Mozifer

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MOZIFER (MOZIFER)

Skład:

substancja czynna: pleryksafor;

1 ml roztworu zawiera 20 mg pleryksaforu;

1 fiolka zawiera 24 mg pleryksaforu w 1,2 ml roztworu;

substancje pomocnicze: Natrium chloridum, Natrium hydroxidum*, acidum chlorhidricum*, woda do wstrzykiwań.

* – używane do regulacji pH

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór, od bezbarwnego do jasnożółtego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inne immunostymulatory. Pleryksafor.

Kod ATX L03A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Mechanizm działania

Plerixafor jest pochodną bicykloamin i selektywnym, odwracalnym antagonistą receptora chemokinowego CXCR4, który blokuje jego wiązanie z naturalnym ligandem – czynnikiem stromalnych komórek-1alpha- (SDF-1alpha-), znanym również jako CXCL12. Uważa się, że wywołany przez plerixafora leukocytozę oraz zwiększoną liczbę krążących komórek prekursorowych hematopoezy powoduje zakłócenie wiązania CXCR4 z jego naturalnym ligandem, co prowadzi do pojawienia się w krążeniu zarówno dojrzałych, jak i polipotentnych komórek. Komórki CD34+, mobilityzowane przez plerixafora, są funkcjonalne i zdolne do wszczepienia, z długotrwałym potencjałem regeneracji populacji.

Farmakodynamika

W badaniach farmakodynamicznych przeprowadzonych u zdrowych ochotników z zastosowaniem tylko plerixafora, szczyt mobilizacji komórek CD34+ obserwowano w ciągu 6–9 godzin po podaniu leku. W badaniach farmakodynamicznych u zdrowych ochotników oraz u pacjentów z zastosowaniem schematu mobilizacji obejmującego czynnik stymulujący kolonie granulocytów i makrofagów (G-CSF) i plerixafora w tych samych dawkach, obserwowano dłuższy wzrost komórek CD34+ we krwi obwodowej od 4 do 18 godzin po podaniu leku, z szczytem zarejestrowanym między 10. a 14. godziną.

W celu porównania farmakokinetyki i farmakodynamiki plerixafora przy dawkach 0,24 mg/kg masy ciała lub 20 mg przeprowadzono badanie dotyczące wyników odległych u pacjentów z chłoniakiem nieziarniczym (N = 61, masa ciała pacjentów ≤ 70 kg), którzy otrzymywali plerixafora w tych dawkach. Stała dawka 20 mg wykazała 1,43-krotnie większą ekspozycję ogólnoustrojową (AUC0-10h) w porównaniu z dawką 0,24 mg/kg masy ciała oraz wyższą częstość odpowiedzi w osiągnięciu docelowej wartości wynoszącej ≥5×10⁶ komórek CD34+/kg. Mediana czasu do osiągnięcia ≥5×10⁶ komórek CD34+/kg wynosiła 3 dni w obu grupach leczenia, profil bezpieczeństwa był podobny w obu grupach. Masa ciała 83 kg została wybrana jako wartość progowa przejścia od dawki stałej do dawkowania opartego na wadze ciała (83 kg × 0,24 mg = 19,92 mg/kg).

Sprawność kliniczna i bezpieczeństwo

W dwóch randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z chłoniakiem nieziarniczym lub szpiczakiem plazmocyarnym (AMD3100-3101 i AMD3100-3102, odpowiednio) oceniano wzrost zawartości komórek CD34+ (komórki/μl) w ciągu 24 godzin poprzedzających pierwszy aferез (Tabela 1). W ciągu ocenianego 24-godzinnego okresu pierwszą dawkę plerixafora (0,24 mg/kg) lub placebo podawano 10–11 godzin przed aferезem.

Wzrost liczby komórek CD34+ we krwi obwodowej po podaniu leku plerixafora w połączeniu z czynnikiem stymulującym kolonie granulocytów (G-CSF)

Tabela 1.

