Norepinefryna Kalcekx

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Norepinefryna Kalcekx (NOREPINEPHRINE KALCEKS)

Skład:

substancja czynna: norepinephrine;

1 ml roztworu (1 ampułka) zawiera norepinefryny (noradrenaliny) 1 mg (w postaci tartratu norepinefryny (noradrenaliny) 2 mg);

2 ml roztworu (1 ampułka) zawiera norepinefryny (noradrenaliny) 2 mg (w postaci tartratu norepinefryny (noradrenaliny) 4 mg);

4 ml roztworu (1 ampułka) zawiera norepinefryny (noradrenaliny) 4 mg (w postaci tartratu norepinefryny (noradrenaliny) 8 mg);

5 ml roztworu (1 ampułka) zawiera norepinefryny (noradrenaliny) 5 mg (w postaci tartratu norepinefryny (noradrenaliny) 10 mg);

8 ml roztworu (1 ampułka) zawiera norepinefryny (noradrenaliny) 8 mg (w postaci tartratu norepinefryny (noradrenaliny) 16 mg);

10 ml roztworu (1 ampułka) zawiera norepinefryny (noradrenaliny) 10 mg (w postaci tartratu norepinefryny (noradrenaliny) 20 mg);

substancje pomocnicze: natrium chloridum, acidum hydrochloridum concentratum, aqua pro injectione.

Postać leku. Stężony roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub żółtawy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Nieglikozydowe leki kardiostymulujące.

Kod ATC C01CA03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Noradrenalina wykazuje bardzo silne działanie na receptory alfa oraz bardziej umiarkowany wpływ na receptory beta-1. Noradrenalina powoduje uogólnione zwężenie naczyń, z wyjątkiem naczyń wieńcowych, które poszerza pośrednio, zwiększając zapotrzebowanie na tlen. Powoduje to zwiększenie siły oraz (i w przypadku braku hamowania przez nerw błędny) częstości skurczów mięśnia sercowego. Zwiększa się opór obwodowy, podwyższa się ciśnienie rozkurczowe i skurczowe.

Efekty naczyniowe noradrenaliny w dawkach stosowanych klinicznie są wynikiem jednoczesnej stymulacji receptorów alfa- i beta-adrenergicznych w sercu i układzie naczyniowym. Z wyjątkiem serca działa ona głównie na receptory alfa. Powoduje to zwiększenie siły oraz (w przypadku braku hamowania przez nerw błędny) częstości skurczów mięśnia sercowego. Zwiększa się opór obwodowy i podwyższa się ciśnienie rozkurczowe i skurczowe.

Farmakokinetyka.

Istnieją dwa stereoizomery noradrenaliny, z których jeden – biologicznie czynny izomer L – znajduje się w leku Norepinefryna Kalcekx 1 mg/ml.

Wchłanianie

• podskórnie: słabe;
• doustnie: noradrenalina jest szybko inaktywowana w przewodzie pokarmowym po podaniu doustnym;
• po wstrzyknięciu dożylnej noradrenalina ma okres półtrwania w osoczu krwi wynoszący około 1–2 minut.

Rozkład

Noradrenalina jest szybko usuwana z osocza poprzez połączone działanie zwrotnego wychwytu komórkowego i metabolizmu. Nie przenika łatwo przez barierę krew-mózg.

Biotransformacja

• metylacja przez katechol-O-metylotransferazę;
• deaminacja przez monoaminooksydazę (MAO);
• końcowym metabolitem obu procesów jest kwas 4-hydroksy-3-metoksomandelowy;
• metabolity pośrednie obejmują normetanefrynę oraz kwas 3,4-dihydroksomandelowy.

Wydalanie

Noradrenalina jest głównie wydalana w postaci glukuronidowych lub siarczanowych koniugatów metabolitów z moczem.

Do 16% dawki podanej dożylnej wydala się w postaci niezmienionej z moczem, wraz z metylowanymi i deaminowanymi metabolitami w formie wolnej i skoniugowanej.

Populacja pediatryczna

Brak danych na temat doświadczenia z prowadzeniem badań farmakokinetycznych w grupach wiekowych dziecięcych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Norepinefryna Kalcekx jest wskazana u dorosłych jako środek nagłej pomocy w przywracaniu ciśnienia tętniczego w przypadkach ostrej hipotensji.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Hipotensja spowodowana zmniejszeniem objętości krwi (hipowolemia).

