INSTRUKCJA stosowania leku MOKSETERO (MOXETERO)

Skład:

substancja czynna: moxifloksacyna;

1 tabletka zawiera moczyfloksacyny chlorowodorek odpowiadający 400 mg moxifloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa krospowidona, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, powidon, stearynian magnezu, Opadry Pink 03B34285 (hydroksypropyloceluloza (E 464), makrogol, dwutlenek tytanu (E 171), czerwony tlenek żelaza (E 172), żółty tlenek żelaza (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, różowego koloru, kształtu kapsułkowatego, dwuwypukłe, z oznaczeniem „80” po jednej stronie i „I” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakodynamiczne.

Mechanizm działania

Moksycyfloksacyna – lek z grupy 8-metoksyfluorochinolonów o szerokim spektrum działania bakteriobójczego. In vitro moksycyfloksacyna wykazuje skuteczność wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Stwierdzono, że moksycyfloksacyna jest skuteczna wobec bakterii opornych na leki β-laktamowe oraz makrolidy.

Działanie bakteriobójcze moksycyfloksacyny wynika z hamowania obu typów topoizomeraz II (DNA-girazy oraz topoizomerazy IV), niezbędnych do replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA.

Sądzono, że reszta metoksowa w pozycji C8 sprzyja poprawie aktywności oraz zmniejszeniu selekcji opornych mutantów bakterii Gram-dodatnich w porównaniu z resztą C8-H. Obecność dużej reszty dicykloaminowej w pozycji C-7 zapobiega aktywnemu wypompowywaniu związanemu z genami norA lub pmrA, które wykryto u niektórych bakterii Gram-dodatnich.

Moksycyfloksacyna wykazuje zależną od stężenia aktywność bakteriobójczą. Minimalne stężenia bakteriobójcze (MBK) odpowiadają zazwyczaj minimalnym stężeniom hamującym (MIC).

Wpływ na florę jelitową u ludzi

W dwóch badaniach z udziałem ochotników po doustnym podaniu moksycyfloksacyny zaobserwowano poniższe zmiany w mikroflorze jelitowej. Obserwowano zmniejszenie ilości E. coli, Bacillus spp., Enterococcus oraz Klebsiella spp., a także beztlenowców: Bacteroides vulgatus, Bifidobacterium spp., Eubacterium oraz Peptostreptococcus. Stwierdzono wzrost ilości Bacteroides fragilis. Ilość wymienionych powyżej mikroorganizmów powracała do normy w ciągu dwóch tygodni.

Oporność

Mechanizmy oporności, które powodują inaktywację penicylin, cephalosporyn, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, nie wpływają na skuteczność antybakteryjną moksycyfloksacyny. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (występujące u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą wpływać na wrażliwość na moksycyfloksacynę.

Rozwój oporności na moksycyfloksacynę in vitro obserwowano jako proces stopniowy polegający na mutacjach punktowych w obu typach topoizomeraz II – DNA-girazy oraz topoizomerazy IV. Moksycyfloksacyna jest słabym substratem dla mechanizmów aktywnego wypompowywania u mikroorganizmów Gram-dodatnich.

Obserwuje się oporność krzyżową z innymi fluorochinolonami. Jednakże, ponieważ moksycyfloksacyna hamuje obie topoizomerazy II i IV z podobną aktywnością u niektórych bakterii Gram-dodatnich, bakterie te mogą być oporne na inne chinolony, ale wrażliwe na moksycyfloksacynę.

Punkty odniesienia

Tabela 1

Kliniczne MIC oraz punkty odniesienia dyfuzji w żelu dla moksycyfloksacyny (01.01.2012) według danych EUCAST (Europejskiego Komitetu ds. Testowania Wrażliwości na Leki Antybakteryjne)

* Punkty odniesienia niezależne od gatunku zostały ustalone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych i nie zależą od zakresu MIC dla konkretnych gatunków. Dane te stosuje się wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono osobnych punktów odniesienia dla poszczególnych gatunków, i nie stosuje się do gatunków, dla których kryteria interpretacyjne podlegają określeniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Częstotliwość nabytej oporności może się różnić w zależności od położenia geograficznego regionu oraz w czasie dla określonych gatunków drobnoustrojów. Wskazane jest posiadanie lokalnych informacji dotyczących oporności drobnoustrojów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji.