Dzieci

Skuteczność i bezpieczeństwo leku pleryksafor oceniano w otwartym, wieloośrodkowym, kontrolowanym badaniu klinicznym u pacjentów w wieku od 1 do 18 roku życia z limfomą lub guzami stałymi, u których istniała wskazania do autologicznej transplantacji.

Wykluczono pacjentów z białaczką, z trwałym wysokim zaangażowaniem szpiku kostnego do mobilizacji lub z wcześniejszą transplantacją komórek macierzystych. Pacjenci (45 dzieci w wieku od 1 do 18 roku życia) zostali losowo przydzieleni do dwóch grup w stosunku 2:1. Pierwsza grupa otrzymywała pleryksafor w dawce 0,24 mg/kg masy ciała oraz standardową mobilizację (G-CSF z lub bez chemioterapii), grupa kontrolna otrzymywała wyłącznie standardową mobilizację. Podstawowa analiza wykazała, że u 80% pacjentów w grupie otrzymującej pleryksafor zaobserwowano co najmniej dwukrotne zwiększenie liczby komórek CD34+ we krwi obwodowej, mierzone od poranka dnia poprzedzającego pierwszy aferез do poranka dnia aferety, w porównaniu do 28,6% pacjentów w grupie kontrolnej (p = 0,0019).

Mediana poziomu wyjściowego komórek CD34+ we krwi obwodowej wynosiła 15 komórek/μl w grupie leczonej pleryksaforem i 35 komórek/μl w grupie kontrolnej. Mediana wzrostu liczby komórek CD34+ we krwi obwodowej od poziomu wyjściowego w dniu aferety wynosiła 3,2-krotność w grupie leczonej pleryksaforem i 1,4-krotność w grupie kontrolnej.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetykę pleryksaforu badano u pacjentów z limfomą i szpiczakiem mnogim po podaniu dawki klinicznej (0,24 mg/kg masy ciała) po wcześniejszej terapii G-CSF (10 μg/kg masy ciała raz dziennie przez do 4 kolejnych dni).

Wchłanianie

Pleryksafor jest szybko wchłaniany po podaniu podskórnie, maksymalna stężenie (Cmax) osiągane jest w ciągu około 30–60 minut (tmax). Po podaniu podskórnym pleryksaforu w dawce 0,24 mg/kg masy ciała, po wcześniejszej terapii G-CSF przez 4 kolejne dni, Cmax pleryksaforu we krwi osoczu oraz średnia wartość pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC0-24) wyniosły odpowiednio 887 ± 217 ng/ml i 4337 ± 922 ng×h/ml.

Rozkład

Pleryksafor umiarkowanie wiąże się z białkami osocza krwi ludzkiej (do 58%). Wyglądalny objętość rozkładu pleryksaforu u ludzi wynosi 0,3 l/kg, co wskazuje na to, że lek znacznie rozkłada się w przestrzeni pozajelitowej, ale nie jest nią ograniczony.

Metabolizm

W badaniu in vitro pleryksafor nie ulegał metabolizmowi w mikrosomach wątroby ludzkiej ani w pierwotnych hepatocytach ludzkich. Ponadto in vitro wykazano, że lek nie hamuje głównych izoenzymów metabolizujących CYP450 (1A2, 2A6, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4/5). W badaniu in vitro z hepatocytami ludzkimi pleryksafor nie indukował izoenzymów CYP1A2, CYP2B6 oraz CYP3A4. Uzyskane dane pozwalają przypuszczać, że potencjał interakcji lekowych pośrednich przez układ P450 dla pleryksaforu jest niski.