Jednoczesne stosowanie z anestetykami zawierającymi cyklopropan i halotan. Informacje o interakcjach znajdują się w sekcji „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Stosowanie amin presorowych podczas znieczulenia cyklopropanem lub halotanem może powodować poważne zaburzenia rytmu serca. Ze względu na możliwość zwiększenia ryzyka migotania komór norepinefrynę (noradrenaliny) należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących te lub inne leki zwiększające wrażliwość serca, a także u pacjentów z głęboką hipoksją lub hiperkapnią.

Należy unikać wstrzykiwania do żył kończyn dolnych u pacjentów starszych oraz u pacjentów z chorobami okluzyjnymi z uwagi na możliwość wystąpienia wazokonstrykcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niepożądane kombinacje:

• lotne halogenowane anestetyki: ciężka arytmia komorowa (zwiększenie pobudliwości serca);
• antydepresanty imipraminowe: paroksystalna nadciśnienie z możliwością wystąpienia arytmii (hamowanie uwalniania sympatykomimetyków do włókien sympatycznych);
• antydepresanty serotonergiczno-adrenergiczne: paroksystalna nadciśnienie z możliwością wystąpienia arytmii (hamowanie uwalniania sympatykomimetyków do włókien sympatycznych);
• glikozydy naparstnicy;
• lewodopa;
• chlorku chlorfeniraminu, chlorku tripeleaminu i desypraminy: znacząco zwiększają toksyczność podanej noradrenaliny;
• leki przeciwhistaminowe, ponieważ niektóre z nich mogą blokować wchłanianie katecholamin przez tkanki obwodowe i zwiększać toksyczność podanej noradrenaliny.

Kombinacje wymagające ostrożności:

• nieselectywne inhibitory monoaminooksydazy (MAO): umiarkowane wzmocnienie działania presorowego sympatykomimetyku. Stosować wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza;
• selektywne inhibitory MAO-A: ekstrapolacja z nieselectywnych inhibitorów MAO, ryzyko wzmocnienia działania presorowego. Stosować wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza;
• linezolid: ekstrapolacja z nieselectywnych inhibitorów MAO: ryzyko wzmocnienia działania presorowego. Stosować wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza.

Noradrenaliny należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO lub w ciągu 14 dni po zakończeniu takiej terapii, a także u pacjentów przyjmujących trójcykliczne antydepresanty, leki adrenergiczno-serotonergiczne lub linezolid, ponieważ może to prowadzić do silnej i długotrwałej nadciśnienia.

Stosowanie amin presorowych z cyklopropanem, halotanem, chloroformem, enfluranem lub innymi halogenowanymi anestetykami może powodować poważne zaburzenia rytmu serca, dlatego ze względu na możliwość zwiększenia ryzyka migotania komór noradrenaliny należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących te lub inne czynniki zwiększające wrażliwość serca lub u pacjentów z głęboką hipoksją lub hiperkapią.

Działania noradrenaliny mogą być wzmocnione przez guanetydynę, guanadrel, rezerpynę, metyldopę lub trójcykliczne antydepresanty, amfetaminę, doksapram, mazindol, alkaloidy z Rauwolfia.

Wymagana jest ostrożność przy stosowaniu noradrenaliny z alfa- i beta-blokatorami, ponieważ może to prowadzić do ciężkiej nadciśnienia.

Wymagana jest ostrożność przy stosowaniu noradrenaliny z następującymi lekami, ponieważ mogą one powodować wzmocnienie działań sercowych: hormony tarczycy, glikozydy serca, leki przeciwarytmiczne.

Alkaloidy z żyta (mezylaty ergoloidu, ergotamina, dihydroergotamina, ergometryna, metylergotamina, metysergoid) lub oksytocyna mogą wzmocnić działanie wazopresorowe i zwężające naczynia.

Jednoczesne podawanie propofolu i noradrenaliny może prowadzić do zespołu infuzyjnego propofolu (PRIS).

