Mezakar®

INSTRUKCJA dotyczàca stosowania lekowego produktu leczniczego Mezakar® (Mezakar®)

Skład:

substancja czynna: karbamazepina (carbamazepine);

5 ml zawiesiny zawiera 100 mg karbamazepiny;

substancje pomocnicze: guma ksantanowa; hydroksypropylometyloceluloza; sorbinian potasu; kwas cytrynowy, monohydrat; glikol propylenowy; roztwór sorbitolu niestającej się (E 420); sacharoza; żółty kolant FCF (E 110); substancja zapachowa „Cytryna”; substancja zapachowa „Wanilia”; woda oczyszczona.

Postać leku. Zawiesina doustna.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: lepka zawiesina o pomarańczowym kolorze i charakterystycznym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A F01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Karbamazepina wykazuje działanie przeciwdrgawkowe, neurotropowe i psychotropowe. Jako środek przeciwdrgawkowy karbamazepina jest skuteczna w napadach częściowych (prostych i złożonych) z wtórną generalizacją i bez niej, w ogólnych napadach toniczno-klonicznych oraz w kombinacji wymienionych typów napadów. Mechanizm działania karbamazepiny jest poznany jedynie częściowo. Karbamazepina stabilizuje błony nadmiernie pobudzonych włókien nerwowych, hamuje powstawanie powtarzalnych wyładowań neuronów i zmniejsza przewodzenie synaptyczne impulsów pobudzających. Ustalono, że głównym mechanizmem działania leku jest zapobieganie powstawaniu powtarzalnych potencjałów czynności zależnych od sodu w depolaryzowanych neuronach poprzez blokadę kanałów sodowych. Działanie przeciwdrgawkowe leku wynika głównie ze zmniejszenia uwalniania glutaminianu i stabilizacji błon neuronów, natomiast efekt antymaniakalny może być spowodowany hamowaniem metabolizmu dopaminy i noradrenaliny.

W przypadku stosowania karbamazepiny jako monoterapii u pacjentów z padaczką (szczególnie u dzieci) zaobserwowano działanie psychotropowe, które częściowo objawiało się pozytywnym wpływem na objawy lęku i depresji, a także zmniejszeniem drażliwości i agresywności. Według wyników niektórych badań wpływ karbamazepiny na funkcje poznawcze i wskaźniki psychomotoryczne zależał od dawki i był albo wątpliwy, albo negatywny. W innych badaniach zaobserwowano pozytywny wpływ karbamazepiny na wskaźniki charakteryzujące uwagę, zdolność do nauki i zapamiętywania.

Jako środek neurotropowy karbamazepina jest skuteczna w niektórych chorobach neurologicznych. Na przykład zapobiega napadom bólowym w przypadku nerwobólu trójdzielnego idiopatycznego i wtórnego. Ponadto lek powinien być stosowany w celu złagodzenia bólu neuropatycznego w różnych stanach, w tym w suchocie rdzenia, paraestezjach pourazowych i nerwobólu pourazowym poherpetycznym. W zespole abstynencyjnym alkoholowym lek podnosi próg pobudliwości drgawkowej (który w tym stanie jest obniżony) i zmniejsza nasilenie objawów klinicznych takich jak pobudzenie, drżenie i zaburzenia chodu. U chorych na niesłodowe cukrzycie o centralnym pochodzeniu lek zmniejsza diurezę i uczucie pragnienia.

Potwierdzono, że jako środek psychotropowy lek jest skuteczny w zaburzeniach afektywnych, a mianowicie: w leczeniu ostrych stanów maniakalnych, w leczeniu utrzymującym dwubiegunowych zaburzeń afektywnych (maniakalno-depresyjnych) (jako monoterapia, jak i w połączeniu z neuroleptykami, lekami przeciwdepresyjnymi lub preparatami litu).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Karbamazepina jest wchłaniana z tabletek niemal całkowicie, ale stosunkowo powoli. Po jednorazowym przyjęciu zwykłej tabletki maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest po 12 godzin, a w postaci płynnej – po 2 godzinach. Nie występuje klinicznie istotna różnica w ilości wchłanianej substancji czynnej między różnymi doustnymi formami leku. Po jednorazowym przyjęciu dawki 400 mg karbamazepiny (tabletki) średnie maksymalne stężenie niezmienionej karbamazepiny w osoczu krwi wynosi około 4,5 μg/ml.

Wykazano, że biodostępność karbamazepiny w różnych doustnych formach leku mieści się w granicach 85–100%.

Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na szybkość i stopień wchłaniania, niezależnie od postaci leku karbamazepiny.

Stabilne stężenia karbamazepiny w osoczu osiągane są w ciągu około 1–2 tygodni, w zależności od indywidualnej autoindukcji karbamazepiny i heteroindukcji przez inne leki – induktory enzymów, a także od stanu przed leczeniem, dawkowania i długości trwania terapii.

Biodostępność różnych preparatów karbamazepiny może się różnić; aby uniknąć efektu obniżenia biodostępności, ryzyka wystąpienia drgawek lub nadmiernych działań niepożądanych, może być wskazane nie zmienianie jednego preparatu na inny.

Rozkład.

Karbamazepina wiąże się z białkami osocza krwi w granicach 70–80%. Stężenie niezmienionej substancji w płynie mózgowo-rdzeniowym i ślinie odzwierciedla część substancji nie związanej z białkami osocza krwi (20–30%). Stwierdzono stężenia w mleku matki odpowiadające 25–60% odpowiedniego poziomu osocza.

Karbamazepina przenika przez barierę łożyskową. Zakładając całkowite wchłonięcie karbamazepiny, oczekiwany objętościowy rozkład wynosi od 0,8 do 1,9 l/kg.

Biortransformacja.

Karbamazepina jest metabolizowana w wątrobie, gdzie najważniejszą drogą biotransformacji jest droga epoksydowa, prowadząca do powstawania głównych metabolitów – pochodnej 10,11-transdiolu i glukuronidu.

Stwierdzono, że cytochrom P450 3A4 jest główną izoformą odpowiedzialną za powstawanie karbamazepiny-10,11-epoksydu z karbamazepiny. Ludzką mikrosomalną epoksydohydrolazę określono jako enzym odpowiedzialny za powstawanie pochodnej 10,11-transdiolu z karbamazepiny-10,11-epoksydu. 9-hydroksymetylo-10-karbamoyloakrydan jest wtórnym metabolitem tej drogi. Po jednorazowym przyjęciu dawki karbamazepiny około 30% znajduje się w moczu jako końcowe produkty drogi epoksydowej.

Inne istotne drogi biotransformacji karbamazepiny prowadzą do różnych monohydroksylowanych związków, a także do N-glukuronidu karbamazepiny, powstającego za pomocą UGT2B7.

Wydalanie.

Okres półtrwania niezmienionej karbamazepiny wynosi średnio około 36 godzin po jednorazowym przyjęciu dawki, po powtarzanym podaniu okres półtrwania wynosi średnio tylko 16–24 godziny (autoindukcja wątrobowego systemu monooksygenazowego), w zależności od długości trwania leczenia. U chorych otrzymujących jednoczesne leczenie innymi lekami zależnymi od enzymów (np. fenytoiną, fenylobutyrazolem) okres półtrwania wynosi średnio 9–10 godzin.

Średni okres półtrwania metabolitu 10,11-epoksydowego w osoczu krwi wynosi około 6 godzin po jednorazowym przyjęciu dawki epoksydu.

Po jednorazowym przyjęciu dawki 400 mg karbamazepiny 72% wydala się z moczem, a 28% – z kałem. W moczu około 2% dawki występuje w niezmienionej formie, a około 1% – jako farmakologicznie aktywny metabolit 10,11-epoksydowy.

Wskaźniki u pacjentów.

Obserwuje się istotne różnice międzypacjentowe w wartościach stężeń równowagowych w zakresie terapeutycznym: u większości pacjentów wartości te wahają się od 4 do 12 μg/ml (17–50 μmol/l). Stężenie karbamazepiny-10,11-epoksydu (farmakologicznie aktywnego metabolitu) wynosi około 30% poziomu karbamazepiny.

Szczególne cechy farmakokinetyki u poszczególnych grup pacjentów.

Dzieci. Z uwagi na zwiększone wydalanie karbamazepiny u dzieci, w celu utrzymania stężenia terapeutycznego mogą być wymagane wyższe dawki karbamazepiny (w mg/kg) niż u dorosłych.

Pacjenci w wieku starszym. Brak danych wskazujących na to, że farmakokinetyka karbamazepiny zmienia się u pacjentów w wieku starszym (w porównaniu z młodymi dorosłymi).

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek lub wątroby. Brak danych dotyczących farmakokinetyki karbamazepiny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Epilepsja: napady toniczno-kloniczne i napady częściowe.

Ból paroksystyczny w przebiegu nerwobólu nerwu trójdzielnego.

Profilaktyka psychóz maniakalno-depresyjnych u pacjentów, u których nie stwierdza się efektu terapeutycznego po leczeniu lekami litu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na karbamazepinę lub na leki podobne pod względem chemicznym (np. trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe), lub na którykolwiek inny składnik preparatu.

Blok przedsionkowo-komorowy.

