Morfin Kalcek

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MORFIN KALCEK (MORPHINEKALCEKS)

Skład:

substancja czynna: morphine;

1 ml roztworu (1 ampułka) zawiera 10 mg morfiny hydrochloranu;

substancje pomocnicze: kwas chlorowodorowy rozcieńczony, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna lub lekko żółtawa ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbólowe. Opioidy. Alkaloidy maku. Kod ATC N02A A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Morfina jest naturalnym alkaloidem, klasycznym lekiem przeciwbólowym o silnym działaniu中枢owym. Silne działanie przeciwbólowe związane jest z działaniem agonistycznym na receptory opioidowe w korze mózgu, podwzgórzu, strukturze siatkowatej, układzie limbiczno-hipotalamicznym, szarej substancji okołowodnicy i substancji żelatynowej. Działanie agonistyczne chlorowodorku morfiny jest najwyraźniejsze na receptory mu- i kappa-. Wpływ na receptory sigma- i delta- jest słabszy. Morfina, aktywując receptory mu-, wywołuje analgezję nadrzędniową, euforię oraz uzależnienie lekowe. Działanie na receptory mu2 powoduje zwężenie źrenic, hamowanie oddychania i spowolnienie perystaltyki jelit. Stymulacja receptorów kappa- wywołuje analgezję rdzeniową, zwężenie źrenic oraz efekt uspokajający.

Działając na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), morfina znacząco zmniejsza ból ostry i przewlekły, obniża pobudzenie psychoruchowe, wywołuje ogólną relaksację i euforię. Morfina zmniejsza objętość i częstość wydechu, obniża wrażliwość ośrodka oddechowego na dwutlenek węgla. Zwężenie źrenic pojawia się w wyniku pobudzającego działania morfiny, wywołanego aktywacją receptorów mu- i kappa- nerwów okoruchowych. Silnie zwężone źrenice są typowym objawem przedawkowania morfiny.

Morfina aktywuje receptory mięśni gładkich żołądka i jelit, zwiększa ich tonus i zmniejsza perystaltykę. W ten sposób wydłuża się opróżnianie żołądka. Zmniejsza się sekrecja żołądka, żółci oraz trzustki. Spowolniony przepływ wody powoduje resorpcję wody i zwiększa lepkość kału. Wskutek działania rozszerzającego naczynia morfina zmniejsza odpływ żylny, dlatego jej zastosowanie jest wskazane w leczeniu niewydolności serca i obrzęku płuc.

W przypadku zwiększenia się skurczu pęcherza żółciowego i tonusu zwieracza Oddiego wzrasta ciśnienie żółci. Skurcze zwieracza cewki moczowej mogą powodować zatrzymanie moczu.

Długotrwałe stosowanie powoduje uzależnienie, które dotyczy głównie hamującego działania morfiny, a nie jej działania miotycznego ani wywołującego zaparcia.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po podaniu podskórnie lub do wewnątrzmięśniowo morfina szybko wchłania się do krwi. W przypadku szoku krążeniowego wchłanianie jest opóźnione. Po podaniu podskórnie maksymalny efekt osiągany jest w ciągu 50–90 minut, po wstrzyknięciu do wewnątrzmięśniowo – w ciągu 30–60 minut, czas trwania działania – 4–5 godzin.

Rozkład

Większość substancji czynnej tworzy koniugaty w wątrobie i jelitach. Morfina rozprowadzana z krwią dociera głównie do nerek, wątroby, płuc i śledziony, w mniejszym stężeniu – do mózgu i mięśni. Morfina łatwo przenika barierę krew-mózg i barierę łożyskową, przenika do mleka matki (w ilości mniejszej niż 1 % dawki podanej) oraz do potu. Oколо 35 % wiąże się z białkami osocza. Przewidywana objętość rozkładu w stanie równowagi wynosi 3,3±0,9 l/kg.

