INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Oftimol®

Skład:

substancja czynna: timolol;

1 ml preparatu zawiera 2,5 mg timololu maleinianu w przeliczeniu na 100 % substancję timolol;

substancje pomocnicze: benzalkonium chlorid; sodu chloridum; sodu dihydrogenofosforan, dihydrat; sodu hydrogénofosforan, dodekahydrat; woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Kropelki do oczu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w okulistyce. Leki przeciwwąskokątowe i miotyki. Blokery receptorów β-adrenergicznych.

Kod ATC S01E D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Oftimol® to nieselectywny bloker β (β1 i β2), który nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatymimetycznej ani stabilizującej błonę, a także nie ma bezpośredniego działania hamującego na mięsień sercowy ani działania miejscowoanestezjolub zniewrażającego.

Zastosowanie doustne timololu maleinianu skutecznie obniża normalne i podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe. Na podstawie wyników fluorometrii, timololu maleinian zmniejsza produkcję płynu wewnątrzgałkowego bez istotnego wpływu na odpływ płynu. Komórkowe mechanizmy obniżania produkcji płynu wewnątrzgałkowego w procesach zachodzących w ciele rzęskowym oka nie są jeszcze w pełni zrozumiałe.

W przeciwieństwie do leczenia lekami miozęcznymi, timolol obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe nie wpływając na akomodację, wielkość źrenicy ani ostrość widzenia; w związku z tym nie występuje nieostre widzenie, zamglenie lub pogorszenie widzenia w jasnym świetle. Ponadto u pacjentów z zaćmą można uniknąć zaburzeń widzenia spowodowanych zwężeniem źrenicy i zmętnieniem soczewki.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Działanie leku rozpoczyna się 20 minut po zakropleniu. Zazwyczaj obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego można zauważyć po 15–30 minutach od zakropleniu. Maksymalne obniżenie osiągane jest w ciągu 1–5 godzin. Obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego utrzymuje się przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki.

Rozkład

Timolol wiąże się z białkami osocza krwi w 10–60%, w zależności od metody oznaczania ilościowego.

Metabolizm

Około 80% timololu jest metabolizowane w wątrobie i przekształcane na nieaktywne metabolity. Stwierdzono, że metabolizm timololu jest głównie związany z enzymami cytochromu P450 CYP2D6.

Wydalanie

Okres półtrwania timololu (t½) wynosi 3–4 godziny i nie ulega istotnej zmianie u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek. Lek w niezmienionej postaci oraz jego metabolity wydzielane są z moczem.

Dane kliniczne.

Wskazania.
Zespół nadciśnienia ocznego, przewlekła jaskra otwartego kąta oraz niektóre przypadki jaskry wtórnej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na malean timololu (lub na inne leki z grupy beta-blokerów) lub na substancje pomocnicze leku.

Choroby układu oddechowego o charakterze reaktywnym, w tym astma oskrzelowa lub wywiad astmy oskrzelowej, ciężkie przewlekłe obturacyjne choroby płuc.

Bardzo niskie tętno zatokowe, zespół słabości zatoku sercowego, blok serca typu zatokowo-komorowego, blok serca II lub III stopnia nie leczony za pomocą stymulatora serca.

Ciężka niewydolność serca, szok kardiogenny.

Ciężkie alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa.

Dystrofia rogówki.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania beta-blokerów w postaci kropli do oczu oraz doustnych leków blokujących kanały wapniowe, beta-blokerów, leków przeciwnadżerkowych (w tym amiodaronu), glikozydów nasierkowych, parasympatomymetyków, guanetydyny może wystąpić efekt addytywny w postaci hipotensji i/lub bradycardii.

Jednoczesne stosowanie timololu i adrenaliny (epinefryny) może objawiać się midriazą.

Wiadomo, że efekty beta-blokerów (obniżenie częstości skurczów serca, depresja) są nasilane w wyniku jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna).

