Merkapazol-Zdorovia

INSTRUKCJA dla zastosowania leczniczego|użycia| leku MЕРКАЗОЛІЛ-ЗДОРОВ'Я (MERCAZOLYL-ZDOROVYE)

Skład:

substancja czynna: thiamazole;

1 tabletka zawiera tiamazolu 5 mg;

substancje pomocnicze: skrobi ziemniaczanej, stearynian wapnia, cukier refynowany, talk.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub białe z żółtawym odcieniem, o powierzchni płaskiej z fasetą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwtarczycowe. Kod ATC H03B B02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek przeciwtarczycowy. Mechanizm działania tyreostatycznego wynika z hamowania aktywności enzymu peroksydazy, który uczestniczy w jodowaniu hormonów tarczycy, co prowadzi do zaburzenia syntezy tyroksyny i trój-jodotyroniny. Ta właściwość pozwala na prowadzenie leczenia objawowego tarczycy niezależnie od jej etiologii. Tiamazol nie wpływa na wydzielanie wcześniej zsyntetyzowanych hormonów tarczycy, co wyjaśnia długą długość okresu wstrzymania do normalizacji stężenia tyroksyny i trój-jodotyroniny w osoczu krwi, w wyniku czego poprawia się obraz kliniczny choroby. Nie wpływa na tarczycę, która rozwinęła się w wyniku uwalniania hormonów po uszkodzeniu komórek tarczycy (po leczeniu jodem radioaktywnym lub przy tarczycy).

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym tiamazol szybko i całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego. Cmax w osoczu krwi osiąga się w ciągu 40–80 minut. Z białkami osocza krwi praktycznie nie wiąże się. Tiamazol gromadzi się w tarczycy i bardzo powoli metabolizuje, wskutek czego na krzywej kinetycznej tworzy się plateau stężenia, które utrzymuje się przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki leku. Kinetyka metabolizmu nie zależy od funkcji tarczycy. T½ wynosi 3 godziny; u pacjentów z niewydolnością wątroby jest dłuższy. Wydala się z moczem i żółcią, w niewielkim stopniu – z kałem. Z moczem wydala się w postaci metabolitów (70 % w ciągu 24 godzin) i niezmienionej substancji.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie tarczycy toksycznej.

• Zachowawcze leczenie tarczycy toksycznej, szczególnie przy braku guza tarczycy lub przy małych jego rozmiarach.
• Przygotowanie do leczenia chirurgicznego we wszystkich formach tarczycy toksycznej.
• Przygotowanie do leczenia tarczycy toksycznej za pomocą radioaktywnego jodu.
• Terapia w okresie ukrytym działania radioaktywnego jodu.
• Zapobieganie tarczycy toksycznej przy stosowaniu leków jodu u pacjentów z ukrytą tarczycą toksyczną, autonomicznymi adenomami lub z wywiadem tarczycy toksycznej.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku lub inne pochodne tiomazolu;
• umiarkowane i ciężkie zaburzenia składu ilościowego krwi (grudkowica);
• cholestaza przed rozpoczęciem leczenia, niezwiązana z tarczycą toksyczną;
• uszkodzenie szpiku kostnego po wcześniejszej terapii tiomazolem lub karbimazolem;
• ostry zapalenie trzustki w wywiadzie po zastosowaniu tiomazolu lub karbimazolu.

Jednoczesna terapia tiomazolem i hormonami tarczycy w okresie ciąży jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niedobór jodu zwiększa wrażliwość tarczycy na tiomazol, natomiast nadmiar jodu ją zmniejsza. Inne bezpośrednie interakcje z innymi lekami nie są znane. Należy wziąć pod uwagę, że metabolizm i wydalanie innych leków w nadczynności tarczycy może być zwiększone. Te parametry normalizują się po przywróceniu funkcji tarczycy. W razie potrzeby dawkę leku należy dostosować.

Ponadto, korekcja nadczynności tarczycy może spowodować normalizację zwiększonej aktywności leków przeciwzakrzepowych u pacjentów z nadczynnością tarczycy.

Badania interakcji lekowych u dzieci nie były prowadzone.

Szczególne środki ostrożności.

