Nalbufina

INSTRUKCJA dot. stosowania leku NALBULFINA (NALBUPHIN)

Skład:

substancja czynna: nalbuphine;

1 ml roztworu zawiera 10 mg nalbufinu hydrochloridu;

substancje pomocnicze: natrii cytrynian, kwas cytrynowy bezwodny, natrii chloridum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub prawie bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe. Leki opioidowe. Pochodne morfinanu.

Kod ATC N02AF02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Nalbufina – lek przeciwbólowy z grupy opioidowych agonistów-antagonistów receptorów opioidowych. Działa jako agonista receptorów kappa i antagonist receptorów mu, zakłócając międzyneuronalną transmisję impulsów bólowych na różnych poziomach ośrodkowego układu nerwowego (OUN), wpływając na wyższe ośrodki mózgu. Hamuje refleksy warunkowe, wywiera działanie uspokajające, wywołuje dysforię, miozę oraz pobudza ośrodek wymiotny. W mniejszym stopniu niż morfina, promedol (prowidyna) czy fentanil wpływa na ośrodek oddechowy i perystaltykę przewodu pokarmowego. Stosowanie nalbufiny nie prowadzi do istotnych zmian parametrów układu sercowo-naczyniowego ani motoryki przewodu pokarmowego. Nalbufina nie wykazuje działania spastycznego na poziomie mięśni gładkich. W przypadku stosowania leku w dawkach terapeutycznych, depresja oddechowa jest umiarkowana i nie nasila się po przekroczeniu dawki 0,3 mg/kg (efekt plateau). Nie wpływa na hemodynamikę. Ryzyko uzależnienia i rozwoju zależności opioidowej przy zastosowaniu kontrolowanym jest znacznie niższe niż w przypadku antagonistów opioidowych. Po podaniu dożylnym efekt rozwija się w ciągu kilku minut, po wstrzyknięciu domięśniowym – po 10–15 minutach. Maksymalny efekt osiągany jest po 30–60 minutach, czas trwania działania – 3–6 godzin.

Farmakokinetyka.

Lek wykazuje szybkie działanie przeciwbólowe. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu po podaniu domięśniowym wynosi 0,5–1 godzinę. Metabolizowany w wątrobie. Wydalany z żółcią w postaci metabolitów, w niewielkiej ilości – z moczem. Przenika przez barierę łożyskową, w okresie porodu może wywołać depresję oddechową u noworodka. Wydzielany z mlekiem matki. Okres półtrwania – 2,5–3 godziny.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Ból o umiarkowanym i silnym nasileniu; jako lek wspomagający w trakcie znieczulenia, w celu złagodzenia bólu w okresie przed- i pooperacyjnym, analgezja w trakcie porodu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na chlorowodorek nalbufiny lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Wstrząs oddechowy lub wyraźne osłabienie OUN, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, uraz głowy, ostra alkoholowa intoksykacja, alkoholowy psychoza, zaburzenia funkcji wątroby i nerek.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania preparatu z czystymi agonistami morfimimetycznymi.

Nie zaleca się stosowania preparatu bez wcześniejszej odpowiedniej diagnostyki w przypadku zespołu brzusznego chirurgicznego, ponieważ nalbufina może maskować jego objawy.

Nalbufiny nie należy stosować kobietom w okresie karmienia piersią (z wyjątkiem zastosowania w trakcie porodu).

Szczególne środki ostrożności.

Nalbufinę jako środek wspomagający w znieczuleniu ogólnym powinien stosować wyłącznie wykwalifikowany specjalista. Koniecznie należy mieć pod ręką środki do udzilenia pomocy w nagłych przypadkach wystąpienia osłabienia oddychania, tj. nalokson, sprzęt do intubacji i sztucznej wentylacji płuc.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Pod ścisłym nadzorem i w zmniejszonych dawkach należy stosować preparat u pacjentów przyjmujących środki znieczulające, środki nasenne, anksjolityki, leki przeciwdepresyjne i neuroleptyki, w celu zapobiegania nadmiernemu osłabieniu OUN i ośrodka oddechowego. Alkohol również nasila działanie depresyjne nalbufiny na OUN. Nie należy stosować preparatu razem z innymi narkotycznymi lekami przeciwbólowymi z uwagi na ryzyko osłabienia działania przeciwbólowego i możliwość wywołania zespołu odstawienia u pacjentów uzależnionych od opioidów.

Łączenie z pochodnymi fenytoazyny i preparatami penicyliny może nasilić nudności i wymioty.

Przeciwwskazane połączenie

Alfentanil, kodeina, dextropropoxyfen, dihydrokodeina, fentanyl, metadon, morfina, oksykodon, petydyna, sufentanil, tramadol – obserwuje się zmniejszenie efektu przeciwbólowego w wyniku blokowania receptorów, z ryzykiem wystąpienia zespołu odstawienia.

