Nalbufin-Zdravo Iniekcje

INSTRUKCJA dot. stosowania leku NALBUPHINE-ZDRAVO INJEKCJE (NALBUPHINE-ZDRAVO INJECTIONS)

Skład:

substancja czynna: nalbufiny hydrochloride (nalbuphine hydrochloride);

1 ml roztworu zawiera nalbufiny hydrochloride w przeliczeniu na substancję 100% – 10 mg;

substancje pomocnicze: natrium citricum; acidum citricum monohydrate; natrium chloridum; aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub prawie bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbólowe. Opioidy. Pochodne morfinanu. Kod ATC N02AF02.

Właściwości farmakologiczne.

Mechanizm działania

Nalbufinu hydrochlorid jest agonistą receptorów kappa i antagonistą receptorów mu.

Farmakodynamika.

Nalbufinu hydrochlorid jest silnym środkiem przeciwbólowym. Jego działanie przeciwbólowe jest praktycznie równoważne morfinie w przeliczeniu na miligramy, aż do maksymalnej dawki około 30 mg.

Aktywność nalbufinu hydrochloridu jako antagonisty receptorów opioidowych wynosi ¼ aktywności nalorfinu i jest 10 razy większa niż działanie pentazocyny.

Nalbufinu hydrochlorid może wywoływać takie samo nasilenie depresji oddechowej jak dawki morfiny o równoważnym działaniu przeciwbólowym. Jednak Nalbufin-Zdravo Iniekcje roztwór do wstrzykiwań charakteryzuje się efektem plateau, przy którym dalsze zwiększanie dawki powyżej 30 mg nie powoduje większej depresji oddechowej w przypadku braku innych leków działających na OUN, wpływających na funkcję oddechową.

Sam w sobie nalbufinu hydrochlorid wykazuje silną aktywność antagonisty opioidowego w dawkach równych lub mniejszych niż jego dawka przeciwbólowa. W przypadku podania po lub razem z agonistami opioidowymi mu (np. morfina, oksymorfon, fentanylu) nalbufinu hydrochlorid może częściowo zmniejszyć lub wyeliminować depresję oddechową wywołaną przez agonisty opioidowe mu. Nalbufinu hydrochlorid może przyspieszyć abstynencję u pacjentów uzależnionych od opioidów. Nalbufinu hydrochlorid należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy regularnie przyjmują analgetyki opioidowe mu.

Wpływ na OUN

Nalbufinu hydrochlorid wywołuje depresję oddechową poprzez bezpośredni wpływ na ośrodki oddechowe w rdzeniu przedłużonym. Przez depresję oddechową rozumie się obniżoną wrażliwość ośrodków oddechowych w rdzeniu przedłużonym na wzrost ciśnienia dwutlenku węgla i stymulację elektryczną. Jednak depresja oddechowa wywołana przez nalbufin charakteryzuje się efektem nasycenia. Pomimo przynależności nalbufinu hydrochloridu do agonistów-antagonistów, jego depresyjny wpływ na oddychanie może być odwracalny po podaniu naloksonu.

Nalbufinu hydrochlorid wywołuje miozę nawet w całkowitej ciemności. Zwężenie źrenic jest objawem przedawkowania opioidów, ale nie jest objawem patognomonicznym (np. uszkodzenia pęcherza moczowego o pochodzeniu hemoragicznym lub niedokrwiennym mogą wykazywać podobne objawy). W przypadku przedawkowania, spowodowanego hipoksją, może wystąpić wyraźny midriaza.

Wpływ na przewód pokarmowy i inne mięśnie gładkie

Nalbufinu hydrochlorid powoduje zmniejszenie ruchomości, związane ze zwiększeniem napięcia mięśni gładkich w odcinku antralnym żołądka i dwunastnicy. Trawienie pokarmu w jelicie cienkim jest opóźniane, a skurcze propulsywne są zmniejszone. Fale perystaltyczne w jelicie grubym są zmniejszone, a zwiększony tonus może prowadzić do skurczu, powodując zaparcia. Inne działania opioidowe mogą obejmować zmniejszenie wydzielania żółci i trzustki, skurcz zwieracza Oddiego oraz krótkotrwałe podwyższenie stężenia amylazy w surowicy.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Podczas stosowania nalbufinu hydrochloridu w trakcie znieczulenia obserwuje się wyższą częstość występowania bradykardii u pacjentów, którzy nie otrzymali atropiny przed operacją.

Opioidy powodują obwodowe rozszerzenie naczyń, co może prowadzić do hipotensji ortostatycznej lub omdlenia. Objawy uwalniania histaminy i/lub obwodowej wazodylatacji mogą obejmować świąd, zaczerwienienie, zaczerwienienie oczu, nadmierne pocenie się i/lub hipotensję ortostatyczną.

Wpływ na układ endokrynny

Opioidy hamują wydzielanie hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), kortyzolu i hormonu люteinizującego (LH). Stymulują również wydzielanie prolaktyny, hormonu wzrostu (STH – hormon somatotropowy) oraz wydzielanie trzustki – insuliny i glukagonu.

Długotrwałe stosowanie opioidów może wpływać na układ podwzgórzowo-przysądkowy-gonadowy, prowadząc do niedoboru androgenów, który może objawiać się obniżonym libido, impotencją, zaburzeniami erekcyjnymi, amenoreą lub bezpłodnością. Rola opioidów w klinicznym zespole hipogonadyzmu nie jest znana, ponieważ różne czynniki medyczne, fizyczne, psychiczne i stresy oraz styl życia, które mogą wpływać na poziom hormonów gonadotropowych, nie zostały odpowiednio kontrolowane w dotychczas przeprowadzonych badaniach.

Wpływ na układ odpornościowy

Opioidy wywierają różny wpływ na składniki układu odpornościowego w modelach in vitro i u zwierząt. Znaczenie kliniczne tych wyników jest nieznane. Ogólnie rzecz biorąc, działania opioidów mają umiarkowany charakter immunosupresyjny.

Zależność „stężenie – skuteczność”

Minimalne skuteczne stężenie przeciwbólowe będzie się znacznie różnić u pacjentów, szczególnie u tych, którzy wcześniej leczono silnymi agonistami opioidowymi. Minimalne skuteczne stężenie przeciwbólowe nalbufinu hydrochloridu u konkretnego pacjenta może z czasem wzrastać z powodu nasilającego się bólu, rozwoju nowego zespołu bólowego i/lub rozwoju tolerancji.

Farmakokinetyka.

Działanie nalbufinu hydrochloridu rozpoczyna się po 2–3 minutach po dożylnej podaniu i w mniej niż 15 minut po podaniu podskórnie lub domięśniowo. Okres półtrwania nalbufinu hydrochloridu w osoczu krwi wynosi 5 godzin. Czas trwania działania przeciwbólowego w badaniach klinicznych wynosił 3–6 godzin.