Wydalanie

Okres półtrwania wydalania morfiny wynosi 2 godziny, dla jej koniugatów – 2,4–6,7 godziny. Mniej niż 10 % morfiny wydala się w postaci niezmienionej. Większość morfiny w postaci koniugatów wydala się z moczem, do 10 % – w postaci koniugatów z żółcią wydala się z kałem. Oколо 90 % morfiny wydala się z organizmu w ciągu 24 godzin, jednak śladowe ilości morfiny w moczu utrzymują się ponad 48 godzin.

Grupy specjalne pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku wydalanie morfiny z organizmu zachodzi szybciej, u noworodków – wolniej. Zaburzenia funkcji wątroby i nerek mogą również wpływać na wydalanie morfiny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Opanowanie silnego, ostrego bólu po ciężkich urazach, złamaniach kości, oparzeniach, zabiegach operacyjnych;
• złagodzenie ostrego i przewlekłego bólu podczas zawału mięśnia sercowego, a także w przypadku ostrego zapalenia trzustki;
• zmniejszenie silnego, przewlekłego bólu w przypadku nowotworu złośliwego oraz zmniejszenie bólu spastycznego spowodowanego przemieszczaniem się kamieni w nerkach i w pęcherzu żółciowym;
• jako środek przeciwwysokowy przy urazie klatki piersiowej i w przypadku krwawienia do płuc, gdy napady kaszlu stają się niebezpieczne dla życia, a także przy kaszlu trudnym do opanowania, w zaawansowanym stadium raka płuc;
• w przypadku duszności związanej z uszkodzeniem lewej komory serca i obrzęku płuc;
• do premedykacji przed znieczuleniem.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku;
• ostra depresja oddychania, napady astmy oskrzelowej;
• ostra intoksykacja alkoholem;
• delirium;
• niedrożność jelit paralityczna lub ból brzucha o niejasnym pochodzeniu („ostry brzuch”);
• ostra biegunka wywołana zatruciem;
• podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe lub uraz głowy, guz mózgu;
• udar mózgu;
• stan padaczkowy;
• ogólne silne wyczerpanie;
• gorączka;
• choroba niedokrwienna serca;
• miksedemia;
• niedostateczność nadnerczy (choroba Addisona);
• feochromocytoza;
• ciężkie choroby wątroby lub nerek;
• kolka żółciowa;
• porfiria.

Nie można stosować chlorowodorku morfiny podczas terapii inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), a także w ciągu 2 tygodni po zakończeniu ich stosowania.

Nie można stosować chlorowodorku morfiny bezpośrednio po operacji dróg żółciowych, a także w przypadku biegunki wywołanej toksynami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Depresyjne działanie chlorowodorku morfiny mogą wzmocnić inne leki depresyjne na OUN (alkohol, barbiturany, neuroleptyki, antydepresanty, leki przeciwhistaminowe, gabapentyna lub pregabalina), inhibitory MAO, fizostygmina, neostygmina, amfetamina. Interakcje te powodują depresję OUN i oddychania, nasilają działanie hipotensyjne.

Jednoczesne stosowanie opioidów i środków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub analogiczne leki, z powodu dodatkowego działania depresyjnego na OUN zwiększa ryzyko sedymentacji, depresji oddychania, śpiączki i skutku śmiertelnego. Dawkę i czas trwania stosowania łącznego należy ograniczyć (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Chlorowodorku morfiny można stosować nie wcześniej niż po upływie 2 tygodni od zakończenia stosowania inhibitorów MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Trójcykliczne antydepresanty, głównie desipramina, nasilają i wydłużają działanie przeciwbólowe chlorowodorku morfiny.

Jednoczesne stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych nasila działanie uspokajające.

Stosowanie razem z cizaprydem zwiększa stężenie chlorowodorku morfiny w osoczu krwi.

Cymetydyna i rytonawir zwiększają stężenie chlorowodorku morfiny w osoczu krwi (ryzyko toksyczności).

Działanie chlorowodorku morfiny osłabiają mieszane agonisty-antagoniści opioidowe i częściowe agonisty (pentazocyna, butorfanol, buprenorfina). Te leki mogą nasilać objawy abstynencji u pacjentów, którzy przez długi czas stosowali chlorowodorek morfiny.