Wcześniejsze stany zahamowania szpiku kostnego.

Porfiria wątrobowo-pozostawała w wywiadzie (np. ostra porfiria przerywana, porfiria mieszana, późna porfiria skóry).

Jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Cytochrom P450 3A4 (CYP3A4) jest głównym enzymem katalizującym powstawanie aktywnego metabolitu karbamazepiny – 10,11-epoksydu karbamazepiny. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 lub inhibitorów epoksydohydrolazy z karbamazepiną może prowadzić odpowiednio do zwiększenia stężenia karbamazepiny lub karbamazepiny-10,11-epoksydu we krwi, co z kolei może powodować rozwój działań niepożądanych. Dawkę preparatu Mezakar**®**, zawiesinę doustną, należy odpowiednio dostosować i/lub monitorować jej stężenie we krwi. Jednoczesne stosowanie induktorów CYP3A4 może nasilać metabolizm karbamazepiny, co prowadzi do potencjalnego obniżenia stężenia karbamazepiny we krwi i efektu terapeutycznego. Podobnie zakończenie przyjmowania induktora CYP3A4 może obniżać szybkość metabolizmu karbamazepiny, co prowadzi do zwiększenia stężenia karbamazepiny we krwi.

Karbamazepina jest silnym induktorem CYP3A4 oraz innych enzymów I i II fazy w wątrobie, dlatego może obniżać stężenia innych leków we krwi, które są głównie metabolizowane przez CYP3A4 poprzez indukcję ich metabolizmu.

Ludzka mikrosomalna epoksydohydrolaza jest enzymem odpowiedzialnym za przekształcanie karbamazepiny-10,11-epoksydu w 10,11-transdiolowe pochodne. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ludzkiej mikrosomalnej epoksydohydrolazy może prowadzić do zwiększenia stężenia karbamazepiny-10,11-epoksydu we krwi.

Przeciwwskazane kombinacje leków.

Preparatu Mezakar**®**, zawiesinę doustną, przeciwwskazano stosować jednoczesne z inhibitorami MAO; przed rozpoczęciem leczenia preparatem należy przerwać przyjmowanie inhibitora MAO (co najmniej 2 tygodnie wcześniej lub wcześniej, jeśli stan pacjenta to pozwala).

Preparaty, które mogą zwiększać stężenie karbamazepiny we krwi.

Ponieważ zwiększenie stężenia karbamazepiny we krwi może prowadzić do wystąpienia działań niepożądanych (takich jak zawroty głowy, senność, ataksja, podwójne widzenie), dawkę preparatu Mezakar**®**, zawiesinę doustną, należy odpowiednio dostosować i/lub monitorować jej stężenie we krwi przy jednoczesnym stosowaniu z poniższymi lekami.

Leki przeciwbólowe, przeciwzapalne: dekstropromedol, ibuprofen.

Androgeny: danazol.

Antybiotyki: antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna, troleandomycyna, josamycyna, klaritromycyna), cyprofloksacyna.

Antydepresanty: dezypiramida, fluoksetyna, fluwoksamina, nefazodon, paroksetyna, trazodon, wloksazyna.

Przeciwdrgawkowe: styrypenetrol, wigabatryn.

Przeciwgrzybicze: azole (np. itrakonazol, ketokonazol, flu konazol, worykonazol).

Pacjentom leczonym worykonazolem lub itrakonazolem można zalecić alternatywne leki przeciwdrgawkowe.

Antyhistaminowe: loratadyna, terfenadyna.

Antypsychotyki: olanzapina, loxapina, kwezapina.

Przeciwbólcznicze: izoniazyd.

Przeciwwirusowe: inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir).

Inhibitory węglanowej anhydrazy: acetylozolamid.

Środki sercowo-naczyniowe: diltiazem, werapamil.

Preparaty do leczenia chorób przewodu pokarmowego: cyklotydyna, omeprazol.

Miorylaksanty: oksybucynina, dantrolen.

Antyagreganty: tiklopidyna.

Inne substancje: sok grejpfrutowy, niacynamid (u dorosłych, tylko w wysokich dawkach).

Preparaty, które mogą zwiększać stężenie aktywnego metabolitu karbamazepiny-10,11-epoksydu we krwi.

Ponieważ zwiększenie stężenia karbamazepiny-10,11-epoksydu we krwi może prowadzić do działań niepożądanych (np. zawroty głowy, senność, ataksja, podwójne widzenie), dawkę preparatu Mezakar**®**, zawiesinę doustną, należy odpowiednio dostosować i/lub monitorować jej stężenie we krwi przy jednoczesnym stosowaniu z substancjami opisanymi poniżej:

Przeciwdrgawkowe: kwezapina, progabid, kwas walproinowy, walnoktamyd, walpromid, primidon, briwiracetam.

Preparaty, które mogą obniżać stężenie karbamazepiny we krwi.

Może być konieczna korekta dawki preparatu Mezakar**®**, zawiesinę doustną, przy jednoczesnym stosowaniu z poniższymi lekami.

Przeciwdrgawkowe: felbamata, metuksymida, okskarbazepina, fenobarbital, fensuksymida, fenytoina (aby uniknąć zatrucia fenytoiną i subterapeutycznych stężeń karbamazepiny, zaleca się skorygować stężenie fenytoiny we krwi do 13 μg/ml przed rozpoczęciem leczenia karbamazepiną) oraz fosfenytoina, primidon i klonazepam (choć dane na ten temat są sprzeczne).

Przeciwnowotworowe: cisplatyna lub doksorubicyna.

Przeciwbólcznicze: ryfampicyna.

Środki rozszerzające oskrzela lub przeciwasmatyczne: teofilina, aminofilina.

Preparaty dermatologiczne: izotretynoina.

Interakcje z innymi substancjami: zioła lecznicze zawierające ziele św. Jana (Hypericum perforatum).

Meflochin może wykazywać właściwości antagonistyczne wobec przeciwdrgawkowego działania karbamazepiny. Dawkę preparatu Mezakar**®**, zawiesinę doustną, należy odpowiednio dostosować.

Izotretynoina może zmieniać biodostępność i/lub klirens karbamazepiny i karbamazepiny-10,11-epoksydu; należy monitorować stężenie karbamazepiny we krwi.

Wpływ preparatu Mezakar**®**, zawiesiny doustnej, na stężenie współpodawanych leków we krwi.

Karbamazepina może obniżać stężenie niektórych leków we krwi i osłabiać lub niwelować ich działanie. Może być konieczna korekta dawek poniższych leków zgodnie z wymaganiami klinicznymi.

Leki przeciwbólowe, przeciwzapalne: buprenorfina, metadon, paracetamol (długotrwałe stosowanie karbamazepiny z paracetamolem (acetaminofenem) może być związane z rozwojem hepatotoksyczności), fenazon (antypiryna), tramadol.

Antybiotyki: doksycyklina, ryfabutyna.

Antykoagulancy: doustne antykoagulancy (np. warfaryna, fenprokumon, dykumarol i akenokumarol, rywaroksaban, dabigatran, apiksaban, edoksaban).

Antydepresanty: bupropion, cytalopram, nefazodon, mienseryna, sertalina, trazodon, trójcykliczne antydepresanty (np. imipramina, amitryptylina, nortryptylina, klozaprymina).

Przeciwwymiotne: aprepitant.

Przeciwdrgawkowe: klobazam, klonazepam, etosuksyimid, felbamata, lamotrygina, okskarbazepina, primidon, tiagabin, topiramata, kwas walproinowy, zonisamid. Aby uniknąć zatrucia fenytoiną i subterapeutycznych stężeń karbamazepiny, zaleca się skorygować stężenie fenytoiny we krwi do 13 μg/ml przed dodaniem karbamazepiny do schematu leczenia. Opisywano zarówno zwiększenie, jak i zmniejszenie stężenia fenytoiny we krwi pod wpływem karbamazepiny oraz pojedyncze przypadki zwiększenia stężenia mefenytoiny we krwi.

Przeciwgrzybicze: itrakonazol, worykonazol, ketokonazol. Pacjentom leczonym worykonazolem lub itrakonazolem mogą być zalecane alternatywne leki przeciwdrgawkowe.

Przeciwpasożytnicze: prazikwantel, albendazol.

Przeciwnowotworowe: imatynib, cyklofosfamid, lapatyynib, temsyrolimus.

Neuroleptyki: klozapina, haloperidol i bromperidol, olanzapina, kwezapina, rysperydon, ziprasidon, aripiprazol, paliperidon.

Przeciwwirusowe: inhibitory proteazy do leczenia HIV (np. indynawir, rytonawir, sakwinawir).

Środki uspokajające: alprazolam, midazolam.

Środki rozszerzające oskrzela lub przeciwasmatyczne: teofilina.

Hormonalne środki antykoncepcyjne (substraty CYP3A4):

Karbamazepina jest silnym induktorem CYP3A4. Karbamazepina może nasilać metabolizm niektórych hormonalnych środków antykoncepcyjnych (poprzez indukcję CYP3A4), takich jak doustne i podskórne implantowane środki antykoncepcyjne, co prowadzi do znacznie niższych stężeń hormonów we krwi. Może to prowadzić do niepowodzenia antykoncepcji lub krwawienia przebijającego. Należy rozważyć alternatywy dla doustnych i podskórnych implantowanych środków antykoncepcyjnych, na które istotnie wpływa indukcja CYP3A4; lub rozważyć alternatywę dla leku karbamazepiny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Środki sercowo-naczyniowe: blokery kanałów wapniowych (grupa dihydropirydyn), np. felodypina, dypoksyna, chinidyna, propranolol, symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna, ceriwastatyna, iwabradyna.