Główna droga metabolizmu nalbufinu hydrochloridu nie została ustalona — prawdopodobnie wątrobowy.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania

Lek Nalbufin-Zdravo Iniekcje wskazany jest do leczenia bólu wystarczająco silnej intensywności, wymagającego stosowania analgezyków opioidowych, gdy metody alternatywne nie są odpowiednie. Preparat może być również stosowany jako lek wspomagający w trakcie znieczulenia, w celu złagodzenia bólu w okresie przed- i pooperacyjnym, jak również do znieczulenia w położnictwie podczas porodu.

Ostrzeżenie dotyczące stosowania

Z uwagi na ryzyko uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania opioidów, które może wystąpić przy każdej dawce i czasie trwania leczenia, należy stosować chlorku nalbufiny u pacjentów, u których metody alternatywne (np. analgezyki nieopioidowe):

• wiążą się z nietolerancją lub istnieje podejrzenie nietolerancji;
• nie zapewniły adekwatnej analgezji lub nie mogą zapewnić adekwatnej analgezji.

Chlorku nalbufiny nie należy stosować przez dłuższy czas, chyba że ból nadal jest na tyle silny, że wymaga stosowania analgezyku opioidowego, a metody leczenia alternatywnego pozostają niewystarczająco skuteczne.

Przeciwwskazania

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• osłabieniem oddychania;
• ostrą lub ciężką astmą oskrzelową w przypadku braku odpowiedniego nadzoru lub wyposażenia do reanimacji;
• znaną lub podejrzaną niedrożnością jelit, w tym z niedrożnością jelit paralityczną;
• zwiększonym wrażliwością na chlorku nalbufiny lub którykolwiek z jej składników.

Przeciwwskazane jest stosowanie u kobiet w okresie ciąży i karmienia piersią (z wyjątkiem przypadków stosowania podczas porodu).

Szczególne środki ostrożności

Lek stosowany jako wspomaganie podczas znieczulenia ogólnego powinien być podawany wyłącznie przez osoby specjalnie przeszkolone w stosowaniu wewnątrzżylowych znieczuleń i zarządzaniu efektami oddechowymi po zastosowaniu silnie działających opioidów. Obowiązkowo muszą być dostępne środki bezpieczeństwa w przypadku wystąpienia osłabienia oddychania, tj. nalokson, wyposażenie do intubacji i sztucznej wentylacji płuc.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Benzodiazepiny i inne depresanty OUN

Chociaż chlorek nalbufiny wykazuje działanie antagonistyczne wobec opioidów, istnieją dane, że u pacjentów nieuzależnionych nie przeciwdziała analgezji opioidowej, gdy opioid został podany bezpośrednio przed, jednocześnie lub zaraz po chlorku nalbufiny. W związku z addytywnymi efektami farmakologicznymi jednoczesne stosowanie chlorku nalbufiny z innymi analgezykami opioidowymi, benzodiazepinami lub innymi lekami hamującymi OUN (np. z alkoholem, innymi lekami uspokajającymi/senno-działającymi, anksjolitykami, lekami przeciwlękowymi, miorelaksantami, ogólnymi znieczuleniami, neuroleptykami i innymi opioidami) może zwiększyć ryzyko osłabienia oddychania, głębokiego uspokojenia, śpiączki i śmiertelnego skutku.

Jednoczesne stosowanie takich leków należy ograniczyć do pacjentów, u których terapia alternatywna jest nieskuteczna. Dawkę i czas trwania leczenia należy ograniczyć do minimum. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem objawów osłabienia oddychania i uspokojenia.

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie analgezyków opioidowych z innymi lekami wpływającymi na układ przekazywania sygnału serotonergicznego, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, triptany, antagoniści receptora 5-HT3, leki wpływające na układ neuroprzekaźników serotoniny (np. mirtazapin, trazodon, tramadol), niektóre miorelaksanty (np. cyklobenzapryna, metaksalon) oraz inhibitory monoaminooksydazy (MAO) (leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych oraz inne, takie jak linezolid i metylenowy niebieski do wstrzykiwania dożylnego) może prowadzić do wystąpienia zespołu serotonergicznego.

Jeśli jednoczesne stosowanie takich leków jest uzasadnione, należy dokładnie monitorować stan pacjenta, szczególnie na początku leczenia i podczas dostosowywania dawki. W przypadku podejrzenia zespołu serotonergicznego należy przerwać stosowanie leku Nalbufin-Zdravo Iniekcje.

Miorelaksanty

Chlorek nalbufiny może nasilić działanie blokujące neuromięśniowe miorelaksantów i prowadzić do silnego osłabienia oddychania.

Pacjentów należy monitorować pod kątem objawów osłabienia oddychania, które mogą być silniejsze niż oczekiwano, a w razie potrzeby zmniejszyć dawkę nalbufiny i/lub miorelaksantów.

Diuretyki

Analgezyki opioidowe mogą obniżać skuteczność diuretyków poprzez aktywację uwalniania hormonu antydiuretycznego.

Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów zmniejszenia diurezy i/lub wpływu na ciśnienie tętnicze oraz, jeśli to konieczne, zwiększyć dawkę diuretyków.

Leki antycholinergiczne

Jednoczesne stosowanie chlorku nalbufiny z lekami antycholinergicznymi może zwiększyć ryzyko zatrzymania moczu i/lub silnego zaparcia, co może prowadzić do niedrożności jelit paralitycznej.

Podczas jednoczesnego stosowania leku Nalbufin-Zdravo Iniekcje z lekami antycholinergicznymi należy dokładnie monitorować stan pacjentów pod kątem objawów zatrzymania moczu lub zmniejszenia perystaltyki żołądka.

Inhibitory MAO

Interakcja inhibitorów MAO (w szczególności fenylozyny, tranilocyprolaminu, linezolidu) z analgezykami opioidowymi może objawiać się zespołem serotonergicznym lub toksycznością opioidową (np. osłabienie oddychania, śpiączka).

Stosowanie leku Nalbufin-Zdravo Iniekcje nie jest zalecane u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO oraz w ciągu 14 dni po zakończeniu ich stosowania. Nie należy rozpoczynać stosowania inhibitorów MAO podczas leczenia lekiem Nalbufin-Zdravo Iniekcje.

W przypadku nagłej potrzeby zastosowania analgezyków opioidowych zaleca się stosowanie dawek próbnym i częste podawanie małych dawek w celu leczenia zespołu bólowego, przy jednoczesnym dokładnym monitorowaniu ciśnienia tętniczego oraz objawów i symptomów osłabienia OUN i oddychania.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Życiowo groźne osłabienie oddychania.