Jednoczesne stosowanie chlorowodorku morfiny i metoklopramidu lub domperidonu zmniejsza wpływ chlorowodorku morfiny na przewód pokarmowy.

U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, którzy otrzymywali morfinę, obserwowano opóźnioną i zmniejszoną ekspozycję na doustne leczenie przeciwpłytkowe inhibitorem P2Y12. Ta interakcja może być związana ze zmniejszoną motoryką przewodu pokarmowego i może dotyczyć innych opioidów. Znaczenie kliniczne jest nieznane, ale dane wskazują na możliwość zmniejszenia skuteczności inhibitora P2Y12 u pacjentów, którym jednocześnie podawano morfinę i inhibitor P2Y12 (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, u których niemożliwe jest odstawienie terapii morfiną, a szybkie zahamowanie działania P2Y12 jest uważane za istotne, można rozważyć możliwość zastosowania inhibitora P2Y12 dożylnej.

Chlorowodorek morfiny osłabia działanie leków moczopędnych, zwiększając wydzielanie hormonu antydiuretycznego, a także osłabia działanie środków przeczyszczających.

Opioidy spowalniają wchłanianie mexitetylenu.

Chlorowodorek morfiny nasila toksyczność związków fosforoorganicznych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu chlorowodorku morfiny pacjentom z astmą oskrzelową, chorobami zapalnymi lub obturacyjnymi jelit, miastenią, przerostem prostaty oraz w trakcie ciąży.

Pacjentom starszym, osłabionym, z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby, z hipotensją oraz skłonnością do napadów drgawkowych należy stosować mniejsze dawki chlorowodorku morfiny.

Chlorowodorku morfiny należy również stosować z ostrożnością u pacjentów z arytmiami, ciężkim stopniem serca płucnego oraz z bólem kolki moczowej.

Ryfampicyna może obniżyć stężenie morfiny we krwi. Należy monitorować działanie przeciwbólowe morfiny i dostosować jej dawkę podczas i po leczeniu ryfampicyną.

Może wystąpić hiperalgezja, przy której dalsze zwiększanie dawki morfiny nie wiąże się z większym efektem, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek leku. Może być konieczne zmniejszenie dawki morfiny lub zastąpienie jej innym opioidem.

Morfinę, podobnie jak inne silne agonisty receptora opioidowego, należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z wywiadem uzależnienia alkoholowego lub lekowego, ze względu na możliwość nadużywania.

Zaburzenia związane z używaniem opioidów (nadużywanie i uzależnienie)

Tolerancja oraz uzależnienie fizyczne i/lub psychiczne mogą się rozwinąć po wielokrotnym stosowaniu opioidów, takich jak Morfin Kalcek.

Wielokrotne stosowanie Morfin Kalcek może prowadzić do zaburzeń związanych z używaniem opioidów (ZUO). Im wyższa dawka i dłuższy czas leczenia opioidami, tym większe ryzyko rozwoju ZUO. Nadużywanie lub celowe nieprawidłowe stosowanie Morfin Kalcek może prowadzić do przedawkowania i/lub śmierci. Ryzyko rozwoju ZUO jest zwiększone u pacjentów z wywiadem osobistym lub rodzinnym (rodzice lub rodzeństwo) zaburzeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych (w tym zaburzeń związanych z używaniem alkoholu), u osób aktualnie używających wyrobów tytoniowych lub u pacjentów z istniejącymi innymi zaburzeniami psychicznymi (np. ciężka depresja, lęk, zaburzenia osobowości).

Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia Morfin Kalcek należy omówić z pacjentem cele terapii oraz schemat jej zakończenia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy również poinformować pacjenta o ryzykach i objawach ZUO. Pacjentom należy zalecić skontaktowanie się z lekarzem w przypadku pojawienia się takich objawów.