Kortykosteroidy: kortykosteroidy (w tym prednizolon, dexametazon).

Środki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji: tadalafil.

Immunosupresanty: cyklosporyna, ewerolimus, tacrolymus, sirolimus.

Preparaty tarczycy: lewotyroksyna.

Interakcje z innymi lekami: leki zawierające estrogeny i/lub progestogeny (należy rozważyć alternatywne metody antykoncepcji); buprenorfina, gestrynon, tibolon, toramifene, mienseryna, sertalina.

Kombinacje leków wymagające osobnego rozważenia.

Jednoczesne stosowanie karbamazepiny i lewetyrasetamu może prowadzić do nasilenia toksyczności karbamazepiny.

Jednoczesne stosowanie karbamazepiny i izoniazydu może prowadzić do nasilenia hepatotoksyczności izoniazydu.

Jednoczesne stosowanie karbamazepiny i leków litu może prowadzić do nasilenia neurotoksyczności, nawet przy stężeniach litu we krwi w zakresie terapeutycznym. Jednoczesne stosowanie karbamazepiny z metoklopramidem lub neuroleptykami (haloperidol, tiorydazyna) może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego.

Leczenie skojarzone preparatem Mezakar**®**, zawiesiną doustną, i niektórymi diuretykami (hydrochlorotiazyd, furosemid) może prowadzić do wystąpienia objawowej hiponatremii.

Karbamazepina może antagonizować działanie nierozkurczających leków rozkurczających mięśnie (np. pancuronium). Może być konieczne zwiększenie dawek tych leków, a pacjenci wymagają ścisłego monitorowania ze względu na możliwość szybszego niż oczekiwano zakończenia blokady nerwowo-mięśniowej.

Karbamazepina, podobnie jak inne leki psychotropowe, może obniżać tolerancję alkoholu, dlatego pacjentom zaleca się unikanie spożycia alkoholu.

Jednoczesne stosowanie karbamazepiny z doustnymi antykoagulantami działającymi bezpośrednio (rywaroksaban, dabigatran, apiksaban, edoksaban) może prowadzić do obniżenia stężenia tych antykoagulantów we krwi i, w związku z tym, do zwiększenia ryzyka zakrzepicy. Dlatego, jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem pod kątem objawów i objawów zakrzepicy.

Wpływ na badania serologiczne.

Karbamazepina może dawać fałszywie dodatni wynik stężenia perfenazyny oznaczonego metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC).

Karbamazepina i 10,11-epoksyd mogą dawać fałszywie dodatni wynik stężenia trójcyklicznych antydepresantów oznaczonych metodą fluorescencyjnego immunologicznego analizatora polaryzacyjnego.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Mezakar® , zawiesinę doustną, należy stosować wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza, wyłącznie po krytycznej ocenie stosunku korzyści do ryzyka oraz przy dokładnym monitorowaniu pacjentów z zaburzeniami pracy serca, wątroby lub nerek, z wcześniejszymi reakcjami niepożądanymi (w wywiadzie) ze strony układu krwiotwórczego podczas stosowania innych leków oraz u pacjentów z przerwanymi cyklami terapii karbamazepiną.

Zaleca się wykonanie ogólnego badania moczu oraz oznaczenie stężenia azotu mocznikowego we krwi na początku i okresowo podczas terapii. Mezakar® , zawiesina doustna, wykazuje łagodną aktywność antycholinergiczną, dlatego pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym należy poinformować i skonsultować w kwestii możliwych czynników ryzyka.

Należy pamiętać o możliwym pobudzeniu utajonych psychóz, a u pacjentów w wieku podeszłym – o możliwym pobudzeniu dezorientacji i niepokoju.

Lek zazwyczaj nie jest skuteczny w przypadku absansów (małych napadów padaczkowych) i napadów mioklonicznych. Pojedyncze przypadki wskazują, że nasilenie napadów może wystąpić u pacjentów z nietypowymi absansami.

Efekty hematologiczne.

Stosowanie karbamazepiny wiąże się z rozwojem agranulocytozy i anemii aplastycznej; jednakże z uwagi na bardzo rzadkie występowanie tych stanów trudno jest ocenić istotne ryzyko podczas stosowania leku Mezakar® , zawiesina doustna. Ogólne ryzyko u osób nieleczonych wynosi 4,7 przypadków/1 000 000 osób rocznie w przypadku agranulocytozy i 2 przypadki/1 000 000 osób rocznie – w przypadku anemii aplastycznej.

Podczas terapii karbamazepiną może dochodzić do obniżenia liczby płytek krwi lub leukocytów. Przed rozpoczęciem terapii karbamazepiną oraz okresowo podczas jej trwania należy wykonać morfologię krwi, w tym oznaczenie liczby płytek krwi, retikulocytów oraz zawartości żelaza w surowicy krwi.

Pacjentów i ich rodziny należy poinformować o wczesnych objawach toksyczności terapii karbamazepiną oraz objawach możliwych zaburzeń ze strony krwi, skóry i wątroby. Pacjenta należy poinstruować, że w przypadku wystąpienia takich reakcji jak gorączka, zapalenie gardła, wysypka skórna, owrzodzenia w jamie ustnej, łatwe powstawanie siniaków, plamica czy purpura hemoragiczna, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Jeśli liczba leukocytów lub płytek krwi istotnie spadnie podczas terapii, stan pacjenta należy dokładnie monitorować i przeprowadzać regularne morfologie krwi. Leczenie lekiem Mezakar® , zawiesina doustna, należy przerwać, jeśli u pacjenta rozwinie się ciężka, postępująca lub towarzysząca objawom klinicznym (np. gorączce lub bólowi gardła) leukopenia. Stosowanie leku Mezakar® , zawiesina doustna, należy przerwać w przypadku pojawienia się objawów hamowania funkcji szpiku kostnego.

Czasem lub często obserwuje się tymczasowe lub trwałe obniżenie liczby płytek krwi lub białych krwinek w związku z przyjmowaniem karbamazepiny. Jednakże w większości przypadków potwierdzono ich tymczasowy charakter i nie świadczą one o rozwoju anemii aplastycznej lub agranulocytozy. Przed rozpoczęciem terapii karbamazepiną oraz okresowo podczas jej trwania należy wykonać morfologię krwi, w tym oznaczenie liczby płytek krwi (a także ewentualnie liczby retikulocytów i poziomu hemoglobiny).

Funkcja nerek.

Zaleca się wykonanie ogólnego badania moczu oraz oznaczenie stężenia azotu mocznikowego we krwi na początku i okresowo podczas terapii karbamazepiną.

Funkcja wątroby.

Ocena funkcji wątroby powinna być przeprowadzona przed rozpoczęciem terapii karbamazepiną oraz okresowo podczas jej trwania, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby w wywiadzie i u pacjentów w wieku podeszłym. Przyjmowanie karbamazepiny należy natychmiast przerwać w przypadku nasilenia przewlekłych zaburzeń funkcji wątroby lub pojawienia się ostrej choroby wątroby.

U niektórych pacjentów przyjmujących karbamazepinę niektóre laboratoryjne wskaźniki funkcji wątroby mogą wykraczać poza normę, w szczególności gamma-glutamylotransferaza (GGT). Prawdopodobnie jest to spowodowane indukcją enzymów wątrobowych. Indukcja enzymów może również prowadzić do umiarkowanego wzrostu poziomu fosfatazy alkalicznej. Taki wzrost aktywności metabolicznej wątroby nie stanowi wskazania do odstawienia karbamazepiny.

Ciężkie reakcje niepożądane ze strony wątroby podczas stosowania karbamazepiny występują bardzo rzadko. W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji wątroby lub ostrej aktywnej choroby wątroby należy niezwłocznie przebadać pacjenta, a leczenie lekiem Mezakar®, zawiesina doustna, należy wstrzymać do uzyskania wyników badań.

Myśli i zachowania samobójcze.

Zgłaszano ryzyko pojawienia się myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany, a dostępne dane nie wykluczają go w przypadku terapii karbamazepiną. Dlatego pacjentów należy przebadać pod kątem obecności myśli i zachowań samobójczych i, jeśli to konieczne, wdrożyć odpowiednie leczenie. Pacjentom i osobom opiekującym się pacjentami należy zalecić skontaktowanie się z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów myśli i zachowań samobójczych.

Ciężkie reakcje dermatologiczne.