Timolol może być wchłaniany na poziomie ogólnoustrojowym i wywoływać takie same interakcje jak doustne beta-blokery:

Insulina oraz doustne leki przeciwdiabetyczne: beta-blokery mogą nasilać działanie hipoglikemiczne, a blokada beta-adrenergiczna może maskować objawy hipoglikemii (tachykardię).
Leki znieczulające: osłabienie odruchowej tachykardii oraz zwiększony ryzyko wystąpienia hipotensji. Jeżeli pacjent otrzymuje timolol, anestezjolog powinien zostać o tym poinformowany.
Cymetydyna, hydralazyna oraz alkohol: mogą powodować zwiększenie stężenia timololu w osoczu krwi.
Parasympatomymetyczne glikozydy naparstnicy: połączenie z beta-blokerami może wywołać efekt addytywny w przedłużeniu czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego.
Doustne beta-blokery mogą nasilać nadciśnienie spowodowane odstawieniem klonidyny.
Blokery wapnia: charakter działań niepożądanych ze strony serca zależy od rodzaju blokerów kanałów wapniowych. Pochodne dihydropirydyny (np. nifedypina) mogą powodować hipotensję, natomiast werapamil czy diltiazem mogą prowadzić do zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, rozwoju niewydolności lewej komory serca oraz negatywnie wpływać na częstość skurczów serca.
Leki przeciwnadżerkowe klasy I (np. disopyramid, chinidyna) oraz amiodaron: mogą nasilać wpływ na czas przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz wywoływać negatywny efekt inotropowy.

Wymagają szczególnej uwagi pacjenci, którym jednocześnie z beta-blokerami podaje się leki uwalniające katecholaminy (np. rezerpinę), z powodu możliwego nasilenia efektów w postaci hipotensji i/lub wyraźnej bradycardii, objawiających się zawrotami głowy, omdleniami lub hipotensją ortostatyczną.

Jednoczesne doustne stosowanie antagonistów wapnia i beta-blokerów jest dopuszczalne przy dobrej funkcji serca, jednak tej kombinacji należy unikać u pacjentów z obniżoną czynnością serca.

Należy zachować ostrożność przy wstrzykiwaniu dożylnym blokerów kanałów wapniowych pacjentom przyjmującym beta-blokery.

Jeśli stosuje się więcej niż jeden lek okulistyczny w postaci miejscowej, należy zachować odstęp co najmniej 5 minut między ich aplikacją. Maści do oczu należy stosować jako ostatnie.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Tak jak inne leki okulistyczne, maleinian timololu może być wchłaniany do krwiobiegu ogólnoustrojowego, co może prowadzić do niepożądanych działań ze strony układu oddechowego, sercowo-naczyniowego oraz innych układów. Częstość występowania działań niepożądanych przy zastosowaniu miejscowym jest znacznie niższa niż przy podaniu ogólnoustrojowym.

Zaburzenia serca. U pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. choroba niedokrwienna serca, dławica Prinzmetala, niewydolność serca) należy krytycznie ocenić towarzyszącą hipotensyjną terapię β-blokerami i rozważyć możliwość zastosowania innych leków. Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego powinni być monitorowani pod kątem pogorszenia stanu choroby lub wystąpienia działań niepożądanych po zastosowaniu leku.

Z uwagi na negatywny wpływ na przewodnictwo, β-blokery należy stosować ostrożnie u pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową (AV) I stopnia.

W przypadku stosowania timololu u tych pacjentów konieczne jest odpowiednie kontrolowanie niewydolności serca. Pacjenci z ciężkimi chorobami serca powinni być pod opieką lekarza, który szczególnie monitoruje postęp niewydolności serca i kontroluje tętno.

Zaburzenia naczyniowe. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami/chorobami naczyń obwodowych (np. zespół Raynauda lub choroba Raynauda) należy stosować lek ostrożnie.

Zaburzenia oddechowe. Opisywano przypadki reakcji oddechowych, w tym zakończone śmiertelnie, związane z rozwojem oskrzelowego skurczu u pacjentów z astmą po miejscowym stosowaniu niektórych β-blokerów. Oftimol® można stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP) o łagodnym i średnim nasileniu, jeśli korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko.

Hipoglikemia/cukrzyca. β-blokery należy stosować ostrożnie u pacjentów z przypadkami samoistnej hipoglikemii lub niestabilną cukrzycą, ponieważ mogą one maskować objawy ostrej hipoglikemii.