Pacjenci powinni być pod stałą obserwacją pod kątem objawów zachowania typowego dla uzależnienia (np. zbyt wcześnie zgłaszane prośby o dodatkową dawkę). Obejmuje to kontrolę jednoczesnego przyjmowania opioidów i leków psychoaktywnych (np. benzodiazepin). Pacjentom z objawami i objawami ZUO należy rozważyć możliwość konsultacji z lekarzem uzależnień.

Zespół odstawienia (abstynencji)

Ryzyko zespołu odstawienia wzrasta wraz z długością terapii i stosowaniem wysokich dawek leku. Objawy mogą być złagodzone przez dostosowanie dawki, zmianę postaci leku lub stopniowe odstawienie morfiny. Objawy patrz w sekcji „Działania niepożądane”.

Zaburzenia oddychania podczas snu

Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania podczas snu, w tym centralne bezdechy senny (CBS) i hipoksemię podczas snu. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko wystąpienia CBS i jest zależne od dawki. U pacjentów z CBS należy rozważyć możliwość zmniejszenia całkowitej dawki opioidów.

Ciężkie reakcje skórne (CRS)

Zgłaszano ostry, uogólniony pustulopowy wyprysk (OUPW), który może zagrozić życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego, w związku ze stosowaniem morfiny. Większość tych reakcji pojawiała się w ciągu pierwszych 10 dni leczenia. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach OUPW i zalecić im skontaktowanie się z lekarzem w przypadku wystąpienia takich objawów.

Jeśli pojawiają się objawy wskazujące na te reakcje skórne, morfinę należy odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami odpływu żółci (w tym w przypadku zapalenia trzustki o pochodzeniu żółciowym). Morfin może powodować dysfunkcję i skurcz zwieracza Oddiego, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia wewnątrzbrzusznego i zwiększa ryzyko wystąpienia objawów ze strony dróg żółciowych i zapalenia trzustki.

Ryzyko jednoczesnego stosowania środków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub leki analogiczne

Jednoczesne stosowanie leku Morfin Kalcek i środków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub leki analogiczne, może prowadzić do osłabienia, przygnębienia oddychania, śpiączki i skutku śmiertelnego. Ze względu na te ryzyka, opioidy należy przepisywać jednocześnie z tymi środkami uspokajającymi tylko pacjentom, u których leczenie alternatywne jest niemożliwe. Jeśli jednak podjęto decyzję o przepisaniu Morfin Kalcek jednocześnie ze środkami uspokajającymi, należy stosować najniższą skuteczną dawkę, a czas leczenia powinien być jak najkrótszy.

Należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem objawów przygnębienia oddychania i osłabienia. Dlatego zaleca się poinformowanie pacjentów oraz osób opiekujących się nimi o możliwości wystąpienia tych objawów (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Terapia przeciwpłytkowa doustnym inhibitorem P2Y12

W ciągu pierwszej doby jednoczesnego leczenia inhibitorami P2Y12 i morfiną obserwowano zmniejszoną skuteczność leczenia inhibitorami P2Y12 (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Zespół ostrego klatki piersiowej (ZOKP) u pacjentów z anemią sierpowatą (AS)

Z uwagi na możliwy związek między ZOKP a stosowaniem morfiny u pacjentów z AS otrzymujących morfinę w trakcie kryzysów wazookluzyjnych, należy prowadzić dokładny monitoring pod kątem wystąpienia objawów ZOKP.

Niewydolność nadnerczy

Leki przeciwbólowe opioidowe mogą prowadzić do odwracalnej niewydolności nadnerczy, wymagającej kontroli i terapii zastępczej glukokortykosteroidami. Objawami niewydolności nadnerczy są m.in. nudności, wymioty, utrata apetytu, zmęczenie, osłabienie, zawroty głowy i niskie ciśnienie tętnicze.

Obniżenie poziomu hormonów płciowych i podwyższenie poziomu prolaktyny

Długotrwałe stosowanie leków przeciwbólowych opioidowych może być związane z obniżeniem poziomu hormonów płciowych i podwyższeniem poziomu prolaktyny. Objawami są m.in. obniżenie libidu, impotencja lub amenoreja.