Podczas stosowania opioidów, w tym zgodnie z odpowiednimi zaleceniami, opisywano poważne, zagrożenie dla życia lub śmiertelne osłabienie oddychania. Brak leczenia osłabienia oddychania może prowadzić do zatrzymania oddychania i śmierci. Leczenie osłabienia oddychania może obejmować staranne monitorowanie, środki wspomagające oraz stosowanie antagonistów opioidów, w zależności od stanu pacjenta. Zatrzymanie dwutlenku węgla (CO2) podczas osłabienia oddychania wywołanego opioidami może nasilić działanie sedytywne opioidów.

Chociaż poważne, zagrożenie dla życia lub śmiertelne osłabienie oddychania może wystąpić w dowolnym czasie podczas stosowania chlorowodorku nalbufinu, ryzyko jest największe na początku terapii i po zwiększeniu dawki leku. Pacjentów należy starannie monitorować pod kątem wystąpienia osłabienia oddychania, szczególnie w pierwszych 24–72 godzinach po rozpoczęciu terapii lub po zwiększeniu dawki chlorowodorku nalbufinu.

W celu zmniejszenia ryzyka osłabienia oddychania należy odpowiednio dobrać dawkę chlorowodorku nalbufinu metodą dozowania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Wyższe dawki chlorowodorku nalbufinu podczas przekwalifikowywania pacjentów z innego opioidu mogą prowadzić do śmiertelnego przedawkowania, nawet po podaniu pierwszej dawki.

Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania związane ze snem, w tym centralną bezdechowość senną (CBT) i hipoksemię związaną ze snem. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko CBT w sposób zależny od dawki. U pacjentów z CBT należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki opioidów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie współbieżne z benzodiazepinami i innymi lekami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego.

Silny efekt sedytywny, osłabienie oddychania, śpiączka i śmierć mogą wystąpić w wyniku jednoczesnego stosowania chlorowodorku nalbufinu z benzodiazepinami i/lub innymi lekami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego, w tym z alkoholem (np. nienależące do benzodiazepin leki uspokajające/przeciwlękowe, anksjolityki, środki uspokajające, miorelaksanty, środki znieczulające, leki przeciwdziauryczne, inne opioidy). Taką współbieżną terapię należy stosować z ostrożnością u pacjentów, dla których nie ma odpowiednich alternatyw terapeutycznych.

Badania obserwacyjne wykazały, że jednoczesne stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych z benzodiazepinami zwiększa ryzyko śmierci w porównaniu ze stosowaniem wyłącznie opioidowych leków przeciwbólowych. Ze względu na podobne właściwości farmakologiczne przewiduje się podobne ryzyko przy jednoczesnym stosowaniu innych leków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

W razie konieczności przepisania benzodiazepin lub innych leków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego jednoczesnie z opioidowym lekiem przeciwbólowym należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas. Pacjentom, którzy już otrzymują opioidowy lek przeciwbólowy, należy przepisać niższą dawkę początkową benzodiazepiny lub innego leku depresyjnego ośrodkowego układu nerwowego niż dawki stosowane bez terapii opioidami, stopniowo dostosowując dawkę zgodnie ze stanem pacjenta. Należy starannie monitorować pacjentów pod kątem objawów i oznak osłabienia oddychania i sedyty.

Przy jednoczesnym stosowaniu chlorowodorku nalbufinu z benzodiazepinami lub innymi lekami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego (w tym z alkoholem i substancjami zabronionymi) należy poinstruować zarówno pacjentów, jak i osoby opiekujące się nimi, o ryzyku osłabienia oddychania i sedyty.

Pacjentom nie zaleca się prowadzenia pojazdów ani pracy z maszynami, dopóki nie zostaną określone skutki współbieżnego stosowania benzodiazepin lub innych leków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego z chlorowodorkiem nalbufinu. Należy przebadać pacjentów pod kątem ryzyka nadużywania substancji psychoaktywnych, w tym nadużywania opioidów, oraz ostrzec przed ryzykiem przedawkowania i śmierci związanym ze stosowaniem leków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego, w tym z alkoholem i substancjami zabronionymi.

Hiperalgezja i alodinia wywołane przez opioidy

Pacjentom i osobom opiekującym się nimi nie wolno bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem zwiększać dawki opioidów. Pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów hiperalgezji, w tym nasilenia bólu, zwiększonej wrażliwości na ból lub nowego bólu.

Hiperalgezja wywołana przez opioidy występuje, gdy opioidowy lek przeciwbólowy paradoksalnie nasila ból lub zwiększa wrażliwość na ból. Stan ten różni się od tolerancji, czyli potrzeby zwiększenia dawki opioidów w celu utrzymania określonego efektu. Objawy hiperalgezji wywołanej opioidami obejmują m.in. nasilenie bólu przy zwiększaniu dawki opioidu, osłabienie bólu przy zmniejszaniu dawki opioidu lub ból wywołany przez czynniki zwykle niebolesne (alodinię). Te objawy mogą wskazywać na hiperalgezję wywołaną opioidami tylko wtedy, gdy nie ma dowodów na postępowanie choroby podstawowej, tolerancję na opioidy, odstawienie opioidów lub uzależnienie. Opisywano przypadki hiperalgezji wywołanej opioidami zarówno przy krótkotrwałym, jak i długotrwałym stosowaniu opioidowych leków przeciwbólowych. Chociaż mechanizm tego stanu nie jest w pełni poznany, zidentyfikowano kilka szlaków biochemicznych. W literaturze medycznej opisano silne biologiczne prawdopodobieństwo związku między stosowaniem opioidowych leków przeciwbólowych, hiperalgezją wywołaną opioidami i alodinią. W przypadku podejrzenia hiperalgezji wywołanej opioidami należy starannie rozważyć odpowiednie zmniejszenie dawki obecnego opioidowego leku przeciwbólowego lub zmianę opioidu (bezpieczne przejście pacjenta na inny opioidowy lek przeciwbólowy).

Życiowo groźne osłabienie oddychania u pacjentów z przewlekłą chorobą płuc, u osób starszych, chorych lub osłabionych.

Stosowanie chlorowodorku nalbufinu pacjentom z ostrym lub ciężkim astmą oskrzelowym w przypadku braku odpowiedniego monitorowania lub wyposażenia do reanimacji jest przeciwwskazane.

Pacjenci z przewlekłą chorobą płuc.

Pacjenci z wyraźną przewlekłą obturacyjną chorobą płuc lub z sercem płucnym, a także z istotnie obniżonym rezerwem oddechowym, hipoksją, hiperkapnią lub wcześniejszym osłabieniem oddychania, mają zwiększone ryzyko osłabienia oddychania, w tym bezdechu, nawet przy zalecanych dawkach chlorowodorku nalbufinu.

Osoby starsze, chorych lub osłabionych.