Choroby tarczycy. β-blokery mogą maskować objawy nadczynności tarczycy.

Choroby rogówki. β-blokery mogą powodować suchość oczu. Pacjentom z chorobami rogówki należy stosować ten lek ostrożnie.

U pacjentów z jaskrą zamkniętociśnieniową głównym celem leczenia jest ponowne otwarcie kąta przesączania. Wymaga to zwężenia źrenicy za pomocą środka miozującego. Ponieważ timolol nie wpływa lub wpływa nieznacznie na źrenicę, gdy jest stosowany w celu obniżenia podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego w jaskrze zamkniętociśnieniowej, należy go stosować w połączeniu ze środkiem miozującym, a nie samodzielnie.

Tak jak w przypadku każdego innego leczenia jaskry, zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz stanu rogówki.

Stosowanie innych β-blokerów. Działanie na ciśnienie wewnątrzgałkowe lub znane efekty ogólnoustrojowe mogą być nasilone przy jednoczesnym stosowaniu Oftimolu® z innymi β-blokerami, np. gdy pacjent przyjmuje te leki ogólnoustrojowo w postaci kropli do oczu. W przypadku stosowania takich kombinacji konieczna jest staranna obserwacja pacjenta. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania dwóch β-blokerów.

Reakcje anafilaktyczne. Pacjenci z atopią lub z wywiadem ciężkich reakcji anafilaktycznych na różne alergeny, podczas stosowania β-blokerów, mogą silniej reagować na ponowne podanie takich alergenów i nie odpowiadać na standardowe dawki adrenaliny stosowane w leczeniu reakcji anafilaktycznych.

Odluzowanie siatkówki. Opisywano przypadki odluzowania siatkówki po stosowaniu leków hamujących wydzielanie płynu wewnątrzgałkowego (np. timololu i acetylozolamidu) po operacyjnym leczeniu jaskry.

Odluzowanie tuniczki naczyniowej. Opisywano przypadki odluzowania tuniczki naczyniowej po stosowaniu terapii hamującej produkcję płynu wewnątrzgałkowego (np. timolol, acetylozolamid) po trabekulotomii.

Zagrożenie ogólne. β-blokery stosowane miejscowo w oku mogą blokować działanie ogólnoustrojowych agonistów β, np. adrenaliny. Anestezjolog powinien być poinformowany, że pacjent przyjmuje maleinian timololu.

U niektórych pacjentów podczas znieczulenia po wcześniejszym leczeniu ogólnoustrojowymi β-blokerami obserwowano silną i długotrwałą hipotensję. Przed planowaną operacją leczenie należy przerwać. Tak jak w przypadku stosowania ogólnoustrojowych β-blokerów, jeśli konieczne jest odstawienie terapii ocznym timololem u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, należy to robić stopniowo.

Osłabienie mięśni. Opisywano nasilenie osłabienia mięśni przez β-blokery, co wiąże się z pewnymi objawami miastenii (np. podwójne widzenie, opadanie powieki i ogólna słabość).

Soczewki kontaktowe. Oftimol® zawiera benzalkonium chlorid, który może się odkładać na miękkich soczewkach kontaktowych i je wybielać, dlatego przed zakapaniem leku należy zdejmować miękkie soczewki kontaktowe i założyć je ponownie nie wcześniej niż po 15 minutach.

Ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych. Ten lek zawiera benzalkonium chlorid, który może powodować podrażnienie oczu, szczególnie u pacjentów z zespołem suchego oka lub zaburzeniami rogówki (przezroczystej przedniej części oka).

Ostrzeżenie dla sportowców. Pacjentów należy poinformować, że ten lek zawiera timolol, który może spowodować pozytywny wynik testu na dopingu.

Należy unikać jednoczesnego stosowania inhibitorów monoaminooksydazy.

Niektórzy pacjenci donosili o zmniejszeniu reakcji na ten lek po długotrwałym leczeniu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ze względu na brak wystarczającego doświadczenia w stosowaniu w czasie ciąży, timolol może być stosowany tylko wtedy, gdy oczekiwany efekt terapeutyczny dla matki znacznie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu/dziecka.