Dzieci

Chlorowodorku morfiny nie stosuje się zazwyczaj do leczenia kaszlu u dzieci poniżej 1 roku życia.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Chlorowodorek morfiny przenika przez barierę łożyskową, dlatego jego stosowanie bezpośrednio przed porodem może być niebezpieczne dla noworodka, ponieważ powoduje przygnębienie oddychania. U matek uzależnionych od morfiny rodzą się dzieci o niższej masie ciała, przy czym obserwuje się również wyższą śmiertelność noworodków. Po porodzie u noworodków mogą wystąpić objawy abstynencji: nieprawidłowe odruchy, podwyższony napięcie mięśniowe, drgawki, biegunka, nasilone pocenie się.

Noworodków urodzonych przez matki, które w okresie ciąży lub porodów otrzymywały leki przeciwbólowe opioidowe, należy poddać obserwacji, ponieważ mogą u nich wystąpić objawy noworodkowego zespołu abstynencyjnego. Leczenie może obejmować terapię opioidową i leczenie objawowe.

Chlorowodorku morfiny nie można stosować w celu złagodzenia bólu porodowego.

Okres karmienia piersią. Lek przenika do mleka matki (poniżej 1 % dawki podanej matce), dlatego nie należy go przepisywać kobietom karmiącym piersią. W razie konieczności leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Plodność. Badania na zwierzętach wykazały, że morfina może obniżać płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Chlorowodorek morfiny może negatywnie wpływać na uwagę i koordynację ruchową, dlatego w trakcie terapii nie należy prowadzić pojazdów ani wykonywać pracy, która wiąże się z ryzykiem i wymaga sprawności oraz szybkiej reakcji. Stosowanie alkoholu nasila działanie chlorowodorku morfiny na OUN.

Sposób stosowania i dawki.

Stosuje się dożylnie, domięśniowo lub podskórnie.

Uwaga: w przypadku obrzęku stosuje się tylko domięśniowo.

Przy powolnym wstrzykiwaniu dożylnym stosuje się ¼–½ odpowiedniej dawki domięśniowej. Do rozcieńczenia stosuje się roztwory 0,9 % chlorku sodu lub 5 % glukozy.

Dorośli

Przy ostrym bólu podskórnie lub domięśniowo wstrzykuje się zazwyczaj 10 mg chlorowodorku morfiny. W razie potrzeby wstrzyknięcie można powtórzyć co 4–6 godzin.

Do zwalczania bólu popooperacyjnego podskórnie lub domięśniowo wstrzykuje się 10 mg chlorowodorku morfiny co 2–4 godziny (według potrzeby).

Przy przewlekłych bólach podskórnie lub domięśniowo wstrzykuje się 5–20 mg co 4 godziny.

Przy zawałach serca powoli (2 mg/min) dożylnie wstrzykuje się 10 mg chlorowodorku morfiny, w razie potrzeby dalej stosuje się 5–10 mg.

Do premedykacji podskórnie lub domięśniowo wstrzykuje się do 10 mg chlorowodorku morfiny 60–90 minut przed operacją.

Maksymalna pojedyncza dawka chlorowodorku morfiny u dorosłych wynosi 20 mg, maksymalna dawka dobowa – 50 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku i osłabieni pacjenci

Pacjentom w podeszłym wieku i osłabionym pacjentom przy zawałach serca wstrzykuje się ½ dawki.

Zaburzenia czynności wątroby i/lub nerek

W przypadku zaburzeń funkcji nerek (filtracja kłębuszkowa <10 ml/min) dawkę należy zmniejszyć do ½.

Przy zaburzeniach funkcji wątroby odstępy między dawkami powinny być 1,5–2 razy dłuższe. Podczas dializy nie należy dostosowywać dawki.