Życiowo groźne osłabienie oddychania występuje częściej u osób starszych, chorych lub osłabionych, ponieważ u tych pacjentów obserwuje się zmiany parametrów farmakokinetycznych lub klirensu w porównaniu z młodszych, zdrowszych pacjentów. Takich pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie podczas stosowania chlorowodorku nalbufinu, a także w przypadku jednoczesnego przepisywania leku z innymi lekami depresyjnymi oddychania. Jako alternatywę możliwe jest stosowanie nieopioidowych leków przeciwbólowych.

Niewydolność kory nadnerczy

Opisywano przypadki niewydolności kory nadnerczy podczas stosowania opioidów, najczęściej po dłuższym niż 1 miesiąc stosowaniu. Niewydolność kory nadnerczy może objawiać się niespecyficznymi objawami i oznakami, w tym nudnościami, wymiotami, anoreksją, zmęczeniem, osłabieniem, zawrotami głowy i niskim ciśnieniem tętniczym. W przypadku podejrzenia niewydolności kory nadnerczy diagnozę należy potwierdzić jak najszybciej za pomocą badań diagnostycznych. W przypadku rozpoznania niewydolności kory nadnerczy leczenie polega na podawaniu fizjologicznych dawek zastępczych kortykosteroidów. Pacjentom stopniowo odstawia się opioidowe leki przeciwbólowe, aby umożliwić przywrócenie funkcji kory nadnerczy, a terapię kortykosteroidami kontynuuje się aż do pełnego przywrócenia funkcji kory nadnerczy. Możliwe jest przejście na inny opioidowy lek przeciwbólowy, ponieważ opisywano kilka przypadków takiego przejścia bez nawrotu niewydolności kory nadnerczy. Brak danych na temat tego, które opioidowe leki przeciwbólowe są bardziej prawdopodobnie związane z niewydolnością kory nadnerczy.

Ciężkie nadciśnienie tętnicze.

Chlorowodorek nalbufinu może powodować ciężkie nadciśnienie tętnicze, w tym ortostatyczne nadciśnienie tętnicze i omdlenia u pacjentów ambulatoryjnych. U pacjentów, u których utrzymanie ciśnienia tętniczego jest zaburzone z powodu zmniejszonej objętości krwi lub jednoczesnego podawania leków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego (np. fenytozyn lub środków znieczulających), istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiego nadciśnienia tętniczego. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów nadciśnienia tętniczego po rozpoczęciu stosowania i dozowania chlorowodorku nalbufinu. U pacjentów z szokiem krążeniowym chlorowodorek nalbufinu może powodować rozszerzenie naczyń, co sprzyja obniżeniu rzutu serca i ciśnienia tętniczego. Należy unikać stosowania chlorowodorku nalbufinu u pacjentów z szokiem krążeniowym.

Stosowanie u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym, guzami mózgu, urazem głowy lub zaburzeniem świadomości.

U pacjentów, którzy mogą być wrażliwi na efekty wewnątrzczaszkowe zatrzymania CO2 (np. z objawami podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego lub guzami mózgu), chlorowodorek nalbufinu może obniżać aktywność ośrodka oddechowego; ponadto zatrzymanie CO2 może dodatkowo zwiększać ciśnienie śródczaszkowe. Należy monitorować takich pacjentów pod kątem objawów sedyty i osłabienia oddychania podczas terapii chlorowodorkiem nalbufinu. Opioidy mogą również maskować objawy u pacjentów z urazem głowy. Należy unikać stosowania chlorowodorku nalbufinu u pacjentów z zaburzeniem świadomości lub we śpiączce.

Stosowanie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego.

Chlorowodorek nalbufinu jest przeciwwskazany u pacjentów z znaną lub podejrzaną niedrożnością jelit, w tym z paralityczną niedrożnością jelit.

Chlorowodorek nalbufinu może powodować skurcz zwieracza Oddiego.

Opioidy mogą powodować wzrost stężenia amylazy w surowicy. Należy monitorować pacjentów z zaburzeniami układu wątrobowo-żółciowego, w tym z ostrym zapaleniem trzustki, pod kątem pogorszenia objawów choroby.

Zwiększony ryzyko napadów u pacjentów z zaburzeniami napadowymi

Chlorowodorek nalbufinu może zwiększyć częstotliwość napadów u pacjentów z zaburzeniami napadowymi oraz może zwiększyć ryzyko wystąpienia napadów w innych warunkach klinicznych związanych z napadami. Należy monitorować pacjentów z wywiadem napadów pod kątem kontroli napadów podczas stosowania chlorowodorku nalbufinu.

Zespół odstawienia (abstynencja).

Stosowanie chlorowodorku nalbufinu, mieszanego agonisty-antagonisty receptorów opioidowych, u pacjentów otrzymujących pełnego agonistę receptorów opioidowych może zmniejszyć działanie przeciwbólowe i/lub przyśpieszyć objawy abstynencji. Należy unikać jednoczesnego stosowania chlorowodorku nalbufinu z pełnym agonistą receptorów opioidowych.

Przerywanie stosowania chlorowodorku nalbufinu u uzależnionych pacjentów należy przeprowadzać poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Takim pacjentom nie zaleca się nagłego przerywania stosowania chlorowodorku nalbufinu.

Uzależnienie, nadużywanie i nieprawidłowe stosowanie.

Chlorowodorek nalbufinu jest syntetycznym lekiem przeciwbólowym, agonistą-antagonistą receptorów opioidowych. Stosowanie chlorowodorku nalbufinu jako opioidu naraża pacjenta na ryzyko uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania.

Uzależnienie może wystąpić zarówno przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach, jak i w przypadku nadużywania lub nieprawidłowego stosowania, co może prowadzić do przedawkowania i śmierci.

Nadużywanie

Chlorowodorek nalbufinu jest przedmiotem nadużywania, nieprawidłowego stosowania, uzależnienia i nielegalnej odsprzedaży.

Wszyscy pacjenci otrzymujący leczenie opioidowymi lekami przeciwbólowymi wymagają starannego monitorowania pod kątem objawów nadużywania i uzależnienia, ponieważ stosowanie tych substancji wiąże się z ryzykiem uzależnienia nawet przy odpowiednim leczeniu medycznym. Pacjenci z wysokim ryzykiem nadużywania chlorowodorku nalbufinu to osoby z wywiadem długotrwałego stosowania jakiegokolwiek opioidu, w tym leków zawierających chlorowodorek nalbufinu, osoby z wywiadem nadużywania substancji narkotycznych lub alkoholu, a także osoby stosujące chlorowodorek nalbufinu w połączeniu z innymi lekami o potencjalnym nadużyciu.