W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem ds. oporności na antybiotyki, gdy lokalna dominacja oporności jest tak silna, że skuteczność konkretnego leku przynajmniej wobec niektórych patogenów wywołujących infekcje pozostaje pod znakiem zapytania.

Wrażliwe gatunki

Drobnoustroje beztlenowe Gram-dodatnie

Gardnerella vaginalis

Staphylococcus aureus * (wrażliwy na metycylinę)

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Streptococcus milleri grupa* (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae *

Streptococcus pyogenes * (grupa A)

Streptococcus viridans grupa (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus)

Drobnoustroje beztlenowe Gram-ujemne

Acinetobacter baumanii

Haemophilus influenzae *

Haemophilus parainfluenzae *

Legionella pneumophila

Moraxella (Branhamella) catarrhalis *

Drobnoustroje beztlenowe

Fusobacterium spp.

Prevotella spp.

Inne drobnoustroje

Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae *

Chlamydia trachomatis*

Coxiella burnetii

Mycoplasma genitalium

Mycoplasma hominis

Mycoplasma pneumoniae *

Gatunki o możliwej nabytej oporności

Drobnoustroje beztlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis*

Enterococcus faecium*

Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)+

Drobnoustroje beztlenowe Gram-ujemne

Enterobacter cloacae*

Escherichia coli*#

Klebsiella pneumoniae*#

Klebsiella oxytoca

Neisseria gonorrhoeae*+

Proteus mirabilis*

Drobnoustroje beztlenowe

Bacteroides fragilis*

Peptostreptococcus spp.*

Gatunki oporne

Drobnoustroje beztlenowe Gram-ujemne

Pseudomonas aeruginosa

* Wykazano odpowiednią aktywność wobec wrażliwych szczepów w trakcie badań klinicznych przeprowadzonych w ramach zatwierdzonych wskazań klinicznych.

Szczepy produkujące ESBL są zazwyczaj oporne na fluorochinolony.

• Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub więcej krajach.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po doustnym podaniu moksetero jest szybko i prawie całkowicie wchłaniane. Biodostępność absolutna osiąga około 91%.

W zakresie dawek 50–800 mg po jednorazowym podaniu oraz przy dawkowaniu 600 mg na dobę przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu trzech dni. Po podaniu doustnej dawki 400 mg maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5–4 godzin i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenia osoczowe w stanie stacjonarnym (400 mg raz na dobę) wynoszą odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l.

Rozkład

Moksetero szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej; po podaniu dawki 400 mg pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) wynosi 35 μg/l. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosi 2 l/kg. Jak wykazano w badaniach in vitro i ex vivo, wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42% i nie zależy od stężenia leku.

Tabela 2

Maksymalne stężenie (średnia geometryczna) po doustnym podaniu jednorazowej dawki moksetero 400 mg.

* dożylne podanie jednorazowej dawki 400 mg

1 10 godzin po podaniu;

2 stężenie wolne;

3 od 3 do 36 godzin po podaniu dawki;

4 na końcu infuzji.

Metabolizm

Moksetero ulega biotransformacji fazy II i jest wydalany z organizmu przez nerki oraz kał/żółć zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci nieaktywnych związków sulfonowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są metabolitami istotnymi dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego interakcji z innymi lekami związanymi z biotransformacją fazy I za pomocą enzymów układu cytochromu P450. Nie ma oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie z organizmu

Okres półtrwania leku wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku z nerek. Po podaniu dawki 400 mg wydalanie z moczem (około 19 % – lek w formie niezmienionej, około 2,5 % – M1 oraz około 14 % – M2) oraz z kałem (około 25 % – lek w formie niezmienionej, około 36 % – M1 oraz brak wydalania w postaci M2) razem wyniosło około 96 %. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu nie zmienia klirensu nerkowego leku.

