Omeprazol-Darnytsia

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Omeprazol-Darnytsia

Skład:

substancja czynną: omeprazol;

1 kapsułka zawiera peletki omeprazolu (w przeliczeniu na omeprazol) 20 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), hipromeloza, dyspersja kopolimeru metakrylanowego, laurylosiarczan sodu, fosforan sodu bezwodny, ftalan dietylu, sacharoza, dwutlenek tytanu (E 171), povidon, węglan wapnia, talk, polisorbat-80, wodorotlenek sodu.

Postać leku. Kapsułki. Kapsułki zawierają peletki.

Główne fizykochemiczne właściwości: twarda żelatynowa kapsułka z ciemnoczerwonym nieprześcieralnym korpusem i nieprześcieralną czapką w kolorze ciemnoszarym lub czarnym, zawierająca granulki o kształcie sferycznym od białego do białego z kremoworóżowym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Łeki do leczenia chorób żołądka i przełyku typu refluksowego oraz peptycznego wrzodu żołądka i dwunastnicy. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Omeprazol – lek przeciwwąskowiczy o działaniu antysekretorycznym. Łatwo przenika do komórek nabłonkowych błony śluzowej żołądka, koncentruje się w nich i aktywuje w warunkach niskiego pH. Aktywny metabolit – sulfenamid – hamuje H+, K+-ATP-azę błony sekretorycznej komórek nabłonkowych (pompę protonową), zatrzymując wydzielanie jonów wodoru do światła żołądka i blokując końcowy etap sekrecji kwasu solnego. W sposób zależny od dawki zmniejsza poziom sekrecji podstawowej i wywołanej, całkowitą objętość sekretu żołądkowego oraz wydzielanie pepksyny. Efektywnie hamuje zarówno nocną, jak i dzienną produkcję kwasu solnego.

Wykazuje działanie bakteriobójcze wobec Helicobacter pylori (H. pylori). Eradykacja H. pylori przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu i antybiotyków pozwala szybko zahamować objawy choroby, osiągnąć wysoki stopień gojenia uszkodzonej błony śluzowej oraz trwałą remisję, zmniejszając prawdopodobieństwo krwawienia z przewodu pokarmowego.

W przypadku wrzodziejącego zapalenia przełyku normalizacja ekspozycji kwasowej w przełyku oraz utrzymywanie wewnątrżżołądkowego pH > 4,0 przez 24 godziny, wraz ze zmniejszeniem właściwości destrukcyjnych treści żołądkowej (hamowanie przekształcania pepsynogenu w pepsynę), sprzyja osłabieniu objawów i pełnemu gojeniu uszkodzeń przełyku (stopień gojenia przekracza 90%). Wysoce skuteczny w leczeniu ciężkich i powikłanych form erozyjnego i wrzodziejącego zapalenia przełyku opornych na blokery receptora H2 histaminowego. Długotrwała terapia podtrzymująca zapobiega nawrotom zapalenia przełyku i zmniejsza ryzyko powikłań.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym lek jest szybko i w dużym stopniu wchłaniany z przewodu pokarmowego, jednak dostępność bioogólna wynosi nie więcej niż 50–55% (efekt pierwszego przejścia przez wątrobę). Wiązanie z białkami osocza (albumina i kwasowy α1-glikoproteina) jest bardzo wysokie – 95%.

Po jednorazowym podaniu 20 mg omeprazolu hamowanie sekrecji żołądkowej rozpoczyna się w ciągu pierwszej godziny, osiąga maksimum po 2 godzinach i trwa około 24 godziny; nasilenie efektu zależy od dawki. Zdolność komórek nabłonkowych do produkcji kwasu solnego przywracana jest w ciągu 3–5 dni po zakończeniu leczenia.

Lek ulega przemianie w wątrobie z powstaniem co najmniej 6 metabolitów, które charakteryzują się praktycznie brakiem aktywności antysekretorycznej.