Desmopresyna lub wazopresyna: ich działanie antydiuretyczne jest osłabione.

Lit może zmniejszać działanie noradrenaliny.

Roztworów do infuzji zawierających noradrenaliny nie należy mieszać z innymi lekami (z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Szczególności stosowania

Nie stosować w formie nieskondensowanej.

Noradrenalina nie powinna być stosowana u pacjentów z hipotensją spowodowaną niedoborem objętości krwi, z wyjątkiem sytuacji nagłych, gdy konieczne jest utrzymanie przepływu przez tętnice wieńcowe i mózgowe do czasu uzupełnienia objętości krwi. Noradrenalina powinna być stosowana wyłącznie w połączeniu z odpowiednią terapią uzupełniającą objętość krwi.

Bezprzerwne podawanie noradrenaliny w celu utrzymania ciśnienia tętniczego bez jednoczesnego uzupełnienia objętości krwi może prowadzić do silnego zwężenia naczyń obwodowych i naczyń wewnętrznych, zmniejszenia przepływu krwi przez nerki i wydolności moczu, złego przepływu ogólnoustrojowego mimo „normalnego” ciśnienia tętniczego, hipoksji tkanek oraz kwasicy mlekowej. Środki uzupełniające objętość krwi mogą być podawane przed i/lub równocześnie z tym lekiem; jednak jeśli konieczne jest podanie krwi lub osocza w celu zwiększenia objętości krwi, należy je podawać oddzielnie (np. przy jednoczesnym podawaniu należy użyć rurki Y i oddzielnych pojemników).

Długotrwałe podawanie silnych leków wazopresyjnych może prowadzić do wyczerpania objętości osocza, które należy nieustannie korygować odpowiednią terapią zastępczą płynów i elektrolitów. Jeśli objętość osocza nie jest korygowana, po odstawieniu noradrenaliny może dojść do nawrotu hipotensji lub konieczności utrzymania ciśnienia tętniczego, co wiąże się z ryzykiem ciężkiego zwężenia naczyń obwodowych i wewnętrznych (np. zmniejszenie przepływu przez nerki), obniżeniem przepływu krwi i perfuzji tkanek, dalszą hipoksją tkanek, kwasicą mlekową i możliwą ischamią; rzadko opisywano przypadki gangreny kończyn.

Podczas podawania noradrenaliny należy często kontrolować ciśnienie tętnicze i prędkość przepływu, aby uniknąć nadciśnienia, które może być związane z bradykardią, bólem głowy oraz ischamią obwodową, w tym rzadko gangreną kończyn. Ekstrawazacja może spowodować lokalne martwicze zmiany tkanek (patrz sekcja „Ekstrawazacja” poniżej).

Z ostrożnością należy stosować u pacjentów z ciężką dysfunkcją lewej komory spowodowaną ostrą hipotensją. Terapię wspomagającą należy rozpocząć równocześnie z oceną diagnostyczną. Noradrenalina powinna być zarezerwowana dla pacjentów z wstrząsem kardiogennym i oporną na leczenie hipotensją, szczególnie u pacjentów bez podwyższonego ogólnoustrojowego oporu naczyniowego.

W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu serca podczas leczenia należy zmniejszyć dawkę.

Arytmie serca mogą wystąpić, gdy noradrenalina jest stosowana razem z czynnikami czułymi na działanie serca, a ich ryzyko może być większe u pacjentów z hipoksją lub hiperkapnią.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zakrzepicą w tętnicach wieńcowych, trzewnych lub obwodowych, ponieważ noradrenalina może nasilić ischamię i powiększyć obszar zawału, jeśli lekarz nie uzna jej podania za konieczne do ocalenia życia. Podobną ostrożność należy zachować u pacjentów z hipotensją po zawałach mięśnia sercowego oraz u chorych na chorobę wieńcową, szczególnie przy wariantowej dławicy Prinzmetala, cukrzycy, nadciśnieniu tętniczym lub nadczynności tarczycy (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Należy zachować ostrożność u chorych na cukrzycę, ponieważ ten lek podnosi poziom glukozy we krwi (dzięki działaniu glikogenolitycznemu w wątrobie i hamowaniu uwalniania insuliny z trzustki).