Nie zaleca się stosowania leku pacjentom z wcześniejszymi reakcjami nadwrażliwości o umiarkowanym nasileniu (np. alergiczne wysypki, świąd).

U pacjentów z bardzo dużym wolem i zwężeniem tchawicy należy stosować lek ostrożnie: przez jak najkrótszy okres i pod ścisłym nadzorem lekarza ze względu na ryzyko wzrostu wola.

Mielotoksyczność.

O zgłoszeniach wystąpienia agranulocytozy w 0,3–0,6 % przypadków. Przed rozpoczęciem leczenia należy zwrócić szczególną uwagę na objawy agranulocytozy (zapalenie jamy ustnej, gardła, wysoką gorączkę). Objawy te zazwyczaj pojawiają się na początku leczenia, jednak mogą również pojawić się po kilku miesiącach lub podczas ponownego cyklu leczenia. Zaleca się kontrolę parametrów krwi przed i po rozpoczęciu terapii, szczególnie u pacjentów z umiarkowaną granulocytopenią. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z powyższych objawów, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu wykonania analizy krwi. W przypadku potwierdzenia agranulocytozy należy natychmiast przerwać dalsze leczenie.

W przypadku stosowania leku w zalecanych dawkach rzadko występują działania niepożądane związane z toksycznym wpływem na szpik kostny. Częściej reakcje takie obserwowano przy stosowaniu bardzo wysokich dawek tiomazolu (około 120 mg na dobę). Takie dawki stosuje się w wyjątkowych wskazaniach (ciężkie formy choroby, kryz tarczycowy). W przypadku wystąpienia objawów toksycznego wpływu na szpik kostny podczas leczenia tiomazolem należy natychmiast przerwać dalsze stosowanie leku i w razie potrzeby przejść na lek przeciwtarczycowy z innej grupy.

Ostre zapalenie trzustki.

Istnieją doniesienia o wystąpieniu ostrego zapalenia trzustki u pacjentów przyjmujących tiomazol lub karbimazol. W przypadku wystąpienia ostrego zapalenia trzustki należy natychmiast przerwać stosowanie tiomazolu. Nie należy przepisywać tiomazolu pacjentom, u których wcześniej rozwinęło się ostre zapalenie trzustki po przyjęciu tiomazolu lub karbimazolu. Powtórne przyjmowanie tych leków może spowodować nawrót ostrego zapalenia trzustki, przy czym czas do wystąpienia napadu może się skrócić.

Kobiety w wieku rozrodczym i ciężarne.

Kobietom w wieku rozrodczym zaleca się stosowanie skutecznych metod antykoncepcji podczas terapii tiomazolem. Tiomazol należy przepisywać kobietom ciężarnym tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i jedynie w najniższych dawkach skutecznych, bez dodatkowego podawania hormonów tarczycy. W przypadku stosowania w czasie ciąży należy dokładnie monitorować stan kobiety, płodu i noworodka (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Kontrola nad nadczynnością tarczycy.

Nadmiar leku w organizmie po przyjęciu bardzo wysokich dawek może prowadzić do rozwoju hipotyreozu subklinicznego/klinicznego lub wzrostu wola z powodu zwiększenia wydzielania hormonu tyreotropowego. W związku z tym dawkę leku należy natychmiast zmniejszyć po przywróceniu normalnego funkcjonowania tarczycy, a w razie potrzeby przepisać lewotyroksynę. Nie zaleca się całkowitego przerwania leczenia lekiem i stosowania wyłącznie lewotyroksyny.

Wzrost wola podczas terapii tiomazolem, mimo hamowania wydzielania hormonu tyreotropowego, wynika z samej choroby i nie można go zapobiec dodatkowym przyjmowaniem lewotyroksyny.

Utrzymanie normalnego poziomu wydzielania hormonu tyreotropowego jest ważne dla zminimalizowania ryzyka wystąpienia lub pogorszenia się oфтalmopatii endokrynologicznej. Jednakże ta patologia często nie zależy od przebiegu choroby tarczycy. Takie powikłania nie są powodem do zmiany trybu leczenia i nie są działaniami niepożądanymi przy prawidłowym prowadzeniu terapii.

