Nopain-N

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Nopain-N (NОPАІN-N)

Skład:

substancja czynna: nalbufinu hydrochlorid;

1 ml roztworu zawiera nalbufinu hydrochloridu 10 mg;

substancje pomocnicze: sodu cytrynian, kwas cytrynowy jednowodny, sodu chlorek, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przejrzysta, bezbarwna lub prawie bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe. Opioidy. Pochodne morfinanu.

Kod ATC N02A F02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Nalbufin hydrochlorid jest silnym środkiem przeciwbólowym. Jego działanie przeciwbólowe jest w istocie równoważne działaniu morfiny, wyrażonemu w miligramach. Badania receptorów wykazują, że nalbufin hydrochlorid wiąże się z receptorami μ (my), δ (delta), κ (kappa), ale nie z receptorami σ (sigma). Nalbufin hydrochlorid jest agonistą receptorów kappa i antagonistą receptorów my.

Nalbufin hydrochlorid może wywołać tak samo nasilone osłabienie oddychania jak równoważna dawka przeciwbólowa morfiny. Jednak wstrzyknięcie nalbufinu hydrochloridu wykazuje efekt „sufitu”, tj. zwiększenie dawki powyżej 30 mg nie prowadzi do dalszego osłabienia oddychania w przypadku braku innych leków działających na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), które wpływają na oddychanie.

Nalbufin hydrochlorid sam w sobie wykazuje silne działanie antagonistyczne wobec opioidów w dawkach równych lub niższych niż jego dawka przeciwbólowa. Działanie antagonistyczne nalbufinu hydrochloridu jest wyższe o jedną czwartą niż nalorfinu i 10 razy wyższe niż pentazocyny.

W przypadku stosowania po lub jednocześnie z agonistami opioidowymi μ (np. morfiną, oksymorfonem, fentanylem) nalbufin hydrochlorid może częściowo zmienić lub zablokować wywołane opioidami osłabienie oddychania spowodowane przez agonisty μ. Wstrzyknięcia nalbufinu hydrochloridu mogą przyspieszyć zespół odstawienia u pacjentów uzależnionych od opioidów. Wstrzyknięcia nalbufinu hydrochloridu należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy regularnie przyjmują analgetyki opioidowe μ.

Wpływ na układ endokrynny

Długotrwałe przyjmowanie opioidów może wpływać na oś hipotalamus-hypofiza-gonady, co prowadzi do niedoboru androgenów, który może objawiać się obniżonym libido, impotencją, dysfunkcją erektilną, amenoreą lub bezpłodnością. Rola przyczynowa opioidów w klinicznym zespole hipogonadyzmu nie jest znana, ponieważ różne czynniki medyczne, fizyczne, życiowe i stresowe, które mogą wpływać na poziom hormonów gonad, nie były odpowiednio kontrolowane w badaniach przeprowadzonych do chwili obecnej.

Farmakokinetyka

Działanie nalbufinu hydrochloridu rozpoczyna się po 2–3 minutach po podaniu dożylnym i mniej niż po 15 minutach po podaniu podskórnie lub domięśniowo. Okres półtrwania nalbufinu w osoczu wynosi 5 godzin, a w badaniach klinicznych trwanie działania przeciwbólowego wynosiło od 3 do 6 godzin.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania.

Lek Nopain-N wskazany jest do leczenia bólu wystarczająco silnego, który wymaga stosowania leków przeciwbólowych opioidowych i dla którego inne metody leczenia nie są odpowiednie. Nopain-N może być również stosowany jako lek wspomagający w zrównoważonej narkozji, do analgezji przed- i pooperacyjnej, a także w położnictwie do znieczulenia skurczów i porodu.

Ostrzeżenie

Ze względu na ryzyko uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania opioidów, nawet w dawkach zalecanych, lek Nopain-N należy stosować u pacjentów, u których inne metody leczenia (np. leki przeciwbólowe nieopioidowe):

• nie zapewniają odpowiedniego łagodzenia bólu lub oczekuje się, że nie będą zapewniać odpowiedniego łagodzenia bólu;
• są nietolerowane lub oczekuje się ich nietolerancji.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• wyraźnym osłabieniem oddychania;
• ostrą lub ciężką astmą oskrzelową w przypadku braku monitorowania lub braku wyposażenia do reanimacji;
• znaną lub podejrzaną niedrożnością jelit, w tym niedrożnością jelit paralityczną;
• podwyższoną wrażliwością na chlorowodorek nalbufinu lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Leki działające uspokajająco na OUN, w tym benzodiazepiny

Chociaż chlorowodorek nalbufinu do wstrzykiwań blokuje działanie opioidów, istnieją dane, że u pacjentów bez uzależnienia od opioidów nie będzie on blokował działania opioidowych leków przeciwbólowych podanych bezpośrednio przed, równocześnie lub bezpośrednio po wstrzyknięciu chlorowodorku nalbufinu. Dlatego ze względu na addytywne działanie farmakologiczne należy unikać jednoczesnego stosowania innych opioidowych leków przeciwbólowych, benzodiazepin lub innych leków działających uspokajająco na OUN, takich jak alkohol, inne środki uspokajające/senności, leki przeciwlękowe, środki uspokajające, miorelaksanta, znieczulające ogólnie, leki przeciwpsychotyczne oraz inne opioidy, ponieważ zwiększa się ryzyko osłabienia oddychania, głębokiego usypienia, śpiączki i śmierci. Leki te powinny być dostępne do stosowania towarzyszącego u pacjentów, u których inne metody leczenia są niewystarczające. Należy ograniczyć dawki i czas trwania leczenia do niezbędnego minimum oraz dokładnie obserwować pacjentów pod kątem wystąpienia objawów osłabienia oddychania i usypienia.