Osoby starsze mogą być szczególnie wrażliwe na działanie noradrenaliny z powodu częstszego występowania zaburzeń funkcji wątroby, nerek lub serca oraz współistniejących chorób lub innej terapii lekowej.

Stosowanie noradrenaliny u dzieci nie jest zalecane (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”).

Noradrenalina powinna być stosowana wyłącznie przez lekarzy dobrze obeznanych z selektywnymi wskazaniami do jej stosowania.

Tam, gdzie to wskazane, przed i/lub podczas terapii tym lekiem należy podawać i kontynuować odpowiednią terapię zastępczą krwi lub płynów u pacjenta leżącego na plecach z uniesionymi nogami. Podczas podawania noradrenaliny należy często kontrolować ciśnienie tętnicze i prędkość przepływu, aby uniknąć nadciśnienia. Dlatego zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego co dwie minuty od rozpoczęcia podawania do osiągnięcia pożądanego ciśnienia tętniczego, a następnie co pięć minut, jeśli leczenie ma być kontynuowane. Należy nieustannie monitorować prędkość przepływu i nigdy nie pozostawiać pacjenta bez nadzoru podczas stosowania noradrenaliny. Nadciśnienie może prowadzić do ostrego obrzęku płuc, arytmii lub zatrzymania krążenia.

Infuzję noradrenaliny należy przerywać stopniowo, ponieważ nagłe odstawienie może spowodować katastrofalne obniżenie ciśnienia tętniczego.

Ekstrawazacja

Miejsce infuzji należy często kontrolować pod kątem swobodnego przepływu. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć ekstrawazacji noradrenaliny do tkanek, ponieważ działanie zwężające naczynia może prowadzić do lokalnych martwic. Blednięcie miękkich tkanek wzdłuż żyły, do której podawany jest lek, czasem bez widocznej ekstrawazacji, może wynikać ze zwężenia naczyń naczyniowych (vassa vasorum) i zwiększonej przepuszczalności ściany żyły, co umożliwia pewien wyciek. W rzadkich przypadkach może to prowadzić do powierzchownej martwicy, szczególnie podczas infuzji do żył kończyn dolnych u osób starszych lub u pacjentów z chorobami obturacyjnymi naczyń. W przypadku wystąpienia bladości należy rozważyć zmianę miejsca infuzji w odstępach czasowych, aby zmniejszyć skutki lokalnego zwężenia naczyń.

WAŻNE – lek przeciwdziałający ischemii po ekstrawazacji

W celu zapobiegania odwarstwieniu i martwicy w miejscach, gdzie doszło do ekstrawazacji, obszar ten należy jak najszybciej wstrzyknąć 10–15 ml roztworu soli fizjologicznej zawierającego od 5 mg do 10 mg fentolaminy, środka blokującego receptory adrenergiczne. Należy użyć strzykawki z cienką igłą podskórnej, aby wstrzyknąć roztwór na całym obszarze, który łatwo rozpoznać po zimnym, twardym i bladym wyglądzie. Blokada sympatyczna fentolaminą powoduje natychmiastowe i widoczne zmiany miejscowej hiperemii, jeśli wstrzyknięcie zostanie wykonane w ciągu 12 godzin od ekstrawazacji. Fentolaminę należy podać jak najszybciej po zauważeniu ekstrawazacji i zakończeniu infuzji.

Ampułki tego leku zawierające 1 ml, 2 ml, 4 ml lub 5 ml koncentratu do roztworu do wlewu zawierają mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ampułkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Każda ampułka leku zawierająca 8 ml koncentratu do roztworu do wlewu zawiera 26,4 mg (1,12 mmol) sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę ograniczającą sod.

Każda ampułka leku zawierająca 10 ml koncentratu do roztworu do wlewu zawiera 33 mg (1,40 mmol) sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę ograniczającą sod.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Noradrenalina może pogorszyć przepływ krwi przez łożysko i spowodować bradykardię u płodu. Może również wywołać skurcze macicy i prowadzić do duszności płodu w późnych stadiach ciąży. Należy zatem rozważyć te potencjalne ryzyka dla płodu w kontekście możliwej korzyści dla matki.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy ten lek przenika do mleka matki. Ponieważ wiele leków przenika do mleka matki, należy zachować ostrożność przy podawaniu noradrenaliny kobiecie karmiącej piersią.

