Naglazym®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Naglazym® (Naglazyme®)

Skład:

substancja czynna: galsulfaza;

1 ml roztworu zawiera 1 mg galsulfazy;

1 fiolka zawiera 5 mg galsulfazy;

substancje pomocnicze: natrium chloridum; natrium dihydrogenophosphas monohydraticum; natrium hydrogenophosphas heptahydraticum; polysorbatum 80; aqua pro injectione.

Postać leku. Stężenie do roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: od przejrzystej do lekko opalizującej cieczy, od bezbarwnej do bladożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inne środki wpływające na układ trawienny i procesy metaboliczne. Enzymy. Kod ATC A16AB08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Deficyt niektórych enzymów lizosomalnych, niezbędnych do katabolizmu glikozaminoglikanów (GAG), prowadzi do zaburzeń gromadzenia mukopolisacharydów. Mukopolisacharydoza typu VI (MPS VI) to choroba heterogeniczna i wieloukładowa, charakteryzująca się deficytem N-acetylogalaktozamina-4-sulfatazy, enzymu lizosomalnego hydrolazy, który katalizuje hydrolizę fragmentu siarczanowego glikozaminoglikanu – dermatansulfanu. Obniżona lub brakująca aktywność N-acetylogalaktozamina-4-sulfatazy prowadzi do gromadzenia się dermatansulfanu w komórkach różnych typów i tkankach.

Podstawą terapii zastępczej enzymem jest przywrócenie aktywności enzymatycznej na poziomie wystarczającym do hydrolizy nagromadzonego substratu oraz zapobieganie dalszemu jego gromadzeniu.

Oczyszczona galsulfaza, rekombinowana forma ludzkiej N-acetylogalaktozamina-4-sulfatazy, jest glikoproteiną o masie cząsteczkowej około 56 kDa. Po odłączeniu końca N-galsulfaza składa się z 495 aminokwasów. Cząsteczka zawiera 6 miejsc modyfikacji oligosacharydowych wiązanych N. Po podaniu dożylnemu galsulfaza szybko usuwana jest z krwiobiegu i wychwytywana przez komórki, kierując się do lizosomów, najprawdopodobniej za pośrednictwem receptorów mannozy-6-fosforanu.

Trzy badania kliniczne Naglazymu® koncentrowały się na ocenie objawów systemowych mukopolisacharydozy typu VI (MPS VI), takich jak wytrzymałość, ruchomość stawów, bóle stawów i sztywność, obturacja dróg oddechowych górnych, precyzyjne ruchy rąk oraz ostrość wzroku.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Naglazymu® oceniano w randomizowanym, podwójnie ślepych, kontrolowanym placebo badaniu fazy III z udziałem 39 pacjentów z mukopolisacharydozą typu VI (MPS VI) w wieku od 5 do 29 lat. Większość pacjentów miała niski wzrost, zaburzoną wytrzymałość i objawy ze strony układu ruchu. Do badania zakwalifikowano pacjentów, którzy na poziomie wyjściowym byli w stanie przejść więcej niż 5 metrów, ale mniej niż 250 metrów w 12-minutowym teście chodu lub mniej niż 400 metrów w 12 minutach.

Przez 24 tygodnie pacjenci otrzymywali co tydzień 1 mg/kg galsulfazy lub placebo. Głównym punktem końcowym skuteczności była liczba metrów przebytych w 12-minutowym teście chodu w 24. tygodniu w porównaniu z wynikiem wyjściowym. Drugorzędnymi punktami końcowymi skuteczności były liczba stopni przebytych w 3-minutowym teście wchodzenia po schodach oraz wydalanie moczowych glikozaminoglikanów (GAG) u pacjentów w grupie leczonej w porównaniu z grupą placebo w 24. tygodniu. 38 pacjentów zostało następnie włączonech do otwartego badania rozszerzonego, w którym otrzymywali co tydzień 1 mg/kg galsulfazy.