Ciężkie reakcje dermatologiczne, w tym toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN lub zespół Lyella) i zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), podczas stosowania karbamazepiny występują bardzo rzadko. Pacjenci z ciężkimi reakcjami dermatologicznymi mogą wymagać hospitalizacji, ponieważ te stany mogą zagrozić życiu i mieć charakter śmiertelny. Większość przypadków rozwoju ZSJ/TEN występuje w pierwszych kilku miesiącach leczenia karbamazepiną. Szacuje się, że te reakcje dermatologiczne występują u 1–6 na 10 000 nowych pacjentów w krajach o przeważającej populacji białej rasy, jednak ryzyko w niektórych krajach azjatyckich może być 10 razy wyższe. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na ciężkie reakcje dermatologiczne (np. ZSJ, zespół Lyella/TEN), przyjmowanie leku Mezakar® , zawiesina doustna, należy natychmiast przerwać i wdrożyć terapię alternatywną.

Farmakogenomika.

Coraz więcej dowodów wskazuje na wpływ różnych alleli HLA na skłonność pacjenta do wystąpienia reakcji niepożądanych związanych z układem odpornościowym.

Związek z (HLA)-B*1502.

Badania retrospektywne u pacjentów chińskich z grupy etnicznej Han wykazały wyraźną korelację między reakcjami skórnymi ZSJ/TEN związanymi z karbamazepiną a obecnością u tych pacjentów ludzkiego antygenu leukocytarnego (HLA), allelu (HLA)-B*1502. Częstość występowania tego allelu HLA-B*1502 waha się od 2% do 12% u pacjentów chińskich z grupy etnicznej Han i wynosi około 8% w Tajlandii. Większa liczba doniesień o rozwoju ZSJ charakteryzuje niektóre kraje Azji (takie jak Tajwan, Malezja i Filipiny), gdzie dominuje allel (HLA)-B*1502. Liczba nosicieli tego allelu wśród populacji Azji wynosi ponad 15% na Filipinach, w Tajlandii, Hongkongu i Malezji, około 10% – na Tajwanie, prawie 4% – w północnym Chinach, około od 2% do 4% – w południowej Azji (w tym Indiach) i mniej niż 1% – w Japonii i Korei. Częstość występowania allelu (HLA)-B*1502 jest niska wśród ludności europejskiej, afrykańskiej, rdzennej populacji Ameryki i ludności latynoamerykańskiej.

U pacjentów, którzy są uznawani za grupę ryzyka z punktu widzenia genetycznego, przed rozpoczęciem leczenia lekiem Mezakar® , zawiesina doustna, należy wykonać test na obecność allelu (HLA)-B*1502. Jeśli analiza pacjenta na obecność allelu (HLA)-B*1502 daje wynik pozytywny, leczenie lekiem Mezakar® , zawiesina doustna, nie powinno być rozpoczynane, chyba że nie ma innych opcji terapii. Pacjenci, którzy zostali przebadani i otrzymali negatywny wynik wobec (HLA)-B*1502, mają niskie ryzyko rozwoju ZSJ, choć bardzo rzadko takie reakcje są nadal możliwe.

Obecnie z powodu braku danych nie wiadomo dokładnie, czy wszyscy pacjenci południowo-wschodniej Azji są narażeni na ryzyko.

Allel (HLA)-B*1502 może być czynnikiem ryzyka rozwoju ZSJ/TEN u pacjentów chińskich przyjmujących inne leki przeciwpadaczkowe, które mogą być związane z rozwojem ZSJ/TEN. Dlatego należy unikać stosowania innych leków, które mogą być związane z rozwojem ZSJ/TEN, u pacjentów z allelem (HLA)-B*1502, jeśli można zastosować inną, alternatywną terapię. Zazwyczaj nie zaleca się przeprowadzania badań genetycznych u pacjentów narodowości, u których współczynnik allelu (HLA)-B*1502 jest niski. Zazwyczaj nie zaleca się przeprowadzania badań u pacjentów, którzy już przyjmują Mezakar® , zawiesina doustna, ponieważ ryzyko rozwoju ZSJ/TEN jest znacznie ograniczone do pierwszych kilku miesięcy, niezależnie od obecności allelu (HLA)-B*1502 w genach pacjenta.

U pacjentów rasy europejskiej brak związku między allelem (HLA)-B*1502 a wystąpieniem ZSJ.

Związek z (HLA)-A*3101.

Ludzki antygen leukocytarny może być czynnikiem ryzyka rozwoju skórnych reakcji niepożądanych, takich jak ZSJ, TEN, wysypka lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), ostra ogólna egzematywna pustuloza (AGEP), wysypka makularna i makulopapularna. Jeśli analiza wykaże obecność allelu HLA-A*3101, należy wstrzymać się od stosowania leku Mezakar® , zawiesina doustna.

Dane analizy retrospektywnej u pacjentów japońskich i mieszkańców północnej Europy wykazały związek między ciężkimi uszkodzeniami skóry (ZSJ/TEN, DRESS, AGEP i wysypka makulopapularna) u nosicieli allelu HLA-A*3101 genu ludzkiego antygenu leukocytarnego (HLA) a stosowaniem karbamazepiny.

Częstość występowania tego allelu może różnić się w różnych grupach etnicznych: około 2–5% w populacji Europy, około 10% – u Japończyków. Obecność allelu HLA-A*3101 może zwiększać ryzyko rozwoju reakcji skórnych wywołanych przyjmowaniem karbamazepiny (w większości przypadków mniej poważnych) z 5,0% w populacji ogólnej do 26,0% u przedstawicieli północnoeuropejskiego pochodzenia, podczas gdy jego brak może obniżać ryzyko z 5,0% do 3,8%.

Danych do rekomendacji przeprowadzania badań pacjentów na obecność allelu HLA-A*3101 przed rozpoczęciem leczenia karbamazepiną jest niewystarczająco.

Karbamazepinę należy stosować u pacjentów europejskiego lub japońskiego pochodzenia z potwierdzoną obecnością allelu HLA-A*3101 tylko wtedy, gdy korzyści z terapii przewyższają możliwe ryzyko.

Ograniczenia badań genetycznych

Wyniki badań genetycznych nie powinny zastępować odpowiedniego nadzoru klinicznego i leczenia pacjentów. Inne możliwe czynniki, takie jak dawkowanie leku przeciwpadaczkowego, przestrzeganie trybu terapii, terapia towarzysząca, odgrywają rolę w rozwoju tych ciężkich skórnych reakcji niepożądanych.

Inne reakcje dermatologiczne.

Może dojść do szybko ustępujących i niegroźnych dla zdrowia lekkich reakcji dermatologicznych, np. izolowanej wysypki makularnej lub makulopapularnej. Zazwyczaj ustępują one po kilku dniach lub tygodniach zarówno przy stałym dawkowaniu, jak i po zmniejszeniu dawki. Jednakże, ponieważ wczesne objawy cięższych reakcji dermatologicznych mogą być bardzo trudne do odróżnienia od umiarkowanych szybko ustępujących reakcji, pacjent powinien być pod ścisłym nadzorem, aby natychmiast przerwać stosowanie leku, jeśli reakcja się nasili.

Obecność u pacjenta allelu HLA-A*3101 wiąże się z występowaniem mniej poważnych niepożądanych reakcji skórnych na karbamazepinę, takich jak zespół nadwrażliwości na leki przeciwpadaczkowe lub niewielkie wysypki (wysypki makulopapularne).

Obecność u pacjenta allelu HLA-B*1502 nie jest czynnikiem ryzyka wystąpienia u niego mniej poważnych reakcji niepożądanych skórnych na karbamazepinę, takich jak zespół nadwrażliwości na leki przeciwpadaczkowe lub niewielkie wysypki (wysypki makulopapularne).

Podatność na nadwrażliwość.

Karbamazepina może wywołać reakcje nadwrażliwościowe, w tym wysypkę lekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), reaktywację HHV6 związaną z zespołem DRESS, opóźnione wielokrotne reakcje nadwrażliwościowe typu opóźnionego z gorączką, wysypką, zapaleniem naczyń, limfadenopatią, pseudolimfomą, bólami stawów, leukopenią, eozynofilią, hepatosplenomegalią, zmienionymi wskaźnikami funkcji wątroby i zespołem znikania przewodów żółciowych (w tym zniszczeniem i zniknięciem przewodów żółciowych wewnątrzwątrobowych), które mogą objawiać się w różnych kombinacjach. Możliwy jest również wpływ na inne narządy (płuca, nerki, trzustka, mięsień sercowy, okrężnica).

Obecność u pacjenta allelu HLA-A*3101 wiąże się z występowaniem mniej poważnych niepożądanych reakcji skórnych na karbamazepinę, takich jak zespół nadwrażliwości na leki przeciwpadaczkowe lub niewielkie wysypki (wysypki makulopapularne).

Ogólnie, w przypadku pojawienia się objawów wskazujących na nadwrażliwość, stosowanie leku Mezakar®, zawiesina doustna, należy natychmiast przerwać.

Pacjentów z reakcjami nadwrażliwościowymi na karbamazepinę należy poinformować, że około 25–30% takich pacjentów może również mieć reakcje nadwrażliwościowe na okskarbamazepinę. Przy stosowaniu karbamazepiny i aromatycznych leków przeciwpadaczkowych (np. fenytoiny, primidonu i fenylobarbitalu) możliwe jest wystąpienie nadwrażliwości krzyżowej.

Napady.