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów

Pacjenci starsi oraz pacjenci o niskiej masie ciała

U zdrowych ochotników o niskiej masie ciała (w szczególności u kobiet) oraz u zdrowych ochotników w wieku podeszłym obserwowano wyższe stężenie leku w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Nie wykazano istotnych zmian farmakokinetyki moksetero u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirensą kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). W miarę obniżania się funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta do wartości 2,5 (u pacjentów z klirensą kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby

Na podstawie danych z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasa A–C wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie można stwierdzić, czy istnieje różnica w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby były związane z większym działaniem M1 w osoczu krwi, podczas gdy działanie substancji czynnej było porównywalne z działaniem u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego w zakresie stosowania moksetero w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie poniższych zakażeń bakteryjnych wywołanych wrażliwymi na lek mikroorganizmami u pacjentów w wieku od 18 lat.

Moksetero należy stosować w poniższych wskazaniach tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych zakażeń:

• Ostry bakteryjny zatokowy (zdiagnozowany z wysokim stopniem pewności).
• Zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli (zdiagnozowane z wysokim stopniem pewności).

Moksetero należy stosować w poniższych wskazaniach tylko wtedy, gdy stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane jako leczenie wstępowe poniższych zakażeń, jest nieuzasadnione lub gdy wskazane leczenie okazało się nieskuteczne:

• Zakażenie pozaszpitalne, z wyjątkiem ciężkiego przebiegu zakażenia pozaszpitalnego.
• Zapalenia narządów miednicy o umiarkowanym i średnim nasileniu (w tym infekcyjne uszkodzenie górnych dróg rodnych u kobiet, w tym salpingitis i endometritis), nie związane z torbielowo-jajnikowym zapaleniem gruczołów lub ropniem narządów miednicy. Postać tabletkowa leku Moksetero nie jest zalecana do stosowania jako monoterapia w leczeniu zapaleń narządów miednicy o umiarkowanym i średnim nasileniu, ale może być stosowana w połączeniu z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi (np. z cefalosporynami) z powodu wzrastającej oporności moksyfloksacyny na Neisseria gonorrhoeae (z wyjątkiem szczepów moksyfloksacyny opornych na N. gonorrhoeae).

Postać tabletkową leku Moksetero można stosować w celu ukończenia leczenia, w którym wczesne leczenie formą dożylną moksyfloksacyny było skuteczne i zostało wskazane w następujących przypadkach:

‒ zakażenie pozaszpitalne;

‒ skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Postać tabletkową leku Moksetero nie zaleca się do wczesnego leczenia żadnych infekcji skóry i tkanek podskórnych ani w przypadku ciężkiego przebiegu zakażenia pozaszpitalnego.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

‒ Znana nadwrażliwość na moksyfloksacynę lub inne chinolony lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

‒ Wiek pacjenta poniżej 18 lat.

‒ Ciąża lub okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

‒ W wywiadzie choroby ścięgien związane z leczeniem chinolonami.

W trakcie badań po podaniu moksyfloksacyny obserwowano zmiany w elektrofizjologii serca w postaci wydłużenia odcinka QT. Z uwagi na bezpieczeństwo lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitowej, w szczególności przy niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutu lewej komory;
• w wywiadie objawową arytmię.

Nie należy stosować leku jednocześnie z innymi lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Z uwagi na ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania leku przeciwwskazany jest również u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz (5-krotnie wyższym niż górna granica normy).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksyfloksacyny i innych leków, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT. Wskazana interakcja może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowej, w tym tachyarytmii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksyfloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”):

‒ leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);

‒ leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);

‒ leki przeciwpadaczkowe (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sulpryd);

‒ trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji;

‒ niektóre środki przeciwdrobnoustrojowe (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwania dożylnego, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w tym galofantryna);

‒ niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);

‒ inne (cyzapryda, winakamin IV, beprydyl, difemanil).

Moksyfloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, kliniki i środki przeczyszczające (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki, których działanie związane jest z klinicznie istotną bradykardią.