Po 24 tygodniach leczenia u pacjentów otrzymujących Naglazym® zaobserwowano poprawę dystansu przebywanego w 12 minut o 92 ± 40 m w porównaniu z grupą placebo (p = 0,025). U pacjentów w grupie leczonej zaobserwowano poprawę w 3-minutowym teście wchodzenia po schodach o 5,7 stopnia na minutę w porównaniu z grupą placebo. Po 24 tygodniach leczenia u pacjentów w grupie leczonej zaobserwowano również średnie zmniejszenie wydalania moczowego glikozaminoglikanu o 238 ± 17,8 µg/mg kreatyniny (± standardowy błąd (SB)). W grupie leczonej Naglazymem® wyniki glikozaminoglikanów (GAG) zbliżyły się do normalnego zakresu wiekowego.

W dodatkowym randomizowanym badaniu fazy IV z dwoma dawkami wzięło udział 4 pacjentów z mukopolisacharydozą typu VI (MPS VI) w wieku do 1 roku, którzy otrzymywali 1 lub 2 mg/kg/tydzień przez okres 53–153 tygodni.

Pomimo bardzo małej liczby pacjentów biorących udział w badaniu, możliwe są następujące wnioski.

Leczenie Naglazymem® wykazuje poprawę lub brak pogorszenia w odniesieniu do dysmorfii twarzy. Nie zapobiega jednak postępowi dysplazji szkieletu i rozwojowi przepuklin, ani nie zapobiega postępowi zacmienia rogówki. Tempo wzrostu pozostawało normalne w trakcie tego ograniczonego okresu obserwacji. U wszystkich czterech pacjentów zaobserwowano poprawę słuchu przynajmniej w jednym uchu. Stężenia moczowych glikozaminoglikanów (GAG) zmniejszyły się o ponad 70%, co jest zgodne z wynikami u starszych pacjentów.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetykę galsulfazy oceniano u 13 pacjentów z mukopolisacharydozą typu VI (MPS VI), którzy otrzymywali 1 mg/kg galsulfazy w postaci 4-godzinnej infuzji. Po 24 tygodniach leczenia średnie (± standardowy błąd (SB)) maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosiło 2357 (± 1560) ng/ml, a średnia (± SB) powierzchnia pod krzywą „stężenie–czas” (AUC0-T) wynosiła 5860 (± 4184) godz × ng/ml. Średni (± SB) objętość rozkładu (Vz) wynosił 316 (± 752) ml/kg, a średni (± SB) klirens osoczowy (CL) wynosił 7,9 (± 14,7) ml/min/kg. Średni (± SB) okres półtrwania (t1/2) wynosił 22,8 (±10,7) godz. w 24. tygodniu.

Parametry farmakokinetyczne u pacjentów włączonych do badania fazy I pozostawały stabilne przez długi czas (przynajmniej do 194 tygodnia).

Galsulfaza jest białkiem podlegającym metabolizmowi przez hydrolizę peptydów. Dlatego nie przewiduje się klinicznie istotnego wpływu zaburzeń funkcji wątroby na farmakokinetykę galsulfazy. Uważa się, że wydalanie galsulfazy drogą nerkową jest nieznaczne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Naglazym® stosuje się do długoterminowej enzymatycznej terapii zastępczej u pacjentów z potwierdzonym rozpoznaniem mukopolisacharydozy typu VI (MPS VI; niedobór N-acetylogalaktosamin-4-sulfatazy; zespół Maroteau-Lamy) (patrz dział «Farmakodynamika»).

Przeciwwskazania.

Ciężka lub zagrażająca życiu nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych, której nie można skorygować.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Nie przeprowadzono badań interakcji z innymi lekami.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych, nazwa i numer serii podawanego leku powinny być dokładnie zapisane w dokumentacji medycznej pacjenta.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami układu oddechowego

Podczas stosowania Naglazymu® u pacjentów z zaburzeniami układu oddechowego należy zachować ostrożność, ograniczyć lub dokładnie kontrolować stosowanie leków przeciwhistaminowych i innych środków uspokajających. W odpowiednich przypadkach klinicznych należy rozważyć konieczność zastosowania dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych podczas snu oraz tracheotomii.

U pacjentów z ostrą gorączką lub chorobą układu oddechowego może być konieczne odroczenie podania infuzji Naglazymu®.

Stosowanie u pacjentów z reakcjami infuzyjnymi

U pacjentów otrzymujących Naglazym® obserwowano reakcje infuzyjne, definiowane jako wszelkie niepożądane reakcje podczas lub w dniu po zakończeniu infuzji (zob. sekcję „Działania niepożądane”).