Wydalanie

Główną drogą wydalania pleryksaforu są nerki. Po podaniu pleryksaforu w dawce 0,24 mg/kg masy ciała zdrowym ochotnikom z prawidłową funkcją nerek około 70% leku wydalało się z moczem w niezmienionej postaci w ciągu pierwszych 24 godzin po podaniu. Okres półtrwania w osoczu (T1/2) wynosi 3–5 godzin. Dane z badań in vitro z wykorzystaniem modeli komórkowych MDCKII i MDCKII-MDR1 wskazują, że pleryksafor nie jest substratem ani inhibitorem białka P-glikoproteinowego.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek klirens pleryksaforu po dawce pojedynczej (0,24 mg/kg masy ciała) był obniżony; zaobserwowano pozytywną korelację z klirensami kreatyniny (KK). Średnie wartości AUC0-24 dla pleryksaforu podawanego osobom z niewydolnością nerek lekkiego (KK 51–80 ml/min), umiarkowanego (KK 31–50 ml/min) i ciężkiego (KK ≤ 30 ml/min) stopnia wyniosły odpowiednio 5410, 6780 i 6990 ng×h/ml, co przekracza wartości ekspozycji leku obserwowane przy prawidłowej funkcji nerek (5070 ng×h/ml). Niewydolność nerek nie wpływała na Cmax.

Płeć

Analiza populacyjna nie wykazała różnic w farmakokinetyce pleryksaforu u mężczyzn i kobiet.

Pacjenci w podeszłym wieku

Analiza populacyjna nie wykazała różnic w farmakokinetyce pleryksaforu w zależności od wieku.

Dzieci

U 48 pacjentów w wieku dziecięcym (od 1 do 18 roku życia włącznie) z guzami stałymi oceniano farmakokinetykę pleryksaforu w dawkach 0,16, 0,24 i 0,32 mg/kg masy ciała przy standardowej mobilizacji (G-CSF plus lub minus chemioterapia).

Korzystając z modelowania populacyjnej farmakokinetyki oraz dawkowania podobnego do dorosłych opartego na μg/kg, uzyskano dane wskazujące na zwiększenie ekspozycji na pleryksafor wraz ze wzrostem masy ciała u dzieci. Przy tej samej schemacie dawkowania opartym na masie ciała 240 μg/kg średnia ekspozycja na pleryksafor (AUC0-24h) była niższa u dzieci w wieku od 2 do <6 lat (1410 ng×h/ml), od 6 do <12 lat (2318 ng×h/ml) oraz od 12 do <18 lat (2981 ng×h/ml) niż u dorosłych (4337 ng×h/ml). Na podstawie modelowania populacyjnej farmakokinetyki, średnia ekspozycja na pleryksafor (AUC0-24h) u dzieci w wieku od 2 do <6 lat (1905 ng×h/ml), od 6 do <12 lat (3063 ng×h/ml) oraz od 12 do <18 lat (4015 ng×h/ml) przy dawce 320 μg/kg była bliższa ekspozycji u dorosłych otrzymujących 240 μg/kg.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Dorośli

Do wzmocnienia mobilizacji komórek macierzystych krwiotworczych do krwi obwodowej w celu ich zebrania i późniejszej autotransplantacji w połączeniu z czynnikiem stymulującym wzrost kolonii granulocytów (G-CSF) u dorosłych pacjentów z limfomą lub szpiczakiem mnogim, u których oczekuje się słabej aktywności mobilizacyjnej.

Dzieci w wieku od 1 do 18 roku życia

Do wzmocnienia mobilizacji komórek macierzystych krwiotworczych do krwi obwodowej w celu ich zebrania i późniejszej autotransplantacji w połączeniu z G-CSF u dzieci z limfomą lub nowotworami złośliwymi stałymi:

• profilaktycznie, gdy oczekuje się niskiej liczby krążących komórek macierzystych w dniu zaplanowanym na ich pobranie po mobilizacji za pomocą G-CSF (z lub bez chemioterapii),

lub

• u pacjentów, u których wcześniej nie udało się zebrać wystarczającej liczby komórek macierzystych krwiotwórczych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań interakcji tego leku. Testy przeprowadzone in vitro wykazały, że plerixafor nie jest metabolizowany przez izoenzymy cytochromu P450 oraz nie hamuje ani nie indukuje ich aktywności. Zgodnie z badaniami in vitro, plerixafor nie jest substratem ani inhibitorem białka P-glikoproteiny.