Mezakar®, zawiesinę doustną, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z napadami mieszanymi, w tym z absansami (typowymi lub nietypowymi). W takich okolicznościach lek może wywoływać napady. W przypadku wywołania napadów stosowanie leku Mezakar®, zawiesina doustna, należy natychmiast przerwać. Zwiększenie częstotliwości napadów możliwe jest podczas przejścia z form doustnych leku na supozytoria.

Zmniejszenie dawki i odstawienie leku.

Nagłe odstawienie leku Mezakar®, zawiesina doustna, może sprowokować napady, dlatego odstawienie karbamazepiny powinno być stopniowe. W razie konieczności nagłego odstawienia leku pacjentom z padaczką przejście na nowy lek przeciwpadaczkowy należy przeprowadzić na tle terapii odpowiednim lekiem (np. diazepamu dożylnie, doodbytniczo lub fenytoiny dożylnie).

Kobiety w wieku rozrodczym.

Karbamazepina może szkodzić płodowi, gdy stosowana jest przez ciężarną kobietę (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”). Rejestry ciąż i dane epidemiologiczne wskazują na potencjalny związek między stosowaniem karbamazepiny w czasie ciąży a poważnymi wadami wrodzonymi rozwoju, w tym wadami rurki nerwowej i wadami rozwoju innych układów organizmu (np. wady twarzoczaszku i wady rozwoju układu sercowo-naczyniowego). Te istniejące dane wskazują, że w porównaniu z monoterapią może występować większa częstość efektów teratogennych związanych ze stosowaniem leków przeciwpadaczkowych w ramach terapii skojarzonej. Badania na zwierzętach wykazały, że stosowanie karbamazepiny w dawkach klinicznie istotnych w czasie ciąży prowadziło do toksyczności dla rozwoju płodu, w tym do zwiększenia liczby przypadków wad rozwoju płodu.

Należy poinformować kobiety, które mogą zajść w ciążę, o potencjalnie zwiększonym ryzyku poważnych wad wrodzonych rozwoju przy stosowaniu karbamazepiny w czasie ciąży. Należy ocenić ryzyka i korzyści ze stosowania karbamazepiny i omówić je z pacjentką, aby określić, czy należy rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Jeśli po dokładnym rozważeniu alternatywnych opcji leczenia nie zostanie uznane, że korzyści przewyższają ryzyka, karbamazepinę nie należy stosować kobietom w wieku rozrodczym. Przed rozpoczęciem leczenia karbamazepiną należy rozważyć możliwość wykonania testu ciążowego u kobiet w wieku rozrodczym.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia i przez dwa tygodnie po jego zakończeniu. Karbamazepina może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Kobiety z potencjałem rozrodczym należy skonsultować w kwestii stosowania skutecznej niehormonalnej antykoncepcji lub metod bariery podczas leczenia lekiem karbamazepina (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Kobiety w wieku rozrodczym powinny skonsultować się z lekarzem, gdy planują zajście w ciążę, aby omówić przejście na leczenie alternatywne przed zapłodnieniem i odstawieniem antykoncepcji (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”). Kobiety w wieku rozrodczym należy zachęcić do natychmiastowego kontaktu z lekarzem, jeśli zajdą w ciążę lub myślą, że mogą być w ciąży i przyjmują karbamazepinę.

Efekty endokrynologiczne.

Zgłaszano przypadki krwawień przebijających u kobiet przyjmujących karbamazepinę i hormonalne środki antykoncepcyjne. Ze względu na indukcję enzymów wątrobowych karbamazepina obniża skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, dlatego kobiety w wieku rozrodczym przyjmujące Mezakar® , zawiesina doustna powinny stosować alternatywne metody antykoncepcji.

Pacjentki przyjmujące Mezakar® , zawiesina doustna, dla których hormonalna antykoncepcja jest konieczna, powinny otrzymywać preparat zawierający co najmniej 50 µg estrogenów lub należy rozważyć możliwość stosowania alternatywnych niehormonalnych metod antykoncepcji dla takich pacjentek.

Monitorowanie stężenia leku w osoczu krwi.

Pomimo że korelacja między dawkowaniem a stężeniem karbamazepiny w osoczu krwi, a także między stężeniem karbamazepiny w osoczu krwi a skutecznością kliniczną i tolerancją jest niepewna, monitorowanie stężenia leku w osoczu krwi może być wskazane w następujących przypadkach: przy nagłym wzroście częstotliwości napadów, sprawdzeniu przestrzegania zaleceń przez pacjenta, w czasie ciąży, podczas leczenia dzieci; w przypadku podejrzenia zaburzeń wchłaniania, podejrzenia toksyczności, przy stosowaniu więcej niż jednego leku.

Hiponatremia.

Znane są przypadki rozwoju hiponatremii podczas stosowania karbamazepiny. U pacjentów z istniejącym zaburzeniem funkcji nerek, związanym z obniżonym poziomem sodu, lub u pacjentów z towarzyszącym leczeniem lekami obniżającymi poziom sodu (takimi jak diuretyki, leki związane z nieadekwatną sekrecją hormonu antydiuretycznego), przed leczeniem należy określić poziom sodu we krwi, następnie co 2 tygodnie, potem co miesiąc przez pierwsze 3 miesiące leczenia lub zgodnie z potrzebą kliniczną. Dotyczy to przede wszystkim pacjentów w wieku podeszłym. Jeśli wystąpi hiponatremia, należy ograniczyć ilość spożywanej wody.

Hipotyreoz.

Karbamazepina może obniżać stężenie hormonów tarczycy, dlatego konieczne jest zwiększenie dawki terapii zastępczej hormonami tarczycy u pacjentów z hipotyreozą. Należy monitorować funkcję tarczycy w celu dostosowania dawki terapii zastępczej hormonami tarczycy.

Efekty antycholinergicze.

Karbamazepina wykazuje umiarkowaną aktywność antycholinergiczną. Dlatego pacjenci z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym i zatrzymaniem moczu powinni być pod ścisłym nadzorem podczas terapii.

Efekty psychiczne.

Należy pamiętać o możliwym pobudzeniu utajonego psychózy, u pacjentów w wieku podeszłym – dezorientacji lub pobudzenia.

Współdziałanie.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 lub inhibitorów epoksydohydrolazy z karbamazepiną może powodować reakcje niepożądane (zwiększenie stężenia karbamazepiny lub karbamazepiny-10,11 epoksydu w osoczu odpowiednio). Zaleca się odpowiednie dostosowanie dawki karbamazepiny i/lub monitorowanie stężenia leku w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie induktorów CYP3A4 z karbamazepiną może obniżyć stężenia karbamazepiny w osoczu i jej efekt terapeutyczny, przy czym odstawienie induktorów CYP3A4 może prowadzić do wzrostu stężenia karbamazepiny w osoczu. Może być konieczna korekta dawki karbamazepiny.

Karbamazepina jest silnym induktorem izoenzymu CYP3A4 i innych enzymatycznych układów wątrobowych pierwszej i drugiej fazy metabolizmu leków i przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez izoenzym CYP3A4 może powodować indukcję metabolizmu i obniżenie ich stężenia w osoczu krwi (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Kobiety w wieku rozrodczym należy poinstruować, że jednoczesne stosowanie karbamazepiny z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi może negatywnie wpływać na ich skuteczność. Przy stosowaniu leku Mezakar® , zawiesina doustna, należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych niehormonalnych metod antykoncepcji (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Stosowanie w czasie ciąży i karmienia piersią”).

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

Z uwagi na interakcje lekowe i różną farmakokinetykę leków przeciwpadaczkowych, dawki leku Mezakar® , zawiesina doustna, u pacjentów w wieku podeszłym należy dobrać ostrożnie.

Upadki.

Leczenie karbamazepiną może być związane z rozwojem ataksji, zawrotów głowy, senności, hipotensji ortostatycznej, dezorientacji lub osłabienia (patrz „Reakcje niepożądane”), co może prowadzić do upadków i, odpowiednio, do złamań lub innych urazów. U pacjentów z chorobami, stanami lub przyjmowanych lekach, które nasilają te stany, należy regularnie przeprowadzać pełną ocenę ryzyka upadków podczas długotrwałego leczenia karbamazepiną.

Fotosensybilizacja. Podczas leczenia karbamazepiną pacjenci powinni chronić się przed działaniem silnych promieni słonecznych ze względu na ryzyko fotosensybilizacji.

Substancje pomocnicze.

Lek zawiera barwnik azowy żółty zachodni FCF, który może powodować reakcje alergiczne. Jeśli u Ciebie stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed przyjęciem tego leku, ponieważ zawiera on sorbitol i sacharozę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ogólne ryzyko związane ze stosowaniem leków przeciwpadaczkowych (LPP)

Wszystkim kobietom w wieku rozrodczym przyjmującym terapię przeciwpadaczkową, a szczególnie kobietom planującym ciążę i kobietom w ciąży, należy udzielać porad medycznych dotyczących potencjalnego ryzyka dla płodu wynikającego zarówno z napadów, jak i z leczenia przeciwpadaczkowego.

Należy unikać nagłego odstawienia leczenia LPP, ponieważ może to prowadzić do wystąpienia napadów, które mogą mieć poważne konsekwencje dla kobiety i przyszłego dziecka.