Dane z badań klinicznych Naglazymu® wskazują, że w ciągu 4–8 tygodni od rozpoczęcia leczenia u większości pacjentów oczekuje się powstawania przeciwciał IgG przeciwko galaktosulfazie.

W badaniach klinicznych Naglazymu® reakcje infuzyjne zazwyczaj korygowano poprzez przerwanie lub spowolnienie tempa infuzji oraz (profilaktyczne) podawanie pacjentowi leków przeciwhistaminowych i/lub środków przeciwgorączkowych (paracetamol), co pozwala pacjentowi na kontynuację leczenia.

Z uwagi na ograniczone doświadczenie w wznawianiu leczenia po długiej przerwie, należy zachować ostrożność ze względu na teoretyczne ryzyko zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości.

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia reakcji infuzyjnych podczas podawania Naglazymu®, pacjentom zaleca się profilaktyczne podanie leków przeciwhistaminowych z lub bez środków przeciwgorączkowych około 30–60 minut przed rozpoczęciem infuzji.

W przypadku łagodnej lub umiarkowanej reakcji infuzyjnej należy rozważyć konieczność podania leków przeciwhistaminowych i paracetamolu oraz/lub zmniejszenia tempa infuzji do połowy tempa, przy którym wystąpiła reakcja.

W przypadku pojedynczej ciężkiej reakcji infuzyjnej należy przerwać infuzję do ustąpienia objawów oraz rozważyć podanie leków przeciwhistaminowych i paracetamolu. Infuzję można wznowić, zmniejszając jej tempo do 50–25% tempa, przy którym wystąpiła reakcja.

W przypadku nawracającej umiarkowanej reakcji infuzyjnej lub ponownego podania po pojedynczej ciężkiej reakcji infuzyjnej należy rozważyć konieczność profilaktycznego stosowania leczenia farmakologicznego (leki przeciwhistaminowe, paracetamol i/lub kortykosteroidy) oraz zmniejszenia tempa infuzji do 50–25% tempa, przy którym wystąpiła poprzednia reakcja.

Tak jak w przypadku wszelkich dożylnych leków białkowych, możliwe są ciężkie reakcje nadwrażliwości alergicznego typu. W przypadku wystąpienia takich reakcji zaleca się natychmiastowe przerwanie podawania Naglazymu® oraz rozpoczęcie odpowiedniego leczenia farmakologicznego. Należy przestrzegać obowiązujących standardów medycznych udzielania pomocy w nagłych wypadkach. Pacjenci z reakcjami alergicznymi podczas infuzji Naglazymu® wymagają szczególnej ostrożności przy kolejnych podaniach; podczas infuzji konieczna jest obecność odpowiednio przygotowanego personelu oraz wyposażenia do udzielania natychmiastowej pomocy resuscytacyjnej (w tym podawania adrenaliny). Ciężkie lub potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości stanowią przeciwwskazanie do ponownego podania, jeśli reakcja nadwrażliwości nie ulega korekcji (zob. również sekcję „Przeciwwskazania”).

Kompresja rdzenia kręgowego lub jego odcinka szyjnego

Kompresja rdzenia kręgowego lub jego odcinka szyjnego (KRSK), prowadząca do mielopatii, jest znanym i poważnym powikłaniem Mukopolisacharydozy typu VI (MPS VI). W okresie po rejestracji u niektórych pacjentów otrzymujących Naglazym® wystąpiła lub nasiliła się KRSK, co wymagało przeprowadzenia operacji dekompresyjnej. Pacjenci wymagają nadzoru w celu wczesnego wykrycia objawów KRSK (w tym bólu pleców, porażenia kończyn poniżej poziomu kompresji, nietrzymania moczu i stolca) oraz odpowiedniej pomocy klinicznej.