Dodanie rytyksymabu do „reżimu mobilizacji” (plerixafor i G-CSF) w badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z limfomą nieziarniczą nie wpływało na bezpieczeństwo pacjenta ani na stężenie komórek CD34+.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Możliwość mobilizacji komórek nowotworowych u pacjentów z limfoma i szpicem mnogim.

W przypadku stosowania pleriksaforu w połączeniu z G-CSF (w celu mobilizacji komórek macierzystych krwiotworzenia u pacjentów z limfoma lub szpicem mnogim) możliwe jest uwolnienie komórek nowotworowych z szpiku kostnego i ich późniejsze pobranie podczas leukocytoaferezy. Wyniki badań wykazały, że w przypadku mobilizacji komórek nowotworowych, liczba mobilizowanych komórek nowotworowych nie zwiększa się przy stosowaniu pleriksaforu w połączeniu z G-CSF w porównaniu ze stosowaniem samego G-CSF.

Mobilizacja komórek nowotworowych u pacjentów z białaczką.

Pleriksafor i G-CSF stosowano w programie dostępu indywidualnego u pacjentów z ostrą białaczką mieloidalną i białaczką plazmocytową. W niektórych przypadkach zaobserwowano wzrost liczby krążących komórek białaczkowych. Pleriksafor stosowany w celu mobilizacji komórek macierzystych krwiotworzenia może powodować mobilizację komórek nowotworowych, co może prowadzić do ich obecności w produkcie aferezy. Dlatego pleriksafora nie zaleca się stosować u pacjentów z białaczką w celu mobilizacji komórek macierzystych i ich późniejszego poboru.

Efekty hematologiczne

Hiperleukocytoza. Lek Mozifer stosowany w połączeniu z G-CSF zwiększa nie tylko populację komórek macierzystych krwiotworzenia, ale także liczbę krążących leukocytów. W trakcie stosowania leku Mozifer należy monitorować liczbę leukocytów. Należy starannie ocenić każdą sytuację podania leku Mozifer pacjentom, u których liczba neutrofili w krwi obwodowej przekracza 50 x 10⁹ komórek/l.

Trombocytopenia. Trombocytopenia jest znanym powikłaniem aferezy i występuje u pacjentów otrzymujących lek Mozifer. Należy monitorować liczbę płytek krwi u wszystkich pacjentów otrzymujących lek Mozifer, u których planuje się przeprowadzenie aferezy.

Reakcje alergiczne

Reakcje alergiczne o łagodnym i umiarkowanym nasileniu, takie jak pokrzywka, obrzęk okołoodczowy, duszność lub hipoksja (zob. rozdział „Efekty niepożądane”), ustępowały spontanicznie lub były kontrolowane odpowiednią terapią (np. leki przeciwhistaminowe, glikokortykosteroidy, nawadnianie, terapia tlenowa). Zaobserwowano poważne reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, niektóre z nich stanowiące zagrożenie dla życia, z klinicznie istotnym obniżeniem ciśnienia tętniczego i wstrząsem, u pacjentów otrzymujących pleriksafor. Zaleca się obserwację pacjentów podczas i po podaniu leku Mozifer przez co najmniej 30 minut po każdym jego podaniu. Potencjalne ryzyko reakcji alergicznych wymaga zachowania odpowiednich środków ostrożności.

Reakcje wazowagane

Po podskórnych wstrzyknięciach leku mogą wystąpić reakcje wazowagane, hipotensja ortostatyczna i/lub omdlenia (zob. rozdział „Efekty niepożądane”). Ze względu na możliwość wystąpienia takich reakcji należy zachować odpowiednie środki ostrożności.