Jeśli to możliwe, w czasie ciąży preferuje się monoterapię w leczeniu padaczki, ponieważ terapia wielolekowa może być związana z wyższym ryzykiem wad wrodzonych rozwoju.

Ryzyka związane z karbamazepiną

Karbamazepina przenika przez barierę łożyskową. Prenatalne działanie karbamazepiny może zwiększać ryzyko wad wrodzonych rozwoju i innych niekorzystnych skutków rozwoju. Wpływ karbamazepiny w czasie ciąży wiąże się z częstotliwością poważnych wad rozwoju 2–3 razy wyższą niż w populacji ogólnej, która wynosi 2–3%. Zgłaszano takie wady rozwoju, jak wady rurki nerwowej płodu, wady twarzoczaszku, takie jak warga i przepiórka, wady rozwoju układu sercowo-naczyniowego, hipospadia, hipoplazja palców i inne anomalie obejmujące różne układy organizmu płodu u matki przyjmującej karbamazepinę w czasie ciąży. Zaleca się specjalistyczne obserwowanie prenatalne tych wad rozwoju. Zgłaszano zaburzenia rozwoju nerwowego u dzieci urodzonych przez kobiety z padaczką, które w czasie ciąży przyjmowały karbamazepinę samodzielnie lub w połączeniu z innymi LPP. Badania związane z ryzykiem rozwoju zaburzeń układu nerwowego u dzieci, które w czasie ciąży otrzymywały karbamazepinę, są sprzeczne i ryzyko nie może być wykluczone.

Jeśli po dokładnym rozważeniu alternatywnych opcji leczenia nie zostanie uznane, że korzyści przewyższają ryzyka, karbamazepinę nie należy stosować kobietom w czasie ciąży. Kobieta powinna być w pełni poinformowana i rozumieć ryzyka związane z przyjmowaniem karbamazepiny w czasie ciąży.

Dane wskazują, że ryzyko wystąpienia wad rozwoju przy stosowaniu karbamazepiny może zależeć od dawki. Jeśli na podstawie dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka i braku odpowiedniej alternatywy leczenie karbamazepiną ma być kontynuowane, należy stosować monoterapię i najniższą skuteczną dawkę karbamazepiny oraz zaleca się kontrolę stężenia w osoczu krwi. Stężenie w osoczu można utrzymywać w dolnej części zakresu terapeutycznego od 4 do 12 µg/ml przy jednoczesnym utrzymaniu kontroli nad napadami.

Zgłaszano, że niektóre LPP, takie jak karbamazepina, obniżają poziom folianów w surowicy krwi. Ten deficyt może sprzyjać zwiększeniu częstości wad wrodzonych płodu u matki z padaczką. Przed i w czasie ciąży zaleca się przyjmowanie kwasu foliowego. Aby zapobiec zaburzeniom krzepnięcia krwi u dziecka, zaleca się również podawanie witaminy K1 matce w ostatnich tygodniach ciąży oraz noworodkowi.

Jeśli kobieta planuje zajście w ciążę, należy podjąć wszelkie możliwe działania, aby przejść na odpowiednie leczenie alternatywne przed zapłodnieniem i odstawieniem antykoncepcji. Jeśli kobieta zajdzie w ciążę podczas przyjmowania karbamazepiny, należy skierować ją do specjalisty, aby ponownie ocenić metodę leczenia i rozważyć alternatywne opcje.

Kobiety w wieku rozrodczym

Karbamazepinę nie należy stosować kobietom w wieku rozrodczym, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść/ryzyko przewyższa alternatywne opcje leczenia. Kobieta powinna być w pełni poinformowana i rozumieć potencjalne ryzyko dla płodu przy przyjmowaniu karbamazepiny w czasie ciąży, dlatego ważne jest planowanie ciąży z wyprzedzeniem. Przed rozpoczęciem leczenia karbamazepiną należy rozważyć możliwość wykonania testu ciążowego u kobiet w wieku rozrodczym.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas i po zakończeniu leczenia przez dwa tygodnie. Ze względu na indukcję enzymów karbamazepina może prowadzić do zaburzenia terapeutycznego efektu hormonalnych środków antykoncepcyjnych (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), dlatego kobiety w wieku rozrodczym należy skonsultować w kwestii stosowania innych skutecznych metod antykoncepcji. Należy stosować co najmniej jedną skuteczną metodę antykoncepcji (np. wkładkę wewnątrzmaciczną) lub dwie dodatkowe formy antykoncepcji, w tym metodę barierową. Przy wyborze metody antykoncepcji należy ocenić indywidualne okoliczności, angażując pacjentkę do dyskusji.

Noworodki.

W celu zapobiegania zaburzeniom krzepnięcia krwi u noworodków zaleca się podawanie witaminy K1 kobiecie w ostatnich tygodniach ciąży i noworodkowi.

Znane są pojedyncze przypadki napadów i/lub depresji oddychania u noworodków, kilka przypadków wymiotów, biegunki i/lub zaburzeń apetytu u noworodków, które wiąże się ze stosowaniem karbamazepiny i innych leków przeciwpadaczkowych przez matkę. Te reakcje mogą być przejawem zespołu odstawienia u noworodków.

Karmienie piersią.

Karbamazepina przenika do mleka matki (25–60% stężenia w osoczu krwi). Korzyści z karmienia piersią przy odległej możliwości wystąpienia reakcji niepożądanych u niemowlęcia należy dokładnie ważyć. Matki przyjmujące karbamazepinę mogą karmić piersią pod warunkiem, że niemowlę jest obserwowane pod kątem możliwych reakcji niepożądanych (np. nadmiernej senności, alergicznych reakcji skórnych). Otrzymano kilka doniesień o rozwoju cholestazowego zapalenia wątroby u noworodków, które były narażone na działanie karbamazepiny w okresie prenatalnym lub podczas karmienia piersią. Dlatego noworodki karmione piersią przez matki otrzymujące terapię karbamazepiną należy dokładnie obserwować pod kątem rozwoju niepożądanych efektów ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Plodność.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki zaburzeń płodności u mężczyzn i/lub odchyleń od normy wskaźników spermatogenezy.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Możliwość pacjenta przyjmującego karbamazepinę do szybkiej reakcji (szczególnie na początku terapii lub w okresie doboru dawki) może być obniżona zarówno z powodu napadów spowodowanych chorobą, jak i z powodu efektów niepożądanych związanych ze stosowaniem leku Mezakar®, zawiesina doustna, takich jak zawroty głowy, senność, ataksja, podwójne widzenie, zaburzenia akomodacji i zaburzenia wzroku. Dlatego przy prowadzeniu samochodu lub pracy z innymi urządzeniami pacjent powinien zachować ostrożność.

Sposób stosowania i dawki.

Lek można przyjmować podczas lub po posiłku, albo w odstępach między posiłkami, łącznie z niewielką ilością płynu.

Mezakar®, zawiesina doustna, stosować doustnie. Przed użyciem zawiesinę należy wstrząsnąć.

Zwykle dawkę dzieli się na 2–3 podania.

Ponieważ maksymalny poziom stężenia karbamazepiny po przyjmowaniu leku w postaci zawiesiny jest wyższy w porównaniu z analogiczną dawką leku w formie tabletek, zaleca się rozpoczęcie stosowania zawiesiny od niskich dawek i stopniowe ich zwiększanie (w celu uniknięcia działań niepożądanych ze strony OUN, takich jak zawroty głowy i senność).

W przypadku zmiany formy tabletkowej leku na zawiesinę należy stosować tę samą dawkę, jednak powinna ona być podzielona na mniejsze dawki pojedyncze, a liczba podań – odpowiednio zwiększona.

U osób należących do określonych grup etnicznych (Chińczycy, Tajczycy) przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie badania przesiewowego HLA-B*1502, ponieważ obecność tego allelu jest markerem prognostycznym możliwego ryzyka wystąpienia ciężkiego zespołu Stevensa-Johnsona związanego z karbamazepiną.

Padaczka.

Dawkę karbamazepiny należy dobrać indywidualnie dla każdego pacjenta w celu osiągnięcia odpowiedniej kontroli nad napadami padaczkowymi. Oznaczenie stężenia karbamazepiny w osoczu może pomóc w wyborze optymalnej dawki. W leczeniu padaczki dawkowanie karbamazepiny zwykle wymaga osiągnięcia ogólnego stężenia karbamazepiny w osoczu krwi od 4 do 12 μg/ml (od 17 do 50 μmol/l).

Dorośli.

Dla wszystkich postaci leczniczych karbamazepiny zaleca się schemat stopniowego zwiększania dawki, który powinien być skorygowany z uwzględnieniem potrzeb konkretnego pacjenta.

Początkowa dawka leku dla dorosłych wynosi 100–200 mg 1–2 razy na dobę. Następnie dawkę należy powoli zwiększać aż do osiągnięcia optymalnego efektu; zazwyczaj osiąga się go przy dawce 800–1200 mg na dobę, podzielonej na 2 lub więcej podań. Niektórzy pacjenci mogą wymagać zwiększenia dawki leku do 1600–2000 mg na dobę.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Z uwagi na nasilone interakcje z innymi lekami doboru dawkowania karbamazepiny u pacjentów w podeszłym wieku należy dokonywać z ostrożnością.