Wydalany głównie z moczem w postaci metabolitów (72–80%) oraz przez jelita (18–23%). Okres półwydalenia wynosi 0,5–1 godziny (przy prawidłowej funkcji wątroby) lub 3 godziny (przy przewlekłych chorobach wątroby).

U pacjentów w wieku starszym możliwe jest nieznaczne zwiększenie dostępności bioogólnej i spowolnienie szybkości wydalenia.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Łagodne wrzody żołądka i dwunastnicy, w tym związane z przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych; eradykacja Helicobacter pylori (w ramach terapii skojarzonej z lekami przeciwbakteryjnymi); choroba refluksowa przełyku; profilaktyka aspiracji kwasowej zawartości żołądka; zespół Zollingera-Ellisona; łagodzenie objawów dyspepsji zależnej od kwasu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na omeprazol, pochodne benzimidazolu lub inne składniki leku. Omeprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej, nie powinien być stosowany jednocześnie z nelfinawirem i atazanawirem.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych leków.

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka.

Zahamowanie sekrecji żołądka podczas leczenia omeprazolem i innymi lekami z grupy IPL (inhibitory pompy protonowej) może obniżać lub zwiększać absorpcję leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Podobnie jak w przypadku innych leków obniżających kwasowość w żołądku, absorpcja takich leków jak ketoconazol, itrakonazol, a także erlotynib może się zmniejszać, natomiast wchłanianie takich leków jak cyklosporyna może wzrastać podczas leczenia omeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg/dobę) i cyklosporyny u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyklosporyny o 10 % (u dwóch z dziesięciu badanych osób – do 30 %).

Nelfinawir, atazanawir.

Stężenia nelfinawiru i atazanawiru w osoczu obniżają się przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz dziennie) zmniejszało średnią ekspozycję na nelfinawir o około 40 %, a średnia ekspozycja farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 zmniejszała się o około 75–90 %. Interakcja może również wynikać z hamowania aktywności CYP2C19.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem nie jest zalecane. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz dziennie) i atazanawiru w dawce 300 mg/rytonawir w dawce 100 mg u zdrowych ochotników prowadziło do obniżenia ekspozycji na atazanawir o 75 %. Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg 1 raz dziennie) z atazanawirem w dawce 400 mg/rytonawir w dawce 100 mg u zdrowych ochotników prowadziło do obniżenia ekspozycji na atazanawir o około 30 % w porównaniu z atazanawirem w dawce 300 mg/rytonawir w dawce 100 mg 1 raz dziennie.

Cyklosporyna.

Jednoczesne leczenie omeprazolem (20 mg/dobę) i cyklosporyną u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyklosporyny o 10 %. Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem cyklosporyny. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek omeprazolu pacjentom w wieku podeszłym. Konieczne jest wzmocnione monitorowanie terapeutyczne cyklosporyny.

Klopidogrel.

W trakcie prowadzenia badania krzyżowego klopidogrel (dawka ładunkowa – 300 mg, następnie 75 mg/dobę) w formie monoterapii oraz z omeprazolem (80 mg jednocześnie z klopidogrelem) stosowano przez 5 dni. Przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu i omeprazolu ekspozycja na aktywny metabolit klopidogrelu zmniejszała się o 46 % (dzień 1) i o 42 % (dzień 5). Średnie hamowanie agregacji płytek krwi zmniejszało się o 47 % (po 24 godzinach) i o 30 % (dzień 5), gdy klopidogrel i omeprazol stosowano razem. W trakcie prowadzenia innego badania wykazano, że przyjmowanie klopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie przeszkadzało w ich interakcji, co najprawdopodobniej wynika z efektu hamującego omeprazolu na CYP2C19. Dane sprzeczne dotyczące klinicznych przejawów tej interakcji FK/FD pod kątem głównych chorób układu sercowo-naczyniowego zostały zarejestrowane w trakcie prowadzenia badań obserwacyjnych i klinicznych.

Inne leki.

Wchłanianie posakonazolu, erlotynibu, ketoconazolu i itrakonazolu znacznie się zmniejsza, zatem skuteczność kliniczna może być osłabiona. Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z posakonazolem i erlotynibem.