Ryzyko ostrej niewydolności sercowo-oddechowej

Należy zachować ostrożność podczas podawania Naglazymu® pacjentom wrażliwym na obciążenie płynami, takim jak pacjenci o masie ciała 20 kg lub mniej, pacjenci z ostrymi chorobami układu oddechowego lub pacjenci z upośledzoną funkcją serca i/lub układu oddechowego, ponieważ może dojść do niewydolności serca zastoinowej. Podczas infuzji Naglazymu® należy zapewnić pacjentowi odpowiednie wsparcie medyczne i monitorowanie, a niektórzy pacjenci mogą wymagać dłuższego obserwowania, które powinno być dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta (zob. sekcję „Sposób podania i dawki”).

Reakcje immunomedynowane

Podczas stosowania Naglazymu® obserwowano reakcje immunokompleksowe typu III, w tym membranozny nefryt. W przypadku wystąpienia reakcji immunokompleksowej zaleca się przerwanie podawania Naglazymu® oraz rozpoczęcie odpowiedniego leczenia farmakologicznego. Należy rozważyć ryzyko i korzyści ponownego podania Naglazymu® po wystąpieniu reakcji immunomedynowanej (zob. sekcję „Sposób podania i dawki”).

Dieta o ograniczonym spożyciu sodu

Naglazym® zawiera 0,8 mmol (18,4 mg) sodu w jednym fiolku i jest podawany w roztworze chlorku sodu 9 mg/ml do wstrzykiwań. Należy to uwzględnić podczas leczenia pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania leku Naglazym® u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę lub rozwój embrionalny i płodowy. Naglazym® nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy leczenie jest konieczne.

Karmienie piersią

Brak informacji na temat wydzielania galaktosulfazy w mleko matki, dlatego należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia Naglazymem®.

Fekundność

Badania funkcji rozrodczej przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały zaburzeń płodności ani szkodliwego wpływu na zarodek lub płód w wyniku stosowania Naglazymu® w dawkach do 3 mg/kg/dobę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

Tak jak w przypadku innych chorób lizosomalnych o podłożu genetycznym, szczególnie przy ciężkich postaciach choroby, ważne jest jak najwcześniejsze rozpoczęcie leczenia, zanim pojawią się nieodwracalne objawy kliniczne.

Leczenie lekiem Naglazym® powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu pacjentów z mukopolisacharydozą typu VI (MPS VI) lub innymi wrodzonymi chorobami metabolicznymi. Naglazym® należy podawać w odpowiednich warunkach klinicznych, w obecności wyposażenia reanimacyjnego umożliwiającego udzielenie natychmiastowej pomocy medycznej.

Dawkowanie

Zalecana dawka galunsulfazy wynosi 1 mg/kg masy ciała, podawana raz w tygodniu w formie dożylnej infuzji trwającej 4 godziny.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Naglazymu® u pacjentów powyżej 65. roku życia, a także nie ma zaleceń dotyczących alternatywnego schematu dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Naglazymu® u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), a także nie ma zaleceń dotyczących alternatywnego schematu dawkowania dla tych pacjentów.

Instrukcje dotyczące stosowania leku

Sposób stosowania

Początkową szybkość infuzji należy regulować tak, aby w ciągu pierwszej godziny wprowadzić około 2,5 % całkowitego objętości roztworu, a pozostałą część (około 97,5 %) podawać w ciągu kolejnych 3 godzin.

Każdy flakon Naglazymu® przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Stężony roztwór do infuzji należy rozcieńczyć roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do infuzji, stosując technikę bezpieczną zakaźnie. Zaleca się podawanie rozcieńczonego roztworu Naglazymu® pacjentom za pomocą zestawu do infuzji wyposażonego w wbudowany filtr 0,2 μm.

Przygotowanie roztworu do infuzji Naglazymu® (należy stosować technikę bezpieczną zakaźnie)

W zależności od masy ciała danego pacjenta należy ustalić liczbę flakonów do rozcieńczenia i wyciągnąć je z lodówki z wyprzedzeniem ok. 20 minut, aby osiągnęły temperaturę pokojową.

Przed rozcieńczeniem należy sprawdzić każdy flakon pod kątem obecności zanieczyszczeń mechanicznych i zmiany barwy leku. Roztwór powinien być przezroczysty lub lekko opalescencyjny, bezbarwny do jasnożółtego, wolny od widocznych cząstek.