Cele leczenia i jego zaprzestanie

Przed rozpoczęciem leczenia Morfin Kalcek należy uzgodnić z pacjentem strategię leczenia, w tym jego czas trwania i cele, a także plan zakończenia leczenia zgodnie z protokołem leczenia bólu. Podczas terapii lekarz powinien utrzymywać częsty kontakt z pacjentem, aby ocenić konieczność kontynuowania leczenia, rozważyć możliwość zaprzestania leczenia oraz w razie potrzeby skorygować dawki. Gdy pacjent już nie potrzebuje terapii Morfin Kalcek**, może być wskazane stopniowe zmniejszanie dawki w celu zapobieżenia wystąpieniu objawów odstawienia. W przypadku braku odpowiedniego kontroli bólu należy rozważyć możliwość wystąpienia hiperanalgazji, tolerancji oraz postępującego choroby podstawowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)**.

Czas trwania leczenia

Morfin Kalcek nie należy stosować dłużej niż to konieczne.

Dzieci.

Początkowe dawki dla dzieci przy ostrych bólach:

• w wieku do 1 miesiąca dawka wynosi 0,15 mg/kg masy ciała;
• w wieku od 1 do 12 miesięcy – do 0,2 mg/kg masy ciała;
• w wieku od 1 do 12 lat – do 0,2 mg/kg masy ciała.

Następnie dawki dostosowuje się w zależności od odpowiedniej reakcji pacjenta.

Do zwalczania bólu popooperacyjnego u dzieci:

• w wieku do 1 miesiąca dawka wynosi 0,15 mg/kg masy ciała;
• w wieku od 1 do 12 miesięcy – do 0,2 mg/kg masy ciała;
• w wieku od 1 do 12 lat – do 0,2 mg/kg masy ciała.

Dawki dostosowuje się w zależności od odpowiedniej reakcji pacjenta.

Do premedykacji – domięśniowo 0,15 mg/kg masy ciała.

Przedawkowanie.

Wrażliwość na chlorowodorek morfiny jest indywidualna. Wrażliwość jest zwiększona u dzieci do 2 lat (zahamowanie oddychania i pobudzenie) oraz u pacjentów w podeszłym wieku (zahamowanie oddychania). Może być obniżona u pacjentów, którzy regularnie stosują preparaty morfiny lub narkotyki.

Objawy

Objawami niewielkiej toksyczności są euforia, senność, mioza i spowolnienie czynności jelit.

Ciężkie zatrucie charakteryzuje się istotnym zmniejszeniem częstości oddychania, silnie zwężonymi źrenicami i śpiączką. Skutkiem zahamowania oddychania jest cyjanозa, a następnie hipoksja tkanek, uszkodzenie naczyń włosowatych i szok.

Innymi objawami toksyczności są obniżenie temperatury ciała, osłabienie mięśni, blokada dróg oddechowych z powodu rozluźnienia języka.

Może wystąpić zapalenie płuc aspiracyjne. Niewydolność oddechowa może prowadzić do skutku śmiertelnego.

W przypadku objawów toksyczności należy odróżnić objawy wywołane uwalnianiem histaminy, które charakteryzują się hipotensją, tachykardią i zaczerwienieniem.

Leczenie

Leczenie hipotensji, hipotermii i zahamowania oddychania jest objawowe. Najważniejsze jest zapewnienie przepływu dróg oddechowych i wystarczającej wentylacji. Przy hipotensji podaje się izotoniczny roztwór chlorku sodu lub inne substytuty osocza. Przy niewystarczającym efekcie można dodatkowo podać dopaminę w dawce 5–15 μg/kg/min.

Specyficznym antydotum morfiny jest nalokson, który szybko zmniejsza objawy toksyczności. Podaje się go dożylnie w dawce 0,4–2 mg, dawkę powtarza się co 2–3 minuty aż do przebudzenia pacjenta i ustabilizowania oddychania oraz refleksu kaszlowego. W przypadku zatrucia morfiną metody usuwania leku (dializa otrzewnowa, hemodializa, hemoperfuzja) nie są stosowane.

Efekty uboczne.

W przypadku stosowania zalecanych dawek efekty uboczne obserwowano u niemal 7 % pacjentów. Najczęściej występują nudności, wymioty (głównie na początku stosowania), zaparcia (3–4 %).