Między przyjęciem leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe (np. antacidy zawierające magnez lub glin, didanosyna w tabletach, sukralfat oraz leki zawierające żelazo lub cynk) a moksyfloksacyną należy zachować odstęp około 6 godzin.

Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego i moksyfloksacyny doustnie w dawce 400 mg powoduje obniżenie biodostępności systemowej leku o ponad 80% w wyniku hamowania jego wchłaniania. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz także sekcja „Przedawkowanie”).

Po wielokrotnym stosowaniu moksyfloksacyny u zdrowych ochotników obserwowano wzrost Cmax dicygoku o około 30% w stanie równowagi bez wpływu na AUC. W związku z tym nie ma potrzeby zachowania środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu dicygoku.

W badaniach z udziałem ochotników chorych na cukrzycę jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny doustnie i glibenklamidu prowadziło do obniżenia stężenia glibenklamidu w szczytowym stężeniu o około 21%. Kombinacja glibenklamidu z moksyfloksacyną teoretycznie może prowadzić do nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zmiany w farmakokinetyce, które zaobserwowano, nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (stężenie glukozy we krwi, stężenie insuliny). W związku z tym nie wykazano klinicznie istotnej interakcji między moksyfloksacyną a glibenklamidem.

U pacjentów przyjmujących doustne antykoagulancy w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi, w tym z fluorochinolonami, makrolidami, tetracyklinami, kotrimoksazolem i niektórymi cefalosporynami, odnotowano liczne przypadki nasilenia działania antykoagulacyjnego. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne (i towarzyszące zapalenie), wiek i ogólny stan pacjenta. Z uwagi na te okoliczności trudno ocenić, czy zakażenie czy leczenie powodują odchylenia wskaźnika międzynarodowego współczynnika normalizowanego (INR). Jako środek ostrożności możliwe jest częstsze monitorowanie INR. W razie konieczności należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki doustnego antykoagulanta.

U poniższych substancji wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moksyfloksacyną: rytonawir, suplementy wapnia, teofylinę, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporynę, itrakonazol, morfinę przy podaniu dożylne, probenecyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u człowieka potwierdziły powyższe. Biorąc pod uwagę powyższe wyniki, metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Wchłanianie moksyfloksacyny nie zależy od spożycia pokarmu (w tym produktów mlecznych). Z tego powodu moksyfloksacynę można stosować niezależnie od spożycia pokarmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Należy unikać stosowania moxifloksacyny u pacjentów, u których w przeszłości obserwowano poważne działania niepożądane po zastosowaniu leków zawierających chinolon lub fluorochinolon (patrz dział „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów moxifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatyw terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również dział „Przeciwwskazania”).

Zgłaszano nadwrażliwość i reakcje alergiczne na fluorochinolony, w tym na moxifloksacynę, już po pierwszym podaniu leku. Reakcje anafilaktyczne mogą postępować do stanu zagrożenia życia, takiego jak szok anafilaktyczny, nawet po pierwszym podaniu. W takich przypadkach należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednią terapię (np. przeciwszokową).

Podczas stosowania moxifloksacyny u niektórych pacjentów możliwe jest wydłużenie się odcinka QT w elektrokardiogramie (EKG). Analiza wyników EKG uzyskanych w ramach programu badań klinicznych wykazała, że wydłużenie odcinka QTc pod wpływem moxifloksacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms; 1,4 % w porównaniu z wartością wyjściową.

Ponieważ u kobiet obserwuje się dłuższy odcinek QT w porównaniu z mężczyznami, mogą one być bardziej wrażliwe na leki wydłużające odcinek QT. Pacjenci w starszym wieku mogą również być bardziej podatni na efekty związane z lekiem dotyczące odcinka QT.