Leki metabolizowane przy udziale CYP2C19.

Omeprazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego omeprazol. W związku z tym metabolizm współużywanych leków, które również są metabolizowane przy udziale CYP2C19, może się zmniejszać, a ekspozycja systemowa na te leki – wzrastać. Przykładem takich leków są R-warfaryna oraz inne antagoniści witaminy K, cylostazol, diazepan i fenytoina.

U zdrowych ochotników zaobserwowano interakcję farmakokinetyczną/farmakodynamiczną między klopidogrelem (dawka ładunkowa – 300 mg/dawka utrzymująca – 75 mg) a omeprazolem (80 mg/dobę doustnie, czyli dawka 4-krotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), która prowadziła do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46 % oraz zmniejszenia maksymalnego działania hamującego (indukowanego przez ADP) agregacji płytek krwi średnio o 16 %. Kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje nieznane. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Cylostazol.

U zdrowych ochotników podanie omeprazolu w dawce 40 mg zwiększało Cmax i AUC cylostazolu o 18 % i 26 % odpowiednio, a jednego z jego aktywnych metabolitów – o 29 % i 69 % odpowiednio.

Fenytoina.

Zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi w pierwszych dwóch tygodniach od rozpoczęcia leczenia omeprazolem oraz w przypadku, gdy była przeprowadzana korekta dawki fenytoiny, monitorowanie i dalszą korektę dawki leku należy przeprowadzać po zakończeniu leczenia omeprazolem.

Nieznany mechanizm.

Sakwinawir.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z sakwinawirem/rytonawirem prowadziło do zwiększenia stężenia sakwinawiru w osoczu krwi o około 70 %, co wiązało się z odpowiednią tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Takrolimus.

Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu zgłaszano zwiększenie stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Konieczne jest wzmocnione monitorowanie stężenia takrolimusu, a także funkcji nerek (klirens kreatyniny), i w razie potrzeby należy skorygować dawkowanie takrolimusu.

Zarejestrowano przypadki podwyższenia stężenia metotreksianu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami pompy protonowej. W razie konieczności stosowania metotreksianu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę omeprazolu.

Inhibitory CYP2C19 i/lub CYP3A4.

Ponieważ omeprazol jest metabolizowany za pomocą enzymów CYP2C19 i CYP3A4, leki, które znane są z hamowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (np. klaritromycyna i worykonazol), mogą prowadzić do wzrostu stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku spowolnienia szybkości jego metabolizmu. Jednoczesne stosowanie worykonazolu prowadziło do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji na omeprazol. Ponieważ wysokie dawki omeprazolu były dobrze tolerowane, korekta dawki omeprazolu zazwyczaj nie jest konieczna. Należy jednak rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz w przypadku, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Omeprazol jest częściowo metabolizowany również przez CYP3A4, ale nie hamuje tego enzymu. W związku z tym omeprazol nie wpływa na metabolizm leków, które są metabolizowane przez CYP3A4, takich jak cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, erytromycyna i budezonid.

Induktory CYP2C19 i/lub CYP3A4.

Leki, które znane są z indukowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (np. ryfampicyna i ziele świętojańskie), mogą prowadzić do obniżenia stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku przyspieszenia szybkości jego metabolizmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W przypadku wystąpienia u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka lub podejrzeniem choroby wrzodowej żołądka następujących alarmujących objawów, takich jak znaczna utrata masy ciała nieuzasadniona dietą, częste wymioty, dysfagia, wymioty z domieszką krwi lub melena, należy wykluczyć obecność choroby nowotworowej, ponieważ przyjmowanie leku może maskować jej objawy i opóźniać postawienie diagnozy.

Jednoczesne stosowanie atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej jest przeciwwskazane.