W rzadkich przypadkach po zakończeniu cyklu leczenia przeciwtarczycowego bez interwencji chirurgicznej obserwowano późne wystąpienie hipotyreozu. Nie jest to działanie niepożądane leku, lecz wynik procesów zapalnych i destrukcyjnych w miąższu tarczycy spowodowanych podstawową chorobą.

W wyniku zmniejszenia patologicznie zwiększonego zużycia energii przy nadczynności tarczycy może dojść do przyrostu masy ciała podczas leczenia tiomazolem. Poprawa obrazu klinicznego świadczy o normalizacji gospodarki energetycznej.

Lek zawiera cukier rafinowany. Jeżeli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas leczenia.

Ciąża.

Należy odpowiednio leczyć nadczynność tarczycy u kobiet ciężarnych, aby zapobiec poważnym powikłaniom u matki i płodu. Tiomazol przenika przez barierę łożyskową.

Istnieją dane badań klinicznych oraz pojedyncze doniesienia o rozwoju wad wrodzonych po stosowaniu tiomazolu w wysokich dawkach w pierwszym trymestrze ciąży. W szczególności zgłaszano wrodzoną aplazję skóry (gojenie się defektu następowało samoistnie po kilku tygodniach), wady rozwojowe kości szczękowo-twarzowej (atrezja choan, dysmorfizm twarzy), ekstrowelację, atrezję przełyku, nieprawidłowość przewodu omfalomesenterialnego oraz przegrody międzykomorowej serca.

Tiomazol można przepisać w czasie ciąży tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i w najniższej dawce skutecznej, bez dodatkowego przepisywania hormonów tarczycy. Jeśli tiomazol jest stosowany w czasie ciąży, wymagana jest ścisła opieka medyczna nad matką, płodem i noworodkiem.

Karmienie piersią.

Tiomazol przenika do mleka matki, gdzie jego stężenie osiąga poziom stężenia w osoczu matki, co wiąże się z ryzykiem rozwoju hipotyreozu u dziecka.

W okresie karmienia piersią lek należy przepisywać w minimalnych dawkach skutecznych, nie przekraczających 10 mg na dobę, bez dodatkowego przepisywania hormonów.

Należy regularnie kontrolować funkcję tarczycy u noworodków.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Tiamazol jest aktywnym metabolitem karbimazolu, jednak 1 mg tiamazolu nie jest równoważny 1 mg karbimazolu. Należy to uwzględnić na początku leczenia tiamazolem lub przy przejściu z karbimazolu na tiamazol. Należy przestrzegać podanych zaleceń dotyczących dawkowania.

Dawkę dobową podaje się jednorazowo lub dzieli na kilka dawek w ciągu dnia. Na początku leczenia dawki pojedyncze należy przyjmować w równych odstępach czasu w ciągu dnia. Dawkę utrzymującą stosuje się jednorazowo, podczas lub po śniadaniu.

Tabletki należy przyjmować nie żując, popijając odpowiednią ilością płynu.

Jeśli pominięto jedną dawkę leku, nie należy zwiększać dawki przy następnym przyjęciu.

Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania.

Dorośli.

W zależności od stopnia ciężkości choroby i przyjęcia jodu zalecana dawka dla dorosłych wynosi 10–40 mg na dobę. W wielu przypadkach skuteczne hamowanie produkcji hormonu tarczycy zapewnia przyjmowanie 20–30 mg leku na dobę. W przypadku choroby o lekkim stopniu ciężkości lek należy przepisać w niższej dawce, natomiast w przypadku ciężkiego stopnia choroby należy stosować lek w dawce początkowej 40 mg na dobę.

Dawkę należy dostosować indywidualnie, uwzględniając aktywność procesów metabolizmu warunkowaną poziomem produkcji hormonu tarczycy.

Do leczenia utrzymującego zaleca się następujące dawkowanie:

• dawka utrzymująca leku 5–20 mg na dobę w połączeniu z lewotyroniną w celu zapobiegania hipotyreozie;
• w przypadku monoterapii – 2,5–10 mg leku na dobę.

W przypadku tężycy wywołanej podwyższonym stężeniem jodu możliwe jest stosowanie leku w wyższych dawkach.

Leczenie zachowawcze tężycy.

