącego serca oraz osoby przyjmujące leki przeciwarytmiczne lub inne leki wydłużające odstęp QT lub powodujące zaburzenia równowagi elektrolitowej. Przed zastosowaniem antagonisty 5-HT3 należy skorygować hipokaliemię i hipomagnezemię.

Opisywano przypadki wystąpienia zespołu serotonergowego podczas stosowania antagonistów 5-HT3 jako monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami serotonergowymi (w tym z IZSS i IZSSN). Zaleca się odpowiednią obserwację pacjentów w celu wczesnego wykrycia objawów przypominających zespół serotonergowy.

Nie należy stosować leku Palsét w celu zapobiegania lub leczenia nudności i wymiotów w dniach po sesji chemioterapii, z wyjątkiem przypadków, gdy stosowanie to poprzedza kolejną sesję chemioterapii.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania palonosetronu w czasie ciąży. Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie lub pośrednie szkodliwe działanie tego leku na przebieg ciąży, rozwój embrionu/płodu, poród lub rozwój poporodowy potomstwa. Brak doświadczeń z zastosowaniem palonosetronu u ludzi w czasie ciąży, dlatego nie należy stosować palonosetronu u kobiet w ciąży, chyba że lekarz uzna to za konieczne, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu/dziecka.

Okres karmienia piersią.

Ze względu na brak danych dotyczących przenikania palonosetronu do mleka matki, karmienie piersią należy przerwać w okresie leczenia tym lekiem.

Plodność.

Brak danych dotyczących wpływu palonosetronu na płodność.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność do prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Ponieważ palonosetron może powodować zawroty głowy, senność lub zmęczenie, należy ostrzec pacjentów, aby powstrzymywali się od pracy wymagającej szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Palsét należy stosować tylko przed zastosowaniem chemioterapii. Lek ten powinien być podawany przez personel medyczny w warunkach odpowiedniego nadzoru medycznego.

Dozowanie.

Dorośli.

250 µg palonosetronu podaje się jednorazowo w formie dożylnej bolusowej w ciągu 30 sekund około 30 minut przed rozpoczęciem chemioterapii. Skuteczność leku Palsét w zapobieganiu nudnościom i wymiotom wywołanym silnie emetogenną chemioterapią można zwiększyć, stosując dodatkowo kortykosteroidy przed chemioterapią.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci (w wieku od 1 miesiąca do 17 roku życia).

Palonosetron w dawce 20 µg/kg masy ciała (maksymalna całkowita dawka nie powinna przekraczać 1500 µg) stosuje się jako jednorazową 15-minutową infuzję dożyciową rozpoczynającą się około 30 minut przed rozpoczęciem chemioterapii.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Palsét u dzieci poniżej 1 miesiąca życia. Brak danych. Ograniczone dane są dostępne dotyczące stosowania leku w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom u dzieci poniżej 2 roku życia.

Zaburzenia wątrobowe.

U pacjentów z zaburzeniami wątrobowymi nie jest wymagana korekta dawki.

Zaburzenia nerek.

U pacjentów z zaburzeniami nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Do tej pory nie ma dostępnych danych dotyczących stosowania tego leku u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym, poddawanych hemodializie.

Sposób stosowania.

Do stosowania dożylnej.

Dzieci.

Lek stosuje się dzieciom w wieku od 1 miesiąca do 17 roku życia.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano żadnych przypadków przedawkowania.

W trakcie badań klinicznych stosowano dawki do 6 mg. W grupie otrzymującej najwyższą dawkę częstość występowania niepożądanych reakcji była podobna do częstości obserwowanej w innych grupach; nie zaobserwowano zależności reakcji od dawki. W mało prawdopodobnym przypadku przedawkowania wskazana jest terapia wspomagająca. Nie przeprowadzono badań dotyczących celowości stosowania dializy, jednak ze względu na duży rozkład objętościowy leku, skuteczność dializy w leczeniu przedawkowania jest mało prawdopodobna.

Populacja pediatryczna.

Nie zgłoszono żadnych przypadków przedawkowania podczas badań klinicznych z udziałem populacji pediatrycznej.

Niepożądane działania.

W trakcie badań klinicznych przy dawce 250 µg (łączna liczba uczestników – 633) najczęściej obserwowanymi niepożądanymi działaniami, które przynajmniej możliwe były związane z działaniem hydrochloroku palonosetronu, były ból głowy (9%) i zaparcia (5%). Poniżej wymienione niepożądane działania obserwowane podczas badań klinicznych, które uznano za możliwe lub prawdopodobnie związane z zastosowaniem hydrochloroku palonosetronu. Zostały one sklasyfikowane pod względem częstości występowania następująco: często (od ≥1/100 do <1/10) lub rzadko (od ≥1/1000 do <1/100). W okresie nadzoru pozawytwórczego odnotowano działania występujące bardzo rzadko (<1/10000). W ramach każdej grupy częstości niepożądane działania zostały uporządkowane według malejącego stopnia ich powagi.

Tabela 1

° Dane uzyskane w okresie nadzoru popoświętowym.

* W tym: uczucie pieczenia, zgrubienie skóry, dyskomfort i ból.

Populacja pediatryczna.

W ramach badań klinicznych z udziałem populacji pediatrycznej w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom spowodowanym umiarkowanie emetogenną i silnie emetogenną chemioterapią, 402 pacjentów otrzymało pojedynczą dawkę palonosetronu (3, 10 lub 20 μg/kg). Po zastosowaniu palonosetronu zgłoszono częste i rzadsze reakcje niepożądane wymienione w tabeli 2, przy czym żadna z zgłoszonych reakcji niepożądanych nie występowała częściej niż w 1%.

Tabela 2

Oceniono działania niepożądane u pacjentów pediatrycznych otrzymujących palonosetron przed chemioterapią z liczbą cykli do 4.

Przekazywanie podejrzeń o działania niepożądane.

Przekazywanie podejrzeń o działania niepożądane po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzenia działań niepożądanych poprzez krajowy system raportowania.

Okres ważności. 5 lat.

Po otwarciu fiolki roztwór należy użyć natychmiast, a cały niewykorzystany roztwór należy zutylizować.

Warunki przechowywania.

Dla leku nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

5 ml roztworu w fiolce; 1 fiolka w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

RAFARM SA

Adres siedziby producenta i miejsca wykonywania działalności.

Tesi Pusi-Ksatzi Agio Louka, Paiania Attiki, TK 19002, TO 37, Grecja