Dzieci.

Dla wszystkich postaci leczniczych karbamazepiny zaleca się schemat stopniowego zwiększania dawki, który powinien być skorygowany z uwzględnieniem potrzeb konkretnego pacjenta.

Zwykle dawka dzienna leku wynosi 10–20 mg/kg masy ciała, którą należy podzielić na kilka dawek.

Dla różnych grup wiekowych zaleca się poniższe dawki dobowe (tabela 1).

Tabela 1.

Dla różnych grup wiekowych zaleca się następujące maksymalne dawki dobowe (tabela 2).

Tabela 2.

W razie możliwości leki przeciwpadaczkowe należy stosować oddzielnie (w monoterapii), jednak przy stosowaniu w ramach terapii kombinowanej zaleca się taki sam sposób stopniowego zwiększania dawek. Przy przepisywaniu Mezakar®, zawiesiny doustnej, jako leku dodatkowego do aktualnej terapii przeciwpadaczkowej, dawkę leku należy stopniowo zwiększać, nie zmieniając dawki aktualnie stosowanego leku (lub leków) przeciwpadaczkowego lub, w razie potrzeby, dostosowując ją (patrz sekcja „Działania wzajemne z innymi lekami i inne formy oddziaływań“).

Neuralgia nerwu trójdzielnego.

Początkowa dawka karbamazepiny wynosi 200–400 mg na dobę. Należy ją powoli zwiększać aż do ustąpienia bólu (zazwyczaj do dawki 600–800 mg na dobę podzielonej na 3–4 dawki). W niektórych przypadkach może być konieczne zastosowanie dawki 1600 mg na dobę. Po ustąpieniu bólu dawkowanie należy stopniowo zmniejszać do najniższego możliwego poziomu utrzymania. Maksymalna zalecana dawka dzienna wynosi 1200 mg. Gdy ból ustąpi, należy stopniowo próbować przerwać terapię karbamazepiną, aż do wystąpienia kolejnego napadu.

Pacjenci w podeszłym wieku

Ze względu na nasilone działania wzajemne z innymi lekami, dawkowanie karbamazepiny u pacjentów w podeszłym wieku należy dobierać z ostrożnością.

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 200 mg na dobę, podzielona na 2 dawki. Należy ją powoli zwiększać aż do ustąpienia bólu (zazwyczaj do dawki 600–800 mg na dobę podzielonej na 3–4 dawki). Po ustąpieniu bólu dawkowanie należy stopniowo zmniejszać do najniższego możliwego poziomu utrzymania. Maksymalna zalecana dawka dzienna wynosi 1200 mg. Gdy ból ustąpi, należy stopniowo próbować przerwać terapię karbamazepiną, aż do wystąpienia kolejnego napadu.

Profilaktyka psychóz maniakalno-depresyjnych u pacjentów, którzy nie odpowiadają terapeutycznie na leczenie litem.

Początkowa dawka wynosi 400 mg na dobę, podzielona na kilka dawek. Należy ją powoli zwiększać do dawki umożliwiającej kontrolę objawów choroby lub do osiągnięcia dawki dobowej 1600 mg podzielonej na kilka dawek. Zazwyczaj dawka dzienna leku wynosi 400–600 mg podzielona na kilka dawek.

Grupy pacjentów szczególnych

Zaburzenia funkcji nerek/wątroby

Brak danych dotyczących farmakokinetyki karbamazepiny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby.

Dzieci

Leczenie zaburzeń dwubiegunowych i bólu w neuralgii nerwu trójdzielnego

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania karbamazepiny nie zostały ustalone u dzieci.

Leczenie padaczki

U dzieci ustalono bezpieczeństwo i skuteczność stosowania karbamazepiny w leczeniu napadów padaczkowych częściowych, napadów ogólnie rozlanych toniczno-klonicznych oraz napadów mieszanych (patrz sekcje „Wskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Zawiesinę doustną Mezakar® można podawać dzieciom od urodzenia.

Przedawkowanie .

Objawy. Objawy i dolegliwości występujące przy przedawkowaniu zazwyczaj odzwierciedlają uszkodzenia układu nerwowego środkowego, układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, a także reakcje niepożądane wymienione w sekcji „Działania niepożądane”.

Układ nerwowy środkowy: depresja funkcji OUN; dezorientacja, obniżony poziom świadomości, senność, pobudzenie, halucynacje, śpiączka; zamazanie widzenia, niezrozumiała mowa, dysartria, kierunkowy ustawiczny drgawek gałek ocznych (nystagmus), ataksja, dyskinezja, nadrefleksja (początkowo), podrefleksja (później); napady padaczkowe, zaburzenia psychomotoryczne, mioklonus, hipotermia, midriaza.

Układ oddechowy: depresja oddechów, obrzęk płuc.

Układ sercowo-naczyniowy: tachykardia, hipotensja tętnicza, czasem – nadciśnienie tętnicze, zaburzenia przewodnictwa z poszerzeniem zespołu QRS; omdlenia związane z zatrzymaniem serca, towarzyszące utracie przytomności.

Układ pokarmowy: wymioty, opóźnione opróżnianie żołądka, zmniejszona perystaltyka okrężnicy.

Układ mięśniowo-szkieletowy: zgłaszano pojedyncze przypadki rabdomiolizy związanej z toksycznym działaniem karbamazepiny.

Układ moczowy: zatrzymanie moczu, oliguria lub anuria; zatrzymanie płynu; hiperhydratacja spowodowana działaniem karbamazepiny przypominającym działanie hormonu antydiuretycznego.

Zmiany laboratoryjne: hiponatremia, możliwy kwasobłoniowy stan metaboliczny, hiperglikemia, podwyższenie frakcji mięśniowej kinazy kreatynowej.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie powinno początkowo opierać się na stanie klinicznym chorego; wskazane jest hospitalizowanie. Przeprowadza się oznaczenie stężenia karbamazepiny w osoczu w celu potwierdzenia zatrucia tym lekiem oraz oceny stopnia przedawkowania.

Wykonuje się opróżnienie żołądka, przepłukanie żołądka, podaje się węgiel aktywny. Późne opróżnienie żołądka może prowadzić do opóźnionego wchłaniania i nawrotu objawów zatrucia w okresie rekonwalescencji. Stosuje się leczenie objawowe wspierające w warunkach oddziału intensywnej terapii, monitorowanie czynności serca, staranne korygowanie zaburzeń elektrolitowych.

Rekomendacje szczególne. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej wskazane jest wewnętrzne podanie dopaminy lub dobutaminy; przy zaburzeniach rytmu serca leczenie należy dobrać indywidualnie; przy wystąpieniu napadów – podanie benzodiazepin (np. diazepamu) lub innych leków przeciwpadaczkowych, np. fenylobarbitalu (z ostrożnością ze względu na zwiększony ryzyko depresji oddechów) lub paraldehydu; przy wystąpieniu hiponatremii (zatrucie wodne) – ograniczenie podawania płynów, powolna, ostrożna infuzja dożylna 0,9 % roztworu chlorku sodu. Te środki mogą być pomocne w zapobieganiu obrzękowi mózgu.

Zaleca się przeprowadzenie hemosorpcji na sorbentach węglowych. Zgłaszano skuteczność hemodializy i dializy otniczej przy przedawkowaniu karbamazepiny.

Należy wziąć pod uwagę możliwość nawrotu nasilenia objawów przedawkowania w 2. i 3. dniu od jego początku, spowodowanego opóźnionym wchłanianiem leku.

Niepożądane działania.

Na początku leczenia karbamazepiną lub przy stosowaniu zbyt wysokiej dawki początkowej leku, a także podczas leczenia pacjentów w podeszłym wieku, często lub niekiedy występują pewne typy niepożądanych reakcji, np. ze strony układu nerwowego środkowego (zawroty głowy, ból głowy, ataksja, senność, osłabienie, podwójne widzenie), ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty) lub alergiczne reakcje skórne.

Niepożądane działania zależne od dawki zazwyczaj ustępują w ciągu kilku dni, zarówno spontanicznie, jak i po tymczasowym zmniejszeniu dawki leku. Rozwój niepożądanych reakcji ze strony OUN może być konsekwencją względnego przedawkowania leku lub znacznych wahań stężenia substancji czynnej we krwi. W takich przypadkach zaleca się monitorowanie poziomu substancji czynnej we krwi oraz podział dawki dobowej na mniejsze dawki (np. 3–4 dawki).

Niepożądane działania wystąpiły z następującą częstością: bardzo często (> 1/10); często (> 1/100, < 1/10); niekiedy (> 1/1000, < 1/100); rzadko (> 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000), w tym pojedyncze przypadki.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: bardzo często – leukopenia; często – trombocytopenia, eozynofilia; rzadko – limfadenopatia, leukocytoza; bardzo rzadko – agranulocytoza, anemia aplastyczna, pancytopenia, erytroblastopatia, anemia, anemia megaloblastyczna, retikulocytoza, anemia hemolityczna.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – wielonarządowa nadwrażliwość typu opóźnionego z gorączką, wysypką skórną, zapaleniem naczyń, limfadenopatią; objawami przypominającymi chłoniaka; bólami stawów, leukopenią, eozynofilią, hepatosplenomegalią oraz zmienionymi parametrami czynności wątroby i zespołem zanikania przewodów żółciowych (destrukcja i zanik wewnątrzwątrobowych przewodów żółciowych), występującymi w różnych kombinacjach. Mogą występować zaburzenia ze strony innych narządów (np. wątroby, płuc, nerek, trzustki, mięśnia sercowego, okrężnicy); bardzo rzadko – zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych bezprzyчинne z mioklonusem i eozynofilią obwodową; reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy, hipogamaglobulinemia.