Z worka do infuzji o pojemności 250 ml należy usunąć i zutylizować objętość roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do infuzji równą całkowitej objętości Naglazymu®, którą należy dodać. Dla pacjentów narażonych na obciążenie płynem, których masa ciała jest mniejsza niż 20 kg, należy rozważyć stosowanie worków o pojemności 100 ml; w takim przypadku szybkość infuzji (ml/min) należy zmniejszyć, aby całkowity czas trwania infuzji wynosił co najmniej 4 godziny. W przypadku stosowania worków o pojemności 100 ml, objętość Naglazymu® można dodawać bezpośrednio do worka do infuzji.

Naglazym® należy powoli dodawać do roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do infuzji.

Przed infuzją roztwór należy ostrożnie wymieszać.

Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić roztwór pod kątem obecności zanieczyszczeń mechanicznych. Należy stosować wyłącznie przezroczyste, bezbarwne roztwory wolne od widocznych cząstek.

Rozcieńczone roztwory: potwierdzono stabilność chemiczną i fizyczną w warunkach użytkowania przez okres do 4 dni w temperaturze pokojowej (23–27 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, Naglazym® należy stosować natychmiast. Jeżeli lek nie jest stosowany natychmiast, użytkownik ponosi odpowiedzialność za warunki i czas przechowywania; zazwyczaj lek należy przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C, a następnie do 24 godzin w temperaturze pokojowej (23–27 °C) w czasie podawania.

Wszelkie niewykorzystane leki lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Nie ma podstaw do uzasadnienia szczególnych aspektów stosowania Naglazymu® u dzieci. Dane dostępne do chwili obecnej podano w sekcji „Farmakodynamika”.

Przedawkowanie.

Niektórzy pacjenci otrzymali całkowitą dawkę Naglazymu® dwukrotnie wyższą od zalecanej, w wyniku przekroczenia szybkości infuzji, bez widocznych działań niepożądanych.

Działania niepożądane.

Z uwagi na niewielką liczbę uczestników badań klinicznych dane dotyczące działań niepożądanych ze wszystkich badań Naglazym® zostały połączone i przeanalizowane w jednej analizie bezpieczeństwa.

U wszystkich pacjentów otrzymujących Naglazym® (59 na 59) odnotowano co najmniej jedno działanie niepożądane. U większości (42 na 59; 71 %) pacjentów wystąpiło co najmniej jedno niepożądane działanie niepożądane. Najczęstsze działania niepożądane to gorączka, wysypka, świąd, pokrzywka, dreszcze, nudności, ból głowy, ból brzucha, wymioty i duszność. Ciężkie działania niepożądane obejmowały obrzęk krtani, apnię, gorączkę, pokrzywkę, zaburzenia oddychania, obrzęk naczynioruchowy, astmę oraz reakcję anafilaktyczną.

Reakcje związane z infuzją, definiowane jako działania niepożądane występujące podczas infuzji Naglazym® lub w dniu podania leku, zaobserwowano u 33 (56 %) z 59 pacjentów otrzymujących Naglazym® w pięciu badaniach klinicznych. Reakcje infuzyjne wystąpiły od tygodnia 1 do tygodnia 146 terapii Naglazymem® i pojawiały się przy wielokrotnych infuzjach, choć nie zawsze w kolejnych tygodniach. Bardzo częstymi objawami tych reakcji infuzyjnych były: gorączka, dreszcze, wysypka, pokrzywka i duszność. Częstymi objawami reakcji infuzyjnych były: świąd, wymioty, ból brzucha, nudności, nadciśnienie, ból głowy, ból w klatce piersiowej, zaczerwienienie, kaszel, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia oddychania, drżenie, zapalenie spojówek, niedowaga, skurcz oskrzeli i ból stawów.

Działania niepożądane, o których informacje przedstawiono poniżej, sklasyfikowano według układów i narządów (MedDRA) oraz częstości występowania. Według częstości występowania działania niepożądane podzielono na następujące kategorie: bardzo częste – reakcje o częstości ≥ 1/10; częste – reakcje o częstości od ≥ 1/100 do < 1/10. Ze względu na małą liczbę pacjentów działania niepożądane występujące u jednego pacjenta sklasyfikowano jako częste. W każdej grupie działania niepożądane wymieniono w kolejności malejącej ich nasilenia. Częstość działań niepożądanych zarejestrowanych w okresie posprzedażowym określono jako „nieznana częstość” (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Ogółem w trakcie wszystkich badań klinicznych zaobserwowano jeden przypadek apneii sennego.