Niezalecane połączenie

Alkohol – nasilenie działania uspokajającego morfinoanalgetyków. Utrudnienie koncentracji może być niebezpieczne podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami. Należy unikać spożycia napojów alkoholowych i stosowania leków zawierających etanol.

Stosować z ostrożnością

Z lekami przeciwkaszkowymi lub w zastępczej terapii benzodiazepinami, barbituranami – zwiększa się ryzyko osłabienia oddychania, co może mieć śmiertelny skutek w przypadku przedawkowania; z morfinoanalgetykami, anksjolitykami, uspokajającymi lekami przeciwdepresyjnymi (amitryptylina, doksepin, mianseryna, mirtazapin, trimipramina), lekami przeciwhistaminowymi (H1), lekami nasennymi, lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze o działaniu centralnym, neuroleptykami, talidomidem, lekami przeciwwstrząsowymi (loperamid), baklofenem – nasila się osłabienie OUN. Leki o działaniu antycholinergicznym, leki przeciwwstrząsowe, w tym loperamid, zwiększają ryzyko wystąpienia zaparć aż do niedrożności jelit, zatrzymania moczu i osłabienia OUN. Nasila działanie hipotensyjne leków obniżających ciśnienie tętnicze, w tym blokerów kanałowych, diuretyków. Obniża skuteczność metoklopramidu. Z ostrożnością należy stosować razem z inhibitorem MAO z uwagi na możliwe nadpobudzenie lub hamowanie z rozwojem kryz hipertensyjnych lub hipotensyjnych (na początek, w celu oceny efektu interakcji, dawkę należy zmniejszyć do ¼ dawki zalecanej).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania

Nalbufina zawiera: 0,16 mmol (lub 3,67 mg) sodu na dawkę 10 mg leku i 0,32 mmol (lub 7,34 mg) sodu na dawkę 20 mg, co oznacza, że jest niemalże pozbawiona sodu.

Nie zaleca się stosowania leku bez wcześniejszego przeprowadzenia odpowiedniej diagnostyki w przypadku zespołu brzusznego chirurgicznego, ponieważ Nalbufina może maskować jego objawy.

Nalbufina wykazuje umiarkowaną zdolność wywoływania osłabienia oddychania, w związku z czym jej stosowanie może sprowokować rozwój niewydolności oddechowej.

U pacjentów uzależnionych od narkotyków lek może wywołać ostry napad abstynencyjny.

Przy długotrwałym stosowaniu w połączeniu z innymi pochodnymi morfiny możliwe jest wystąpienie uzależnienia fizycznego i psychicznego. Nagłe przerwanie długotrwałego leczenia może spowodować wystąpienie zespołu odstawienia.

Nie zaleca się stosowania Nalbufiny w warunkach ambulatoryjnych ze względu na ryzyko wystąpienia senności w ciągu dnia.

Nalbufinę należy stosować z ostrożnością u kobiet z rozwarstwieniem szyjki macicy wynoszącym 4 cm. W takim przypadku należy unikać podania dożylnego.

Lek należy stosować z ostrożnością w obecności następujących czynników: wiek starszy, kaheksja, niedostateczność wątroby i nerek, niewydolność oddechowa (w tym przewlekła obturacyjna choroba płuc, uremia), porodów przedwczesnych i prawdopodobnej niedojrzałości płodu, kamica żółciowa, ciężkie choroby zapalne jelita, astma oskrzelowa, arytmia, nadciśnienie tętnicze, hipotyreozę, przerośnięcie prostaty, zwężenie cewki moczowej, skłonność do samobójstw, niestabilność emocjonalna, osłabiony stan pacjenta.

Ze względu na fakt, że lek jest metabolizowany w wątrobie i wydalany z moczem, należy starannie rozważyć konieczność stosowania nalbufiny u pacjentów z niewydolnością wątroby i/lub nerek, a w razie potrzeby – zmniejszyć dawkę leku i dokładnie monitorować stan pacjenta.

Podczas stosowania nalbufiny u pacjentów, u których planuje się zabieg chirurgiczny z powodu choroby hepatobilinarnej, należy mieć na uwadze wysokie ryzyko wystąpienia skurczu zwieracza Oddiego.