Leki oddziałujące na układ serotonergiczny

Jednoczesne stosowanie opioidów z innymi lekami oddziałującymi na serotonergiczny układ neuroprzekaźnikowy, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (TCA), triptany, antagoniści receptorów 5-HT3, leki oddziałujące na serotonergiczny układ neuroprzekaźnikowy (np. mirtazapin, trazodon, tramadol) oraz inhibitory monoaminooksydazy (MAO) (do leczenia zaburzeń psychicznych, a także inne, takie jak linezolid i błękity metylenowy podawany dożylnie), prowadziło do rozwoju zespołu serotonergicznego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jeśli jednoczesne stosowanie jest uzasadnione, należy dokładnie obserwować pacjentów, szczególnie na początku leczenia i podczas dostosowywania dawki. W przypadku podejrzenia zespołu serotonergicznego należy przerwać wstrzykiwanie chlorowodorku nalbufinu.

Inhibitory monoaminooksydazy (MAO)

Interakcja inhibitorów monoaminooksydazy (np. fenelzyna, tranilocyprolina, linezolid) z opioidami może objawiać się zespołem serotonergicznym lub toksycznością opioidową (np. osłabienie oddychania, śpiączka).

Nie zaleca się stosowania leku Nopain-N u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO oraz w ciągu 14 dni po przerwaniu ich stosowania.

Jeśli konieczne jest pilne podanie opioidu, należy stosować dawki testowe z częstym dopasowywaniem małych dawek w celu złagodzenia bólu, dokładnie kontrolując ciśnienie krwi oraz objawy i oznaki osłabienia OUN i oddychania.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania

Zagrożenie życia związane z depresją oddychania

Zgłaszano przypadki ciężkiego, zagrażającego życiu lub nawet śmiertelnego osłabienia oddychania związanego z przyjmowaniem opioidów, nawet gdy były one stosowane zgodnie z zaleceniami. Jeśli depresja oddychania nie zostanie szybko rozpoznana i leczona, może prowadzić do zatrzymania oddechu i śmierci. Leczenie depresji oddychania może obejmować staranne monitorowanie i stosowanie antagonistów opioidów, w zależności od stanu klinicznego pacjenta (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Zatrzymanie dwutlenku węgla (CO2) spowodowane osłabieniem oddychania przez opioidy może nasilać ich działanie uspokajające. Choć ciężkie, zagrażające życiu i śmiertelne osłabienie oddychania może wystąpić w dowolnym momencie podczas stosowania wstrząsu wodorku nalbufinu, największe ryzyko istnieje na początku leczenia i po zwiększeniu dawki. Pacjentów należy starannie obserwować pod kątem wystąpienia depresji oddychania, szczególnie w pierwszych 24–72 godzinach od rozpoczęcia leczenia oraz po zwiększeniu dawki wstrząsu wodorku nalbufinu.

Prawidłowe dawkowanie i dozowanie wstrząsu wodorku nalbufinu ma kluczowe znaczenie dla zmniejszenia ryzyka depresji oddychania. Przekroczenie dawki wodorku nalbufinu podczas przejścia pacjentów z innego środka opioidowego może prowadzić do śmiertelnego przedawkowania już po podaniu pierwszej dawki.

Stosowanie współbieżne z benzodiazepinami i innymi lekami depresyjnymi układu nerwowego

Głęboka sedacja, depresja oddychania, śpiączka i śmierć mogą być wynikiem jednoczesnego stosowania wstrząsu wodorku nalbufinu z benzodiazepinami lub innymi lekami depresyjnymi układu nerwowego (np. nienależące do benzodiazepin środków uspokajających/senotwórczych, leków przeciwlękowych, środków uspokajających, miorelaksantów, ogólnych środków znieczyszczających, neuroleptyków, innych opioidów, alkoholu). Z uwagi na te ryzyka, jednoczesne stosowanie tych leków przepisuje się pacjentom, dla których inne metody leczenia nie są odpowiednie.

Badania obserwacyjne wykazały, że jednoczesne stosowanie opioidowych środków przeciwbólowych i benzodiazepin zwiększa ryzyko śmierci związanej z przyjmowaniem leków w porównaniu ze stosowaniem wyłącznie opioidowych środków przeciwbólowych. Ze względu na podobne właściwości farmakologiczne, podobne ryzyko należy przewidywać również przy jednoczesnym stosowaniu innych leków depresyjnych układu nerwowego z opioidowymi środkami przeciwbólowymi.