Nadużywanie receptowego leku jest celowe, gdy stosowane jest nie w celu leczenia, nawet jeśli dzieje się to tylko raz, ale w celu uzyskania efektów psychicznych i fizjologicznych.

Uzależnienie lekowe to zespół zachowań, kognitywnych i fizjologicznych zjawisk rozwijających się po wielokrotnym stosowaniu substancji, obejmujący silne pragnienie przyjęcia leku, trudności w kontrolowaniu jego stosowania i kontynuowanie przyjmowania mimo szkodliwych skutków, priorytet przyjmowania leku nad innymi zajęciami i obowiązki, zwiększoną tolerancję na lek, a czasem – fizyczne objawy odstawienia.

Zachowanie skierowane na „poszukiwanie leku” jest typowe dla osób z zaburzeniami związanymi z przyjmowaniem substancji. Taktyka „poszukiwania leku” obejmuje nagłe telefony lub wizyty u lekarza tuż przed końcem dnia pracy, odmowę poddania się odpowiednim badaniom, analizom lub skierowaniu do specjalisty, „gubienie” recept, fałszowanie recept, niechęć do udostępniania poprzedniej dokumentacji medycznej lub kontaktów z innymi lekarzami udzielającymi pomocy medycznej. Dla osób z uzależnieniem lekowym i osób z nieleczonego uzależnienia charakterystyczne jest odwiedzanie kilku lekarzy w celu uzyskania dodatkowych recept. Niepokój związany z osiągnięciem odpowiedniego łagodzenia bólu może być odpowiednim zachowaniem u pacjentów z niewystarczającą terapią przeciwbólową.

Nadużywanie i uzależnienie to odrębne pojęcia i różnią się od fizycznej zależności i tolerancji. Lekarze powinni wiedzieć, że nie u wszystkich pacjentów z uzależnieniem występuje tolerancja i objawy fizycznej zależności. Ponadto nadużywanie opioidowych leków przeciwbólowych jest możliwe nawet w przypadku braku rzeczywistego uzależnienia.

Lek Nalbufin-Zdravo Iniekcje, podobnie jak inne opioidowe leki przeciwbólowe, może trafić do nielegalnych kanałów dystrybucji i być stosowany niezgodnie z przeznaczeniem medycznym.

Odpowiednie środki mające na celu ograniczenie nadużywania opioidowych leków przeciwbólowych obejmują staranne ocenianie stanu pacjenta, rygorystyczne przestrzeganie zasad wydawania recept, okresową ocenę terapii, a także odpowiednie wydawanie i przechowywanie leków. Nadużywanie nalbufinu może prowadzić do przedawkowania i skutku śmiertelnego. Ryzyko zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu nalbufinu z innymi depresjantami ośrodkowego układu nerwowego i alkoholem. Nadużywanie leków dożylnych jest zazwyczaj związane z przenoszeniem chorób zakaźnych, takich jak zapalenie wątroby i HIV.

Uzależnienie

Przy długotrwałym leczeniu opioidowymi lekami przeciwbólowymi może rozwijać się zarówno tolerancja, jak i uzależnienie. Tolerancja to konieczność zwiększania dawki opioidowych leków przeciwbólowych w celu utrzymania określonego efektu, np. łagodzenia bólu (w przypadku braku postępu choroby lub innych czynników zewnętrznych). Tolerancja może dotyczyć zarówno pożądanych, jak i niepożądanych efektów leków. Tolerancja rozwija się różnie w zależności od efektu.

Fizyczna zależność prowadzi do rozwoju objawów odstawienia po nagłym zaprzestaniu stosowania lub istotnym zmniejszeniu dawki leku. Zespół odstawienia można złagodzić za pomocą leków o działaniu antagonistycznym wobec receptorów opioidowych (np. nalokson, nalomefen), leków przeciwbólowych należących do klasy agonistów-antagonistów receptorów opioidowych (pentazocyna, butorfanol, nalbufin) lub częściowych agonistów (buprenorfina). Klinicznie istotny stopień fizycznej zależności może objawiać się dopiero po kilku dniach lub nawet tygodniach ciągłego przyjmowania opioidowych leków przeciwbólowych.

Nie zaleca się nagłego przerywania stosowania chlorowodorku nalbufinu. Jeśli pacjent z fizyczną zależnością nagle przestanie stosować lek Nalbufin-Zdravo Iniekcje, może u niego wystąpić zespół odstawienia. Niektóre lub wszystkie poniższe objawy mogą charakteryzować ten zespół: niepokój, łzawienie, rynorrhea, ziewanie, zwiększona potliwość, dreszcze, ból mięśni i midriaza. Mogą również rozwijać się inne objawy i oznaki, w tym drażliwość, niepokój, ból pleców, ból stawów, osłabienie, skurcz mięśni brzucha, bezsenność, nudności, anoreksja, wymioty, biegunka lub podwyższenie ciśnienia tętniczego, częstotliwości oddechów lub tętna.

U dzieci matek z fizyczną zależnością od opioidowych leków przeciwbólowych również występuje fizyczna zależność i mogą występować powikłania oddychania oraz objawy odstawienia.

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby:

Ponieważ chlorowodorek nalbufinu metabolizuje się w wątrobie i wydala z moczem, należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby i podawać w niższych dawkach.

Zawał mięśnia sercowego:

Tak jak w przypadku innych silnie działających leków przeciwbólowych, chlorowodorek nalbufinu należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego, u których występują nudności i wymioty.

Układ sercowo-naczyniowy:

Podczas oceny stosowania chlorowodorku nalbufinu w znieczuleniu opisywano zwiększoną częstotliwość występowania bradykardii u pacjentów, którzy nie otrzymali atropiny przed operacją.

Badania laboratoryjne:

Chlorowodorek nalbufinu może wpływać na wyniki enzymatycznych metod wykrywania opioidów, w zależności od specyficzności/czułości systemu testowego. Aby uzyskać szczegółowe informacje, należy skontaktować się z producentem systemu testowego.

Zespół serotonergowy.

Opioidowe leki przeciwbólowe mogą prowadzić do rzadkich, ale potencjalnie zagrożonych dla życia stanów w wyniku jednoczesnego stosowania leków serotonergicznych. W przypadku wystąpienia objawów zespołu serotonergowego należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Należy poinformować leczących terapeutów o przyjmowaniu lub planowanym przyjmowaniu leków serotonergicznych.

Interakcja z inhibitorem monoaminooksydazy:

Należy unikać stosowania Nalbufin-Zdravo Iniekcje podczas stosowania jakichkolwiek leków hamujących monoaminooksydazę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zaparcia

Może wystąpić rozwój silnych zaparć (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Działania niepożądane”).