Zaburzenia układu odpornościowego: nieznana częstość – anafilaksja, wstrząs.

Zakażenia i inwazje: bardzo często – zapalenie gardła*, zapalenie żołądka i jelit*.

Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – arefleksja*, ból głowy; często – drżenie; nieznana częstość – parestezja.

Zaburzenia oka: bardzo często – zapalenie spojówek*, zamglenie rogówki*.

Zaburzenia kardiologiczne: nieznana częstość – bradykardia, tachykardia, sinica.

Zaburzenia słuchu i równowagi: bardzo często – ból uszu*, zaburzenia słuchu*.

Zaburzenia układu naczyniowego: bardzo często – nadciśnienie*; często – niedociśnienie; nieznana częstość – bladość.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: bardzo często – duszność*, zatkany nos*; często – apne*, kaszel, zaburzenia oddychania, astma, skurcz oskrzeli; nieznana częstość – obrzęk krtani, hipoksja, tachypnoe.

Zaburzenia układu pokarmowego: bardzo często – ból brzucha*, przepuklina pępkowa*, wymioty, nudności.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: bardzo często – obrzęk naczynioruchowy*, wysypka*, pokrzywka, świąd; często – zaczerwienienie.

Zaburzenia ogólne i miejsca podania: bardzo często – ból*, ból w klatce piersiowej*, dreszcze*, niedowaga*, gorączka.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: bardzo często – ból stawów.

Uwagi:

* Reakcje, które występowały częściej w grupie aktywnej w randomizowanym badaniu kontrolowanym placebo niż w grupie placebo; częstość określono u 39 pacjentów w badaniu podwójnie ślepych III fazy.

Inne reakcje o znanej częstości występowania rejestrowano u 59 pacjentów otrzymujących Naglazym® we wszystkich pięciu badaniach klinicznych.

Reakcje o nieznanej częstości występowania rejestrowano w okresie posprzedażowym.

U czterech pacjentów w wieku poniżej 1 roku profil bezpieczeństwa wyższej dawki (2 mg/kg/tydzień) nie wykazywał klinicznie istotnych różnic w porównaniu z profilem zalecanej dawki 1 mg/kg/tydzień oraz odpowiadał profilowi bezpieczeństwa Naglazym® u dzieci starszego wieku.

Imunogenność

Spośród 59 pacjentów otrzymujących Naglazym® w badaniach klinicznych, 54 poddano badaniu obecności przeciwciał IgG. 53 z 54 pacjentów (98 %) miało pozytywny wynik testu na obecność przeciwciał IgG przeciwko galsulfazie.

Kompleksową analizę przeciwciał na podstawie danych z trzech badań klinicznych przeprowadzono u 48 pacjentów.

Chociaż u większości pacjentów z wysokim ogólnym mianem przeciwciał obserwowano powtarzające się reakcje infuzyjne, to miano przeciwciał przeciwko galsulfazie nie pozwala przewidzieć częstości ani nasilenia tych reakcji. Ponadto rozwój przeciwciał nie jest czynnikiem prognostycznym zmniejszonej skuteczności, choć pacjenci z ograniczoną odpowiedzią pod względem parametrów wytrzymałości lub glikozaminoglikanów moczowych (GAG) mają tendencję do wyższych szczytowych mian anty-galsulfazowych niż pacjenci dobrze reagujący.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze od 2 °C do 8 °C.

Nie zamarzać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Niniejszego leku nie wolno mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do infuzji.

Opakowanie.

5 ml w fiolce zamkniętej korkiem i zabezpieczonej aluminiową pokrywką typu „flip-off” z dyskiem polipropylenowym. 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

BioMarin International Limited

(kontrola jakości produktu gotowego, oznakowanie, opakowanie wtórne, osoba odpowiedzialna za wydanie serii).

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Shanbally, Ringaskiddy, Co. Cork, Irlandia.

Wnioskodawca. BioMarin International Limited.

Siedziba wnioskodawcy. Shanbally, Ringaskiddy, Co. Cork, Irlandia.