Oksytocyn-Biolik

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leczniczego leku Oksytocyn-Biolik (OXYTOCIN-BIOLIK)

Skład:

substancja czynna: 1 ml roztworu zawiera 5 MI oksytocyny;

substancje pomocnicze: chlorobutanolu hemihydrat, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony do stosowania systemowego, z wyjątkiem hormonów płciowych i insuliny. Hormony przysadki tylniej. Oksytocyna i analogi.
Kod ATC H01B B02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Właściwości kliniczno-farmakologiczne oksytocyny są podobne do właściwości endogennej oksytocyny pochodzącej z tylnego płata przysadki mózgowej. Mięsień macicy zawiera receptory wrażliwe na oksytocynę, należące do rodziny receptorów sprzężonych z białkami G. W miarę postępu ciąży liczba receptorów oksytocynowych oraz wrażliwość macicy na oksytocynę wzrasta i osiąga maksimum na końcu ciąży.

Oksytocyna powoduje skurcze mięśnia gładkiego macicy poprzez zwiększenie stężenia wewnątrzkomórkowego wapnia. Wraz ze wzrostem amplitudy i czasu trwania skurczów mięśniowych następuje rozszerzenie i wygładzenie się szyjki macicy. Oksytocyna powoduje skurcze macicy, tymczasowo zmniejszając przypływ krwi do macicy. W odpowiednich dawkach oksytocyna może nasilić siłę skurczów macicy do poziomu charakterystycznego dla normalnej aktywności porodowej, a w niektórych przypadkach – do stanu tetanicznego.

Oksytocyna powoduje skurcze komórek mioepiteliowych otaczających pęcherzyki gruczołu mlekowego, co sprzyja wydzielaniu mleka.

Działając na mięsień gładki naczyń krwionośnych, oksytocyna powoduje wazodilatację, zwiększa przypływ krwi do nerek, naczyń wieńcowych i naczyń mózgowych. Przy tym ciśnienie tętnicze pozostaje zazwyczaj bez zmian; jednak przy wewnątrzżylnym podaniu większych dawek stężonej oksytocyny może dojść do tymczasowego obniżenia ciśnienia tętniczego, z rozwojem odruchowej tachykardii i odruchowego zwiększenia frakcji wyrzutowej serca. Po pewnym początkowym spadku ciśnienia następuje długotrwałe, choć niewielkie, podwyższenie ciśnienia tętniczego.

W przeciwieństwie do wazopresyny oksytocyna wykazuje słabe działanie antydiuretyczne. Hiperhydratacja może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu oksytocyny z dużymi objętościami płynów bez elektrolitów i/lub przy szybkim jej podawaniu.

Farmakokinetyka.

Po podaniu dożylnej działanie oksytocyny na macicę pojawia się niemal natychmiast i trwa około 1 godziny. Po podaniu wewnątrzmięśniowym działanie miotoniczne pojawia się w ciągu pierwszych 3–7 minut i trwa 2–3 godziny.

Tak jak wazopresyna, oksytocyna rozprowadza się w całym przestrzeni międzykomórkowej. Niewielkie ilości oksytocyny prawdopodobnie przedostają się do krążenia płodu.

Okres półtrwania oksytocyny wynosi 1–6 minut i jest krótszy w ostatnim okresie ciąży oraz w czasie karmienia piersią. Główna część leku ulega metabolizmowi w wątrobie i nerkach. W wyniku hydrolizy enzymatycznej oksytocyna jest inaktywowana głównie przez tzw. oksytocynazę tkanek (enzym ten znajduje się również w łożysku i osoczu krwi). Tylko niewielka część oksytocyny jest wydalana w niezmienionej postaci z moczem.