U pacjentów uzależnionych od opioidów może wystąpić zespół odstawienia (abstynencja) po podaniu nalbufiny. W takim przypadku konieczne jest podanie dożylne morfiny powoli, z stopniowym zwiększaniem dawki aż do ustąpienia bólu. Jeśli przed podaniem nalbufiny pacjent otrzymywał morfinę, meperydynę, kodeinę lub inny opioidowy środek przeciwbólowy o podobnym czasie działania, należy najpierw podać 25% wymaganej dawki nalbufiny i obserwować pacjenta pod kątem możliwego wystąpienia zespołu odstawienia (skurcze brzucha, nudności, wymioty, łzawienie, katar, niepokój, pobudzenie, hipertermia lub piloerekcja). Jeśli objawy odstawienia

nie wystąpią, dawkę nalbufiny należy stopniowo zwiększać w zalecanych odstępach czasu aż do osiągnięcia wymaganego poziomu przeciwbólowego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na brak badań nie można stosować leku w czasie ciąży ani karmienia piersią.

Ciąża

Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały żadnych objawów wpływu teratogennego. Ze względu na brak działania teratogennego u zwierząt, wrodzone wady rozwojowe u ludzi nie są oczekiwane. Obecnie substancje powodujące wady rozwojowe u ludzi okazały się teratogenne wobec dwóch gatunków zwierząt podczas odpowiednio przeprowadzonych badań.

W praktyce klinicznej obecnie nie istnieje wystarczająca liczba uzasadnionych danych umożliwiających ocenę możliwego działania malformacyjnego nalbufiny w przypadku jej stosowania w pierwszym trymestrze ciąży.

W związku z tym, jako środek zapobiegawczy, nalbufinę w czasie ciąży lepiej nie stosować.

Tak jak w przypadku stosowania każdego leku o działaniu morfinowym, długotrwałe stosowanie leku u ciężarnej, szczególnie pod koniec ciąży, niezależnie od dawki, może prowadzić do rozwoju u noworodka zespołu odstawienia. Stosowanie wysokich dawek leku u kobiety pod koniec ciąży, nawet przy krótkotrwałym leczeniu, może prowadzić do osłabienia oddychania u dziecka.

W przypadku stosowania nalbufiny podczas porodów u noworodków obserwowano osłabienie oddychania (nawet z opóźnieniem). W związku z tym maksymalna dawka leku nie powinna przekraczać 20 mg przy podawaniu dożylnym. Należy rozważyć możliwość monitorowania stanu noworodków, w szczególności funkcji oddechowej.

Należy unikać stosowania nalbufiny w ciąży wysokiego ryzyka, w szczególności w przypadku porodów przedwczesnych lub porodu bliźniaczych.

Okres karmienia piersią

Nalbufina przenika do mleka matki; opisano kilka przypadków hipotonii i zatrzymania oddechu u niemowląt karmionych piersią po podaniu przez matki pochodnych morfiny w dawkach przekraczających dawki terapeutyczne.

W związku z tym karmienie piersią jest przeciwwskazane w przypadku długotrwałego stosowania tego leku.

W ramach stosowania leku w praktyce położniczej karmienie piersią jest możliwe.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

W okresie leczenia należy wstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć błędów w dawkowaniu wynikających z pomylenia miligramów (mg) z mililitrami (ml), co może prowadzić do przypadkowego przedawkowania (patrz tabela poniżej).

Nalbufina stosuje się do podania dożylnego i domięśniowego.

Zalecana dawka dla dorosłych pacjentów o masie ciała 70 kg wynosi 10–20 mg chlorku nalbufiny, co odpowiada 0,1–0,3 mg/kg masy ciała. Maksymalna pojedyncza dawka dla dorosłych nie powinna przekraczać 20 mg.

Pojedynczą dawkę leku podaje się w razie potrzeby co 3–6 godzin, maksymalna dawka dobową wynosi 160 mg. Dawkę należy dobrać odpowiednio do nasilenia bólu oraz stanu fizycznego pacjenta.

Tabela dawkowania dla dorosłych pacjentów

** Informacja dotyczy leku w postaci roztworu do wstrzykiwań 10 mg/ml.

W przypadku zawału mięśnia sercowego często wystarcza dawka 20 mg leku, wprowadzana powoli do żyły. W przypadku braku wyraźnej poprawy w przebiegu zespołu bólowego – ponownie 20 mg po 30 minutach.

W przypadku stosowania Nalbufiny jako środka wspomagającego w znieczuleniu, wymagane są wyższe dawki niż w celu przeciwbólowym.

W celu premedykacji: 100–200 μg/kg masy ciała. W przypadku przeprowadzania znieczulenia dożylnego: do wprowadzenia w stan znieczulenia – 0,3–1 mg/kg w ciągu 10–15 minut, do utrzymania znieczulenia – 250–500 μg/kg dożylnie powoli co 30 minut.

W przypadku łagodzenia bólu podczas porodu lek należy stosować w dawce 20 mg wstrzykniętej do mięśnia.

Z ostrożnością lek należy przepisywać osobom starszym, osobom wyczerpanym ogólnie oraz osobom z niedostateczną funkcją oddechową. W takich przypadkach należy rozpocząć stosowanie od minimalnych dawek skutecznych z uwagi na częstsze występowanie działań niepożądanych.