Badania epidemiologiczne nie wykazały działania teratogennego, ale wykazały opóźnienie wewnątrzmacicznego rozwoju płodu po stosowaniu β-blokerów. Stwierdzono również działanie β-blokerów (bradykardia, hipotensja, niewydolność oddechowa i hipoglikemia) u noworodków, których matki przyjmowały β-blokery przed porodem. Noworodki, których matki przyjmowały timolol przed porodem, powinny być pod ścisłą obserwacją w pierwszych dniach życia. Zalecenia dotyczące zmniejszenia wchłaniania ogólnoustrojowego podano w sekcji „Sposób dawkowania i stosowania”.

Karmienie piersią

Maleinian timololu wykryto w mleku ludzkim po podaniu doustnym i okulistycznym. β-blokery przenikają do mleka matki i mogą powodować poważne działania niepożądane u niemowlęcia karmionego piersią.

Po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka należy rozważyć odstawienie karmienia piersią lub przerwanie stosowania leku Oftimol®, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Ten lek nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Tymczasowe zamazanie widzenia lub inne zaburzenia wzroku, w tym zmiany refrakcji, podwójne widzenie, opadanie powieki, częste przypadki lekkiego i tymczasowego nieostrego widzenia oraz rzadziej – zawroty głowy lub zwiększona senność mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń. Jeśli wystąpią takie działania niepożądane, pacjent powinien odczekać, aż widzenie się wyczyści, zanim zacznie prowadzić pojazd lub obsługiwać urządzenia.

Sposób stosowania i dawki.

Uwaga! Przed pierwszym użyciem nie dokręcać szczelnie pokrywki butelki! Przed pierwszym użyciem należy maksymalnie dokręcić pokrywkę. Wówczas szpilka umieszczona na wewnętrznej stronie pokrywki przebija otwór. Bezpośrednio przed zastosowaniem należy trzymać butelkę z lekiem w dłoni, aby ogrzać ją do temperatury ciała. Pokręcić pokrywkę, zdjąć ją i, delikatnie naciskając na korpus butelki, wkropić roztwór do oka. Po zakropleniu pokrywkę należy szczelnie dokręcić i przechowywać lek zgodnie z zaleceniami podanymi w instrukcji. Kropelki do oczu należy stosować z zachowaniem maksymalnych zasad higieny. Nie dotykać końcówką kroplówki żadnej powierzchni.

W przypadku zastąpienia innego β-blokera do stosowania okulistycznego tymlololem należy przerwać stosowanie innego środka i od następnego dnia rozpocząć stosowanie 1 kropli tymlololu do chorego oka dwa razy na dobę. Jeśli odpowiedź kliniczna na leczenie jest niewystarczająca, należy zwiększyć dawkę do 1 kropli leku Oftimol® 5 mg/ml dwa razy na dobę (rano i wieczorem).

Przy przejściu z innego leku przeciwwąsko kątowego, który nie jest β-blokerem, na tymlololem, w pierwszym dniu należy kontynuować poprzednie leczenie i dodać 1 kroplę leku Oftimol® do chorego oka dwa razy na dobę. Następnego dnia należy przerwać stosowanie wcześniejszego leku przeciwwąsko kątowego i kontynuować leczenie tymlololem. Jeśli odpowiedź kliniczna na leczenie jest niewystarczająca, należy zwiększyć dawkę do 1 kropli leku Oftimol® 5 mg/ml dwa razy na dobę (rano i wieczorem).

Jeśli pacjent stosuje jednocześnie kilka leków przeciwwąsko kątowych, podejście do zmiany schematu leczenia powinno być indywidualne. Zaleca się stopniową korektę z odstępem co najmniej jednego tygodnia, każdorazowo dotyczącą tylko jednego z leków.

Dawki

Dorosłym zakropić po 1 kropli 0,25 % roztworu tymlololu (stosować lek tymlololu w odpowiednim stężeniu) do chorego oka (oczach) dwa razy na dobę. Jeśli efekt jest niewystarczający, należy stosować 0,5 % roztwór. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe nie jest odpowiednio kontrolowane, można rozpocząć terapię wspomagającą z zastosowaniem leków mioptycznych, adrenaliny lub systemowych inhibitorów karboanhydrazy. Jeśli podczas leczenia obserwuje się odpowiednie obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, należy kontynuować leczenie podtrzymujące, zakrapiając 1 kroplę leku na dobę.