Niewydolność nerek

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością nerek nie były prowadzone. Jednakże, biorąc pod uwagę drogę wydalania oraz pogorszenie wydalania oksytocyny z moczem z powodu działania antydiuretycznego, istnieje możliwość kumulacji i przedłużonego działania oksytocyny.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby nie były prowadzone. Zmiana farmakokinetyki leku u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby jest mało prawdopodobna, ponieważ enzym metabolizujący oksytocynę (oksytocynaza) znajduje się nie tylko w wątrobie, ale aktywność oksytocynazy w łożysku znacznie wzrasta tuż przed porodem. W związku z tym biotransformacja oksytocyny w warunkach zaburzonej funkcji wątroby nie spowoduje istotnej zmiany klirensu metabolicznego oksytocyny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Oksytocyn stosuje się w celu pobudzenia i stymulacji czynności skurczowej macicy.

Wskazania do stosowania w okresie poporodowym.

Indukcja porodu.

Indukcja czynności porodowej za pomocą oksytocynu jest wskazana na końcowych lub bliskich im etapach ciąży, gdy występuje nadciśnienie tętnicze (np. przedrzucawica, rzucawica lub obecność choroby sercowo-naczyniowej i nerkowej), erytroblastozie płodu, cukrzycy ciążowej lub matki, krwawieniu poporodowym lub konieczności przedwczesnego porodu, przedwczesnym pęknięciu pęcherza płodowego, w przypadkach, gdy nie występuje samoistna czynność skurczowa macicy. Planowana indukcja czynności skurczowej macicy za pomocą oksytocynu może być wskazana przy przedłużonej ciąży (powyżej 42 tygodni). Indukcja czynności skurczowej macicy może być również wskazana w przypadkach wewnątrzmacicznego zgonu płodu, wewnątrzmacicznego opóźnienia rozwoju płodu.

Wzmocnienie czynności skurczowej macicy.

W pierwszym lub drugim okresie porodu można stosować wewnątrznie w postaci infuzji w celu wzmocnienia skurczów w przypadku przedłużającego się porodu lub braku lub osłabienia skurczów macicy.

Wskazania do stosowania w okresie poporodowym.

W przypadku hipotonia macicy, w celu zatrzymania krwawienia poporodowego.

Inne wskazania do stosowania.

Jako terapia wspomagająca w przypadku niepełnego poronienia lub poronienia, które nie doszło do skutku.
Stosowanie w celach diagnostycznych.

W celu określenia czynności oddechowej łożyska i embrionu (test obciążeniowy oksytocyną).

Przeciwwskazania.

Stosowanie oksytocynu w formie wstrzykiwań jest przeciwwskazane w następujących przypadkach:

• klinicznie wąskie miednica;
• niekorzystna pozycja lub położenie płodu, które uniemożliwia poród drogą naturalną bez wcześniejszego interwencji (poprzeczne położenie płodu);
• tzw. nagłe wypadki położnicze, w których stosunek „korzyść–ryzyko” dla płodu lub matki wymaga natychmiastowego zabiegu chirurgicznego;
• rozwój dystresu płodu przed rozpoczęciem czynności porodowej;
• długotrwałe stosowanie przy braku czynności skurczowej macicy lub wyraźnej toksycie;
• charakter hiperkinetyczny skurczów macicy;
• nadwrażliwość na składniki leku;
• indukcja porodu lub wzmocnienie czynności skurczowej macicy w przypadkach, gdy poród drogą naturalną jest przeciwwskazany (przedwczesne położenie pępowiny lub wypadnięcie pętli pępowiny, pełne przesłonięcie łożyska lub przesłonięcie naczyń pępowiny);
• ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Istnieją doniesienia o ciężkim nadciśnieniu tętniczym, gdy oksytocynę podawano 3–4 godziny po profilaktycznym podaniu wazokonstryktorów w połączeniu z zastosowaniem znieczulenia kaudalnego.

Znieczulenie cyklopropanem, enfluranem, halotanem, izofluranem może zmienić wpływ oksytocynu na układ sercowo-naczyniowy, prowadząc do nieoczekiwanych skutków, takich jak hipotensja tętnicza. Wiadomo również, że jednoczesne stosowanie oksytocynu i znieczulenia cyklopropanem może powodować bradykardię zatokową i rytm przedsionkowo-komorowy.

Oksytocynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą wydłużać interwał QTc.