Pacjentom przyjmującym moxifloksacynę należy ostrożnie stosować leki, które mogą prowadzić do obniżenia stężenia potasu (patrz działy „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę pacjentom z trwałym stanem proarytmiogennym (szczególnie u starszych pacjentów i młodszych kobiet), takim jak ostra ischemia mięśnia sercowego lub wydłużenie odcinka QT, ponieważ może to zwiększyć ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. tachykardii typu torsade de pointes i zatrzymania serca (patrz dział „Przeciwwskazania”). Stopień wydłużenia odcinka QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku. Dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Należy rozważyć korzyści płynące z leczenia moxifloksacyną, szczególnie w przypadkach infekcji o niskim stopniu nasilenia, zgodnie z informacjami zawartymi w dziale „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

W przypadku wystąpienia objawów arytmii podczas stosowania leku należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Zgłaszano przypadki fulminującego zapalenia wątroby, które potencjalnie może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym zakończonej śmiercią), podczas stosowania moxifloksacyny (patrz dział „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem przed kontynuacją leczenia, jeśli wystąpią takie objawy fulminującego zapalenia wątroby, jak szybko postępująca astenia z towarzyszącą żółtaczką, ciemne zabarwienie moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowo-powrotne.

W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby/obrazowanie.

Poważne działania niepożądane na skórę

Zgłaszano poważne działania niepożądane na skórę (SCARs), w tym toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN: znane również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), ostrą ogólnoustrojową pustularną egzematoidę (AGEP) oraz wywołaną lekami eozynofilową reakcję z objawami ogólnymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz dział „Działania niepożądane”). Przed przepisaniem leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach tych ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować ich stan. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinie się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN, AGEP lub DRESS, po zastosowaniu moxifloksacyny, ponownego leczenia moxifloksacyną u tego pacjenta nie należy nigdy prowadzić.

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać napady drgawek. Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego środkowego (UKS) lub z innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywołać napady drgawek lub obniżyć próg ich wystąpienia. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

U pacjentów przyjmujących chinolony, w tym moxifloksacynę, odnotowano przypadki czuciowo-ruchowej polineuropatii prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. Jeśli wystąpią takie objawy neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci otrzymujący leczenie moxifloksacyną powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz dział „Działania niepożądane”).

Reakcje psychiczne mogą się rozwijać nawet po pierwszym zastosowaniu chinolonów, w tym moxifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychotyczne prowadziły do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, takich jak próba samobójstwa (patrz dział „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia u pacjenta takich reakcji należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne przepisywanie moxifloksacyny pacjentom z historią chorób psychicznych lub u pacjentów z historią chorób psychicznych.

W związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moxifloksacyny, zgłaszano występowanie biegunki związanej z antybiotykiem (AAD) i zapalenia okrężnicy związanej z antybiotykiem (AAC), w tym zapalenia błony śluzowej typu pseudomembranous, biegunki spowodowane przez Clostridium difficile, które różnią się stopniem nasilenia od umiarkowanej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu moxifloksacyny występuje ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAD lub AAC leczenie antybakteryjne, w tym moxifloksacyną, należy przerwać i natychmiast podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie środki sanitarno-epidemiologiczne w celu zmniejszenia ryzyka rozprzestrzeniania się choroby. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane u pacjentów z ciężką biegunką.

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią pospolitą ze względu na możliwość nasilenia objawów.

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem dwustronne, może występować podczas leczenia chinolonami, w tym moxifloksacyną, nawet w ciągu pierwszych 48 godzin od rozpoczęcia leczenia. Zgłaszano również przypadki, które wystąpiły kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Podczas terapii chinolonami, w tym moxifloksacyną, istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia zapalenia ścięgna i pęknięcia ścięgna, szczególnie u pacjentów w starszym wieku, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządu oraz pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) pacjenci powinni przerwać leczenie moxifloksacyną, zapewnić odpoczynek dotkniętej kończynie i natychmiast skonsultować się z lekarzem w celu uzyskania odpowiedniego leczenia (np. założenia szyny) dotkniętego ścięgna (patrz działy „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”). Nie należy stosować kortykosteroidów w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz zespół niedomykalności zastawek serca

W badaniach epidemiologicznych stwierdzono zwiększony ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów w starszym wieku, oraz niedomykalności zastawek aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz niedomykalności/zaburzeń czynności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz dział „Działania niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonymi wadami zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącą diagnozą aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub chorobą zastawki serca, lub w obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i niedomykalności/zaburzeń czynności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
• w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak komórkowy ogromnokomórkowy, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• w przypadku niedomykalności/zaburzeń czynności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy doustne.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w placówce ratunkowej.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Należy ostrożnie stosować moxifloksacynę u pacjentów w starszym wieku z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli nie mogą zapewnić przyjmowania wystarczającej ilości płynów, ponieważ odwodnienie może zwiększyć ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku lub innych objawów dotyczących narządu wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz działy „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów” i „Działania niepożądane”).