Dzieci.

Nie stosować.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania występuje: osłabienie oddychania, oddech okresowy typu Cheyne’a-Stokesa; senność, dysforia, zaburzenia świadomości aż do śpiączki; bladość skóry, hipotermia, miazm; obniżenie ciśnienia tętniczego, niewydolność sercowo-naczyniowa; drgawki; rabdomioliza, która może postępować do niewydolności nerek.

W leczeniu przedawkowania stosuje się:

• na wczesnym etapie u pacjentów przytomnych – węgiel aktywowany doustnie;
• terapię wspierającą (tlen, wlewy dożylne z płynami zastępczymi, środki podnoszące ciśnienie tętnicze);
• podanie dożylne naloksonu (specyficzny antydot).

Działania niepożądane.

Podczas stosowania leku możliwe jest występowanie działań niepożądanych.

U pacjentów leczonych lekiem Nalbufina najczęściej obserwuje się senność.

Ze strony układu nerwowego:

zawroty głowy, osłabienie ogólne, ból głowy, sedyacja, diplopii, pobudzenie, skłonność do płaczu, wrogość, koszmary senne, szum w uszach, parestezje, uczucie nierealności, drgawki, sztywność mięśni, drżenie, mimowolne skurcze mięśni, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Zaburzenia psychiczne:

uzależnienie od leku, reakcje psychomimetyczne, reakcje nerwicowe, senność,
depresja, dezorientacja, dysforia, zaburzenia mowy, zmiany nastroju, niepokój, pobudzenie (niepoddające się uspokojeniu), halucynacje, euforia.

Możliwość wystąpienia uzależnienia fizycznego i psychicznego, a także tolerancji podczas długotrwałego leczenia jest taka sama, jak w przypadku innych pochodnych morfiny.

Ze strony narządów wzroku:

nieostre widzenie lub zaburzenia widzenia, mioza.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego:

podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, hipotensja ortostatyczna, bradykardia, tachykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca.

Ze strony układu pokarmowego:

suchy w ustach, skurcze brzucha, kolki, zaparcia, dyspepsja, gorzki posmak,
anoreksja; objawy podrażnienia przewodu pokarmowego, przy stanach zapalnych jelita – niedrożność jelita paralityczna i toksyczny megakolon (zaparcia, wzdęcia, nudności, ból brzucha, wymioty).

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

zaburzenia wskaźników czynności wątroby, skurcz dróg żółciowych.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku:

hipotermia, zmiany w miejscu podania, w tym ból, obrzęk, zaczerwienienie, uczucie pieczenia i ciepła, napoty, zwiększone pocenie.

Ze strony układu odpornościowego:

reakcje anafilaktyczne, wstrząs, zespół ostrej niewydolności oddechowej (respiratory distress syndrome), obrzęk Quincka, obrzęk twarzy, kichanie, skurcz oskrzeli, obrzęk płuc, wysypka skórna.

Ze strony układu oddechowego:

depresja oddychania, zmniejszenie objętości minutowej wentylacji, duszność, napady astmatyczne.

Ze strony nerek i dróg moczowych:

efekt antydiuretyczny, skurcz dróg moczowych.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

obniżenie libidum lub potencji.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

podwyższona wilgotność skóry, świąd, pokrzywka, uczucie gorąca; żółtaczka twardówki i żółtaczka skóry.

Inne:

zmniejszenie diurezy, częstsze odruchy oddawania moczu; hepatotoksyczność (ciemny mocz, białe stolce); uzależnienie lekowe, zespół odstawienia (spastyczny ból brzucha, nudności, wymioty, rynorrea, łzawienie, osłabienie, uczucie niepokoju, podwyższenie temperatury ciała).

Podczas stosowania leku w praktyce położniczej – depresja oddychania u noworodków, która może być długotrwała lub z opóźnionym krążeniem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Specjaliści opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszystkie podejrzewane działania niepożądane za pomocą krajowego systemu raportowania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać w jednej strzykawce z innymi roztworami do wstrzykiwań.

Nalbufina jest zgodna z 0,9 % roztworem chlorku sodu, 5 % roztworem glukozy oraz roztworem Hartmana.

Opakowanie.

Po 1 ml lub 2 ml w ampułce, po 5 ampułek w blisterze, po 1 lub
2 blisterach w pudełku;

po 1 ml lub 2 ml w strzykawce wstępnie napełnionej z igłą w tubie, po 1 lub 10 tub w kartonie.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

TOO „Yuria-Pharm”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 18030, obwód czerkaski, miasto Czerciszew, ul. Kozarska 108. Tel.: (044) 281-01-01.