Pacjenci starsi

Pacjenci starsi (w wieku 65 lat i więcej) mogą mieć zwiększoną wrażliwość na chlorowodorek nalbufinu ze względu na częste obniżenie funkcji wątroby, nerek lub serca, współistniejące choroby lub inne współbieżne terapie. Należy zachować ostrożność przy doborze dawki. Zazwyczaj stosowanie leku rozpoczyna się od najniższych skutecznych dawek.

Głównym ryzykiem dla pacjentów starszych stosujących opioidy jest osłabienie oddychania, które występuje w wyniku stosowania dużych dawek początkowych u pacjentów bez tolerancji na opioidy lub podczas jednoczesnego podawania opioidów z innymi lekami depresyjnymi oddychania. U pacjentów starszych stosowanie chlorowodorku nalbufinu należy rozpoczynać od najniższej dawki i stopniowo dozować aż do uzyskania efektu terapeutycznego.

Wiadomo, że chlorowodorek nalbufinu jest w znacznym stopniu wydalany przez nerki, dlatego ryzyko działań niepożądanych jest wyższe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Ponieważ pacjenci starsi częściej mają obniżoną funkcję nerek, należy zachować ostrożność przy doborze dawki z obowiązkowym monitorowaniem funkcji nerek.

Kancerogeneza

Badania przeprowadzone na zwierzętach z doustnym podawaniem dawek 200 µg/ml [12-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dzienną dla człowieka (MRDD)] i 200 mg/dzień (6-krotnie wyższych niż MRDD) wykazały brak kancerogenności.

Mutageneza

Chlorowodorek nalbufinu powodował zwiększoną częstość mutacji w teście na limfomę u zwierząt. Lek nie wykazywał aktywności mutagennej w teście Ames z czterema szczepami bakterii, w testach HGPRT (hipoksantyno-guanino-fosforibozylotransferazy) jajników chomika chińskiego lub w teście wymiany chromatyd siostrzanych. Aktywność klastogenną nie obserwowano w mikrojądrzastym teście u myszy i w analizie cytotoksyczności szpiku kostnego u szczurów.

Nalbufin zawiera: 0,13 mmol (lub 3 mg) sodu na dawkę 10 mg leku i 0,26 mmol (lub 6 mg) sodu na dawkę 20 mg, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Długotrwałe stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych w czasie ciąży może powodować zespoły odstawienia u noworodków. Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania chlorowodorku nalbufinu u kobiet w ciąży, aby określić istnienie ryzyka poważnych wad wrodzonych i poronień. Zespół odstawienia opioidów u noworodków może być zagrożeniem dla życia.

W badaniach rozrodczych na zwierzętach chlorowodorek nalbufinu obniżał przeżywalność i masę ciała młodych przy podawaniu ciężkim samicom szczurów w późnych stadiach ciąży i przez cały okres laktacji w dawkach 1,7-krotnie przekraczających MRDD, a także przy podawaniu samicom i samcom szczurów przed skojarzeniem lub przez cały okres ciąży i laktacji. Nie obserwowano żadnych wad rozwojowych ani u szczurów, ani u królików przy podawaniu dawek 6,1 i 3,9-krotnie przekraczających MRDD.

Przewidywane tło ryzyka poważnych wad wrodzonych i poronień u człowieka jest nieznane. Wszystkie ciąże wiążą się z ryzykiem wad wrodzonych, poronień lub innych niekorzystnych skutków. W ogólnej populacji USA przewidywane tło ryzyka głównych wad wrodzonych i poronień przy klinicznie potwierdzonych ciążach wynosi odpowiednio 2–4% i 15–20%.

Niepożądane reakcje u płodu/noworodka

Podczas stosowania chlorowodorku nalbufinu w trakcie porodu opisywano bradykardię u płodu. Nalokson może wyeliminować ten efekt leku. Chociaż brak danych dotyczących bradykardii płodu w wcześniejszych stadiach ciąży, istnieje możliwość wystąpienia takiego efektu. Należy unikać stosowania chlorowodorku nalbufinu u kobiet w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść dla matki przeważa nad ryzykiem dla płodu i przy stosowaniu środków, takich jak monitorowanie stanu płodu, w celu wykrycia i wyeliminowania wszelkich możliwych działań niepożądanych na płód.

Stosowanie w trakcie porodu:

Chlorowodorek nalbufinu przenika w dużych ilościach i szybko przez barierę łożyskową, stosunek stężenia leku we krwi płodu i matki waha się od 1:0,37 do 1:6. Działania niepożądane na płód i noworodka, o których informowano po podaniu chlorowodorku nalbufinu matce w trakcie porodu, obejmowały bradykardię płodu, osłabienie oddychania przy porodzie, bezdech, sinicę i hipotonię. Niektóre z tych efektów były zagrożeniem dla życia. Podanie naloksonu matce w trakcie porodu w niektórych przypadkach normalizowało działanie leku. Opisywano ciężką i długotrwałą bradykardię płodu. Miały miejsce przypadki nieodwracalnego uszkodzenia neurologicznego związanego z bradykardią płodu. Opisywano również zespół zatokowy płodu związany ze stosowaniem chlorowodorku nalbufinu. Nalbufin-Zdravo Iniekcje należy stosować w trakcie porodu tylko w przypadku wyraźnych wskazań i tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przeważa nad ryzykiem dla dziecka. W przypadku stosowania nalbufinu noworodków należy monitorować pod kątem osłabienia oddychania, bezdechu, bradykardii i arytmii. Lek Nalbufin-Zdravo Iniekcje nie zaleca się stosować kobietom w ciąży w trakcie lub bezpośrednio przed porodem, jeśli można zastosować inne metody łagodzenia bólu. Opioidowe leki przeciwbólowe, w tym chlorowodorek nalbufinu, mogą wydłużać czas trwania porodu dzięki właściwościom tymczasowego zmniejszania siły, czasu trwania i częstotliwości skurczów macicy. Jednak efekt ten nie jest stały i może być kompensowany przez zwiększenie szybkości otwarcia szyjki macicy, co zazwyczaj skraca czas trwania porodu. Należy monitorować stan noworodków narażonych na opioidowe leki przeciwbólowe w czasie porodu pod kątem objawów nadmiernego działania sedytywnego i osłabienia oddychania.

Karmienie piersią

Na podstawie ograniczonych dostępnych danych można założyć, że chlorowodorek nalbufinu przenika do mleka matki, ale w niewielkich ilościach (mniej niż 1% dawki podanej matce), i nie wywiera istotnego wpływu klinicznego. Dzieci, które otrzymały chlorowodorek nalbufinu z mlekiem matki, należy monitorować pod kątem objawów nadmiernego działania sedytywnego i osłabienia oddychania. U dzieci karmionych piersią może wystąpić zespół odstawienia po zaprzestaniu podawania matce opioidowego leku przeciwbólowego lub po zaprzestaniu karmienia piersią.