Omeprazol, podobnie jak inne leki hamujące wydzielanie kwasu, może obniżać poziom wchłaniania witaminy B12 (cyjanokobalaminy) poprzez hipochlorhydrię lub achlorhydrię. Należy to uwzględnić podczas leczenia pacjentów z niedoborem witaminy B12 lub z ryzykiem zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałej terapii. W niektórych przypadkach może być wskazane monitorowanie poziomu witaminy B12 w osoczu krwi.

Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub pod koniec leczenia omeprazolem należy uwzględnić potencjalną możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19, np. z klopidogrelem.

Nie należy stosować leku u dzieci dłużej niż zalecono w leczeniu przewlekłych chorób.

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej może prowadzić do nieznacznego zwiększenia ryzyka infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez patogeny takie jak Salmonella i Campylobacter.

Podczas długotrwałej terapii, szczególnie w przypadkach, gdy okres leczenia przekracza 1 rok, pacjenci powinni być poddawani regularnej opiece medycznej oraz badaniom laboratoryjnym stężenia magnezu i wapnia w surowicy krwi.

Istnieją doniesienia o zwiększeniu ryzyka wystąpienia hipomagnezemii przy długotrwałym stosowaniu omeprazolu (1 rok i dłużej) w dawkach standardowych 20–40 mg na dobę.

Po odstawieniu leku poziom magnezu w surowicy wracał do normy. Kliniczny obraz hipomagnezemii charakteryzuje się: zwiększoną pobudliwością nerwowo-mięśniową, przejawiającą się skurczami mięśni rąk i stóp, pobudzeniem ruchowym; tachykardią, zaburzeniami rytmu serca, podwyższeniem ciśnienia tętniczego; zaburzeniami troficzno-degeneracyjnymi w postaci trudno gojących się ran i wrzodów skóry. Kryterium rozpoznania hipomagnezemii to obniżenie stężenia magnezu w surowicy krwi poniżej 1 mEq/l. Ponadto stwierdzono przypadki, w których hipomagnezemia prowadziła do rozwoju hipokalcemii spowodowanej hamowaniem wydzielania parathormonu w warunkach niskiego stężenia magnezu w organizmie. U niektórych pacjentów obserwowano ciężki przebieg hipokalcemii i hipomagnezemii, towarzyszący napadom drgawkowym, zaburzeniom rytmu serca, tetanii, zaburzeniom psychicznym i ciężkim wymiotom, co prowadziło do pogorszenia równowagi elektrolitowej.

Upośledzenie funkcji nerek

U pacjentów stosujących omeprazol obserwowano ostry zapalenie kanalików nerkowych i tkanki międzykomórkowej (OSTN), które mogło wystąpić w dowolnym momencie terapii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). OSTN może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia OSTN należy przerwać przyjmowanie omeprazolu i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie.

Nie należy stosować u pacjentów z alergią na omeprazol. Omeprazol może powodować ciężkie reakcje skórne. Objawy mogą obejmować zaczerwienienie skóry, pęcherze, wysypkę. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Badania nie wykazały negatywnego wpływu omeprazolu na płód lub noworodka w okresie ciąży. Lek można stosować w okresie ciąży, jeżeli lekarz uzna, że oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Omeprazol wydzielany jest w niewielkich ilościach do mleka matki, ale jego wpływ na niemowlę jest nieznany. Dlatego należy przerwać karmienie piersią na okres stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Wpływ leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów jest mało prawdopodobny, jednak należy uwzględnić możliwość wystąpienia takich działań niepożądanych jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować wewnętrznie przed lub podczas jedzenia, nie żując i nie uszkadzając kapsułki, popijając niewielką ilością płynu. Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości choroby i jest ustalane indywidualnie przez lekarza dla każdego pacjenta.

Dorośli i dzieci powyżej 12 roku życia.

Wrzody żołądka i dwunastnicy: dawka dzienna – 1 kapsułka. Zwykle leczenie wrzodu dwunastnicy trwa 4 tygodnie, wrzodu żołądka – 8 tygodni. W razie potrzeby dawkę dzienną można zwiększyć do 2 kapsułek.