Celem terapii jest osiągnięcie eutyreozy i długotrwałej remisji po ograniczonym okresie leczenia. Według danych z badań remisja może być osiągnięta maksymalnie u 50% pacjentów po roku od zakończenia terapii. Stwierdzono, że czas osiągnięcia remisji znacząco różni się w zależności od wyjściowych wskaźników. Istotnymi czynnikami wpływającymi na wynik są typ hipertrójczy (immunogenny lub nieimmunogenny), długość leczenia, dawkowanie tiamazolu oraz źródło przyjętego jodu: pokarmowe lub jatrogenne.

Czas trwania terapii lekiem wynosi od 6 miesięcy do 2 lat (średnio – 1 rok). Możliwość wydłużenia okresu remisji zależy od długości terapii. W przypadkach, gdy nie można osiągnąć remisji, a inne działania terapeutyczne są niemożliwe, lek można stosować do długotrwałego leczenia w najniższych skutecznych dawkach bez dodawania lub w połączeniu z niską dawką lewotyroniny.

Pacjentom z zwężeniem tchawicy i wole o bardzo dużych rozmiarach lek należy stosować przez krótki okres. Długotrwała terapia może prowadzić do wzrostu wola.

Przygotowanie do leczenia chirurgicznego we wszystkich postaciach tężycy.

Krótkotrwała terapia przygotowawcza (przez 3–4 tygodnie, w niektórych przypadkach lek można stosować dłużej) sprzyja przywróceniu stanu eutyreozy, dzięki czemu zmniejsza się ryzyko związane z zabiegiem chirurgicznym.

Zabieg chirurgiczny przeprowadza się bezpośrednio po osiągnięciu stanu eutyreozy. Jeśli zabieg ten nie jest wykonywany, należy stosować lewotyroninę. Terapię lekiem można zakończyć dzień przed operacją.

W okresie ostatnich 10 dni przed operacją lekarz może dodatkowo przepisać leki jodu w wysokich dawkach w celu wzmocnienia tkanki tarczycy (terapia jodem według Plummera).

Przygotowanie do leczenia jodem radioaktywnym.

Lek stosuje się w celu osiągnięcia stanu eutyreozy przed rozpoczęciem terapii z zastosowaniem jodu radioaktywnego. Szczególnie terapia wstępna lekiem jest konieczna u pacjentów z tężycą ciężkiego stopnia, ponieważ obserwowano pojedyncze przypadki kryzysu tężycowego po leczeniu jodem bez wcześniejszej terapii tiamazolem.

Należy pamiętać, że pochodne tiomocznika mogą obniżać wrażliwość tkanki tarczycy na terapię promieniowaniem. Przy planowanej terapii z zastosowaniem radioaktywnego jodu w przypadku autonomicznych adenom należy przeprowadzić terapię wstępną lekiem w celu zapobiegania aktywacji tkanki okołowęzłowej.

Terapia w okresie utajonej aktywności jodu radioaktywnego.

Czas trwania i dawkę leku dobiera się indywidualnie, uwzględniając stopień ciężkości choroby oraz okres do rozpoczęcia działania jodu radioaktywnego (około 4–6 miesięcy).

Leczenie profilaktyczne u pacjentów z ryzykiem rozwoju hipertrójczy przy przepisywaniu leków jodu w celu przeprowadzenia diagnostyki.

Zazwyczaj zalecana dawka wynosi 10–20 mg tiamazolu na dobę i/lub 1 g nadchloranu dziennie przez 10 dni (np. w przypadku konieczności podania środka kontrastowego wydalającego się przez nerki). Czas trwania leczenia profilaktycznego określa się, uwzględniając czas, przez który leki jodu pozostają w organizmie.

Osobliwe grupy pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby zmniejsza się szybkość wydalania tiamazolu. W związku z tym lek zaleca się stosować w najniższych skutecznych dawkach, a w czasie terapii należy prowadzić stałe monitorowanie stanu pacjenta.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjentom z niewydolnością nerek zaleca się indywidualne dostosowanie dawki i stałą obserwację, ponieważ brakuje danych dotyczących właściwości farmakokinetycznych leku u tej grupy pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Pacjentom w wieku podeszłym zaleca się indywidualne dostosowanie dawki i stałą obserwację, brakuje danych dotyczących gromadzenia się leku w organizmie. Lek zaleca się stosować w najniższych skutecznych dawkach.