Efekty uboczne przedstawiono poniżej według klasyfikacji narządów i układów organizmu oraz częstości występowania (MedDRA): bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), nieznana częstość (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: rzadko – wstrząs anafilaktyczny; nieznana częstość – reakcje anafilaktydopodobne.

Zaburzenia ze strony psychiki: często – senność i dezorientacja; nieznana częstość – halucynacje, dysforia, niepokój, zaburzenia nastroju, zmniejszenie popędu seksualnego lub potencji, uzależnienie.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: nieznana częstość – ból głowy, zawroty głowy, alodynia, hyperalgezja (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), nadmierna potliwość.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: nieznana częstość – zwężenie źrenic (mioza), podwójne widzenie.

Zaburzenia funkcji serca: nieznana częstość – bradykardia, tachykardia, kołatanie serca.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego: rzadko – hipotensja; nieznana częstość – zaczerwienienie twarzy, hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: nieznana częstość – osłabienie oddychania, skurcz oskrzeli, zespół centralnego bezdechu sennego. Duże dawki mogą powodować silne osłabienie oddychania. U pacjentów z astmą chlorowodorek morfiny może wywołać skurcz oskrzeli.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – uczucie suchości w ustach, nudności, wymioty, zaparcia; nieznana częstość – zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: nieznana częstość – skurcz dróg żółciowych, skurcz zwieracza Oddiego.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: nieznana częstość – świąd skóry, wysypka, pokrzywka, ostra uogólniona pustulowata egzantema (OGEP), zapalenie kontaktowe skóry.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – sztywność mięśniowa (szczególnie przy stosowaniu dużych dawek); nieznana częstość – drgawki (szczególnie u dzieci).

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych: nieznana częstość – zaburzenia oddawania moczu, skurcz dróg moczowych.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: nieznana częstość – nadmierne pocenie się, hipotermia; zespół odstawienia (abstynencji).

Uzależnienie lekowe i zespół odstawienia (abstynencji)

Stosowanie leków przeciwbólowych opioidowych może wiązać się z rozwojem uzależnienia fizycznego i/lub psychicznego oraz tolerancji. Powtarzane stosowanie Morfin Kalcek może prowadzić do uzależnienia lekowego, nawet w dawkach terapeutycznych. Ryzyko rozwoju uzależnienia lekowego może się różnić w zależności od indywidualnych czynników ryzyka pacjenta, dawki oraz długości leczenia opioidami (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zespół abstynencyjny może być spowodowany nagłym przerwaniem stosowania opioidów lub podaniem antagonistów opioidowych, a czasem może wystąpić między dawkami. Informacje dotyczące leczenia znajdują się w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”. Objawami fizycznymi odstawienia są bóle ciała, drżenie, zespół niespokojnych nóg, biegunka, skurcze brzucha, nudności, objawy grypopodobne, tachykardia i mioza. Objawami psychicznymi mogą być dysforia, niepokój i drażliwość. W przypadku uzależnienia lekowego często występuje silna potrzeba przyjmowania leku.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Sole morfiny wytrącają się w środowisku zasadowym.

Chlorowodorek morfiny jest niezgodny z aminofiliną, heparyną, tiopentalą, peptobarbitalą, fenobarbitalą i metaraminolem, dlatego nie można ich mieszać w jednej strzykawce (stosować w mieszaninie).

Opakowanie.

1 ml w ampułce z bezbarwnego szkła klasy I o odporności hydrolytycznej, z linią lub kropką załamania i pierścieniami znacznikowymi.

5 ampułek w opakowaniu konturowym (blisterze) z folii poliwinylochlorkowej.

1, 2 lub 20 opakowań konturowych (blisterów) w pudełku z tektury z kontrolą pierwszego otwarcia w postaci samoprzylepnego naklejki na każdej części pudełka, która się otwiera.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Producent odpowiedzialny za wydanie partii:

AT „Kalcek”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

ul. Krustpils 71E, Ryga, LV-1057, Łotwa.

Wniosek składający.

AT „Kalcek”.

Adres siedziby składającego wniosek.

ul. Krustpils 71E, Ryga, LV-1057, Łotwa.