Leczenie i profilaktyka wrzodów dwunastnicy i żołądka, a także erozji żołądkowo-jelitowych i objawów dyspeptycznych związanych z zastosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych: zalecana dawka dzienna to 20 mg. Kurs leczenia – 4–8 tygodni.

Leczenie wyeliminowania Helicobacter pylori: omeprazol stosuje się w dawce dziennej 40 mg (po 20 mg 2 razy dziennie) w ramach terapii kompleksowej zgodnie z uznawanymi międzynarodowymi schematami:

Terapia „trójskładnikowa” w przypadku wrzodu dwunastnicy: przez 1 tydzień 2 razy dziennie: amoksycylina 1 g i klarotromycyna 500 mg; przez 1 tydzień 2 razy dziennie: klarotromycyna 250 mg i metronidazol 400 mg (lub tinidazol 500 mg); przez 1 tydzień 3 razy dziennie: amoksycylina 500 mg i metronidazol 400 mg.

Terapia „dwuskładnikowa” w przypadku wrzodu dwunastnicy: przez 2 tygodnie 2 razy dziennie: amoksycylina 750 mg–1 g; przez 2 tygodnie 3 razy dziennie: klarotromycyna 500 mg.

Terapia „dwuskładnikowa” w przypadku wrzodu żołądka: przez 2 tygodnie 2 razy dziennie amoksycylina 750 mg–1 g.

Choroba refluksowa przełyku (GERD): dawka dzienna – 1 kapsułka, leczenie – 4–8 tygodni. Pacjentom z przełykowym zapaleniem przełyku opornym na leczenie, przepisuje się po 2 kapsułki dziennie przez 8 tygodni.

Profilaktyka aspiracji kwasowej zawartości żołądka: zalecana dawka omeprazolu – 40 mg poprzedniego wieczoru i 40 mg 2–6 godzin przed znieczuleniem.

Zespół Zollingera-Ellisona: początkowa dawka omeprazolu stosowana jednorazowo rano wynosi 60 mg/dobę; w razie potrzeby dawkę dzienną zwiększa się do 80–120 mg. Dawka powinna być dobrane indywidualnie z uwzględnieniem reakcji organizmu. Jeśli dawka dzienna przekracza 80 mg, należy ją podzielić na 2–3 dawki.

Dyspepsja zależna od kwasu: dawka dzienna wynosi 10–20 mg jednorazowo przez 2–4 tygodnie. Jeśli po 4 tygodniach objawy nie ustępują lub szybko powracają, należy ponownie rozważyć rozpoznanie. W razie potrzeby stosowania omeprazolu w dawce pojedynczej mniejszej niż 20 mg, należy zastosować lek o niższej zawartości substancji czynnej.

Korekta dawki omeprazolu u osób starszych oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby maksymalna dawka dzienna omeprazolu wynosi 20 mg.

Dzieci. W tej formie leku omeprazol stosuje się u dzieci od 5 roku życia o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg.

W przypadku przełyku refluksowego: leczenie – 4–8 tygodni;

w przypadku leczenia objawowego pieczenia i cofania kwasu solnego w chorobie refluksowej żołądkowo-przełykowej – 2–4 tygodnie. Dawka dzienna wynosi 20 mg, w razie potrzeby dawkę dzienną można zwiększyć do 40 mg.

Jeśli dziecko nie może połknąć kapsułki, należy ją otworzyć i zawartość zmieszać z niewielką ilością soku jabłkowego lub jogurtu (około 10 ml). Należy zadbać, aby dziecko połknęło tę mieszaninę natychmiast po przygotowaniu.

Możliwe jest stosowanie omeprazolu w ramach terapii kompleksowej w celu eliminacji Helicobacter pylori u dzieci od 5 roku życia, jednak leczenie to należy prowadzić z dużą ostrożnością pod ścisłą kontrolą lekarza. Leczenie trwa 7 dni, w razie potrzeby kurs leczenia może być przedłużony do 14 dni.