Jeśli podjęto decyzję o jednoczesnym przepisaniu benzodiazepin lub innych leków depresyjnych układu nerwowego z opioidowym środkiem przeciwbólowym, należy stosować najniższe skuteczne dawki i minimalny czas współbieżnego stosowania. Pacjentom, którzy już otrzymują opioidowy środek przeciwbólowy, należy przepisać niższą dawkę początkową benzodiazepin lub innych leków depresyjnych układu nerwowego niż wskazano w przypadku braku opioidu, a następnie dostosować dawkę w zależności od reakcji klinicznej. Jeśli pacjent, który już przyjmuje benzodiazepinę lub inny środek depresyjny układu nerwowego, rozpoczyna przyjmowanie opioidowego środka przeciwbólowego, należy przepisać mniejszą dawkę początkową opioidowego środka przeciwbólowego i dostosować ją w zależności od reakcji klinicznej. Pacjentów należy starannie obserwować pod kątem objawów i objawów depresji oddychania i sedacji.

W przypadku stosowania wstrząsu wodorku nalbufinu razem z benzodiazepinami lub innymi lekami depresyjnymi układu nerwowego (w tym alkoholem i nielegalnymi narkotykami), należy poinformować zarówno pacjentów, jak i osoby opiekujące się nimi o ryzyku depresji oddychania i sedacji. Pacjentom nie zaleca się kierować pojazdem ani pracować z innymi mechanizmami, dopóki nie zostanie ustalone działanie jednoczesnego stosowania leku z benzodiazepinami lub innymi lekami depresyjnymi układu nerwowego. Należy zbadać pacjentów pod kątem zaburzeń związanych z nadużywaniem substancji psychoaktywnych, w tym nadużywaniem i nieprawidłowym stosowaniem opioidów, oraz ostrzec ich przed ryzykiem przedawkowania i śmierci związanym ze stosowaniem dodatkowych leków depresyjnych układu nerwowego, w tym alkoholu i nielegalnych narkotyków.

Zagrożenie życia związane z depresją oddychania u pacjentów z przewlekłą chorobą płuc, u osób starszych, chorych lub osłabionych

Stosowanie wodorku nalbufinu pacjentom z ostrym lub ciężkim napadem astmy bez odpowiedniego nadzoru lub wyposażenia do reanimacji jest przeciwwskazane.

Pacjenci z przewlekłą chorobą płuc

Pacjenci otrzymujący wstrząs wodorku nalbufinu, którzy mają ciężką przewlekłą obturacyjną chorobę płuc lub serce płucne, a także pacjenci z istotnie obniżonym rezerwą oddechową, hipoksją, hiperkapnią lub z historią depresji oddychania, są narażeni na zwiększone ryzyko depresji oddychania, w tym apnei, nawet przy stosowaniu zalecanych dawek.

Osoby starsze, chory lub osłabione pacjenci

Zagrożenie życia związane z depresją oddychania występuje częściej u osób starszych, chorych lub osłabionych pacjentów, ponieważ u nich może występować zmieniona farmakokinetyka lub klirens w porównaniu z młodszych i zdrowszych pacjentów. Takich pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie na początku podawania i dozowania wstrząsu wodorku nalbufinu oraz przy jednoczesnym wstrząsowym podawaniu z innymi lekami depresyjnymi oddychania. Jako alternatywę dla tych pacjentów należy rozważyć możliwość stosowania nieopioidowych środków przeciwbólowych.

Niewydolność nadnerczy

Zgłaszano przypadki niewydolności nadnerczy podczas stosowania opioidów, najczęściej po przyjmowaniu przez ponad 1 miesiąc. Niewydolność nadnerczy może objawiać się niespecyficznymi objawami i objawami, w tym nudnościami, wymiotami, anoreksją, zmęczeniem, osłabieniem, zawrotami głowy i niskim ciśnieniem tętniczym. W przypadku podejrzenia niewydolności nadnerczy należy jak najszybciej ustalić rozpoznanie. Jeśli zostanie zdiagnozowana niewydolność nadnerczy, należy przepisać fizjologiczne dawki zastępcze kortykosteroidów i zaprzestać stosowania opioidów w celu przywrócenia funkcji nadnerczy. Leczenie kortykosteroidami należy kontynuować do czasu przywrócenia funkcji nadnerczy. Można spróbować innych opioidów, ponieważ znane są przypadki stosowania innych opioidów bez nawrotu niewydolności nadnerczy. Dostępne informacje nie wskazują, że jakieś konkretne opioidy są prawdopodobnie związane z wystąpieniem niewydolności nadnerczy.

Stosowanie u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym i urazem głowy

Możliwe efekty związane z depresją oddychania oraz zdolność środków przeciwbólowych do podnoszenia ciśnienia płynu śródczaszkowego (w wyniku rozszerzenia naczyń po zatrzymaniu CO2) mogą znacznie wzrosnąć w obecności urazu głowy, zmian wewnątrzczaszkowych i historii podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego. Ponadto środki przeciwbólowe mogą powodować efekty, które mogą maskować objawy u pacjentów z urazami głowy. Dlatego wstrząs wodorku nalbufinu można stosować w tych okolicznościach tylko w przypadku krytycznej potrzeby i z szczególną ostrożnością.