Splenomegalia

W badaniach przedklinicznych zaobserwowano wzrost bezwzględnej i względnej masy śledziony, związany z krwiotwórstwem pozaszpikowym, po długotrwałym (2–4 tygodnie) codziennym podawaniu pleriksaforu szczurom (wstrzykiwania podskórne; dawka leku przekraczała dawkę zalecaną dla człowieka 4-krotnie).

Zarejestrowano przypadki wystąpienia splenomegalii i/lub nietraumatycznego pęknięcia śledziony przy jednoczesnym stosowaniu pleriksaforu z G-CSF, co należy uwzględnić w sytuacjach, gdy pacjenci otrzymujący Mozifer w połączeniu z G-CSF skarżą się na ból w lewym podżebrzu i/lub w okolicy łopatki lub barku.

Sód

Każda dawka leku Mozifer zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować skuteczne metody antykoncepcji w trakcie leczenia.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania pleriksaforu u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne leku. Pacjentki należy poinformować, że zastosowanie pleriksaforu w czasie ciąży może prowadzić do wad wrodzonych rozwoju. Stosowanie leku Mozifer w czasie ciąży jest możliwe tylko wtedy, gdy korzyść z jego zastosowania przewyższa potencjalne ryzyko.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących możliwości przenikania pleriksaforu do mleka matki, dlatego ryzyko dla noworodka nie może być wykluczone. W trakcie leczenia lekiem Mozifer należy przerwać karmienie piersią.

Fertylność

Nieznany jest wpływ pleriksaforu na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Pleriksafor może wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami. Ponieważ u niektórych pacjentów obserwowano zawroty głowy, osłabienie lub reakcje wazowagane, należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i wykonywania innych potencjalnie niebezpiecznych czynności.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie lekiem Mozifer powinien przepisać i prowadzić wykwalifikowany onkolog i/lub hematolog. Mobilizację i aferezę komórek należy przeprowadzać we współpracy z ośrodkiem onkohematologicznym posiadającym wystarczające doświadczenie w tej dziedzinie, gdzie istnieje możliwość odpowiedniego kontroli poziomu komórek progenitorowych hematopoezy.

Wiek powyżej 60 roku życia i/lub wcześniejsza chemioterapia mielosupresyjna, i/lub intensywna poprzednia chemioterapia, i/lub szczytowa liczba krążących komórek macierzystych mniejsza niż 20 komórek macierzystych/mikrolitr zostały określone jako czynniki prognostyczne złej mobilizacji.

Dawki

Zalecana dawka dobową plerikszaboru przy podaniu podskórnym wynosi:

Dorośli:

• dawka stała 20 mg lub 0,24 mg/kg masy ciała dla pacjentów o masie ciała ≤ 83 kg;
• 0,24 mg/kg masy ciała dla pacjentów o masie ciała > 83 kg.

Dzieci w wieku od 1 do 18 roku życia:

• 0,24 mg/kg masy ciała.

Z każdej fiolki leku Mozifer otrzymuje się 1,2 ml wodnego roztworu plerikszaboru do wstrzykiwań o stężeniu 20 mg/ml (1 fiolka zawiera 24 mg plerikszaboru).

Strzykawka do pobrania plerikszaboru powinna być dobrana zgodnie z masą ciała pacjenta.

Dla pacjentów o niskiej masie ciała, do 45 kg masy ciała, można stosować strzykawki 1 ml przeznaczone dla niemowląt. Taka strzykawka ma najmniejszą skalę podziału co 0,01 ml, dlatego nadaje się do podania plerikszaboru w dawce 240 μg/kg pacjentom pediatrycznym o masie ciała co najmniej 9 kg. Dla pacjentów o masie ciała powyżej 45 kg można stosować strzykawki 1 ml lub 2 ml z podziałką umożliwiającą pomiar objętości do 0,1 ml.