Schemat leczenia:

• dzieci o masie ciała 30–40 kg: omeprazol 20 mg, amoksycylina 750 mg, klarotromycyna 7,5 mg/kg masy ciała 2 razy dziennie przez 7 dni;
• dzieci o masie ciała powyżej 40 kg: omeprazol 20 mg, amoksycylina 1 g, klarotromycyna 500 mg 2 razy dziennie przez 7 dni.

Należy przyjąć kapsułkę natychmiast po otwarciu indywidualnego blistera. Nie należy przechowywać kapsułek poza blisterem do późniejszego użycia.

Dzieci.

Lek stosuje się dzieciom powyżej 5 roku życia na polecenie lekarza wskazaniami: przełyk refluksowy i leczenie objawowe pieczenia i kwasowego odbijania w chorobie refluksowej żołądkowo-przełykowej oraz leczenie wrzodu dwunastnicy spowodowanego obecnością H. pylori, pod kontrolą lekarza.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące skutków przedawkowania omeprazolu u ludzi są bardzo ograniczone. W literaturze opisano dawkowanie do 560 mg omeprazolu oraz pojedyncze doniesienia o osiągnięciu jednorazowej dawki doustnej 2400 mg omeprazolu (120 razy wyższej niż typowa zalecana dawka kliniczna). Opisano nudności, wymioty, zawroty głowy, ból brzucha, biegunkę i bóle głowy. W pojedynczych przypadkach zgłaszano apatię, depresję i dezorientację.

Opisane objawy mają charakter przemijający. Szybkość wydalenia nie zmienia się (kinetyka pierwszego rzędu) wraz ze wzrostem dawki.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Źle usuwany przez dializę. Wskazane jest przemywanie żołądka, terapia objawowa i wspierająca.

Efekty uboczne.

Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia i nudności/wymioty.

Do oceny działań niepożądanych stosuje się następujące kryteria częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), nieczęsto (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować ze względu na brak danych).

Strony narządów wzroku: rzadko – nieostrość widzenia, zaburzenia widzenia.

Strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: rzadko – zawroty głowy.

Strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: rzadko – skurcz oskrzeli.

Strony przewodu pokarmowego: często – ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty; rzadko – suchość w ustach, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, kandydoza przewodu pokarmowego, kolit mikroskopowy.

Strony wątroby i dróg żółciowych: rzadko – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych; rzadko – zapalenie wątroby towarzyszące lub nie towarzyszące żółtaczce; bardzo rzadko – niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Strony nerek i układu moczowego: częstość nieznana – nefryt naczyniowo-śródbłonkowy (może postępować do niewydolności nerek).

Strony przemiany materii i metabolizmu: rzadko – hiponatremia; częstość nieznana – hipomagnezemia, hipokalcemia.

Strony układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, uczucie osłabienia, senność; rzadko – zaburzenia smaku.

Strony psychiki: rzadko – bezsenność; rzadko – niepokój, niewielka dezorientacja, depresja; bardzo rzadko – agresja, halucynacje.

Strony krwi i układu limfatycznego: rzadko – trombocytopenia, leukopenia; bardzo rzadko – agranulocytoza, pancytopenia.

Strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwościowe, takie jak gorączka, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny.

Strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – zapalenie skóry, zaczerwienienie, świąd, wysypka, pokrzywka; rzadko – łysienie, podatność na działanie światła; bardzo rzadko – zespół wielopostaciowej rumieniowatej, zespół Stevensa–Johnsona, toksyczne martwicze zetlanie nabłonka.

Strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – ból stawów, ból mięśni; bardzo rzadko – osłabienie mięśni.

Strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: bardzo rzadko – impotencja, ginekomastia.

Inne: rzadko – niedobór samopoczucia, obrzęki obwodowe; rzadko – nadmierne pocenie się.

Profil działań niepożądanych obserwowanych u dzieci odpowiada profilowi u dorosłych zarówno przy terapii krótkotrwałej, jak i długotrwałej.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blisterze; po 1 lub 3 blisterach w pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Spółka farmaceutyczna „Darnytsia” Sp. z o.o.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.