Ze strony układu endokrynnego: często – obrzęki, zatrzymanie płynu, przyrost masy ciała, hiponatremia i obniżenie osmolarności osocza w wyniku działania przypominającego działanie hormonu antydiuretycznego, co w pojedynczych przypadkach prowadzi do nadmiernego nawodnienia, towarzyszonego letargiem, wymiotami, bólem głowy, dezorientacją, zaburzeniami neurologicznymi, drgawkami, dezorientacją, pogorszeniem percepcji, zaburzeniami widzenia lub encefalopatią (zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego, SIADH); bardzo rzadko – podwyższenie stężenia prolaktyny we krwi, towarzyszone lub nie objawami takimi jak galaktoreja, ginekomastia, zaburzenia metabolizmu tkanki kostnej (obniżenie stężenia wapnia i 25-hydroksycholekalcyferolu we krwi), prowadzące do osteomalacji/osteoporozy; w pojedynczych przypadkach – podwyższenie stężenia cholesterolu, w tym cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości oraz trójglicerydów.

Ze strony przemiany materii i zaburzeń odżywiania: rzadko – niedobór folianów, obniżenie apetytu; bardzo rzadko – ostra porfiria (ostra porfiria przerywana i porfiria mieszana), nieostra porfiria (późna porfiria skóry); nieznane – hiperamonemia.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – halucynacje (wzrokowe lub słuchowe), depresja, utrata apetytu, niepokój, agresywność, pobudzenie, dezorientacja; bardzo rzadko – aktywacja psychotyczna.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – zawroty głowy, ataksja, senność, osłabienie ogólne; często – ból głowy, podwójne widzenie, zaburzenia akomodacji wzroku (np. zamazanie widzenia); niekiedy – nieprawidłowe mimowolne ruchy (np. drżenie, „migotanie” drżenia, dystonia, tik), niestagmus; rzadko – dyskinezja orofacjalna, zaburzenia ruchu oczu, zaburzenia mowy (np. dysartria lub nierozróżnialna mowa), choreoatetozę, neuropatię obwodową, parestezje, osłabienie mięśniowe i porażenie; bardzo rzadko – zaburzenia wrażliwości smakowej, złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych bezprzyчинne z mioklonią i eozynofilią obwodową, dysgeuzja.

Ze strony narządów wzroku: często – zaburzenia akomodacji (np. zamazanie widzenia); bardzo rzadko – zmętnienie soczewki, zapalenie spojówek, podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: bardzo rzadko – zaburzenia słuchu, np. szumy w uszach, podwyższenie wrażliwości słuchowej, obniżenie wrażliwości słuchowej, zaburzenia percepcji wysokości dźwięku.

Ze strony serca i naczyń: rzadko – zaburzenia przewodnictwa wewnątrzsercowego; nadciśnienie tętnicze lub niedociśnienie tętnicze; bardzo rzadko – bradykardia, arytmie, blok przedsionkowo-komorowy z omdleniem, kolaps cyrkulacyjny, niewydolność serca, nasilenie choroby niedokrwiennej serca, zatorowość tętnic płucnych, zapalenie żył z zakrzepem, zapalenie naczyń.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: bardzo rzadko – reakcje nadwrażliwościowe płuc, charakteryzujące się gorączką, dusznością, zapaleniem płuc lub zapaleniem płuc.

Ze strony układu pokarmowego: bardzo często – nudności, wymioty; często – suchość w ustach; niekiedy – biegunka lub zaparcie; rzadko – ból brzucha; bardzo rzadko – glosyt, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: bardzo często – podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy (spowodowane indukcją enzymów wątrobowych), co zazwyczaj nie ma znaczenia klinicznego; często – podwyższenie poziomu fosfatazy zasadowej we krwi; niekiedy – podwyższenie poziomu transaminaz; rzadko – zapalenie wątroby typu cholesterycznego, parenchymatycznego (hepatocelularnego) lub mieszanego, zespół zanikania dróg żółciowych, żółtaczka; bardzo rzadko – zapalenie wątroby granulomatyczne, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo często – alergiczne zapalenie skóry, swędzenie, pokrzywka, czasem w ciężkiej formie; niekiedy – egzfoliatywne zapalenie skóry, erytrodermia; rzadko – toczeń rumieniowaty układowy, swędzenie; bardzo rzadko – zespół Stevensa–Johnsona (w niektórych krajach Azji to niepożądane zjawisko zgłaszane jest z częstością „rzadko”), toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, nadwrażliwość na światło, rumień wielopostaciowy i rumień węzłowaty, zaburzenia pigmentacji skóry, purpura, trądzik, nadmierne pocenie się, intensywne wypadanie włosów, hirsutyzm.

Ze strony narządu ruchu, tkanki łącznej i tkanki kostnej: rzadko – osłabienie mięśniowe; bardzo rzadko – ból stawów, ból mięśni, skurcze mięśni, zaburzenia metabolizmu kości (obniżenie stężenia wapnia i 25-hydroksycholekalcyferolu we krwi, co może prowadzić do osteomalacji lub osteoporozy).

Ze strony nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – zapalenie nerek typu naczyniowo-wiązkowego, niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek (np. albuminuria, hematuria, oliguria, podwyższenie stężenia mocznika we krwi/azotemia), częste oddawanie moczu, zatrzymanie moczu.

Ze strony układu rozrodczego: bardzo rzadko – zaburzenia funkcji seksualnej/impotencja/dysfunkcja erekcji, zaburzenia spermatogenezy (z obniżeniem liczby/ruchliwości plemników).

Zarejestrowano bardzo rzadkie doniesienia o zaburzeniach płodności u mężczyzn i/lub zaburzeniach spermatogenezy.

Zaburzenia ogólne: bardzo często – osłabienie ogólne.

Odchylenia wyników badań laboratoryjnych i instrumentalnych: bardzo często – podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy (spowodowane indukcją enzymów wątrobowych), co zazwyczaj nie ma znaczenia klinicznego; często – zwiększenie poziomu fosfatazy zasadowej we krwi; niekiedy – zwiększenie poziomu transaminaz; bardzo rzadko – zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, zwiększenie poziomu cholesterolu we krwi (w tym zwiększenie poziomu lipoprotein o wysokiej gęstości i trójglicerydów), zwiększenie poziomu trójglicerydów we krwi, zmiany parametrów czynności tarczycy: obniżenie poziomu L-tyroksyny (wolnego tyroksyny (FT4), tyroksyny (T4), trójjodotyroniny (T3)) i podwyższenie poziomu hormonu tyreotropowego (TSH), co zazwyczaj nie towarzyszy objawom klinicznym; zwiększenie poziomu prolaktyny we krwi, hipogamaglobulinemia.

Urazy, zatrucia i powikłania procedur: upadki (leczenie karbamazepiną powodowało ataksję, zawroty głowy, senność, hipotensję, stan dezorientacji, efekt sedytywny) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”)

Niepożądane działania na podstawie spontanicznych zgłoszeń (częstość nieznana).

Informacje o poniższych niepożądanych działaniach uzyskano podczas stosowania po rejestracji leku na podstawie spontanicznych zgłoszeń i publikacji. Ponieważ zgłoszenia są spontaniczne, niemożliwe jest ustalenie dokładnej liczby pacjentów i wiarygodnej oceny częstości występowania niepożądanych działań, dlatego ich częstość klasyfikuje się jako „nieznana”.

Choroby zakaźne i pasożytnicze: reaktywacja wirusa herpesa człowieka typu VI.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: niedostateczność szpiku kostnego.

Ze strony układu nerwowego: osłabienie, efekt sedytywny, pogorszenie pamięci.

Ze strony układu pokarmowego: zapalenie okrężnicy.

Ze strony układu odpornościowego: wysypka lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: ostra ogólna wypryskawa pęcherzykowa (AGEP), keratoza likenowida, onychomadeza.

Ze strony narządu ruchu, tkanki łącznej i tkanki kostnej: złamania.

Odchylenia wyników badań laboratoryjnych i instrumentalnych: obniżenie gęstości mineralnej kości.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na dalsze monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w leczeniu tym lekiem. Osoby pracujące w zawodzie medycznym powinny zgłaszać wszystkie podejrzewane niepożądane działania poprzez krajowy system raportowania oraz za pomocą formularza kontaktowego na stronie internetowej: https://kusum.ua/pharmacovigilance/.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po pierwszym otwarciu butelki lek należy przechowywać nie dłużej niż 4 tygodnie.

Opakowanie.

100 ml zawiesiny w butelce, jedna butelka z kubeczkiem dozującym w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KUSUM FARM”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skrjabina 54.

lub

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „GLEDFARM LTD”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Grzegorza 54.