Podobnie jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moxifloksacyną zgłaszano przypadki zaburzeń stężenia glukozy we krwi, zarówno hipoglikemii, jak i hiperglikemii. Dysglikemia rozwijała się głównie u pacjentów w starszym wieku, chorych na cukrzycę, którzy jednocześnie podczas leczenia moxifloksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfonilomocznika) lub insulinę. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi (patrz dział „Działania niepożądane”).

Profilaktyka reakcji fotouczulenia

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów występują reakcje fotouczulenia. Badania wykazały jednak, że moxifloksacyna charakteryzuje się niższym ryzykiem wystąpienia fotouczulenia. Mimo to należy zalecić pacjentom unikanie zarówno promieniowania ultrafioletowego, jak i długotrwałego i/lub intensywnego oddziaływania światła słonecznego podczas stosowania moxifloksacyny (patrz dział „Działania niepożądane”).

Pacjenci z wywiadem rodzinnym lub osobistym niewystarczającej aktywności glukozo-6-fosforanodehydrogenazy podczas leczenia chinolonami są narażeni na reakcje hemolityczne. Dlatego takim pacjentom należy ostrożnie stosować moxifloksacynę.

Pacjentom z powikłanym zapaleniem narządów małej miednicy (np. związanym z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy), u których konieczne jest leczenie dożylne, nie zaleca się leczenia tabletkami pokrytymi otoczką Moksetero 400 mg.

Zapalenie narządów małej miednicy może być spowodowane przez bakterię Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. W takich przypadkach empiryczne stosowanie moxifloksacyny należy przepisać jednocześnie z innym odpowiednim antybiotykiem (np. z cefalosporyną), jeśli nie można całkowicie wykluczyć obecności Neisseria gonorrhoeae opornej na moxifloksacynę.

Jeśli po 3 dniach leczenia nie stwierdza się poprawy stanu klinicznego, należy przeanalizować terapię.

Moxifloksacyna powoduje uszkodzenie chrząstki u młodych zwierząt, dlatego jej stosowanie u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane.

Moxifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych przez metycylinowo-opornego Staphylococcus aureus (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji wywołanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym.

Skuteczność leczenia dożylnej moxifloksacyny w ciężkich zakażeniach związanych z oparzeniami, faszcytem i zakażeniem stopy cukrzycowej towarzyszącym osteomielitą nie została potwierdzona.

Leczenie moxifloksacyną może utrudniać przeprowadzenie badania hodowlanego w celu wykrycia Mycobacterium spp. z powodu hamowania wzrostu mikrobiologicznego, co z kolei może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników w próbkach od pacjentów aktualnie przyjmujących moxifloksacynę.

Badania na zwierzętach nie wykazały pogorszenia płodności.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych leków wpływających na różne, czasem wielokrotne, układy organizmu (układ ruchu, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony niezależnie od wieku i wcześniejszych czynników ryzyka. Stosowanie moxifloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszych oznakach lub objawach jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego, a pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, tj. jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny w czasie ciąży nie zostało ustalone. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone.

Ze względu na ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonów na stawy rosnących zwierząt oraz odwracalne uszkodzenia stawów opisane u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moxifloksacyny nie należy przepisywać kobietom w ciąży (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Moxifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, powoduje uszkodzenie chrząstki stawów u młodych zwierząt. Niewielka ilość moxifloksacyny może przenikać do mleka matki. Brak danych dotyczących stosowania leku w okresie laktacji u kobiet.