Plodność

Nie przeprowadzono badań mających na celu określenie wpływu noradrenaliny na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Brak informacji. Dlatego nie zaleca się prowadzenia pojazdów ani pracy z urządzeniami mechanicznymi.

Sposób stosowania i dawki.

Odmiana dorosła

Dodać 2 ml Norepinefryny Kalcekx do 48 ml glukozy 50 mg/ml (5 %) (lub innego wskazanego roztworu do rozcieńczania wymienionego w sekcji „Szczególne wskazania stosowania”) przeznaczonego do podania. Ostateczne stężenie roztworu do infuzji wynosi 80 mg/l tartratu norepinefryny, co odpowiada 40 mg/l norepinefryny. W przypadku stosowania innych rozcieńczeń należy dokładnie sprawdzić obliczenia przed rozpoczęciem leczenia.

Początkowa prędkość infuzji

Początkowa prędkość infuzji powinna wynosić od 10 ml/godz. do 20 ml/godz. (od 0,16 ml/min do 0,32 ml/min). Odpowiada to 0,8 mg/godz. do 1,6 mg/godz. tartratu norepinefryny (lub 0,4 mg/godz. do 0,8 mg/godz. norepinefryny).

Dozowanie dawki (tłumienie)

Po ustaleniu infuzji norepinefryny dawkę należy dostosować zgodnie z obserwowanym efektem presorycznym. Istotne są duże indywidualne różnice w dawce potrzebnej do osiągnięcia i utrzymania normotensji. Celem powinno być osiągnięcie dolnego zakresu normalnego ciśnienia tętniczego skurczowego (100–120 mm Hg) lub osiągnięcie odpowiedniego średniego ciśnienia tętniczego (powyżej 65–80 mm Hg – w zależności od stanu pacjenta).

Tłumienie dawki roztworu norepinefryny do infuzji Tabela 1

Trwałość leczenia i monitorowanie

Norepinefrynę należy kontynuować aż do momentu, gdy bez terapii będzie możliwe utrzymanie odpowiedniego ciśnienia tętniczego i perfuzji tkanek. Pacjenta należy dokładnie monitorować podczas leczenia norepinefryną.

Noradrenalinę należy podawać wyłącznie przez doświadczony personel medyczny, posiadający odpowiednie środki do właściwego monitorowania stanu pacjenta.

Przestawienie z terapii

Infuzję należy stopniowo zmniejszać, unikając nagłego odstawienia, które może prowadzić do ostrej hipotensji.

Niewydolność wątroby/nerek

Brak doświadczenia w leczeniu pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym

Ogólnie dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym powinno być ostrożne, rozpoczynając od dolnego krańca zakresu dawkowania, aby uwzględnić częstsze zmniejszenie czynności wątroby, nerek lub serca oraz współistniejące choroby lub leczenie innymi lekami.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność noradrenaliny u dzieci w wieku do 18 lat nie zostały ustalone.

Sposób podania

Sposób podania

Podanie dożylnie po rozcieńczeniu.

Norepinefrynę Kalcekx należy rozcieńczać i podawać za pośrednictwem cewnika dożylnego centralnego. Infuzję należy prowadzić z kontrolowaną prędkością za pomocą pompy strzykawkowej, pompy infuzyjnej lub doładowacza kroplowego.

Instrukcje dotyczące rozcieńczenia leku przed podaniem znajdują się poniżej.

Instrukcja stosowania

Przed użyciem roztwór należy sprawdzić wizualnie. Nie należy stosować roztworu, jeśli zawiera widoczne cząstki/substancje stałe.

Nie należy stosować roztworu do infuzji, jeśli ma on barwę brązową.

Instrukcja otwierania ampułki:

1. Obrócić ampułkę kolorową kropką w swoją stronę. Jeśli w górnej części ampułki znajduje się roztwór, należy ostrożnie stuknąć palcem, aby cały roztwór spłynął do dolnej części ampułki.
2. Otworzyć obiema rękami; trzymając dolną część ampułki w jednej ręce, drugą ręką odłamać górną część ampułki w kierunku przeciwnym do kolorowej kropki (patrz rysunki poniżej).