Lek wstrzykuje się podskórnie 6–11 godzin przed rozpoczęciem aferezy po wcześniejszej czterodniowej terapii G-CSF. W badaniach klinicznych lek plerikszabor stosowano zazwyczaj przez 2–4 dni z rzędu (do 7 dni ciągłego stosowania).

Do obliczenia wymaganej objętości do wstrzyknięcia leku Mozifer należy stosować masę ciała pacjenta w momencie leczenia, która powinna być określona w ciągu 1 tygodnia przed podaniem pierwszej dawki leku Mozifer.

W badaniach klinicznych dawkę leku plerikszabor obliczano na podstawie masy ciała pacjentów w momencie leczenia, która wynosiła do 175% masy ciała idealnej. Dawkowanie i stosowanie leku plerikszabor u pacjentów, których masa ciała przekracza 175% masy ciała idealnej, nie zostało zbadane.

Masę ciała idealną można określić za pomocą następujących wzorów:

Mężczyźni (kg):

50 + 2,3 × ([Wzrost (cm) × 0,394] - 60);

Kobiety (kg):

45,5 + 2,3 × ([Wzrost (cm) × 0,394] - 60).

Na podstawie danych dotyczących zwiększenia ekspozycji przy wzroście masy ciała dawka leku Mozifer nie powinna przekraczać 40 mg na dobę.

Zalecane leki towarzyszące

W głównych badaniach klinicznych leku plerikszabor wszyscy pacjenci otrzymywali G-CSF w dawce 10 μg/kg masy ciała rano, przez 4 dni z rzędu przed pierwszym podaniem plerikszaboru, a następnie każdego ranka do momentu przeprowadzenia aferezy.

Stosowanie u szczególnych grup pacjentów

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Jeśli klirens kreatyniny (KC) wynosi 20–50 ml/min, dawkę plerikszaboru należy zmniejszyć o jedną trzecią do 0,16 mg/kg masy ciała/ dobę (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Dane kliniczne dotyczące stosowania skorygowanej dawki leku są ograniczone. Posiadany doświadczenie kliniczne ze stosowania plerikszaboru nie pozwala na udzielenie zaleceń dotyczących dawkowania leku przy KC < 20 ml/min, ani też dla pacjentów poddawanych hemodializie.

Ze względu na zwiększający się wpływ leku wraz ze wzrostem masy ciała, dawka plerikszaboru nie powinna przekraczać 27 mg/ dobę przy KC ≤ 50 ml/min.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek korekta dawki nie jest wymagana. Przy KC ≤ 50 ml/min zaleca się zmianę dawki leku (patrz powyżej podrozdział „Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek”). Należy pamiętać, że z wiekiem rośnie prawdopodobieństwo obniżenia funkcji nerek, dlatego dawkę leku u pacjentów w wieku podeszłym należy dobierać ostrożnie.

Sposób stosowania

Lek wstrzykuje się podskórnie. 1 fiolka leku Mozifer przeznaczona jest do jednorazowego użycia.

Przed podaniem należy sprawdzić fiolkę. Jeśli w roztworze występują wtrącenia mechaniczne lub nastąpiła zmiana koloru roztworu, nie należy go podawać. Lek Mozifer jest sterylnym preparatem bez dodatku konserwantów, dlatego podczas pobierania zawartości fiolki do strzykawki do wstrzykiwań podskórnych należy przestrzegać zasad aseptyki.

Badania dotyczące zgodności leku Mozifer z innymi lekami nie były prowadzone, dlatego nie należy mieszać go z innymi lekami w tej samej strzykawce.