Płodność

W badaniach na zwierzętach nie obserwowano żadnych niekorzystnych efektów ze strony męskiej i żeńskiej płodności.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nalbufin-Zdravo Iniekcje może wpływać na zdolności umysłowe lub fizyczne niezbędne do wykonywania potencjalnie niebezpiecznej działalności, takiej jak prowadzenie pojazdów lub praca z mechanizmami, dlatego w okresie leczenia należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Należy monitorować stan pacjenta aż do całkowitego ustąpienia skutków przyjmowania chlorowodorku nalbufinu, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas, odpowiadający indywidualnym celom leczenia pacjenta. Ponieważ ryzyko przedawkowania rośnie wraz ze zwiększaniem dawek opioidów, dopasowywanie dawek iniekcji nalbufinu hydrochloridu do wyższych poziomów należy stosować u pacjentów, u których niższe dawki są niewystarczająco skuteczne i u których oczekiwane korzyści ze stosowania wyższych dawek opioidów wyraźnie przeważają nad znacznymi ryzykami.

Istnieje zmienność dawek i czasu stosowania analgetyku opioidowego niezbędnego do odpowiedniego leczenia bólu, co zależy zarówno od przyczyny bólu, jak i od indywidualnych czynników pacjenta. Dawkowanie dla każdego pacjenta powinno być indywidualne i uwzględniać podstawową przyczynę oraz nasilenie zespołu bólowego, wcześniejsze doświadczenia związane z leczeniem przeciwbólowym oraz reakcje pacjenta, czynniki ryzyka uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania.

Współczulenie oddychania może wystąpić w dowolnym momencie podczas stosowania opioidów, szczególnie na początku terapii oraz po zwiększeniu dawki iniekcji nalbufinu hydrochloridu. Należy wziąć pod uwagę to ryzyko przy wyborze dawki początkowej oraz przy korekcie dawki.

Dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć błędów w dawkowaniu wynikających z pomylenia miligramów (mg) z mililitrami (ml), co może prowadzić do przypadkowego przedawkowania (patrz dawkowanie w Tabeli 1 poniżej).

Nalbufin-Zdravo Iniekcje przeznaczone są do podania podskórnie, dożylnie oraz domięśniowo.

Dawka początkowa.

Zwykła zalecana dawka dla dorosłych to 10 mg dla pacjentów o masie ciała 70 kg; lek podaje się podskórnie, domięśniowo lub dożylnie. W razie potrzeby lek w tej dawce może być podawany co 3–6 godzin.

Dawkę należy dostosować zgodnie z nasileniem zespołu bólowego, stanem fizycznym pacjenta oraz uwzględniając interakcje z innymi jednocześnie stosowanymi lekami. U osób, u których nie występuje tolerancja na nalbufin hydrochloridek, maksymalna pojedyncza dawka dla dorosłych nie powinna przekracza 20 mg, a maksymalna całkowita dobowa dawka wynosi 160 mg.

Tabela 1: Tabela dawkowania dla dorosłych pacjentów:

Stosowanie Nalbufin-Zdravo Iniekcje jako środka wspomagającego w zrównoważonej narkozie wymaga zastosowania większych dawek niż zalecane w celach przeciwbólowych. Dawki indukcyjne wynoszą od 0,3 mg/kg do 3 mg/kg i.v., podawane w ciągu 10–15 minut, z dawkami utrzymującymi od 0,25 do 0,5 mg/kg podawanymi w oddzielnych wstrzyknięciach dożylnych. Stosowanie leku może wiązać się z hamowaniem oddychania, które może być zneutralizowane przez antagonistę receptorów opioidowych – chlorowodorek naloksonu.

Stopniowe zwiększanie dawki i terapia utrzymująca.

W każdym przypadku dawkę Nalbufin-Zdravo Iniekcje należy stopniowo zwiększać do poziomu zapewniającego odpowiednie złagodzenie bólu i minimalizujące reakcje niepożądane. Pacjentów otrzymujących chlorowodorek nalbufinu należy stale monitorować pod kątem oceny nasilenia bólu, częstości występowania reakcji niepożądanych oraz w celu monitorowania rozwoju uzależnienia, nadużywania lub nieprawidłowego stosowania.

Jeśli nasilenie bólu wzrasta po ustabilizowaniu dawki, należy spróbować zidentyfikować źródło nasilenia bólu przed zwiększeniem dawki leku. W przypadku wystąpienia nieakceptowalnych reakcji niepożądanych związanych z zastosowaniem opioidowych leków przeciwbólowych należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki. Dawkę należy dostosować w celu osiągnięcia odpowiedniej równowagi między złagodzeniem bólu a reakcjami niepożądanymi wywołanymi przez opioidowe leki przeciwbólowe.

Przestawienie

Jeśli pacjent, który regularnie przyjmuje chlorowodorek nalbufinu i może mieć uzależnienie fizyczne, nie wymaga już terapii chlorowodorkiem nalbufinu, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki leku o 25–50% co 2–4 dni, przy jednoczesnym starannym monitorowaniu objawów i objawów zespołu abstynencyjnego. Jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy lub objawy zespołu abstynencyjnego, dawkę należy zwiększyć do poprzedniego poziomu, a następnie zmniejszać jeszcze wolniej – albo wydłużając odstępy między zmniejszeniami dawki, albo zmniejszając procent zmniejszenia dawki, albo stosując oba te podejścia. Należy unikać nagłego przestawienia leku Nalbufin-Zdravo Iniekcje u pacjentów z uzależnieniem fizycznym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Nalbufin-Zdravo Iniekcje u dzieci w wieku do 18 roku życia nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Ostre przedawkowanie samym chlorowodorkiem nalbufinu może objawiać się hamowaniem oddychania i dysforią.

Ostre przedawkowanie przy jednoczesnym stosowaniu chlorowodorku nalbufinu z innymi opioidami lub lekami hamującymi OUN może objawiać się hamowaniem oddychania, nasilającym się osłabieniem, aż do stuporu lub śpiączki, osłabieniem mięśni szkieletowych, zimną i lepką skórą, zwężeniem źrenic, czasem może wystąpić obrzęk płuc, bradykardia, hipotensja tętnicza, częściowe lub całkowite zablokowanie dróg oddechowych, nietypowe chrapanie oraz śmierć. W przypadkach przedawkowania przy hipoksji może występować wyraźny midriazę.

Leczenie przedawkowania.

W przypadku przedawkowania należy przede wszystkim przywrócić przepustowość i ochronę dróg oddechowych oraz, w razie potrzeby, zapewnić sztuczne wspomagane lub kontrolowane wentylowanie płuc. W razie udzielenia pomocy w przypadku szoku krążeniowego i obrzęku płuc stosuje się inne środki wspomagające (w tym tlen i wazopresory).