Stwierdzono, że prostaglandyny nasilają działanie oksytocynu, dlatego ich jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Z uwagi na nasilenie czynności skurczowej macicy należy zachować ostrożność przy kolejnym stosowaniu prostaglandyn i oksytocynu.

Jednoczesne stosowanie oksytocynu z innymi induktorami porodu lub poronienia może prowadzić do hipertonia macicy (podwyższenie napięcia) i pęknięcia macicy lub urazu szyjki. Na przykład stosowanie prostaglandyn może zwiększyć stymulację czynności porodowej i stymulację mięśniówki macicy.

Dlatego podczas stosowania leku u pacjentów należy ściśle monitorować:

• równowagę kwasowo-zasadową;
• częstość, trwałość i siłę skurczów macicy;
• tętno płodu;
• skurcze serca i ciśnienie tętnicze matki;
• napięcie macicy;
• równowagę płynów.

Szczególne środki ostrożności.

Z wyjątkiem szczególnych przypadków, stosowanie oksytocynu nie jest zalecane w następujących sytuacjach:

• porody przedwczesne;
• graniczny stopień klinicznie wąskiego miednicy (niedopasowanie rozmiarów główki płodu i miednicy porodowej);
• wcześniejsze duże zabiegi chirurgiczne na szyjce lub ciele macicy, w tym cięcie cesarskie;
• nadmierne rozciągnięcie macicy;
• wielokrotne porody;
• inwazyjny rak szyjki macicy.

Nie wolno podawać oksytocynu przed wsunięciem główki lub pośladków płodu do miednicy małej.

Wykrycie szczególnych przypadków, spowodowanych kombinacją różnych czynników, jest zadaniem lekarza. Należy dokładnie ocenić możliwe korzyści terapeutyczne stosowania oksytocynu oraz ryzyko wystąpienia rzadkich, ale poważnych zjawisk – nadmiernego napięcia macicy lub tetanii macicy.

W celu indukcji porodów i wzmocnienia kurczliwości macicy oksytocynę stosuje się wyłącznie dożylnie, w warunkach szpitalnych i pod odpowiednim nadzorem lekarskim. Każda pacjentka otrzymująca infuzję oksytocynu powinna być pod stałą opieką lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu tego leku.

Aby uniknąć powikłań podczas podawania oksytocynu, konieczna jest ciągła kontrola następujących parametrów:

• aktywność skurczowa macicy;
• częstość akcji serca kobiety rodzącej i płodu;
• ciśnienie tętnicze kobiety rodzącej.

W przypadku wystąpienia nadmiernej aktywności macicy należy natychmiast przerwać podawanie oksytocynu; skurcze macicy wywołane oksytocyną zazwyczaj słabną wkrótce po odstawieniu leku.

Przy prawidłowym stosowaniu oksytocyna wywołuje skurcze macicy podobne do normalnych skurczów porodowych. Nadmierne pobudzenie, wynikające z niewłaściwego stosowania leku, stanowi zagrożenie zarówno dla kobiety rodzącej, jak i dla płodu.

Przy nadwrażliwości na oksytocynę rozwój nadmiernie silnych skurczów macicy może wystąpić pomimo prawidłowego doboru dawki i odpowiedniego nadzoru medycznego.

Podczas podawania środka leczniczego należy wziąć pod uwagę możliwość nasilenia się krwawienia i rozwoju afibrynogenemii.

Stymulacji czynności porodowej należy unikać w przypadku śmierci płodu w macicy i/lub obecności mekonium w płynie owodniowym, ponieważ może to prowadzić do zatoru płynem owodniowym.

Nie należy stosować oksytocynę w ciężkich chorobach układu sercowo-naczyniowego, a także przez dłuższy czas – przy słabości czynności porodowej, odpornej na działanie oksytocyny, lub przy wyraźnej toksycznym eklampsji.

Przeciwwskazane jest dożylne podawanie bolusowe oksytocynu, ponieważ może to spowodować ostre, krótkotrwałe hipotensję, prowadzącą do hiperemii i odruchowej tachykardii.