Tylko do jednorazowego użytku. Niewykorzystane resztki zawartości ampułki należy zutylizować.

Rozcieńczyć przed użyciem z:

• roztworem glukozy 50 mg/ml (5 %) lub
• roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) lub
• chlorkiem sodu 9 mg/ml (0,9 %) z roztworem glukozy 50 mg/ml (5 %).

Dodać 2 ml stężenia do 48 ml roztworu glukozy 50 mg/ml (5 %) (lub dowolnego z powyższych roztworów do rozcieńczenia) do podania za pomocą pompy strzykawkowej, lub dodać 20 ml stężenia do 480 ml roztworu glukozy 50 mg/ml (5 %) (lub dowolnego z powyższych roztworów do rozcieńczenia) do podania za pomocą doładowacza kroplowego. W obu przypadkach końcowa stężenie roztworu infuzyjnego wynosi 40 mg/l norepinefryny (co odpowiada 80 mg/l tartratu norepinefryny). Można również stosować rozcieńczenia inne niż 40 mg/l norepinefryny. Jeśli stosuje się rozcieńczenia inne niż 40 mg/l norepinefryny, przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie sprawdzić obliczenie prędkości infuzji.

Produkt jest kompatybilny z workami infuzyjnymi z polichlorku winylu (PVC), octanu winylu etylenowego (EVA) lub polietylenu (PE).

Wszelkie nieużywane leki lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność noradrenaliny u dzieci w wieku do 18 lat nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Objawy i objawy

Przedawkowanie może prowadzić do bólu głowy, ciężkiej nadciśnienia, bradykardii odruchowej, znacznego zwiększenia oporu obwodowego i zmniejszenia wyrzutu serca. Mogą towarzyszyć burzliwy ból głowy, krwotoki mózgowe, fotofobia, ból w klatce piersiowej, bladość, gorączka, intensywne pocenie się, obrzęk płuc i wymioty.

Leczenie

W przypadku przypadkowego przedawkowania, potwierdzonego nadmiernym wzrostem ciśnienia tętniczego, należy przerwać podawanie leku do momentu ustabilizowania stanu pacjenta.

Niepożądane działania.

W Tabeli 2 przedstawiono niepożądane działania obserwowane po leczeniu noradrenaliny. Dane te zostały zebrane głównie z doniesień spontanicznych, a ze względu na trudności w oszacowaniu częstości występowania działań niepożądanych na podstawie doniesień spontanicznych, częstość wymienionych działań niepożądanych jest „nieznana” (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych). Niepożądane działania są wymienione w kolejności zmniejszającej się częstości w ramach każdej kategorii układów narządowych (SOC).

Niepożądane działania zgłaszane przy stosowaniu noradrenaliny na podstawie doniesień spontanicznych Tabela 2

1. Bradykardia, możliwie jako odruchowy efekt podwyższenia ciśnienia tętniczego.

2. Niedokrwienie w wyniku silnego działania zwężającego naczynia oraz hipoksji tkanek.

Długotrwałe podawanie leku wazopresyjnego w celu utrzymania ciśnienia tętniczego bez jednoczesnej weryfikacji objętości krwi może powodować następujące objawy:

• ciężkie zwężenie naczyń obwodowych i trzewnych;
• zmniejszenie przepływu krwi przez nerki;
• zmniejszenie wydzielania moczu;
• hipoksję;
• podwyższenie stężenia laktażu w surowicy krwi.

W przypadku nadwrażliwości lub przedawkowania takie objawy mogą występować częściej: nadciśnienie tętnicze, fotofobia, ból za mostkiem, ból w gardle, bladość, nasilone pocenie się oraz wymioty.

Działanie wazopresyjne (wynikające z adrenergicznego wpływu na naczynia) może być osłabione przez jednoczesne podanie środka blokującego receptory alfa (fentolamina mesylat), natomiast podanie środka blokującego receptory beta (propranolol) może prowadzić do osłabienia działania pobudzającego na serce oraz nasilenia efektu hipertensyjnego (poprzez zmniejszenie rozszerzenia naczyń włosowatych), wynikającego z pobudzenia beta1-adrenergicznego.