Środka, który pozostał po podaniu wymaganej dawki, należy zniszczyć.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku plerikszabor u dzieci (od 1 do mniej niż 18 roku życia) badano w otwartym, wieloośrodkowym, kontrolowanym badaniu klinicznym (patrz rozdział „Właściwości farmakologiczne”). Profil bezpieczeństwa w tym badaniu był podobny do obserwowanego u dorosłych.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania. Biorąc pod uwagę ograniczone dane dotyczące stosowania leku w dawce przekraczającej zalecaną (do 0,48 mg/kg), można przypuszczać, że częstotliwość zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego, reakcji wazowagotonicznych, hipotensji ortostatycznej i/lub omdlenia może wzrosnąć.

Efekty uboczne.

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku pleryksafor w połączeniu z G-CSF u pacjentów z limfomą i szpiczakiem mnogim pochodzą z dwóch randomizowanych badań kontrolowanych placebo (faza III) u 301 pacjentów oraz z 10 niekontrolowanych badań (faza II) u 242 pacjentów. Pacjenci otrzymywali leczenie pleryksaforem w dawce 0,24 mg/kg masy ciała/doba podskórnie. Czas trwania leczenia w tych badaniach wynosił od 1 do 7 dni bez przerwy (mediana – 2 dni).

W dwóch badaniach (faza III) z udziałem pacjentów z limfomą nie-Hodgkina i szpiczakiem mnogim (AMD3100-3101 i AMD3100-3102, odpowiednio) 301 pacjentów otrzymywało leczenie kombinacją pleryksaforu z G-CSF, a 292 pacjentów otrzymało terapię placebo i G-CSF. Dzienne dawkowanie G-CSF wynosiło 10 μg/kg masy ciała rano przez 4 kolejne dni przed pierwszą iniekcją pleryksaforu lub placebo, a także każdego ranka przed przeprowadzeniem aferezy.

Poniżej przedstawiono niepożądane reakcje, które obserwowano częściej w grupie otrzymującej pleryksafor i G-CSF niż w grupie otrzymującej placebo i G-CSF. Częstość występowania niepożądanych reakcji była ≥ 1% wśród pacjentów otrzymujących pleryksafor podczas mobilizacji komórek macierzystych krwiotworzenia i aferezy, a także przed chemioterapią/terapią mieloablatywną w przygotowaniu do transplantacji.

W przypadku stosowania chemioterapii/ablacjii w ramach przygotowania do transplantacji nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości występowania niepożądanych zdarzeń między grupami leczonymi w ciągu 12 miesięcy po transplantacji.

Poniżej przedstawiono niepożądane reakcje obserwowane częściej w grupie leczonej pleryksaforem niż w grupie placebo, związane ze stosowaniem pleryksaforu podczas mobilizacji i aferezy w badaniach fazy III.

Niepożądane reakcje podano według układu narządowego i częstości występowania. Częstość określono na podstawie następujących kryteriów: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000 do <1/1000), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu limfatycznego

Nieznana częstość: splenomegalia i nietraumatyczne pęknięcie śledziony (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia psychiczne

Często: bezsenność.

Rzadko: nietypowe sny, koszmary nocne.

Ze strony układu nerwowego

Często: ból głowy, zawroty głowy.

Ze strony przewodu pokarmowego

Bardzo często: biegunka, nudności.

Często: wzdęcia, bóle brzucha, wymioty, uczucie rozdęcia brzucha, suchość w ustach, dyskomfort w okolicy nadbrzusza, zaparcia, niestrawność, hipozestezja błony śluzowej jamy ustnej.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Często: hiperhidroza, zaczerwienienie.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: artrodyne, ból mięśniowo-szkieletowy.

Ogólne zaburzenia i zaburzenia w miejscu podania

Bardzo często: reakcje w miejscu iniekcji.

Często: zmęczenie, niedobrze.

Niepożądane reakcje u pacjentów z limfomą i szpiczakiem mnogim, którzy otrzymywali pleryksafor w kontrolowanych badaniach fazy III i niekontrolowanych badaniach, w tym badaniu fazy II, w którym pleryksafor stosowano w monoterapii do mobilizacji komórek macierzystych krwiotworzenia, były podobne. Częstość występowania niepożądanych reakcji u pacjentów z limfomą i szpiczakiem mnogim nie różniła się w zależności od choroby, wieku ani płci.