Z szczególną ostrożnością należy stosować oksytocynę u pacjentek cierpiących na choroby układu sercowo-naczyniowego (np. przerostową kardiomiopatię, uszkodzenia aparatu zastawkowego i/lub chorobę niedokrwienną serca, w tym skurcz tętnic wieńcowych) oraz u osób predysponowanych do niedokrwienia mięśnia sercowego, aby uniknąć istotnych zmian ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca.

Oksytocynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zespołem wydłużonego interwału QT lub związanymi z nim objawami, a także pacjentom przyjmującym leki wydłużające interwał QT.

W przebiegu wstrzykiwania dożylnej oksytocyny w celu wywołania porodów lub wzmocnienia kurczliwości macicy w I i II okresie porodowym opisano przypadki śmiertelne u kobiet rodzących, spowodowane reakcjami nadwrażliwościowymi, krwotoką podpajęczówkową i rozerwaniem macicy, a także przypadki śmierci płodu z różnych przyczyn.

Zespół rozproszonego wewnątrznaczyniowego krzepnięcia (DIC)

W rzadkich przypadkach przy farmakologicznej indukcji porodów z zastosowaniem leków uterotonicznych, w tym oksytocyny, obserwuje się zwiększony ryzyko rozwoju zespołu rozproszonego wewnątrznaczyniowego krzepnięcia (DIC) w okresie poporodowym. Ryzyko to związane jest bezpośrednio z farmakologiczną indukcją, a nie z zastosowaniem konkretnego leku. Ryzyko jest zwiększone głównie u kobiet z dodatkowymi czynnikami ryzyka DIC: wiek powyżej 35 lat, skomplikowany przebieg ciąży (np. cukrzycę ciężarnych, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy), czas trwania ciąży powyżej 40 tygodni. U takich kobiet oksytocynę i inne leki alternatywne należy stosować z ostrożnością, a lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość rozwoju DIC.

Nadciśnienie wodne (hiperhydratacja)

Ponieważ oksytocyna wywiera słabe działanie antydiuretyczne, długotrwałe dożylne (i/v) podawanie wysokich dawek leku w połączeniu z podawaniem dużej objętości płynów może prowadzić do nadciśnienia wodnego w połączeniu z hiponatremią. Podczas podawania oksytocyny i dożylnej infuzji płynów występuje skumulowane działanie antydiuretyczne, w wyniku którego powstaje hiperwolemia, prowadząca do rozwoju hemodynamicznej postaci ostrej obrzęku płuc bez hiponatremii. Aby uniknąć tych rzadkich powikłań, przy długotrwałym podawaniu wysokich dawek oksytocyny należy przestrzegać następujących zasad bezpieczeństwa: stosować rozpuszczalnik zawierający elektrolity (nie glukozę); infuzje płynów należy prowadzić w małych objętościach (przy indukcji lub stymulacji czynności porodowej w późnych okresach ciąży dopuszcza się podawanie oksytocyny w stężeniach przekraczających zalecane); przyjmowanie płynów doustnie powinno być ograniczone; należy prowadzić rejestr bilansu płynów; w przypadku podejrzenia zaburzeń równowagi elektrolitowej wskazane jest laboratoryjne badanie zawartości elektrolitów.

Oksytocyn-Biolik jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem nadwrażliwości na ten lek.

Nie można jednocześnie stosować różnych dróg podania oksytocyny.

Oksytocynę można podawać tylko jedną metodą (dożylnie lub domięśniowo).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

W pierwszym trymestrze ciąży lek stosuje się wyłącznie przy samorzutnym lub sztucznym przerwaniu ciąży; inne znane wskazania do stosowania brak. Ze względu na duże doświadczenie w stosowaniu, strukturę chemiczną i właściwości farmakologiczne leku, przy jego stosowaniu z wskazaniami nie przewiduje się zwiększonego ryzyka powstawania wad rozwojowych płodu.

Okres karmienia piersią

Oksytocyna w niewielkich ilościach występuje w mleku matki.