Uzależnienie, nadużywanie i nieprawidłowe stosowanie

Nadużywanie

Nalbufin ma potencjał do nadużywania, nieprawidłowego stosowania, uzależnienia i nielegalnego użytkowania.

Wszystkich pacjentów otrzymujących opioidy należy starannie monitorować pod kątem objawów nadużywania i uzależnienia, ponieważ stosowanie opioidowych środków przeciwbólowych wiąże się z ryzykiem rozwoju uzależnienia, nawet przy odpowiednim zastosowaniu medycznym.

Nalbufin, podobnie jak inne opioidy, może być używany w celach nieleczniczych w nielegalnych kanałach dystrybucji.

Środki ograniczające nadużywanie opioidowych leków to odpowiednia ocena stanu pacjenta, właściwe podejście do przepisywania leków oraz okresowa ocena terapii.

Specyficzne ryzyka związane z nadużywaniem wodorku nalbufinu

Nadużywanie wodorku nalbufinu wiąże się z ryzykiem przedawkowania i śmierci. Ryzyko wzrasta przy jednoczesnym nadużywaniu wodorku nalbufinu z alkoholem lub innymi lekami depresyjnymi układu nerwowego.

Nadużywanie leków do wstrzykiwania wiąże się zazwyczaj z przeniesieniem chorób zakaźnych, takich jak zapalenie wątroby i HIV.

Uzależnienie

Przy długotrwałym leczeniu opioidowymi środkami przeciwbólowymi może rozwinąć się zarówno tolerancja, jak i uzależnienie. Tolerancja to konieczność zwiększenia dawki opioidowych środków przeciwbólowych w celu utrzymania określonego efektu, np. przeciwbólowego (w przypadku braku postępu choroby lub innych czynników zewnętrznych). Tolerancja może dotyczyć zarówno pożądanych, jak i niepożądanych efektów leków i rozwija się różnie w zależności od efektu.

Uzależnienie fizyczne prowadzi do rozwoju objawów odstawienia po nagłym zaprzestaniu stosowania lub istotnym zmniejszeniu dawki leku. Zespół odstawienia można złagodzić za pomocą leków o działaniu antagonistycznym wobec receptorów opioidowych (np. nalokson, nalomefin), środków przeciwbólowych z grupy agonistów-antagonistów receptorów opioidowych (pentazocyna, butorfanol, nalbufin) lub częściowych agonistów (buprenorfina). Klinicznie istotny stopień uzależnienia fizycznego może ujawnić się dopiero po kilku dniach lub nawet tygodniach ciągłego przyjmowania opioidowych środków przeciwbólowych.

Nie zaleca się nagłego zaprzestania stosowania wodorku nalbufinu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Jeśli pacjent uzależniony fizycznie nagle zaprzestanie stosowania leku Nopain-N, może u niego wystąpić zespół odstawienia. Objawami tego zespołu mogą być: niepokój, łzawienie, katar, ziewanie, zwiększona potliwość, dreszcze, ból mięśni i midriaza. Mogą również rozwijać się inne objawy i objawy, w tym drażliwość, niepokój, ból pleców, ból stawów, osłabienie, skurcz mięśni brzucha, bezsenność, nudności, anoreksja, wymioty, biegunka lub podwyższone ciśnienie tętnicze, częstotliwość oddechów lub puls.

Dzieci urodzone przez kobiety uzależnione fizycznie od opioidowych środków przeciwbólowych będą również cierpieć na uzależnienie fizyczne i mogą mieć komplikacje oddychania oraz objawy odstawienia.

Abstynencja (zespół odstawienia)

Stosowanie wodorku nalbufinu, mieszanego agonisty-antagonisty receptorów opioidowych, u pacjentów przyjmujących agonistów receptorów opioidowych może zmniejszyć działanie przeciwbólowe i/lub przyśpieszyć objawy abstynencji. Należy unikać jednoczesnego stosowania wodorku nalbufinu z agonistami receptorów opioidowych.

Zaprzestanie stosowania wodorku nalbufinu u uzależnionych pacjentów należy przeprowadzić poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Takim pacjentom nie zaleca się nagłego zaprzestania stosowania wodorku nalbufinu.

Naruszenie funkcji nerek lub wątroby

Ponieważ nalbufin jest metabolizowany w wątrobie i wydalany przez nerki, wstrząs wodorku nalbufinu należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby oraz przepisywać w mniejszych dawkach.

Infarkt mięśnia sercowego

Tak jak wszystkie silne środki przeciwbólowe, wodorku nalbufinu należy stosować z ostrożnością u pacjentów z infarktem mięśnia sercowego i występowaniem nudności lub wymiotów.

Operacje dróg żółciowych

Tak jak wszystkie opioidowe środki przeciwbólowe, wodorku nalbufinu należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których planuje się operację dróg żółciowych, ponieważ może to spowodować skurcz zwieracza Oddiego.

Układ sercowo-naczyniowy

Podczas stosowania wodorku nalbufinu w znieczuleniu obserwowano wysoką częstość występowania bradykardii u pacjentów, którzy nie otrzymali atropiny przed operacją.