Antagoniści opioidów, takie jak nalokson lub nalmefen, są specyficznymi przeciwjadem hamowania oddychania wywołanego przedawkowaniem opioidów. W przypadku klinicznie istotnego hamowania oddychania lub krążenia wywołanego przedawkowaniem chlorowodorku nalbufinu należy podać antagonistę opioidów. Antagonistów opioidów nie należy podawać w przypadku braku klinicznie istotnego hamowania oddychania lub krążenia wywołanego przedawkowaniem chlorowodorku nalbufinu.

Ponieważ oczekuje się, że czas działania antagonistów opioidów będzie krótszy niż czas działania chlorowodorku nalbufinu, stan pacjenta należy starannie monitorować aż do pełnego przywrócenia oddychania. Jeśli odpowiedź na antagonistę opioidów jest niewystarczająca lub ma charakter przejściowy, należy podać dodatkową dawkę antagonisty zgodnie z instrukcją dotyczącą stosowania leku.

U osoby fizycznie uzależnionej od opioidów podanie zalecanej standardowej dawki antagonisty może przyspieszyć rozwój ostrego zespołu abstynencyjnego. Stopień nasilenia objawów abstynencyjnych zależy od stopnia uzależnienia fizycznego i dawki podanego antagonisty. Jeśli podjęto decyzję o leczeniu ciężkiego niewydolności oddechowej u pacjenta uzależnionego fizycznie, podawanie antagonisty należy rozpocząć ostrożnie, stosując dawkowanie (titrację) mniejszymi niż zwykle dawkami antagonisty.

Działania niepożądane.

U pacjentów stosujących Nalbufin-Zdravo Iniekcje najczęściej obserwuje się reakcje o charakterze sedatywnym.

Mniej częste reakcje to: potliwość/pocenie się, nudności/wymioty, zawroty głowy/obroty, suchość w ustach, ból głowy.

Inne działania niepożądane obejmują:

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: uczucie szczęścia, wrogość, nietypowe sny, osłabienie, uczucie ciężkości, drętwienie, mrowienie, zawroty głowy, ból głowy, sztywność mięśniowa, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Zaburzenia psychiczne: uzależnienie od leku, reakcje psychomimetyczne, reakcje neurastheniczne, senność, depresja, płacz, dezorientacja, dysforia, zaburzenia mowy, zmiany nastroju, niepokój, pobudzenie (niepohamowanie), halucynacje, euforia, uczucie nierealności.

Ryzyko wystąpienia uzależnienia fizycznego i psychicznego oraz tolerancji podczas długotrwałego leczenia jest takie samo jak przy stosowaniu innych pochodnych morfiny.

Stwierdzono, że częstość występowania efektów psychomimetycznych, takich jak uczucie nierealności, depersonalizacja, majaczenie, dysforia i halucynacje, jest mniejsza niż przy pentazocynie.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie, niedociśnienie, bradykardia, tachykardia, hipotonia ortostatyczna, uczucie kołatania serca.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: nieostre widzenie lub zaburzenia widzenia, miosis.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: zaparcia, nudności, wymioty, suchość w ustach, skurcze, dyspepsja, gorycz w ustach, ból brzucha.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia wskaźników czynności wątroby, skurcz dróg żółciowych.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych: efekt antydiuretyczny, skurcz dróg moczowych.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: obniżenie libidum lub potencji, amenorrea lub bezpłodność.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego: depresja oddechowa, duszność, dyspne, astma, obrzęk płuc.

Zaburzenia ze strony skóry: świąd, pieczenie, pokrzywka.

Reakcje alergiczne: reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne oraz inne poważne reakcje nadwrażliwości po podaniu nalbufinu, które mogą wymagać natychmiastowego leczenia wspomagającego. Mogą one obejmować szok, zespół oddechowy dystresowy, zatrzymanie oddechu, bradykardię, zatrzymanie serca, hipotensję, obrzęk krtani. Niektóre z tych reakcji alergicznych mogą stanowić zagrożenie dla życia. Inne zgłoszone reakcje alergiczne obejmują strydor, skurcz oskrzeli, świsty, obrzęki, wysypkę, świąd, nudności, wymioty, nadmierne pocenie się, osłabienie i drżenie.

Inne: zaburzenia mowy, imperatywne pękanie do oddania moczu, rozmyte widzenie, napływy i uczucie ciepła, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból, obrzęk, zaczerwienienie, pieczenie i uczucie gorąca.

Podczas stosowania leku w praktyce położniczej – depresja oddechowa u noworodków, która może być długotrwała lub z opóźnioną cyrkulacją.

Dane z okresu po rejestracji

Poniższe działania niepożądane zostały zidentyfikowane podczas stosowania chlorowodorku nalbufinu w okresie po rejestracji. Ponieważ zgłaszane są one dobrowolnie i dotyczą populacji o nieokreślonej liczebności, nie zawsze możliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości ani ustalenie związku przyczynowo-skutkowego z działaniem leku.

Ból brzucha, hipertermia, depresja lub utrata świadomości, senność, drżenie, niepokój, obrzęk płuc, pobudzenie, drgawki oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból, obrzęk, zaczerwienienie, pieczenie i uczucie gorąca. Zarejestrowano przypadki śmiertelne z powodu ciężkich reakcji alergicznych po podaniu chlorowodorku nalbufinu. Zgłaszano śmierć płodu po podaniu matkom chlorowodorku nalbufinu podczas skurczów porodowych i porodu.

Zespół serotonergowy

Zgłaszano przypadki zespołu serotonergowego – stanu potencjalnie zagrażającego życiu – przy jednoczesnym stosowaniu opioidów i leków serotonergicznych.

Niewydolność nadnerczy

Zgłaszano przypadki niewydolności nadnerczy przy stosowaniu opioidów, najczęściej po zastosowaniu dłużej niż 1 miesiąc.

Hiperalgezja i alodinia

Zgłaszano przypadki hiperalgezji i alodynii podczas leczenia opioidami o dowolnym czasie trwania.

Hipoglikemia

Zgłaszano przypadki hipoglikemii u pacjentów przyjmujących opioidy. Większość zgłoszeń dotyczyła pacjentów z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka (np. cukrzyca).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez państwowy system nadzoru farmakologicznego.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać w jednej strzykawce z innymi roztworami do wstrzykiwań.

Nalbufin-Zdravo Iniekcje jest zgodny z 0,9 % roztworem chlorku sodu, 5 % roztworem glukozy i roztworem Hartmana.

Opakowanie.

1 ml lub 2 ml w ampułce, 5 ampułek w blisterze, 1 lub 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Seweryna Potockiego 36.

Wnioskodawca.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „ZDRAVO”.

Adres wnioskodawcy i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04114, miasto Kijów, ul. Autozawodzka 54/19, litera A.