Sposób stosowania

Kropelki należy zakrapiać, odciągając dolne powieko w dół.

Butelkę należy trzymać zamkniętą, gdy pacjent nie korzysta z leku.

Wchłanianie systemowe zmniejsza się po okluzji nosowo-słzowej lub zamykaniu powiek przez 2 minuty. Może to prowadzić do zmniejszenia skutków ubocznych systemowych i zwiększenia aktywności miejscowej.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Oftimol® u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Istnieją doniesienia o przypadkowym przedawkowaniu tymlololu, w wyniku którego obserwowano efekty podobne do tych, które występują przy systemowym stosowaniu β-blokerów.

Najczęstsze objawy przedawkowania to zawroty głowy, ból głowy, hipotensja, duszność, bradykardia, skurcz oskrzeli, niewydolność serca, zatrzymanie serca.

Leczenie: przy przyjęciu leku doustnie, jeśli od przedawkowania upłynęło nie więcej niż 1 godzina, należy przepłukać żołądek lub jako alternatywę podać węgiel aktywowany (50 g dla dorosłego i 1 g/kg dla dzieci).

W przypadku bradykardii stosować atropinę i/v 0,25 mg – 2 mg. Jeśli bradykardia trwa, stosować izoprenaline. W przypadku braku efektu – założenie stymulatora serca.

W przypadku hipotensji podawać dopaminę, dobutaminę lub noradrenalinę. W przypadku braku efektu podawać glukagon.

W przypadku rozwoju skurczu oskrzeli: izoprenalina, dodatkowa terapia aminofilem.

Ostra niewydolność serca: zgodnie z algorytmem udzielania pomocy doraźnej (tlen, diuretyki, glikozydy serca). W przypadku braku efektu – podanie aminofiliny lub glukagonu i/v.

Blok serca: izoprenalina, założenie stymulatora rytmu.

Hemodializa ma niewielką skuteczność.

Efekty uboczne.

Krople do oczu Oftimol®, zazwyczaj dobrze tolerowane przez pacjentów.

Tak jak inne leki stosowane w okulistyce, maleinian timololu jest wchłaniany do krążenia ogólnoustrojowego. Może to powodować niepożądane skutki, takie jak przy zastosowaniu systemowym. Częstość występowania efektów niepożądanych przy zastosowaniu okulistycznym maleinianu timololu jest niższa niż przy podawaniu systemowym. Wymienione reakcje niepożądane obejmują objawy obserwowane przy zastosowaniu okulistycznym, sklasyfikowane następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), niezbyt często (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: obrzęk twarzy.

Nieznane: podwyższona wrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, toczeń rumieniowaty układowy, pokrzywka.

Ze strony przemiany materii i układu pokarmowego

Nieznane: hipoglikemia.

Ze strony psychiki

Rzadko: depresja.

Nieznane: bezsenność, koszmary nocne, amnezja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego

Niezbyt często: ból głowy.

Rzadko: niedokrwienie mózgu, zawroty głowy, migrena.

Nieznane: udar mózgu, omdlenia, parestezje.

Ze strony narządu wzroku

Często: zamglenie widzenia, objawy podrażnienia oczu (pieczenie, łzawienie, swędzenie, zaczerwienienie), dyskomfort w oku, ból oka, hiperemia oka.

Niezbyt często: keratyt punktowy, zapalenie tęczówki, zapalenie powiek, zapalenie spojówek, keratyt, obniżenie ostrości wzroku, nadmierne łzawienie, światłowstręt, wydzielina z oczu, powstawanie łusek na brzegach powiek, zapalenie przedniej komory oka, obrzęk powiek, erozje rogówki, suchość oczu, hiperemia spojówek.

Rzadko: zapalenie uweity, swędzenie powiek, egzema powiek, rumień powiek, obrzęk spojówek, pigmentacja rogówki, astenopia, podwójne widzenie, choroby rogówki.

Nieznane: powiek, odwarstwienie siatkówki po leczeniu chirurgicznym jaskry.