Informacja dla pacjentów

Zespół serotonergiczny

Opioidy mogą powodować rzadki, ale potencjalnie zagrażający życiu stan w przypadku jednoczesnego przyjmowania leków serotonergicznych. Pacjentów należy ostrzec o objawach zespołu serotonergicznego i o konieczności natychmiastowego zwrócenia się o pomoc medyczną w przypadku wystąpienia takich objawów. Pacjentów należy również poinstruować o konieczności powiadomienia lekarza, jeśli przyjmują lub planują przyjmować leki serotonergiczne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

• Wodorku nalbufinu jest związany z sedacją i może wpływać na zdolności fizyczne i umysłowe potrzebne podczas potencjalnie niebezpiecznej działalności, np. podczas kierowania pojazdem lub pracy z innymi mechanizmami.
• Wodorku nalbufinu należy stosować wyłącznie na receptę lekarza. Dawki i częstotliwość przyjmowania nie powinny być zwiększane bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem, ponieważ lek może powodować uzależnienie psychiczne lub fizyczne.
• Przyjmowanie wodorku nalbufinu razem z innymi opioidami oraz nagłe zaprzestanie przyjmowania wodorku nalbufinu po długim stosowaniu może powodować objawy i objawy odstawienia.

Badania laboratoryjne

Wodorku nalbufinu wstrząsowy może wpływać na wyniki enzymatycznych metod wykrywania opioidów, w zależności od specyficzności/czułości testu. Zaleca się skonsultowanie się z producentem testu w celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji.

Pacjenci starsi

Pacjenci starsi (w wieku 65 lat i więcej) mogą mieć zwiększoną wrażliwość na wstrząsy wodorku nalbufinu, co wiąże się z większą częstością obniżonej funkcji wątroby, nerek lub serca, a także chorób współistniejących lub innej terapii lekowej. Dawkowanie u pacjentów starszych należy dobrać ostrożnie, rozpoczynając od dolnej granicy zakresu dawkowania.

Depresja oddychania jest głównym ryzykiem dla pacjentów starszych leczonych opioidami i występuje po podaniu dużych dawek początkowych u pacjentów nieodpornych na opioidy lub gdy opioidy są stosowane razem z innymi środkami depresyjnymi oddychania. Należy powoli dozować wstrząs wodorku nalbufinu u pacjentów starszych.

Kancerogeneza

Długoterminowe badania kancerogenności prowadzono na szczurach i myszach po doustnym podaniu w dawkach do 200 mg/kg (1180 mg/m²) i 200 mg/kg (600 mg/m²) dziennie. Nie uzyskano żadnych dowodów zwiększenia nowotworów u badanych zwierząt. Maksymalna zalecana dawka dla człowieka wynosi 160 mg podskórnie, wewnątrzmięśniowo lub wewnątrzniepnie, czyli około 100 mg/m²/dzień dla pacjenta o masie ciała 60 kg.

Mutageneza

Wstrząs wodorku nalbufinu nie wykazywał aktywności mutagennej w teście AMES z czterema szczepami bakterii, w teście HGPRT na jajnikach chomika chińskiego lub w teście wymiany chromatyd siostrzanych. Jednak wstrząs wodorku nalbufinu indukował zwiększoną częstość mutacji w analizie limfomu myszy. Aktywność klastogenną nie zaobserwowano w teście mikrojądrowym u myszy i analizie cytotoksyczności szpiku kostnego u szczurów.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Efekty teratogenne: przeprowadzono badania reprodukcyjne na szczurach z podskórnej podania nalbufinu do 100 mg/kg/dzień lub 590 mg/m²/dzień, co jest około 6 razy więcej niż maksymalna zalecana dawka dla człowieka (MRDH), oraz na królikach z dożylnej podania nalbufinu do 32 mg/kg/dzień lub 378 mg/m²/dzień, co jest około 4 razy więcej niż MRDH. Wyniki nie wykazały oznak toksyczności dla rozwoju, w tym teratogenności lub szkodliwości dla płodu. Jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań uciążliwych u kobiet w ciąży. Ponieważ badania reprodukcyjne na zwierzętach nie zawsze pozwalają przewidzieć reakcję u człowieka, lek należy stosować w czasie ciąży tylko w razie konieczności.

Efekty nietaratogenne: badania na szczurach wykazały, że masa ciała noworodków i wskaźniki ich przeżycia były obniżone przy urodzeniu i w okresie poporodowym, gdy wodorku nalbufinu podawano podskórnie samcom i samicom szczurów przed skojarzeniem, w czasie ciąży i laktacji lub ciężarnym szczurom w ostatniej trzeciej części ciąży i w czasie laktacji w dawkach około 4 razy przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka.

Niepożądane reakcje u płodu/noworodka

Zgłaszano ciężką bradykardię płodu po stosowaniu wodorku nalbufinu w czasie porodów. Te efekty można wyeliminować, stosując nalokson. Nie ma doniesień o wystąpieniu bradykardii płodu we wczesnym okresie ciąży, ale nie wyklucza się jej prawdopodobieństwa. Lek należy stosować w czasie ciąży tylko w razie potrzeby, gdy potencjalna korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu, przy jednoczesnym monitorowaniu stanu płodu w celu wykrycia jakiegokolwiek niekorzystnego wpływu.