W przypadkach, gdy lek jest przepisywany w celu zatrzymania krwawienia macicy, nie zaleca się rozpoczynania karmienia piersią przed zakończeniem cyklu leczenia oksytocyną.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Oksytocyn-Biolik nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę należy ustalać z uwzględnieniem indywidualnej wrażliwości ciężarnej i płodu.

Do indukcji lub stymulacji aktywności porodowej oksytocyn stosuje się wyłącznie w postaci wlewu dożylnego kroplowego. Konieczne jest przestrzeganie zalecanej szybkości wlewu. Do bezpiecznego stosowania oksytocynu wymagane jest użycie pompy wlewu lub innego podobnego urządzenia oraz prowadzenie monitoringu skurczów macicy i czynności serca płodu. W przypadku nadmiernej intensyfikacji skurczów macicy należy natychmiast przerwać wlew, w wyniku czego nadmierna aktywność mięśniowa macicy szybko się zmniejsza.

Wlewu oksytocynu nie można prowadzić w ciągu pierwszych 6 godzin po zastosowaniu prostaglandyn dopochwowych.

1. Przed rozpoczęciem podawania leku należy rozpocząć podawanie 0,9 % roztworu chlorku sodu, niezawierającego oksytocynu.
2. Do przygotowania standardowego roztworu do wlewu: zawartość 1 fiolki – 1 ml (5 MI) oksytocynu rozpuścić w warunkach sterylnych w 1000 ml rozcieńczalnika (0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy) i dokładnie wymieszać, delikatnie obracając pojemnik. W 1 ml przygotowanego w ten sposób roztworu znajduje się 5 mMI oksytocynu. Do dokładnego dawkowania roztworu do wlewu należy stosować pompę wlewową lub inne podobne urządzenie.
3. Szybkość podawania dawki początkowej nie powinna przekraczać 0,5–4 mMI/min. Co 20–40 minut można ją zwiększać o 1–2 mMI/min, aż do osiągnięcia pożądanego stopnia kurczliwości macicy. Po osiągnięciu pożądanej częstości skurczów macicy odpowiadającej normalnej czynności porodowej, przy braku objawów dystresu płodowego i przy rozwarciu szyjki macicy na 4–6 cm, można stopniowo zmniejszać szybkość wlewu w tempie podobnym do tempa jej zwiększania. W późnych okresach ciąży prowadzenie wlewu z większą szybkością wymaga ostrożności; jedynie w rzadkich przypadkach może być potrzebna szybkość dochodząca do 8–9 mMI/min. W przypadku porodów przedwczesnych może być konieczne przyspieszone podawanie oksytocynu, w pojedynczych przypadkach szybkość może przekraczać 20 mMI/min.

Jeśli u kobiety w późnym okresie ciąży lub bliskim temu okresowi nie osiągnięto odpowiedniej aktywności kurczowej macicy po wlewie w sumie 5 MI oksytocynu, zaleca się przerwanie prób stymulacji porodów. Stymulację porodów można wznowić następnego dnia, rozpoczynając od dawki 0,5–4 mMI/min.

1. Należy kontrolować tętno płodu, tonus macicy w stanie spoczynku, częstość, trwanie i siłę jej skurczów.
2. W przypadku nadmiernego pobudzenia macicy lub dystresu płodowego należy natychmiast przerwać podawanie oksytocynu. Rodzącej należy zapewnić terapię tlenową. Stan kobiety rodzącej i płodu powinien być pod stałą kontrolą lekarza specjalisty.

Kontrola krwawień macicznych w okresie poporodowym:

a) wlewanie dożylne (metoda kroplowa): w 1000 ml rozcieńczalnika (0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy) rozpuścić 10–40 MI oksytocynu; do zapobiegania atonii macicy zazwyczaj konieczne jest 20–40 mMI/min oksytocynu;

b) wstrzykiwanie domięśniowe: 1 ml (5 MI) oksytocynu po odluzowaniu łożyska.