Długotrwałe podawanie każdego silnie działającego leku wazopresyjnego może prowadzić do wyczerpania objętości osocza, które należy nieustannie korygować odpowiednią terapią zastępczą wodą i elektrolitami. Jeśli objętości osocza nie korygować, hipotensja może powrócić po zakończeniu infuzji noradrenaliny lub utrzymania ciśnienia tętniczego, z ryzykiem ciężkiego zwężenia naczyń obwodowych i trzewnych oraz zmniejszenia przepływu krwi.

Może wystąpić nadciśnienie tętnicze, które może być związane z bradykardią, a także bólem głowy i niedokrwieniem obwodowym, w tym gangreną kończyn.

Zaburzenia rytmu serca mogą wystąpić podczas stosowania noradrenaliny razem z czynnikami czułymi na działanie serca, najczęściej u pacjentów z hipoksją lub hiperkarbią. Noradrenaliny należy stosować wyłącznie w połączeniu z odpowiednią kompensacją objętości krwi. Długotrwałe podawanie może prowadzić do zmniejszenia objętości osocza krwi. Podczas podawania noradrenaliny należy często kontrolować ciśnienie tętnicze i szybkość przepływu, aby uniknąć nadciśnienia tętniczego, które może być związane z bradykardią, bólem głowy oraz niedokrwieniem obwodowym, w tym gangreną kończyn. Ekstrawazacja może powodować lokalne martwicze zmiany tkanek.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością wątroby, ciężką niewydolnością nerek, chorobami niedokrwiennymi serca oraz podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym. Przedawkowanie lub zwyczajne dawki u osób nadwrażliwych (np. u pacjentów z nadczynnością tarczycy) mogą powodować silne nadciśnienie tętnicze z silnym bólem głowy, fotofobią, kolczącym bólem w klatce piersiowej, bladością, nasilonym poceniem się i wymiotami. Nadciśnienie tętnicze może z czasem prowadzić do ostrej obrzęku płuc, zaburzeń rytmu serca lub zatrzymania akcji serca.

Okres ważności.

2 lata.

Nie stosować po upływie okresu ważności.

Okres ważności po otwarciu ampułki

Po otwarciu ampułki rozcieńczony roztwór należy przygotować natychmiast.

Okres ważności po rozcieńczeniu

Stabilność chemiczna i fizyczna podczas użytkowania została wykazana przez 48 godzin w temperaturze 25 °C oraz w temperaturze 2–8 °C przy rozcieńczeniu do 4 mg/l i do 40 mg/l noradrenaliny w 9 mg/ml (0,9 %) roztworze chlorku sodu, lub w 50 mg/ml (5 %) roztworze glukozy, lub w 9 mg/ml (0,9 %) roztworze chlorku sodu z 50 mg/ml (5 %) roztworem glukozy.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy stosować natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania ponosi użytkownik, a zazwyczaj nie mogą one przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2 do 8 °C, chyba że rozcieńczenie odbywa się w kontrolowanych i potwierdzonych warunkach bezpyłowych.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Zgłaszano, że roztwory do infuzji zawierające tlenek noradrenaliny są niezgodne z następującymi substancjami: sole żelaza, zasady i utleniacze, barbiturany, chlorfeniramina, chlortiazyd, nitrofurantoina, nowobiocyna, fenytoina, węglan sodu, jodek sodu, streptomycyna, sulfadiazyna, sulfadiazolina.

Nie wolno mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Opakowanie.

Po 1 ml, 2 ml, 4 ml, 5 ml, 8 ml lub 10 ml w ampułce ze szkła bezbarwnego

i klasy hydrolytycznej z oznaczeniami pierścieniowymi i punktem załamania.

Po 5 ampułek w opakowaniu konturowym z folii poliwinylchlorowej.

Po 1 lub 2 opakowania konturowe razem z instrukcją do stosowania medycznego w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Producent odpowiedzialny za wydanie serii:

AT „Kalcekx”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Krustpils 71E, Ryga, LV-1057, Łotwa.

Wnioskodawca.

AT „Kalcekx”.

Adres wnioskodawcy.

ul. Krustpils 71E, Ryga, LV-1057, Łotwa.