Skurcze i porody

Niepożądane efekty dla płodu i noworodka zgłaszane po podaniu nalbufinu matce w czasie porodów obejmują wystąpienie bradykardii u płodu, depresję oddychania przy urodzeniu, apneę, sinicę i hipotensję. Niektóre z tych efektów były zagrażające życiu. Podanie naloksonu matce w czasie porodów czasem eliminowało te efekty. Zgłaszano wystąpienie ciężkiej i długotrwałej bradykardii u płodu. Zdarzyły się przypadki trwałego uszkodzenia neurologicznego związanego z bradykardią płodu. Obserwowano trwałe uszkodzenie neurologiczne związane z bradykardią u płodu. Zgłaszano również o sinusoidalny rytm serca u płodu związanego ze stosowaniem wodorku nalbufinu. Lek należy stosować w czasie skurczów i porodów tylko w razie potrzeby i tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa ryzyko dla dziecka. W przypadku stosowania wodorku nalbufinu należy obserwować noworodków pod kątem depresji oddychania, apnei, bradykardii i arytmii.

Opioidy przenikają przez łożysko i mogą powodować depresję oddychania oraz efekty psychologiczne i fizyczne u noworodków. Przenikanie wodorku nalbufinu przez łożysko jest znaczne, szybkie i zmienne, z proporcją stężeń u matki i płodu od 1:0,37 do 1:6. Aby wyeliminować wywołaną opioidem depresję oddychania u noworodka, konieczne jest zastosowanie antagonisty opioidowego naloksonu. Jeśli istnieją inne alternatywne metody przeciwbólowe, wodorku nalbufinu nie zaleca się stosować kobietom w ciąży w czasie lub bezpośrednio przed porodami. Opioidowe środki przeciwbólowe, w tym wodorku nalbufinu, mogą wydłużać porody, ponieważ pod ich wpływem tymczasowo zmniejsza się siła, długość i częstotliwość skurczów macicy. Jednak ten efekt nie jest spójny i może być rekompensowany zwiększeniem szybkości rozszerzania się szyjki macicy, co skraca czas porodów. Należy obserwować noworodków narażonych na działanie opioidowych środków przeciwbólowych w czasie porodów pod kątem objawów nadmiernej sedacji i depresji oddychania.

Karmienie piersią

Niektóre dane wskazują, że wodorku nalbufinu wydzielany jest w mleku matki, ale tylko w niewielkiej ilości (mniej niż 1% dawki podanej matce) i z klinicznie nieznaczącym efektem.

Niemowlęta narażone na działanie wodorku nalbufinu poprzez mleko matki powinny być poddawane obserwacji pod kątem nadmiernej sedacji i depresji oddychania. Objawy odstawienia mogą wystąpić u niemowląt karmionych piersią, gdy matka zaprzestaje przyjmowania opioidowego środka przeciwbólowego lub zaprzestaje karmienia piersią.

Plodność

W badaniach na zwierzętach po podanym podskórnie w dawkach do 56 mg/kg/dzień lub 330 mg/m²/dzień nie zaobserwowano żadnych niekorzystnych efektów ze strony męskiej i żeńskiej płodności.

Wpływ na zdolność reakcji podczas kierowania pojazdem lub pracy z innymi mechanizmami.
Lek może pogorszyć zdolności umysłowe lub fizyczne potrzebne podczas potencjalnie niebezpiecznej działalności, dlatego w okresie leczenia pacjentom ambulatoryjnym zaleca się powstrzymywanie się od kierowania pojazdem i pracy z innymi mechanizmami.

Po udzieleniu pomocy medycznej pacjentów należy utrzymywać pod obserwacją do całkowitego ustąpienia skutków przyjmowania wodorku nalbufinu, które mogą wpływać na zdolność kierowania pojazdem lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Ważne wskazówki dotyczące dawkowania i sposobu stosowania

Lekarz powinien podawać lek tylko personelowi medycznemu, które ukończyło specjalny kurs dotyczący stosowania wewnątrzżylowych środków znieczulających oraz strategii zarządzania działaniami oddechowymi silnych opioidów. Konieczna jest dostępność naloksonu, odpowiedniego sprzętu reanimacyjnego i intubacyjnego oraz tlenu w szybkim zasięgu ręki.

Dawkowanie dla każdego pacjenta musi być indywidualne, z uwzględnieniem nasilenia zespołu bólowego, reakcji pacjenta na lek, wcześniejszego doświadczenia z leczeniem przeciwbólowym oraz czynników ryzyka uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania.

Dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć błędów dawkowania wynikających z pomylenia miligramów (mg) z mililitrami (ml), co może prowadzić do przypadkowego przedawkowania (patrz dawkowanie w Tabeli 1 poniżej).

Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem osłabienia oddychania, szczególnie w pierwszych 24–72 godzinach po rozpoczęciu terapii oraz po zwiększeniu dawki leku, i odpowiednio dostosowywać dawkowanie.