Dzieci.

Dzieci i młodzież (3–17 lat)

Dawkę początkową stosowaną w leczeniu dzieci i młodzieży (3–17 lat) oblicza się zgodnie z masą ciała pacjenta.

Zazwyczaj leczenie rozpoczyna się od dawki 0,5 mg/kg podzielonej na dwa lub trzy przyjęcia w równych dawkach na dobę.

Dawkę utrzymującą można zmniejszyć w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta na terapię i stosować jednorazowo na dobę. Aby uniknąć hipotyreozy, może być konieczne dodatkowe przyjmowanie lewotyroniny. Całkowita dawka dobową nie powinna przekraczać 40 mg tiamazolu.

Dzieci w wieku do 2 lat.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania tiamazolu u dzieci w wieku do 2 lat nie zostały zbadane.

Stosowanie tiamazolu u dzieci w wieku do 2 lat nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do rozwoju hipotyreozy z odpowiednimi objawami spowolnienia metabolizmu oraz wskutek efektu niedoboru hormonów – do aktywacji przysadki z dalszym wzrostem wola.

Można tego uniknąć poprzez zmniejszenie dawki leku do osiągnięcia stanu eutyreozy. W razie potrzeby należy dodatkowo przepisać leki lewotyroniny. Nieznane są negatywne skutki przypadkowego przyjęcia wysokich dawek tiamazolu.

Niepożądane działania.

Niepożądane efekty według częstości występowania klasyfikuje się do następujących kategorii: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), niezwykle rzadko (> 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (niemożliwe ustalenie na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego: rzadko: agranulocytoza (występuje w około 0,3–0,6% przypadków, może się objawiać po kilku tygodniach lub miesiącach od rozpoczęcia leczenia, wymaga to przerwania stosowania leku, po czym w większości przypadków zjawisko to samoistnie znika); bardzo rzadko: trombocytopenia, pancytopenia, uogólniona limfadenopatia.

Ze strony układu endokrynnego: bardzo rzadko: insulinowy zespół autoimmunologiczny z ostrym obniżeniem stężenia glukozy we krwi.

Ze strony układu nerwowego: rzadko: zaburzenia węchu (dysgeuzja, ageuzja), które ustępują po przerwaniu stosowania leku (czasem węch odnawia się po kilku tygodniach od zakończenia leczenia); bardzo rzadko: neurypatie, polineuropatie.

Ze strony układu pokarmowego: bardzo rzadko: ostry stan zapalny gruczołów ślinowych; częstość nieznana: ostry zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: bardzo rzadko: żółtaczka cholesteryczna lub toksyczne zapalenie wątroby. Objawy zazwyczaj ustępują po przerwaniu przyjmowania leku. Należy odróżniać klinicznie niewyraźne objawy zastoju żółci w okresie leczenia od zaburzeń spowodowanych nadczynnością tarczycy, takich jak podwyższenie poziomu γ-glutamylotransferazy i fosfatazy alkalicznej lub podwyższenie poziomu specyficznego izoenzymu kostnego fosfatazy alkalicznej.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo często: alergiczne reakcje skórne różnego stopnia nasilenia (świąd, wysypka, pokrzywka), zazwyczaj umiarkowanego nasilenia, ustępujące przy dalszej terapii; bardzo rzadko: ciężkie postacie alergicznych reakcji skórnych, w tym uogólnione zapalenia skóry, wypadanie włosów, toczeń układowy wywołany lekiem.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często: artralgia, rozwijająca się stopniowo i mogąca wystąpić nawet po kilku miesiącach terapii.

Ogólne zaburzenia: rzadko: gorączka lekowa.

Dzieci. Oczekuje się, że częstość, rodzaj i nasilenie niepożądanych działań u dzieci będą podobne do tych obserwowanych u dorosłych pacjentów.

Bardzo rzadko zgłaszano rozwój ciężkich reakcji skórnych nadwrażliwości, takich jak uogólnione zapalenie skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona, zarówno u dorosłych pacjentów, jak i u dzieci.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki nr 50, nr 100 w pojemniku w pudełku; nr 50 (10×5), nr 100 (10×10) w opakowaniach blisterowych.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.