Ze strony serca

Niezbyt często: bradykardia.

Rzadko: zawał mięśnia sercowego.

Nieznane: zatrzymanie akcji serca, blok AV (pełny, częściowy lub nasilenie objawów), niewydolność serca (nasilenie objawów), arytmia, przyspieszone bicie serca.

Ze strony układu krążenia

Niezbyt często: hipotensja.

Rzadko: podwyższenie ciśnienia tętniczego, obrzęki obwodowe, uczucie zimna w kończynach.

Nieznane: chód przerywany, zespół Raynauda.

Ze strony układu oddechowego

Niezbyt często: astma, zapalenie oskrzeli, duszność.

Rzadko: przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli (głównie u pacjentów z chorobą oskrzelową), kaszel, chrypka, zatkany nos.

Nieznane: niewydolność oddechowa.

Ze strony przewodu pokarmowego

Niezbyt często: dysgezja.

Rzadko: nieprzyjemne uczucia w okolicy brzucha, suchość błony śluzowej jamy ustnej (kserostomia), niestrawność.

Nieznane: nudności, biegunka, wymioty.

Ze strony skóry

Rzadko: zaczerwienienie.

Nieznane: wyprysk typu trądziku lub nasilenie trądziku, wypadanie włosów, wyprysk skórny.

Ze strony mięśni i tkanki łącznej

Nieznane: artropatia.

Ze strony układu rozrodczego

Nieznane: dysfunkcja seksualna (impotencja), choroba Peyroniego.

Ogólne zaburzenia i zaburzenia w miejscu podania

Niezbyt często: zwiększone zmęczenie.

Nieznane: osłabienie, dyskomfort w klatce piersiowej.

Opis poszczególnych reakcji niepożądanych

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki kalcyfikacji rogówki związane z użyciem kropli do oczu zawierających fosforany u niektórych pacjentów z ciężko uszkodzonymi rogówkami.

Tak jak przy stosowaniu innych miejscowych leków okulistycznych, timolol jest wchłaniany do krążenia ogólnoustrojowego. Może to prowadzić do takich samych niepożądanych zjawisk, jakie występują przy stosowaniu ogólnoustrojowych β-blokerów. Częstość występowania ogólnoustrojowych reakcji niepożądanych po miejscowym stosowaniu okulistycznym jest niższa niż po podawaniu ogólnoustrojowym. Do wymienionych reakcji niepożądanych należą objawy obserwowane w ramach klasy okulistycznych beta-blokerów. Dodatkowe reakcje niepożądane mogą występować przy stosowaniu okulistycznych beta-blokerów i mogą prawdopodobnie wystąpić przy stosowaniu leku Oftimol®:

Ze strony krwi i układu limfatycznego: niemianowite plamice z obniżeniem płytek krwi.

Ze strony układu odpornościowego: ogólnoustrojowe reakcje alergiczne, lokalny i uogólniony wyprysk, reakcje anafilaktyczne, swędzenie.

Ze strony psychiki: senność.

Ze strony układu nerwowego: nasilenie objawów miastenii.

Ze strony narządu wzroku: mrowienie w oczach, nieostre widzenie. Zaburzenia widzenia, w tym zaburzenia refrakcji (w związku z odstawieniem środków miozujących), obniżenie wrażliwości rogówki, odwarstwienie siatkówki po leczeniu chirurgicznym jaskry.

Ze strony serca: ból w klatce piersiowej, obrzęki, niewydolność serca.

Ze strony układu oddechowego: chrypka.

Ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha.

Ze strony skóry: pocenie się, egzfoliatywny zapalenie skóry.

Ze strony mięśni i tkanki łącznej: mialgia, artralgia.

Ze strony narządu słuchu: szum i dzwonienie w uszach (tinitus).

Ze strony układu rozrodczego: obniżenie libidum, trudności z oddawaniem moczu.

Ogólne zaburzenia i zaburzenia w miejscu podania: ból w kończynach, obniżona tolerancja wysiłku fizycznego.

Okres ważności. 3 lata. Po otwarciu fiolki lek nadaje się do użytku przez 28 dni.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 5 ml lub 10 ml w fiolce, umieszczonej w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. A.T. „Farmak”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.