Przed podaniem leku należy wizualnie sprawdzić ampułki pod kątem obecności cząstek stałych oraz zabarwienia roztworu.

Dawka początkowa

Zwykła zalecana dawka dla dorosłych wynosi 10–20 mg nalbufiny hydrochloranu dla pacjentów o masie ciała 70 kg, co odpowiada 0,1–0,3 mg/kg masy ciała, podawanej podskórnie, domięśniowo lub dożylnie; w razie potrzeby tę dawkę można powtórzyć po 3–6 godzinach. Dawkę należy dostosować zgodnie z nasileniem bólu, stanem fizycznym pacjenta oraz współistniejącym stosowaniem innych leków (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”). U pacjentów, którzy nie wykazują tolerancji na nalbufinę hydrochloran, maksymalna zalecana pojedyncza dawka nie powinna przekraczać 20 mg, a maksymalna całkowita dawka dobową – 160 mg.

Tabela 1: Tabela dawkowania dla dorosłych pacjentów:

Stosowanie leku Nopain-N jako leku wspomagającego zbalansowaną narkozę wymaga zastosowania większych dawek niż zalecane w przypadku leczenia bólu. Dawkowanie indukcyjne hydrochloropku nalbufinu wynosi od 0,3 mg/kg do 3 mg/kg dożylnie, które należy podawać przez 10–15 minut, natomiast dawki utrzymaniowe to 0,25–0,5 mg/kg w postaci pojedynczego dożylnego podania w razie potrzeby. Stosowanie hydrochloropku nalbufinu może wiązać się z depresją oddychania, którą można wyeliminować za pomocą antagonisty opioidów – hydrochloropku naltoksonu.

Stopniowe zwiększanie dawki i leczenie utrzymaniowe

Stopniowe zwiększanie dawki hydrochloropku nalbufinu należy prowadzić indywidualnie aż do osiągnięcia dawki zapewniającej odpowiednią analgezję i minimalizującą reakcje niepożądane. Pacjentów otrzymujących hydrochloropek nalbufinu należy stale monitorować w celu oceny nasilenia bólu i względnej częstości występowania reakcji niepożądanych, a także w celu monitorowania rozwoju uzależnienia, nadużywania lub nieprawidłowego stosowania. Ważna jest częsta komunikacja pomiędzy lekarzem, innymi pracownikami medycznymi, pacjentem i osobą opiekującą się nim w okresie zmieniających się potrzeb w zakresie dawki analgetyku, w tym w czasie wstępnego dobowania.

Jeśli po ustabilizowaniu dawki nasilenie bólu wzrasta, należy określić źródło bólu przed zwiększeniem dawki hydrochloropku nalbufinu. Jeśli występują niekorzystne reakcje niepożądane związane z opioidami, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki. Należy dostosować dawkowanie w celu uzyskania odpowiedniego stosunku pomiędzy leczeniem bólu a efektami niepożądanymi związanymi z opioidami.

Przerywanie stosowania leku Nopain-N

Gdy pacjent, który regularnie przyjmował hydrochloropek nalbufinu i ma uzależnienie fizyczne, nie wymaga już terapii hydrochloropkiem nalbufinu, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki leku o 25–50% co 2–4 dni, przy jednoczesnym starannym obserwowaniu pacjenta pod kątem objawów i symptomów zespołu abstynencyjnego. Jeśli u pacjenta pojawiają się takie objawy lub symptomy, należy najpierw zwiększyć dawkę do poprzedniego poziomu, a następnie stopniowo ją zmniejszać poprzez wydłużanie przedziału między podaniami lub poprzez zmniejszenie wielkości dawki, lub też poprzez oba te sposoby. Nie należy gwałtownie przerywać stosowania hydrochloropku nalbufinu u pacjentów uzależnionych fizycznie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u pacjentów pediatrycznych (w wieku do 18 roku życia) nie zostały ustalone.

Przedawkowanie

Objawy kliniczne

Ostre przedawkowanie leku może objawiać się depresją oddychania oraz dysforią.

Ostre przedawkowanie przy jednoczesnym stosowaniu hydrochloropku nalbufinu z innymi opioidami lub lekami depresyjnymi układu nerwowego może objawiać się depresją oddychania, sennością przechodzącą w stupor lub śpiączkę, osłabieniem mięśni szkieletowych, zimną i lepką skórą, zwężonymi źrenicami, a w niektórych przypadkach – obrzękiem płuc, bradykardią, hipotensją tętniczą, częściowym lub pełnym obturacją dróg oddechowych, nietypowym chrapaniem i śmiercią. W przypadkach przedawkowania przy hipoksji może występować wyraźny midriaza, a nie miazę.

Leczenie przedawkowania

W przypadku przedawkowania najważniejszymi działaniami są przywrócenie przepływu i ochrona dróg oddechowych oraz, w razie potrzeby, prowadzenie wentylacji wspomaganej lub kontrolowanej. W przypadku szoku cyrkulacyjnego i obrzęku płuc stosuje się inne działania wspomagające (w tym tlenoterapię i wazopresyjne) według wskazań. Zatrzymanie serca lub arytmia wymagają rozszerzonych metod utrzymania czynności życiowych.