Reakcje alergiczne

Reakcje alergiczne obejmowały jedną lub więcej z następujących niepożądanych reakcji: pokrzywkę, obrzęk okołoodbytniczy, duszność lub hipoksję. Reakcje te miały charakter łagodny lub umiarkowany i występowały w przybliżeniu w ciągu 30 minut po podaniu pleryksaforu.

Zawał mięśnia sercowego

Zgodnie z danymi z badań klinicznych, 7 spośród 679 pacjentów onkologicznych przeżyło zawał mięśnia sercowego po mobilizacji komórek macierzystych przy użyciu pleryksaforu i G-CSF. Wszystkie przypadki zawału mięśnia sercowego zaobserwowano co najmniej 14 dni po ostatnim podaniu pleryksaforu. Ponadto dwie pacjentki uczestniczące w programie indywidualnego stosowania badanego leku przeżyły zawał mięśnia sercowego po mobilizacji komórek macierzystych przy użyciu pleryksaforu i G-CSF. Jeden z przypadków zawału mięśnia sercowego wystąpił 4 dni po ostatnim podaniu pleryksaforu. Brak związku czasowego u 8 z 9 pacjentów oraz profil ryzyka uczestników, którzy przeżyli zawał mięśnia sercowego, nie pozwala uznać pleryksaforu za niezależny czynnik ryzyka zawału mięśnia sercowego u pacjentów otrzymujących G-CSF.

Hiperleukocytoza

W badaniach fazy III zwiększenie liczby leukocytów do 100×10⁹/l lub więcej w dzień poprzedzający aferezę lub w dowolny dzień aferezy zaobserwowano u 7% pacjentów otrzymujących pleryksafor i u 1% pacjentów otrzymujących placebo. Nie stwierdzono jednak powikłań ani objawów klinicznych związanych z leukocytozą.

Reakcje wazowagane

Reakcje wazowagane (ortostatyczne omdlenia i/lub omdlenia) występowały u mniej niż 1% uczestników badań klinicznych dotyczących stosowania pleryksaforu (pacjentów onkologicznych i zdrowych ochotników), którzy otrzymywali pleryksafor w dawce ≤ 0,24 mg/kg masy ciała. W większości przypadków reakcje te występowały w ciągu 1 godziny po podaniu pleryksaforu.

Ze strony przewodu pokarmowego

W badaniach klinicznych dotyczących stosowania pleryksaforu u pacjentów onkologicznych poważne zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (w tym biegunka, nudności, wymioty, bóle brzucha) raportowano rzadko.

Parestezje

Parestezje często występują u pacjentów onkologicznych po autotransplantacji z powodu licznych procedur medycznych. W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych fazy III częstość parestezji wynosiła odpowiednio 20,6% i 21,2% w grupach pleryksaforu i placebo.

Pacjenci starsi

24% uczestników dwóch kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących stosowania pleryksaforu miało 65 lat i więcej. Nie zaobserwowano istotnych różnic w częstości występowania niepożądanych reakcji w podgrupie pacjentów starszych (w porównaniu z młodszych pacjentami).

Okres ważności. 2 lata.

Okres ważności po pierwszym otwarciu opakowania.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek powinien być używany natychmiast. Jeśli lek nie został użyty natychmiast, użytkownik ponosi odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania przed zastosowaniem.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie przeprowadzono badań dotyczących zgodności leku Mozifer z innymi lekami, dlatego nie należy mieszać go z innymi lekami w jednej strzykawce.

Opakowanie. 1,2 ml (24 mg) w fiolce. 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Hetero Labs Limited, Indie.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Unit-VI, TSIIC, Formulation SEZ, Sy No. 410 & 411, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Mahaboobnagar-District, Telangana, Pin-509301, India.