Terapia wspomagająca w przypadku niepełnego poronienia lub poronienia nieukończonego.

Wlewanie dożylne 10 MI oksytocynu w 500 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub mieszaniny 5 % glukozy z 0,9 % roztworem chlorku sodu z szybkością 20–40 kropli/min.

Diagnostyka niedostateczności maciczno-łożyskowej (test obciążeniowy oksytocyną).

Rozpocząć wlewanie dożylne z szybkością 0,5 mMI/min i co 20 minut podwajać szybkość, aż do osiągnięcia dawki skutecznej, która zazwyczaj wynosi 5–6 mMI/min, maksymalnie 20 mMI/min. Po pojawieniu się w ciągu 10-minutowego okresu 3 umiarkowanych skurczów trwających po 40–60 sekund każdy należy przerwać podawanie oksytocynu i obserwować zmiany, tj. spowolnienie czynności serca płodu.

Sposób stosowania

Wlewy dożylne kroplowe lub wstrzykiwania domięśniowe.

Oksytocyn można podawać wyłącznie drogą parenteralną (dożylne lub domięśniowe).

Osobliwe kategorie pacjentek

Pacjentki w podeszłym wieku

Badania z udziałem pacjentek w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia) nie były prowadzone.

Niedostateczność nerek i wątroby

Badania z udziałem pacjentek z niedostatecznością nerek i wątroby nie były prowadzone.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania zależą głównie od stopnia wrażliwości macicy na oksytocyn i nie są związane z występowaniem nadwrażliwości na lek. Przy nadmiernej stymulacji pojawiają się silne (hipertoniczne) lub długotrwałe (tetaniczne) skurcze, lub zwiększenie tonusu macicy w stanie spoczynku (między dwoma skurczami) do 15–20 mm H₂O i więcej, co prowadzi do nieprawidłowej czynności porodowej, pęknięcia ciała lub szyjki macicy, pochwy, krwawień w okresie poporodowym, niedostateczności łożyskowej, bradykardii płodu, jego hipoksji, hiperkapnii i śmierci.

Jako ciężka reakcja niepożądana, przy zatruciu wodnym mogą wystąpić drgawki, spowodowane właściwością przeciwmoczową oksytocynu, która może wystąpić, gdy duże dawki (od 40 do 50 ml/min) są podawane przez dłuższy okres czasu. Leczenie nadmiernego nawodnienia polega na następującym: odstawienie oksytocynu, ograniczenie przyjmowania płynów, stosowanie diuretyków, dożylne podawanie hipertonicznego roztworu chlorku sodu, przywrócenie równowagi elektrolitowej, zahamowanie drgawek odpowiednimi dawkami barbituranów oraz zapewnienie profesjonalnej opieki nad pacjentką w stanie śpiączki.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane u kobiet porodzących

Reakcje uboczne u płodu lub noworodka

Wiadomo, że podczas cięcia cesarskiego w warunkach znieczulenia podpajęczynówkowego przy donosowym bolusowym wstrzyknięciu oksytocyny w dawce 10 MI obserwuje się depresję odcinka ST−T w EKG. Dane do dokładnej oceny stopnia ryzyka są niewystarczające, a przyczyny zwiększonego ryzyka nie są znane.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 °C do 8 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Preparat można rozcieńczać w 0,9 % roztworze sodu chlorku do wlewu,
5 % roztworze glukozy, roztworach sodu laktału. Gotowy roztwór jest fizycznie i chemicznie stabilny przez 8 godzin od momentu przygotowania. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast. Nie należy wprowadzać w jednym pojemniku z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 1 ml w ampułce; po 10 ampułek w opakowaniu, lub po 5 ampułek w blisterze, po 2 blistry w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „BIOLIK FARM” (TOO „BIOLIK FARM”).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Adres siedziby prawnej:

Ukraina, 61070, obwód charkowski, miasto Charków, Pomirki, budynek 70.

Adres miejsca prowadzenia działalności:

Ukraina, 61070, obwód charkowski, miasto Charków, Pomirki-70, budynek b/n.