Antagoniści opioidów, takie jak naltokson czy nalmefen, są specyficznymi antydotami przeciwko depresji oddychania spowodowanej przedawkowaniem opioidów. W przypadku klinicznie istotnej depresji oddychania lub krążenia spowodowanej przedawkowaniem hydrochloropku nalbufinu należy podać antagonistę opioidów. Antagonistów opioidów nie należy stosować w przypadku braku klinicznie istotnej depresji oddychania lub krążenia spowodowanej przedawkowaniem hydrochloropku nalbufinu.

Ponieważ oczekuje się, że czas trwania działania antagonistów opioidów będzie krótszy niż czas działania nalbufinu, należy starannie monitorować stan pacjenta aż do przywrócenia samoczynnego oddychania. Jeśli odpowiedź na antagonistę opioidów jest nieoptymalna lub krótkotrwała, należy podać dodatkową dawkę antagonisty zgodnie z instrukcją do stosowania medycznego leku.

U osób uzależnionych fizycznie od opioidów podanie zalecanej standardowej dawki antagonisty przyspiesza rozwój ostrego zespołu abstynencyjnego. Ciężkość objawów abstynencji będzie zależeć od stopnia uzależnienia fizycznego i dawki podanego antagonisty. Jeśli podjęto decyzję o leczeniu ciężkiej niewydolności oddechowej u pacjenta uzależnionego fizycznie, podawanie antagonisty należy rozpocząć ostrożnie, stosując dawki niższe niż zwykle, metodą dobowania.

Działania niepożądane

Najczęstszym działaniem niepożądanym u pacjentów leczonych w badaniach klinicznych za pomocą wstrzykiwania nalbufin hydrochloridu była sedacja (36%).

Mniej częste działania to: potliwość/lepkie uczucie (9%), nudności/wymioty (6%), zawroty głowy/obrzot (5%), suchość w ustach (4%) oraz ból głowy (3%).

Inne działania niepożądane występujące z częstością 1% lub mniejszą to:

Zaburzenia układu nerwowego: niepokój, depresja, pobudzenie, płacz, euforia, zamroczenie, wrogość, nietypowe sny, dezorientacja, omdlenia, halucynacje, dysforia, uczucie ciężkości, mrowienie, mrowienie, uczucie nierzeczywistości. Częstość występowania efektów psychotomimetycznych, takich jak uczucie nierzeczywistości, depersonalizacja, majaczenie, dysforia i halucynacje, była mniejsza niż przy stosowaniu pentazocyny.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie, niedociśnienie, bradykardia, tachykardia.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia: osłabienie oddychania, duszność, astma.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: skurcze brzucha, gorzki smak w ustach, dyspepsja.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: świąd, pieczenie, pokrzywka.

Zaburzenia układu immunologicznego: reakcje anafilaktyczne/anafilakto-idowe oraz inne poważne reakcje nadwrażliwości, które mogą wymagać natychmiastowej opieki medycznej. Mogą one obejmować szok, zespół oddechowy zespół oddechowy, zatrzymanie oddechu, bradykardię, zatrzymanie serca, hipotensję, obrzęk krtani. Niektóre z tych reakcji alergicznych mogą zagrozić życiu. Inne zgłoszone reakcje alergiczne obejmują strydor, skurcz oskrzeli, świsty, obrzęki, wysypkę, świąd, nudności, wymioty, nasilone pocenie się, osłabienie i drżenie.

Inne: trudności w mówieniu, pilne parcie na oddanie moczu, nieostrość widzenia, zaczerwienienie, uczucie gorąca.

Doświadczenie po rejestracji

Ze względu na charakter i ograniczenia spontanicznych zgłoszeń, związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony dla poniższych niepożądanych zdarzeń obserwowanych po stosowaniu wstrzykiwania nalbufin hydrochloridu: ból brzucha, gorączka, osłabienie lub utrata świadomości, senność, drżenie, niepokój, pobudzenie, obrzęk płuc, drgawki oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból, obrzęk, zaczerwienienie, pieczenie i uczucie gorąca. Zgłoszono przypadki śmiertelne spowodowane ciężkimi reakcjami alergicznymi na wstrzykiwanie nalbufin hydrochloridu.

Znane są przypadki śmierci płodu, gdy matka otrzymywała wstrzykiwanie nalbufin hydrochloridu podczas porodu.

Zespół serotoniny: zgłaszano przypadki zespołu serotoniny, stanu potencjalnie zagrażającego życiu, przy jednoczesnym stosowaniu opioidów z lekami serotonergowymi.

Niewydolność nadnerczy: zgłaszano przypadki niewydolności nadnerczy po stosowaniu opioidów, najczęściej po dłuższym niż 1 miesiąc stosowaniu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie należy mieszać leku z innymi roztworami do wstrzykiwań w jednym strzykawce.

Opakowanie.

Po 1 ml w ampułce polietylenowej. Po 10 ampułek w pudełku z tektury.

Po 2 ml w ampułce polietylenowej. Po 5 lub 10 ampułek w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „FARMASEL”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 07408, obwód kijowski, rejon browarski, wieś Kwitnewe, ul. Prorizna 3.