W związku z tym stosowanie moxifloksacyny kobietom karmiącym piersią jest przeciwwskazane (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Płodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu moxifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Jednak fluorochinolony, w tym moxifloksacyna, mogą prowadzić do pogorszenia zdolności prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów z powodu wystąpienia działań niepożądanych ze strony UKS (zawroty głowy, ostra tymczasowa utrata wzroku lub ostra krótkotrwała utrata przytomności). Pacjentom należy zalecić obserwację swojej reakcji na moxifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Zaleca się stosowanie 1 tabletki (400 mg) mokseterocyku na dobę.

Tabletki należy przyjmować nie żując, popijając odpowiednią ilością wody. Lek można przyjmować niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.

Czas trwania terapii

Czas trwania terapii tabletkami Moksetero zależy od rodzaju infekcji i wynosi:

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli – 5–10 dni;
• zapalenie płuc pozaszpitalne – 10 dni;
• ostre bakteryjne zapalenie zatok – 7 dni;
• zapalne choroby narządów miednicy małej o umiarkowanym i średnim stopniu ciężkości – 14 dni.

Zgodnie z wynikami badań czas trwania leczenia tabletkami Moksetero wynosił do 14 dni.

Terapia stopniowa (dożylno/peroranlna)

Podczas badań nad terapią stopniową większość pacjentów przechodziła z drogi dożylnej na doustną podawanie mokseterocyku w ciągu 4 dni (zapalenie płuc pozaszpitalne) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecany ogólny czas trwania leczenia tabletkami i roztworem do wlewu Moksetero wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc pozaszpitalnego oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Nie zaleca się przekraczania wskazanej dawki (400 mg raz na dobę) oraz czasu trwania leczenia dla każdego wskazania.

Pacjenci w podeszłym wieku/pacjenci o niskiej masie ciała

Korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku/pacjentów o niskiej masie ciała nie jest wymagana.

Uszkodzenie funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby korekta dawki nie jest wymagana.

Niewydolność nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek o umiarkowanym i średnim stopniu ciężkości (w tym przy klirense kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²), a także u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializowi i długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowi otrzewnowemu, korekta dawki nie jest wymagana.

• Dzieci.*

Lek Moksetero jest przeciwwskazany u dzieci (do 18 roku życia). Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania mokseterocyku u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się żadnych specyficznych działań. W przypadku przedawkowania należy kierować się obrazem klinicznym i prowadzić terapię objawową wspierającą oraz monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia się odcinka QT.

Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego z doustną dawką mokseterocyku 400 mg powoduje skrócenie dostępności systemowej leku o ponad 80%. W przypadku przedawkowania w wyniku doustnego przyjmowania leku, zastosowanie węgla aktywowanego na wczesnym etapie absorpcji może stanowić skuteczną profilaktykę zwiększonego działania systemowego mokseterocyku.

Efekty uboczne

Poniżej przedstawiono efekty uboczne zaobserwowane podczas badań klinicznych z zastosowaniem moksetero 400 mg (terapia doustna i stopniowa) oraz ich częstość. Efekty uboczne wymienione w kolumnie „częste” występowały z częstością poniżej 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki.

W każdej grupie efekty uboczne są wymienione według malejącego nasilenia. Częstość występowania określono następująco: często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

Były bardzo rzadkie przypadki takich działań niepożądanych, o których zgłaszano po leczeniu innymi fluorochinolonami i które mogą również wystąpić podczas leczenia moxifloksacyną: podwyższenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (w tym pseudoguza mózgu), hiperwzietrzenie, hiperkalcemia, anemia hemolityczna.

* Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat), niepełnosprawności i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji na leki, obejmujących kilka, czasem wielu układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu; w niektórych przypadkach zgłaszano neuropatię związaną z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu; lęk, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgię oraz zaburzenia koncentracji), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od istniejących wcześniej czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmatyki i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgytację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletek w blisterze; 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Hetero Labs Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby.
Unit-V, Block V and V-A, TSIIC - Formulation SEZ, S. Nos 439, 440, 441 & 458, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Telangana State, 509301, India.